18. โชคดีในโชคร้าย @1
โชคดีในโชคร้าย @1
เสียงไซเรนดังต่อเนื่องไปทั่วลานฝึก ขณะที่นักศึกษาใหม่กว่าพันคนทยอยขึ้นยานลำเลียงตามหมายเลขที่ระบบสุ่มเอาไว้ การขึ้นยานครั้งนี้... ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองจะถูกปล่อยลงตรงจุดใดของสนามฝึก ไม่มีใครรู้ว่าจะได้อยู่ใกล้เพื่อนหรือไม่ และไม่มีใครรู้ว่าทันทีที่ประตูยานเปิดออก สิ่งแรกที่รอต้อนรับพวกเขาจะเป็นสัตว์กลายพันธุ์... หรือความตาย
หลิงซูนั่วเดินตามหมายเลขของตนไปจนถึงยานลำเลียงหมายเลข 17 ภายในห้องโดยสารมีที่นั่งเรียงกันเป็นสองแถว นักศึกษาประมาณสามสิบคนทยอยเข้ามานั่งประจำที่ บรรยากาศเงียบผิดปกติ บางคนกำหมัดแน่น บางคนหลับตาสวดภาวนา บางคนกำลังทบทวนข้อมูลสัตว์กลายพันธุ์ในหัวเป็นครั้งสุดท้าย
ส่วนบางคน...
มือสั่นจนแทบจับขวดน้ำไม่อยู่ หลิงซูนั่วกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนเลือกที่นั่งริมหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์ เธอวางเป้สนามไว้ข้างเท้า ก่อนยกข้อมือขึ้นเปิดกระเป๋ามิติที่หู ติ๊ง... ช่องเก็บของส่วนตัวถูกเปิดออก เด็กสาวหยิบกล่องขนมรูปดาวออกมาหนึ่งกล่อง ก่อนตามด้วยนมรสผลไม้เย็น ๆ อีกหนึ่งขวด
เธอแกะซองอย่างคล่องแคล่ว กรุบ... เสียงเคี้ยวขนมดังขึ้นเบา ๆ ทำให้นักศึกษาที่นั่งใกล้เคียงหันมามองพร้อมกัน ใบหน้าของพวกเขาล้วนเหมือนกันคือกำลังอึ้ง
“...”
“...”
“...”
ขณะที่พวกเขากำลังเครียดจนกินอะไรไม่ลง แต่เด็กสาวคนนี้... กลับนั่งกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยราวกับกำลังจะออกไปทัศนศึกษา
“อร่อย...” หลิงซูนั่วพึมพำอย่างมีความสุข “กินให้อิ่มไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวเข้าไปแล้วไม่รู้จะได้กินอีกเมื่อไหร่” ประโยคนี้ทำให้เด็กหนุ่มเผ่าหมาป่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับมุมปากกระตุก
“เพื่อน... เธอไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาตอบตามจริง “ตื่นเต้นสิ” ใบหน้าของนั่วนั่วยังคงปกติจนน่ากลัว “แต่ท้องหิวมันทรมานกว่าตื่นเต้นอีกนะ”
“...” เด็กหนุ่มคนนั้นพูดไม่ออกทันที เพราะฟังดู... เหมือนจะมีเหตุผล แต่ก็รู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่ดี ทันใดนั้น เด็กสาวอีกคนที่นั่งอีกฝั่งเพ่งมองหลิงซูนั่วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบิกตากว้าง
“เดี๋ยวนะ...” เธอโพล่งออกมา “เธอใช่ผู้หญิงชุดโบราณที่เป็นไวรัลในฟอรัมหรือเปล่า”
เพียงประโยคเดียว สายตาของคนทั้งยานก็หันมามองหลิงซูนั่วพร้อมกัน “จริงด้วย!”
“ใช่คนเดียวกันจริง ๆ!”
“ฉันจำได้!”
“ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก”
หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ “เอ่อ ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งพยักหน้ารัว ๆ “ดังมาก” เขากล่าวยืนยัน “เมื่อคืนยอดเข้าชมทะลุหลายแสนแล้ว คนทั้งมหาวิทยาลัยก็เอาแต่พูดถึงเธอ เพราะแทบไม่เคยมีใครเห็นคนแต่งชุดโบราณแล้วเหมือนจริงแบบนี้มาก่อน”
หลิงซูนั่วถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่อยู่ ตอนนี้ขนมในมือดูเหมือนจะกร่อยไปไม่น้อย “ฉันแค่ใส่ชุดโบราณเดินกินขนมเองนะ”
“ไม่ใช่แค่นั้น” เด็กสาวอีกคนหัวเราะ “แต่เธอกินร้านละอย่างแทบทั้งสกายสแควร์เลยต่างหาก”
“...” หลิงซูนั่วเงียบไปสองวินาทีพลางเกาแก้มแก้เก้อ “ก็ฉันแค่อยากรู้นี่ ว่าร้านไหนอร่อยร้านไหนไม่อร่อยหากไม่ลองทุกร้านจะรู้ได้ยังไง”
คำพูดคล้ายไร้เดียงสาของเธอทำให้เหล่านักศึกษาที่ได้ยินถึงกับหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศที่เครียดก่อนหน้านี้ผ่อนคลายลงไม่น้อยทีเดียว
ในเวลาเดียวกัน...
ด้านหน้าห้องโดยสาร โจวอวิ๋นถิงกำลังนั่งอยู่ข้างนักบินของยานลำเลียง หน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าของเขาก็ได้ฉายภาพจากกล้องภายในห้องโดยสารทุกมุม ดวงตาของอดีตผู้บัญชาการกวาดผ่านนักศึกษาทีละคน ที่บางคนกำลังตัวสั่น บางคนหน้าซีด บางคนเหงื่อไหลทั้งที่อุณหภูมิภายในยานคงที่ จนกระทั่ง... สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวคนหนึ่ง “หลิงซูนั่ว” เธอกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ โดยมือซ้ายถือกล่องขนม มือขวาถือกล่องนม สีหน้าไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย โจวอวิ๋นถิงกับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“เด็กคนนี้...” ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองตามสายตาของเขา ก่อนหัวเราะแห้งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยสัพยอกออกมา “นักศึกษาคนนี้คิดว่าตัวเองมาปิกนิกหรือครับ”
โจวอวิ๋นถิงไม่ตอบ แต่สายตาของเขายังคงมองเด็กสาวคนนั้นนิ่ง ตั้งแต่วันที่เธอฟื้นขึ้นมาจากโรงพยาบาล... เขาก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้แตกต่างจากคนอื่น ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์แต่เป็นเพราะสายตา ถึงตอนแรกเขาจะเคยกังวลเรื่องของเธอไม่น้อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังคาดหวังว่าเด็กคนนี้จะผ่านการทดสอบครั้งนี้และมาเป็นลูกศิษย์ของเขาอย่างเต็มตัว
เวลาผ่านไปอีกราวสามสิบนาที... เสียงประกาศภายในยานก็ดังขึ้น “นักศึกษาทุกคน” เสียงนี้ทำให้เหล่านักศึกษาพลันรู้สึกตื่นตัว “อีกสองนาทีจะถึงพื้นที่ปล่อยตัว ทุกคนกรุณาส่งมอบอุปกรณ์เก็บของมิติทั้งหมด”
ทันทีที่สิ้นเสียง เจ้าหน้าที่ทหารสองนายก็เดินเข็นกล่องเก็บอุปกรณ์มาตามทางเดินนักศึกษาทยอยถอดอุปกรณ์ของตนด้วยสีหน้าเสียดาย เพราะเมื่อเข้าสู่สนามฝึก... พวกเขาจะต้องอาศัยเพียงสมองและสองมือรวมถึงสิ่งของที่ทางสถาบันมอบให้เท่านั้น หลิงซูนั่วมองต่างหูของตนก่อนหยิบกล่องนมขึ้นดื่มอึกสุดท้าย “หมดพอดี” เธอพึมพำ “อิ่มแล้ว” เด็กสาวยิ้มอย่างพอใจ ก่อนวางต่างหูลงในกล่องโดยไม่อิดออดแม้แต่น้อย เจ้าหน้าที่รับไปพลางพยักหน้าแล้วอธิบาย “หลังจบการฝึก พวกเราจะคืนให้เจ้าของทุกคน”
หลิงซูนั่วพยักหน้ารับ จากนั้นจึงลุกขึ้นสะพายเป้สนาม ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เบื้องล่าง... คือผืนป่าดงดิบสีเขียวสุดลูกหูลูกตา มีมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้ม ภูเขาสูงชัน และหมู่เมฆที่กำลังลอยผ่านใต้ท้องยาน ริมฝีปากของเด็กสาวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “โลกใหม่...” รอยยิ้มของเธอกว้างมากขึ้น “ฉันมาแล้ว”