สองพี่น้องที่ถูกกล่าวขานมากที่สุด @2

หลิงซูนั่วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดมีดสนามในมือจนขึ้นเงา ก่อนจะบรรจงจัดเรียงชิ้นเนื้อปลาหนามเกล็ดเงิน ที่แล่เสร็จแล้วลงในกล่องถนอมอาหารพกพาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่าทางคล่องแคล่วและทะนุถนอมราวกับมันเป็นวัตถุดิบราคาแพงในภัตตาคารหรู ไม่ใช่เสบียงฉุกเฉินจากการล่าสัตว์กลายพันธุ์ในสนามรบ

แม้ว่าจะอดลิ้มรสปลาย่างหอมกรุ่นตามที่ตั้งใจไว้ แต่การได้เนื้อปลาสด ๆ คุณภาพดีมาตุนไว้ในเป้สนาม ก็ถือเป็นกำไรก้อนโตสำหรับการเดินทางในวันแรกแล้ว เด็กสาวกวาดสายตามองไปรอบตัวอีกครั้ง ท้องทะเลกว้างใหญ่ไร้รอยต่อ คลื่นลมเริ่มสงบลงเนื่องจากอิทธิพลของฟองอากาศพลังจิตที่เธอบีบอัดห่อหุ้มตัวเรือเอาไว้ ทำให้เรือประมงไม้เก่าลำนี้ลอยลำนิ่งสนิทราวกับจอดทอดสมออยู่กับที่

“อืม... ลอยเคว้งคว้างอยู่แบบนี้ท่าจะไม่ได้การ ถึงจะมีเรือแต่พายไปเองคงเสียเวลาแย่”

ซูนั่วเอียงคอมองกระแสน้ำเบื้องล่าง ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง ‘ถ้าจำไม่ผิด... ตามเรดาร์พิกัดฉุกเฉิน ทิศทางนี้น่าจะเป็นแนวชายฝั่งเขต c-3 ที่เชื่อมต่อกับผืนป่าดิบชื้นพอดี’

คิดได้ดังนี้ อดีตศิษย์น้องเล็กแห่งตำหนักหลิงเซียวก็ไม่รอช้า เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือซ้ายกระชับเป้สนามแน่น ส่วนมือขวาแตะลงเบา ๆ ที่ฟองอากาศพลังจิตรอบตัว

ทันใดนั้นพลังจิตระดับ B ก็ถูกขับเคลื่อนออกมาอีกครั้ง คราวนี้ฟองอากาศทรงกลมไม่ได้ทำหน้าที่แค่พยุงตัวเรือให้ลอยน้ำเฉย ๆ แต่มันกลับทำหน้าที่คล้ายกับ “ใบพัดพลังงานไร้รูป” ที่ดันก้นเรือไม้เก่าให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับเรือสปีดโบ๊ทติดเครื่องยนต์!

บรืน...!

เรือประมงไม้ผุพังพุ่งแหวกเกลียวคลื่นทะเลสีครามออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งละอองน้ำกระจายตัวเป็นทางยาว ภาพอันน่าเหลือเชื่อนี้เมื่อถูกถ่ายทอดสดตรงไปยังศูนย์บัญชาการหลัก ก็ทำเอาเหล่าอาจารย์และเจ้าหน้าที่ถึงกับมุมปากกระตุกเป็นทิวแถว

“นะ... นั่นเธอกำลังทำอะไรอีก!” เจ้าหน้าที่คนเดิมถึงกับกุมขมับ “เปลี่ยนเรือประมงเก่าให้กลายเป็นเรือเจ็ตสกีพลังจิตเนี่ยนะ? นี่เธอมาสอบทหารหรือมาเที่ยวสวนสนุกกันแน่แต่ดูเหมือนว่าวิธีนี้จะได้ผลไม่เลวเลย!”

ขณะเดียวกัน โจวอวิ๋นถิง ที่ยืนกอดอกมองภาพนี้อยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ ‘ยัยเด็กคนนี้... ต่อให้เอาไปปล่อยไว้กลางทะเลทรายหรือกลางอวกาศ เธอก็คงหาทางติดเครื่องยนต์แล้วหาของกินได้อยู่ดีสินะ’

ตัดกลับมาที่ฝั่งของ หลิงซูอวี้ พี่ชายฝาแฝดผู้กำลังเผชิญชะตากรรมสุดระห่ำอยู่คนละฟากฝั่งของสนามฝึก ตูม!!! ร่างของเด็กหนุ่มกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนเปลือกไม้แตกกระจาย เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากเปรอะเปื้อนชุดฝึกสีเขียวเข้ม เบื้องหน้าของเขาคือ ‘หมาป่าเงาคลั่ง’ ตัวเดิมที่ตอนนี้มันตามมาประชิดตัวเขาอีกรอบหลังจากเจ้าตัวหนีรอดออกมาได้ชั่วขณะ

หลิงซูอวี้หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อไหลโทรมหน้าผาก แต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยความดุดัน “เวรเอ๊ย... อึดชะมัด!” เขาสบถออกมา ก่อนจะกระชับปืนพกพลังงานในมือขวาแน่น แล้วพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวเจ้าสัตว์อสูรระดับ A ด้วยทักษะการเคลื่อนไหวขั้นสูงของสายเมคา

เปรี้ยง! ฉับ!

แสงพลาสมาสว่างวาบพร้อมกับคมมีดสนามที่เฉือนเข้าที่ลำคอของหมาป่าเงาคลั่งอย่างแม่นยำ ร่างมหึมาสะดุ้งเฮือกก่อนจะล้มฟุบลงแน่นิ่งไปกับพื้นดิน ท่ามกลางเสียงระบบแจ้งเตือนคะแนนที่ดังขึ้นกลางอากาศทำให้คนที่ได้ยินถึงกับทำหน้าราวกับถูกผีหลอก

[ระบบบันทึกคะแนน: กำจัดสตาร์บีสต์ระดับ A สำเร็จ! ได้รับ +80 คะแนน]

“หลิงซูอวี้คือใคร” คำถามนี้ล้วนดังขึ้นในหัวของพวกเขา

“นั่นสิ โชคร้ายในโชคดีก็ว่าได้ที่มาเจอสัตว์ระดับเอตั้งแต่แรก”

“พี่ชายหลิงสุดยอดไปเลย” เอวาอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาอย่างชื่นชม

ส่วนหลิงซูนั่วที่ได้คะแนนไปก่อนหน้านั้นหากเทียบกับพี่ชายก็นับว่าห่างชั้นกันไม่น้อยเพราะสัตว์ระดับ D ได้เพียงสิบคะแนนและส่วนใหญ่ก็มีคนสังหารมันได้เหมือนกัน

แต่บัดนี้เด็กหนุ่มที่กำลังถูกพูดถึงกำลังทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจพิงโคนไม้ใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน เสื้อผ้าขาดวิ่นและมีบาดแผลตามตัวเต็มไปหมด แต่เขากลับฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างภูมิใจ

“แปดสิบแต้ม... ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ฉันเก็บคะแนนได้เกือบครึ่งทางแล้วแฮะ” เขาพึมพำ ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวา “ไม่รู้ว่าป่านนี้... ยัยตัวป่วนน้องสาวของฉันจะไปนอนตากลมอยู่ที่ไหนแล้ว หวังว่าน้องจะปลอดภัยนะนั่วนั่ว”

เด็กหนุ่มส่ายหัวเบา ๆ ไล่ความกังวลออกไป ก่อนจะหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมาทำแผลให้ตัวเอง เพื่อเตรียมตัวออกเดินทางตามหาเพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนตามกฎระเบียบของการทดสอบซึ่งหนึ่งในนั้นย่อมต้องเป็นน้องสาวสุดที่รักอย่างไม่ต้องสงสัย

‘รอพี่ก่อนนะ ผู้บัญชาการตัวป่วน พี่ชายจะต้องหาเธอเจอแน่’ เขาคิดด้วยความมุ่งมั่น

ในเวลาเดียวกัน...

ภายในศูนย์บัญชาการหลัก ชายชราผู้สวมแว่นกรอบกลมหนาเตอะคนหนึ่งกำลังเบียดฝ่าฝูงอาจารย์เข้ามาด้านหน้า ทั้งที่แขนทั้งสองข้างยังอุ้มกองหนังสือเก่าไว้จนแทบมองไม่เห็นใบหน้า เส้นผมสีดอกเลาดูยุ่งเหยิง เสื้อกาวน์สีเทาเต็มไปด้วยฝุ่นจากหนังสือโบราณจนหลายคนอดขยับตัวหนีไม่ได้

“ศาสตราจารย์กู่มาอีกแล้ว...” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกระซิบ “วันนี้แกคงขนห้องสมุดมาทั้งห้องแน่”

“ระวังฝุ่นด้วย... เดี๋ยวได้จามกันทั้งห้อง”

ทว่าชายชรากลับไม่ได้สนใจเสียงรอบตัวเลย... เพราะดวงตาภายใต้แว่นหนาเอาแต่จับจ้องไปยังภาพของหลิงซูนั่วที่กำลังควบคุมฟองอากาศพลังจิตอยู่บนจอไม่กะพริบ

“นี่มัน...” เขาพึมพำอย่างอดไม่อยู่ “รูปแบบการไหลของพลังจิตนี่...” กู่เหยียนอวี่รีบวางหนังสือทั้งหมดลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดม้วนตำราโบราณที่เหลืองกรอบอย่างรวดเร็วเสียงพลิกกระดาษดังขึ้นติดต่อกันจนทำให้คนภายในห้องเริ่มส่งเสียงจามเพราะฝุ่น

“หาเจอแล้ว!”

เสียงอุทานดังขึ้นจนทุกคนหันมามอง ชายชราชี้ไปยังภาพวาดบนหน้าตำรา “จากบันทึกเมื่อสามหมื่นเจ็ดพันสองร้อยสิบหกปีก่อน...”

เจ้าหน้าที่หลายคนถึงกับถอนหายใจ “มาแล้ว...”

“เริ่มอีกแล้ว...”

“อีกเดี๋ยวได้ฟังยาวแน่”

แต่กู่เหยียนอวี่ไม่สนใจแม้แต่น้อย “ตำราเล่มนี้บันทึกศาสตร์การควบคุมพลังจิตรูปแบบหนึ่งเอาไว้ แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่หลักการคล้ายกับของเด็กคนนั้นมาก!”

โจวอวิ๋นถิงหันมามองเขาทันที “คุณหมายความว่ายังไง”

“ยังสรุปไม่ได้” ศาสตราจารย์กู่ส่ายหน้า “แต่เด็กคนนั้น... ไม่ได้ใช้พลังจิตแบบที่สถาบันสอน” คำพูดนี้ทำให้ทุกคนพากันแปลกใจ “แต่วิธีควบคุมพลังของเธอมีโครงสร้างคล้ายศาสตร์โบราณมากกว่า” คำพูดดังกล่าวทำให้ห้องบัญชาการเงียบลง

ทันใดนั้น... ก็มีเสียงอีกเสียงดังขึ้นหลังจากประตูอัตโนมัติเปิดออก “กู่เหยียนอวี่!” เสียงของเขาดังลั่นปานฟ้าจะถล่ม ทุกคนพากันส่ายหัวระอาอย่างรู้กัน เมื่อชายวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสำรวจสีทรายเดินเข้ามาพร้อมหมวกนิรภัยที่ยังคล้องอยู่ข้างเอว รองเท้าทั้งสองข้างยังเปื้อนฝุ่นสีแดงของดาวรกร้างอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันได้ยินว่ามีเด็กใช้ศาสตร์โบราณ!”

“อยู่ไหน!”

ผู้มาใหม่รีบเบียดคนอื่นเข้ามาหน้าจอทันที โจวอวิ๋นถิงมองอีกฝ่ายก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ศาสตราจารย์มู่... คุณกลับมาจากดาวรกร้างแล้วหรือ”

“เพิ่งกลับ!”

มู่ชางอันตอบเร็วจี๋ ก่อนชี้ไปที่หน้าจอ “เด็กคนนี้ใช่ไหม”

กู่เหยียนอวี่ขมวดคิ้ว “อย่าเพิ่งสรุป” คนอายุมากกว่ารีบแย้ง “หลักฐานยังไม่พอ”

“หลักฐานอะไรอีก!” มู่ชางอันสวนทันควันโดยไม่สนใจว่าตัวเองกำลังคุยกับคนที่อายุมากกว่าเพียงไม่กี่ปี “ของจริงอยู่ตรงหน้า ยังจะอ่านตำราอีกเหรอ”

“ตำรามีไว้ศึกษาหลักการ!”

“ของจริงมีไว้พิสูจน์ตำรา!”

“แต่ถ้าไม่มีตำรา พวกเราจะรู้ได้ยังไง!”

“ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ตอนนี้ในเมื่อมีของจริงแล้วก็ไม่ต้องอ้างอิงจากตำราแล้วก็ได้!” เพียงไม่กี่ประโยค ทั้งสองก็เริ่มเถียงกันเหมือนทุกครั้ง โดยที่เจ้าหน้าที่หลายคนมองหน้ากันก่อนถอนหายใจ

“เริ่มแล้ว...”

“วันไหนสองคนนี้เจอกัน ห้องประชุมไม่เคยเงียบ”

“อีกเดี๋ยวคงเถียงกันเรื่องอักษรโบราณแน่”

โจวอวิ๋นถิงยกมือกุมขมับ แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังภาพของหลิงซูนั่วไม่วาง หากเป็นเพียงการควบคุมพลังจิตธรรมดา... ก็คงไม่ทำให้ศาสตราจารย์ผู้คลั่งไคล้อารยธรรมโบราณสองคนถึงกับรีบวิ่งมาพร้อมกันแบบนี้ ดูเหมือนว่า... ลูกศิษย์ตัวป่วนของเขา จะก่อเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้วแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิดเดียว ‘แต่เป็นแบบนี้ก็ดี ลูกศิษย์ของเขาต้องแบบนี้แหละถึงจะถูก’ เจ้าตัวคิดอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าเด็กสาวลอยเรือเข้าถึงฝั่งได้อย่างปลอดภัย