โชคดีในโชคร้าย@2

ประตูท้ายยานลำเลียงค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณเตือนสีแดงที่ดังขึ้นทั่วทั้งห้องโดยสาร [เริ่มการปล่อยตัวในอีก 10 วินาที] นักศึกษาทุกคนรีบลุกขึ้นยืน บางคนสูดลมหายใจลึก บางคนกำอาวุธแน่น บางคนถึงกับสวดภาวนาอยู่ในใจ มีเพียงหลิงซูนั่วเท่านั้นที่ยังคงตบเศษขนมออกจากมืออย่างใจเย็น

“ไปกันเถอะ...” เด็กสาวกระชับสายเป้สนาม ก่อนเดินไปยืนประจำยังจุดปล่อยตัว

[5...]

[4...]

[3...]

[2...]

[1...]

ฟุ่บ!

นักศึกษาทั้งสามสิบกว่าคนถูกดีดออกจากยานลำเลียงคนละทิศคนละทางราวกับฝนดาวตก ในเวลาเดียวกัน...

ภายในศูนย์บัญชาการหลัก

จอภาพนับพันบานถูกเปิดขึ้นพร้อมกัน เพื่อทำการถ่ายทอดภาพการฝึกสดไปยังอาจารย์ทุกภาควิชา รวมถึงนักศึกษารุ่นพี่ที่กำลังรับชมอยู่ทั่วมหาวิทยาลัย

“เริ่มแล้ว...”

“ไม่รู้ปีนี้จะเหลือรอดกี่คน”

“หวังว่าจะไม่มีใครกดกำไลตั้งแต่ห้านาทีแรกนะ”

เสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะ

ตุ๊บ!!!

นักศึกษาคนแรกลงถึงพื้นป่า

ฟุ่บ!

อีกคนตกลงกลางทุ่งหญ้า

ฟ้าว!

อีกหลายคนถูกปล่อยลงริมหน้าผา

แต่ทันใดนั้น...

เจ้าหน้าที่ควบคุมคนหนึ่งพลันเบิกตากว้าง “เดี๋ยวก่อน!” เขาโพล่งออกมาอย่างคาดไม่ถึง

“หมายเลข 17 ตกผิดตำแหน่งหรือเปล่า!”

ทุกคนรีบหันไปมองหน้าจอทันที บนหน้าจอปรากฏร่างของหลิงซูนั่วกำลังร่วงลงจากท้องฟ้า เบื้องล่าง... ไม่ใช่ป่า ไม่ใช่ชายหาด แต่เป็นทะเลเปิดสีครามสุดลูกหูลูกตา

“แย่แล้ว!” รุ่นพี่คนหนึ่งแทบจะก้มหน้าไว้อาลัยให้เธอ ส่วนพ่อกับแม่ของเด็กสาวที่กำลังดูการถ่ายทอดสดก็อดไม่ได้ที่จะดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ “นั่วนั่ว” หลิงเทียนอวี่แทบอยากจะพุ่งตัวไปลากลูกสาวขึ้นจากท้องทะเลด้วยตัวเองหากไม่ได้ฝ่ามือของภรรยาจับไว้

“ดูไปก่อนค่ะ” แม้ว่าจะพูดออกไปแบบนี้ แต่ซูหว่านชิงก็รู้สึกว่าเลือดในกายของเธอเย็นเยียบไปเช่นกันและในขณะเดียวกันข้อมูลแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอก็หลั่งไหลอย่างต่อเนื่อง

“จุดนั้นห่างฝั่งเกือบสิบกิโลเมตร!”

“โชคร้ายชะมัด”

“ต่อให้ว่ายน้ำเป็นก็หมดแรงก่อนถึงฝั่งแน่”

“รุ่นน้องหากเธอรอดมาได้ รุ่นพี่คนนี้จะเลี้ยงข้าวเธอเอง” คอมเมนต์นี้ทำให้เหล่าสมาชิกในห้องแชตต่างเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

“ถ้างั้นฉันจะเลี้ยงขนมร้านดัง”

ทางด้านของผู้ถูกกล่าวถึง ตอนนี้เธอหารู้เรื่องพวกนี้แต่อย่างใดเพราะหลังจากเธอตกลงสู้ผืนน้ำจนเกิดละอองน้ำสูงหลายเมตรกลางมหาสมุทร หลิงซูนั่วก็โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำทันที

“แค่ก! แค่ก!”

เธอสะบัดน้ำออกจากใบหน้า ก่อนรีบคว้าปืนไรเฟิลและเป้สนามเอาไว้ “ให้ตายเถอะ...” เธอหันซ้ายแลขวา ทว่าสุดสายตา... มีแต่น้ำ ไม่มีเกาะ ไม่มีชายฝั่ง ไม่มีแม้แต่ต้นไม้สักต้น

“...” เธอถึงกับใบ้กินเลยทีเดียว เด็กสาวถอนหายใจยาว “โชคร้ายสุด ๆ” ถึงเธอจะว่ายน้ำเป็น... แต่การว่ายน้ำพร้อมสะพายเป้สนาม พ่วงด้วยอาวุธ และเสบียงเต็มชุดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ถ้าเป็นแบบนี้...” เธอพึมพำอย่างปลงตก “อีกไม่นานแรงคงหมดแน่”

ภายในศูนย์บัญชาการ อาจารย์หลายคนเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน “เด็กคนนี้โชคร้ายเกินไปแล้ว”

“ตกทะเลตั้งแต่วินาทีแรก”

“น่าเสียดาย...”

แม้แต่โจวอวิ๋นถิงเองก็อดกำมือแน่นไม่ได้เพราะเขาไม่คิดเลยว่า... ลูกศิษย์ที่ตัวเองเฝ้ามองจะถูกสุ่มลงยังตำแหน่งเลวร้ายที่สุด แต่ในวินาทีนั้นเองหลิงซูนั่วกลับยิ้มออกมา

“เกือบลืมไปเลย” เธอรีบถอดเป้สนามออกมาไว้ด้านหน้า ก่อนหยิบกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่งขึ้นมา ปลายนิ้วแตะลงบนอักขระ พลังจิตสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ ไหลเข้าสู่แผ่นยันต์อย่างรวดเร็ว ทันทีทันใดนั้นเอง อักขระทั่วทั้งแผ่นพลันส่องประกาย “ยันต์ลอยวารี” เด็กสาวแปะแผ่นยันต์ลงบนเป้สนาม ก่อนที่จะเกิดปรากฏการณ์อันน่าเหลือเชื่อเมื่อฟองอากาศขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ

ฟู่...

มันยกทั้งคน ทั้งปืน ทั้งเป้สนาม ลอยขึ้นเหนือผิวน้ำอย่างช้า ๆ ไม่ใช่การบิน แต่เป็นการลอยตัวบนผิวน้ำราวกับแพยางขนาดย่อม ต่อให้ถูกคลื่นทะเลซัดก็เพียงทำให้ฟองอากาศโยกเบา ๆ เท่านั้น

บัดนี้... ภายในศูนย์บัญชาการทั่วทั้งห้องต่างพากันเงียบสนิทที่เห็นภาพนี้กับตาตัวเองจนบางคนถึงกับขยี้ตาแล้วเพ่งมองซ้ำอย่างไม่มั่นใจนัก

“...”

“...”

“...”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถึงกับลุกพรวดจากเก้าอี้ “นั่นมันอะไร!” ผู้เชี่ยวชาญด้านพลังจิตรีบซูมภาพทันที “ไม่ใช่สกิลมาตรฐานและก็ไม่ใช่พลังธาตุน้ำ” เขาพูดขึ้นอย่างสับสน

“หรือจะเป็นอุปกรณ์ลับของตระกูลหลิง?”

โจวอวิ๋นถิงส่ายหน้า “ไม่ใช่” เพราะดูเหมือนว่าเขาจำแผ่นกระดาษสีเหลืองนั้นได้

“ยันต์...”

อาจารย์หลายคนหันมองเขาพร้อมกัน

“ยันต์?”

“ใช่! คุณอย่าบอกนะว่าสิ่งนั้นคือศาสตร์ดึกดำบรรพ์ที่ถูกบันทึกไว้ในห้องสมุดโบราณน่ะ”

“ว่าไงนะ” ใครคนหนึ่งแทบไม่อยากเชื่อ

“มีคนใช้มันเป็นด้วย?”

โจวอวิ๋นถิงเองก็ยังตอบไม่ได้ เพราะแม้แต่เขา... ก็เพิ่งเห็นมันทำงานเต็มรูปแบบเป็นครั้งแรก ไม่ใช่แค่เหล่าคณาจารย์เท่านั้นที่นั่งก้นไม่ติดเก้าอี้เพราะภายในฟอรัมถ่ายทอดสดของมหาวิทยาลัยก็กำลังแทบลุกเป็นไฟเหมือนกัน คอมเมนต์พุ่งขึ้นรัว ๆ

[นี่มันอะไร!!!]

[เธอลอยน้ำได้!]

[มันคืออุปกรณ์อะไร!]

“หรือจะเป็นเทคโนโลยีใหม่ของหลิงซื่อ?” คำถามนี้ทำให้พ่อแม่ของหลิงซูนั่วที่กำลังดูถ่ายทอดสดพากันนิ่งอึ้งก่อนสีหน้าจะแสดงความสับสนไม่ต่างกัน

“คุณคะ” ซูหว่านฉิงจับมือสามีของตัวเองแน่น

“ลูกเราไปเรียนรู้วิธีแบบนั้นมากจากไหนคะ”

“ผมเองก็ไม่รู้” หลิงเทียนอวี่ส่ายหน้าก่อนดวงตาจะเปล่งประกาย “แต่ตอนนี้ผมคิดว่าบริษัทของเรากำลังจะได้ของใหม่” กล่าวจบเจ้าตัวก็ให้เลขาเรียกประชุมทันทีจนผู้เป็นภรรยาอดจะส่ายหน้าออกมาไม่ได้

ด้านหลิงซูนั่วเธอกลับไม่รู้เลยว่า... ตอนนี้ตัวเองกำลังกลายเป็นประเด็นร้อนที่สุดของการถ่ายทอดสด ขณะเดียวกันเธอก็ยังคงมองซ้ายมองขวา ก่อนดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นของสิ่งหนึ่งห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่เธอลอยอยู่

“อ๊ะ!”

ตรงหน้าของเธอมีเรือประมงไม้เก่าลำหนึ่งเกยอยู่บนโขดหินกลางทะเล แม้จะผุพังไปบ้าง แต่โดยรวมก็ดูเหมือนว่าจะยังใช้งานได้ “โชคดีจัง!” เด็กสาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนใช้ฟองอากาศพาตัวเองลอยไปยังเรือลำนั้นแล้วลงไปนั่งอย่างเรียบร้อย

“คืนนี้มีที่นอนแล้ว” ยังไม่ทันพูดจบ เธอก็เห็นเงาสีเงินพุ่งผ่านผิวน้ำ

ตูม!!!

ปลาขนาดเกือบสองเมตรกระโจนขึ้นจากทะเล ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเกล็ดแหลมคมราวกับเข็มเหล็ก

“สัตว์อสูรหนามทะเล!” เสียงของเจ้าหน้าที่ดังขึ้นในศูนย์บัญชาการอีกครั้ง

“ระดับ D!” หัวใจของผู้คนที่กำลังมองภาพตรงหน้าถึงกับเต้นรัว

แต่แทนที่หลิงซูนั่วจะตกใจ... เธอกลับยิ้มกว้าง “ปลา!”  เธอคว้าหอกตกปลาที่ติดอยู่บนเรือเก่าขึ้นมา ก่อนจะพุ่งหอกออกไปอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ฉึบ! หอกในมือของเธอทะลุหัวสัตว์อสูรตัวนั้นในครั้งเดียว

ตุ้บ!

ปลาตัวใหญ่ตกลงในลำเรืออย่างพอเหมาะ เด็กสาวปรบมือเบา ๆ อย่างถูกใจ “คืนนี้มีปลาย่างกินแล้ว” จบคำ จากนั้นเธอก็หยิบมีดสนามออกมา ลงมือขอดเกล็ด ผ่าเครื่องใน แล่เนื้ออย่างคล่องแคล่วราวกับทำมานับพันครั้ง ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการรวมถึงเหล่าผู้ชมล้วนเงียบกริบอีกครั้ง

กระทั่งรุ่นพี่นักศึกษาคนหนึ่งยังอ้าปากค้าง “คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิง...” เขาครางอย่างเหลือเชื่อ “แล่ปลาเป็น?”

อีกคนพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่ใช่แค่แล่เป็น...” เขาแย้ง “ดูจากท่าทาง...”

“นั่นมันระดับมืออาชีพชัด ๆ”

ส่วนภายในโซนอาจารย์ โจวอวิ๋นถิงมองภาพตรงหน้านิ่งก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“เด็กคนนี้...”

“ยิ่งดู... ก็ยิ่งน่าสนใจ”

ในเวลาเดียวกัน...

อีกฟากหนึ่งของสนามฝึก หลิงซูอวี้กำลังกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร หลังปะทะกับสัตว์อสูรระดับ A ตั้งแต่นาทีแรกของการฝึก เด็กหนุ่มปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนยกปืนขึ้นอีกครั้ง

“โชคร้ายชะมัดแต่ก็ดี...” รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นบนใบหน้า “งั้นก็ลองดูกันสักตั้ง!”