สองพี่น้องที่ถูกกล่าวขานมากที่สุด @1

ภายในศูนย์บัญชาการหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง จอโฮโลแกรมขนาดยักษ์นับพันจอฉายภาพบรรยากาศการฝึกเอาชีวิตรอดของนักศึกษาปีหนึ่งอย่างทั่วถึง ทว่าในเวลานี้ สายตาของเหล่าอาจารย์และเจ้าหน้าที่เกือบทั้งหมดกลับถูกดึงดูดให้มาหยุดอยู่ที่จอหลักสองจอโดยมิได้นัดหมาย

จอหนึ่งฉายภาพของ หลิงซูอวี้ พี่ชายฝาแฝดผู้กำลังเดือดระอุอยู่กลางป่าดิบชื้น ร่างของเด็กหนุ่มกระเด็นไถลไปกับพื้นดินจนเปรอะเปื้อนคราบโคลนและรอยเลือดที่มุมปาก หลังต้องเผชิญหน้ากับ ‘หมาป่าเงาคลั่ง’ สัตว์กลายพันธุ์ระดับ A ตั้งแต่นาทีแรกของการถูกส่งตัวลงสนาม

แม้ว่าสถานการณ์จะดูอันตรายและทุลักทุเลเป็นอย่างมาก แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความฮึกเหิมและดุดันสมกับเป็นนักศึกษาสายเมคานักรบเดี่ยว เขาปาดคราบเลือดที่มุมปากออกลวก ๆ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนหยัดอย่างมั่นคง มือขวากระชับปืนพกพลังงานแน่น ส่วนมือซ้ายชักมีดสนามสะท้อนแสงแวววาว

“โชคร้ายชะมัดที่ดันสุ่มมาเจอตัวตึงตั้งแต่เริ่ม... แต่ก็ดีเหมือนกัน!” รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย “ถ้างั้นแกก็เข้ามาเลย!”

ปัง! ปัง! ฟรึ่บ...!

เสียงปืนและเสียงคำรามกึกก้องไปทั่วป่า การต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่านระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรระดับ A ดำเนินไปอย่างสูสี เรียกเสียงพยักหน้าอย่างชื่นชมจากเหล่าอาจารย์สายต่อสู้ที่เฝ้ามองอยู่

แต่ในขณะเดียวกัน... เมื่อหันไปมองอีกจอหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพของแฝดน้องอย่าง หลิงซูนั่ว บรรยากาศในห้องควบคุมหลักกลับเงียบกริบลงราวกับสุสาน บนจอภาพฉายภาพเด็กสาวผมหางม้ากำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนเรือประมงไม้เก่ากลางมหาสมุทร เธอกำลังใช้มีดสนามในมือแล่เนื้อ ‘ปลาหนามเกล็ดเงิน’ สัตว์กลายพันธุ์ระดับ D อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับเชฟมือทองในภัตตาคารหรู ท่ามกลางฟองอากาศพลังจิตใสบริสุทธิ์ที่ยังคงพยุงตัวเรือและเป้สนามให้ลอยเหนือน้ำอย่างสบายอารมณ์

ฉึบ! ฉับ!

เนื้อปลาสีขาวสะอาดถูกแล่เป็นชิ้นบางอย่างประณีต ก้างและเกล็ดแหลมถูกคัดแยกออกอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มพริ้มเพราปรากฏบนใบหน้าหวานละมุน ขณะที่เธอกำลังฮัมเพลงเบา ๆ อย่างมีความสุข ราวกับไม่ได้กำลังมาเข้าสอบแข่งขันเอาชีวิตรอดสุดโหด แต่กำลังมาตั้งแคมป์ปิกนิกริมทะเลเสียอย่างนั้น!

เหล่าอาจารย์และเจ้าหน้าที่ถึงกับอ้าปากค้าง สมองของพวกเขาประมวลผลไม่ทัน เพราะภาพที่เห็นช่างขัดแย้งกับความเป็นจริงของการฝึกทหารโดยสิ้นเชิง!

“นั่น... นั่นเธอกำลังทำอะไรอยู่? แล่ปลาเหรอ?” เจ้าหน้าที่ฝ่ายประเมินผลคนหนึ่งหลุดอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “นี่เป็นการฝึกเอาชีวิตรอดภาคสนามนะ! ทำไมเธอถึงทำตัวเหมือนมาออกรายการสอนทำอาหารไปได้ล่ะ!”

“แถมเธอยังจัดการสัตว์กลายพันธุ์ระดับ D ได้อย่างง่ายดายด้วยหอกไม้กิ๊กก๊อกบนเรือนั่นอีก...” อาจารย์อีกคนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน “เด็กคนนี้... พลังจิตและการควบคุมวัตถุของเธออยู่ในระดับไหนกันแน่ถึงได้นิ่งสงบขนาดนี้?”

แม้แต่ โจวอวิ๋นถิง อดีตผู้บัญชาการสงครามชายแดน ที่ยืนกอดอกนิ่งมานาน ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา แววตาคมกริบทอดมองภาพเด็กสาวบนจอด้วยความรู้สึกทึ่งระคนขัน

‘ยัยเด็กตัวป่วนคนนี้... ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็มักจะมีวิธีเอาตัวรอดในแบบที่คาดไม่ถึงเสมอสินะ’ โจวอวิ๋นถิงนึกในใจอย่างเอ็นดู

ตัดกลับมาที่ฝั่งของโลกภายนอก

ไม่ใช่แค่เพียงในห้องควบคุมเท่านั้น แต่ภาพการถ่ายทอดสดนี้กำลังถูกแพร่ภาพออกไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง รวมถึงฟอรัมออนไลน์ที่ตอนนี้ยอดผู้เข้าชมพุ่งทะยานจนเซิร์ฟเวอร์แทบระเบิดอีกครั้ง!

เหล่านักศึกษารุ่นพี่ที่กำลังนั่งดูการถ่ายทอดสดอยู่ตามหอประชุมและห้องพักต่างพากันส่งเสียงฮือฮาเซ็งแซ่และพิมพ์คอมเมนต์กันไม่หยุด

“เอ๊ะ! นั่นใช่รุ่นน้องผู้หญิงที่ใส่ชุดโบราณเมื่อวานไม่ใช่เหรอ!”

“เธอตกลงกลางทะเลลึกแท้ ๆ แต่ทำไมถึงไปโผล่อยู่บนเรือเก่าแถมยังมีฟองอากาศลอยน้ำได้กันล่ะ!”

“ประเด็นคือ... เธอกำลังแล่ปลาหนามเกล็ดเงินอย่างเชี่ยวชาญเลยนะเว้ย! ใครก็ได้บอกทีว่านี่คือการสอบทหาร ไม่ใช่เชฟกระทะเหล็กภาคสนาม!”

“พี่ชายสู้กับสัตว์อสูรระดับ A จนเลือดสาด แต่น้องสาวนั่งกินปลาย่างกลางทะเล... ตระกูลหลิงนี่มันมีพันธุกรรมอะไรกันเนี่ย โคตรสุดโต่งเลยโว้ย!”

ท่ามกลางกระแสความตกตะลึงและเสียงหัวเราะขบขันของเหล่านักศึกษา ชื่อของสองพี่น้องตระกูลหลิงอย่างหลิงซูอวี้และ หลิงซูนั่ว ก็ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุด และถูกขนานนามจากคนทั้งสถาบันว่าเป็น “สองพี่น้องสายป่วนผู้สร้างตำนานตั้งแต่ชั่วโมงแรกของการฝึก” ไปเรียบร้อยแล้ว!

ซึ่งเรื่องนี้เจ้าของฉายาก็ยังคงไม่รู้เรื่องเช่นกัน เพราะท่ามกลางท้องทะเลอันกว้างใหญ่ หลังหลิงซูนั่วจัดการแล่เนื้อปลาหนามเกล็ดเงินจนเสร็จเรียบร้อย เธอก็มองหาสมุนไพรและสถานที่สำหรับก่อไฟ แต่อนิจจาตอนนี้เธออยู่บนเรือไม้ธรรมดาลำหนึ่งที่ดูเหมือนว่าการก่อไปจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

“เก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน พอขึ้นบกได้ค่อยว่ากัน”