เสียงคำรามสุดท้าย @1

“เปรี้ยง...!”

เสียงกึกก้องกัมปนาทสายหนึ่งดังก้องสะเทือนทั่วหุบเขา ราวกับต้องการฉีกกระชากผืนฟ้าทั้งผืนให้แหลกสลาย วินาทีถัดมา สายฟ้าสีม่วงสายหนึ่งพลันผ่าลงมาจากนภาอย่างรุนแรง แสงอสนีบาตฉาบทั่วผืนดินให้สว่างวาบ ก่อนเสียงระเบิดอันสนั่นหวั่นไหวจะตามมาติด ๆ

ตูม!

พื้นพิภพสั่นสะเทือนราวกับกำลังคร่ำครวญ ภูเขาสูงตระหง่านที่ยืนหยัดมานับหมื่นปีเริ่มแตกร้าว เศษหินมหึมาหล่นถล่มลงมาไม่ขาดสาย ฝุ่นควันสีเทาปกคลุมทั่วทั้งสมรภูมิ เหนือผืนแผ่นดินที่แตกร้าวนั้น... รอยแยกสีดำขนาดมหึมาค่อย ๆ ฉีกเปิดออกกลางอากาศ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังดึงท้องนภาออกจากกัน

ภายในความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด เสียงคำรามนับไม่ถ้วนดังประสานกันจนแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงยังรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก จากรอยแยกนั้น อสูรจำนวนมหาศาลทยอยปีนป่ายออกมาไม่รู้จบ บางตัวสูงดั่งภูผา บางตัวมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำ บางตัวมีหนวดนับร้อยเส้นที่บิดพันไปมาอย่างน่าขยะแขยง ทว่าทุกตัวล้วนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน... นั่นคือดวงตาสีแดงฉาน แววตาไร้ชีวิต ไร้อารมณ์ ราวกับถูกบางสิ่งควบคุมอยู่เบื้องหลัง

สายตาของซูนั่วสั่นไหวก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองขึ้นไปเหนือรอยแยกนั้น สิ่งที่ลอยอยู่กลางเวหาไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์... เพราะร่างของมันดำสนิทอีกทั้งยังมีขนาดมหึมาปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า มันไม่มีใบหน้า ไม่มีแขน ไม่มีขา มีเพียงมวลเงาที่เปลี่ยนรูปร่างอยู่ตลอดเวลา ราวกับความมืดทั้งโลกกำลังรวมตัวกัน

และทั่วทั้งร่างนั้น... มีดวงตาสีแดงนับหมื่นนับแสนดวงค่อย ๆ ลืมขึ้นพร้อมกัน เพียงถูกจ้องมอง ความหวาดกลัวก็พลันกัดกินจิตใจราวกับวิญญาณกำลังจะถูกดึงออกจากร่าง

“นั่วนั่ว!”

เสียงตะโกนของศิษย์พี่ใหญ่ปลุกสติของนางให้กลับคืน ดรุณีน้อยหันไปตามเสียงก็เห็นชายหนุ่มในชุดขาวกำลังยืนเยื้องอยู่ด้านขวา เลือดสดไหลอาบแขนซ้ายจนแขนเสื้อกลายเป็นสีแดงฉาน แต่เขากลับยังยืนมั่นคงราวกับภูผาไม่เสื่อมคลาย

“ถอยไป!” เขาตวาดเสียงก้อง “พวกเราจะเปิดทางให้เจ้า!”

เด็กสาวผู้เป็นศิษย์น้องเล็กกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด มือทั้งสองกำยันต์ในมือไว้แน่นเสียจนปลายนิ้วสั่น เบื้องหน้านางคืออาจารย์ผู้เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย ด้านซ้ายคือศิษย์พี่รอง ด้านขวาคือศิษย์พี่ใหญ่

ส่วนด้านหลัง... มีศิษย์พี่อีกสามคนกำลังยืนประจำตำแหน่งของค่ายกลปิดผนึก ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลตามร่างกาย เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดไหลย้อมพื้นดินจนเป็นแอ่ง แต่ไม่มีใครยอมถอย ไม่มีใครหวาดกลัว อาจารย์ค่อย ๆ หันกลับมามองนาง ดวงตาที่เคยเคร่งขรึมกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ซูนั่วคุ้นเคยมาตลอดหลายปี

“นั่วนั่ว...” เสียงราบเรียบนั้นทำให้หัวใจของนางสั่นไหว “จำเอาไว้... ต่อให้พวกเราต้องตาย... เจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ไม่เอา! ท่านอาจารย์ไม่เอาแบบนี้” เสียงของนางขาดห้วง

ซูนั่ว ดรุณีน้อยผู้มักจะสดใสอยู่เป็นนิจ ส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่ามัว “ข้าจะไม่หนี!” นางปฏิเสธเสียงหนัก “ข้าจะสู้ไปพร้อมกับทุกคน!”

ศิษย์พี่สามที่ยืนอยู่ไม่ไกลหัวเราะออกมาทั้งที่มุมปากยังมีเลือดไหลไม่หยุด “เด็กโง่...” เขายกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ เหมือนทุกครั้ง “ถ้าเจ้าตาย...” แววตาของเขาฉายชัดถึงความอ่อนโยนอย่างที่สุด “ใครจะคอยแย่งของกินจากพวกเราล่ะ”

ประโยคติดตลกที่เคยทำให้นางหัวเราะ กลับทำให้น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิม ทุกคนกำลังยิ้ม ทั้งที่รู้ดี... ว่านี่อาจเป็นรอยยิ้มสุดท้าย ชายชราผู้เป็นอาจารย์สูดลมหายใจลึกนำมือมาประสานกันกลางอก ไม่นานก็ก่อเกิดพลังปราณมหาศาลปะทุขึ้นราวกับมหาสมุทรคลั่ง ก่อนจะปรากฎค่ายกลโบราณที่ปกคลุมโลกทั้งใบให้ส่องแสงสีทองเจิดจ้าจนแม้แต่ดวงอาทิตย์ยังดูเลือนราง

“ศิษย์ทั้งห้า...” เสียงของชายชราดังก้องสะท้อนทั่วฟ้าดิน “รับคำสั่ง!” ท่าทางของเขาไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อยต่อความตายที่กำลังจะมาถึง “ปิดผนึกจอมมาร!”

ทันใดนั้นเอง...

ดวงตาสีแดงนับไม่ถ้วนบนร่างอันมืดมิดของจอมมารพลันหันมาทางซูนั่วพร้อมกัน ในเวลาเดียวกัน ดรุณีน้อยพลันรู้สึกราวกับวิญญาณทั้งดวงถูกบางสิ่งจับจ้อง แล้วเสียงประหลาดก็ดังขึ้นในห้วงมโนสำนึก ไม่ใช่เสียงของปีศาจ ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันเป็นเสียงที่เย็นชา ปราศจากอารมณ์ ราวกับเครื่องจักรบางชนิดกำลังอ่านข้อมูล

[ตรวจพบเป้าหมาย...] เสียงนี้ราบเรียบอย่างยิ่ง [ตรวจพบผู้ใช้พลังต้นกำเนิด... เริ่มกระบวนการกลืนกิน...]

ดวงตาของซูนั่วเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เพราะเสียงนั้น รวมถึงคำพูดเหล่านั้น... ไม่ใช่ภาษาของเผ่ามาร... ไม่ใช่ภาษาของโลกผู้ฝึกตน ก่อนที่นางจะทันได้คิดอะไรต่อ แสงสีดำมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างของจอมมาร กวาดกลืนทุกสรรพสิ่งไปเสียสิ้น โลกทั้งใบจมหายไปในความมืด...

“ไม่...!!!”

เสียงหวีดร้องดังลั่นภายในห้องรักษาสีขาวสะอาด เด็กสาวที่กำลังนอนรักษาตัวอยู่สะดุ้งอย่างรุนแรง ดวงตาของเธอเบิกโพลง ร่างทั้งร่างเกร็งแน่นอยู่ภายในแคปซูลรักษาที่เต็มไปด้วยของเหลวสีฟ้าอ่อน ลมหายใจถี่กระชั้นจนฟองอากาศจำนวนมากลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ... เสียงสัญญาณเตือนดังแสบแก้วหูทันที แสงสีแดงกะพริบวาบไปทั่วห้องผู้ป่วยวิกฤต ข้อมูลจำนวนมหาศาลปรากฏบนจอโฮโลแกรมเหนือแคปซูล ขณะที่แพทย์และพยาบาลในชุดสีขาวรีบวิ่งเข้ามาอย่างโกลาหล

“ผู้ป่วย A-071 ฟื้นแล้ว!” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะตามมาอีกหลายเสียง

“คลื่นพลังจิตพุ่งสูงผิดปกติ!”

“ชีพจรเกินค่ามาตรฐาน!”

“รีบเรียกศาสตราจารย์โอวหยางเดี๋ยวนี้!”

ซูนั่วหอบหายใจแรง เธอกำลังมองมือของตนเองที่ขาวสะอาดไร้ร่องรอยบาดแผล ก่อนค่อย ๆ เงยหน้ามองโลกที่เต็มไปด้วยโลหะ แสงไฟ และเครื่องจักรซึ่งไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“...ที่นี่คือที่ไหน”

เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของเด็กสาว ขณะดวงตาสีดำขลับกวาดมองไปรอบตัวอย่างสับสน ยังไม่ทันได้คำตอบ... เธอก็พลันเกิดอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง

“อ๊ะ...!”

เธอยกมือกุมศีรษะทันที ก่อนจะมีภาพนับไม่ถ้วนไหลทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง... สนามสอบ... ตัวประหลาดขนาดยักษ์... สัตว์ประหลาด... เสียงกรีดร้อง... ชื่อของใครบางคน...

‘หลิงซูนั่ว’

‘หลิงเทียนอวี่’

‘ซูหว่านชิง’

‘หลิงซูอวี้’

ภาพเหล่านั้นปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าอะไรคืออดีต อะไรคือความจริง แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือ... เมื่อซูนั่วพยายามนึกย้อนกลับไปก่อนหน้าที่จะลืมตา ทุกอย่างกลับกลายเป็นสีขาวว่างเปล่า เจ้าตัวจำได้เพียงว่า... ตนเองเหมือนกำลังต่อสู้กับใครบางคน มีคนสำคัญมาก... กำลังยืนอยู่ข้างหน้า แต่ใบหน้าของคนผู้นั้น... กลับเลือนรางเสียจนมองไม่เห็น

“ทำไม...” หัวใจของเด็กสาวพลันบีบรัดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตา ทั้งที่ตัวเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเสียใจเรื่องอะไร ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวที่หลงเหลืออยู่ในส่วนลึกของจิตใจ คือความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้ เหมือนกับว่าตอนนี้เธอได้สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต แต่กลับจำไม่ได้ว่ามันคืออะไร

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในหัวของเธอ ด้านนอกแคปซูลรักษากลับเต็มไปด้วยความโกลาหลไม่ต่างกัน ประตูโลหะบานใหญ่เลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงดัง ฟู่...