เฝ้ารออย่างคาดหวัง @ 1

ทันทีที่ปลายเท้าทั้งสองเหยียบลงบนพื้นทราย หลิงซูนั่วก็ถอนหายใจยาวออกมา “ในที่สุดก็ถึงฝั่งสักที...” เด็กสาวหันกลับไปมองทะเลสีดำสนิทเบื้องหลัง พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงแสงสีส้มอมแดงเรืองรองอยู่ปลายขอบน้ำ อีกไม่นานความมืดก็จะปกคลุมทั่วทั้งผืนป่า

ซูนั่วไม่ได้คิดจะนั่งพักแม้แต่วินาทีเดียว เพราะศิษย์พี่ใหญ่เคยสอนเธอเอาไว้เสมอ เมื่อเข้าไปในสถานที่ไม่คุ้นเคย สิ่งแรกที่ต้องหาไม่ใช่อาหาร แต่คือที่พัก หากยังหาที่พักไม่ได้ ต่อให้อาหารเต็มกระเป๋า สุดท้ายก็ตายเพราะถูกสัตว์อสูรเล่นงานอยู่ดี เธอสะพายเป้สนามขึ้นหลังอีกครั้ง ก่อนใช้สายตามองสำรวจภูมิประเทศรอบตัวอย่างรวดเร็ว

ชายหาดโล่ง... ด้านหลังเป็นป่าทึบ... ลมทะเลพัดแรง... ไม่มีที่กำบัง “ตรงนี้ยังพักไม่ได้”เด็กสาวส่ายหน้า หากก่อไฟริมชายหาด แสงไฟอาจจะทำให้สัตว์กลายพันธุ์ที่ออกหากินเวลากลางคืนย่อมสังเกตเห็นได้ง่าย ไวเท่าความคิด อดีตเซียนน้องเล็กจึงเลือกเดินลึกเข้าไปในแนวป่าประมาณสองร้อยเมตร ก่อนหยุดอยู่ใต้เนินหินเตี้ยแห่งหนึ่ง บริเวณนั้นมีหน้าผาเล็กช่วยบังลม ด้านหน้ามีพื้นที่โล่งพอสำหรับก่อกองไฟ ด้านหลังไม่มีทางให้สัตว์ลอบเข้ามาได้ง่าย

ซูนั่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ตรงนี่และใช้ได้” ถึงเธอจะพึมพำออกไปอย่างนั้นแต่เธอก็ยังไม่รีบที่จะเริ่มก่อไฟ ดวงตาคู่สวยกวาดมองรอบตัวอีกครั้ง ก่อนหยิบกระดาษยันต์ออกมาหนึ่งแผ่น ปลายนิ้วแตะลงบนอักขระปลดปล่อยพลังจิตไหลเข้าสู่แผ่นกระดาษสีเหลืองอ่อนอย่างช้า ๆ

ฟู่...

แสงสีทองอ่อนสว่างขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนยันต์จะสลายกลายเป็นละอองแสงโปร่งใส แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างหลายสิบเมตร “ยันต์คุ้มภัย”

ศิษย์พี่ใหญ่เคยบอกเธอว่า “ต่อให้เจ้าจะเก่งแค่ไหน เวลาหลับก็ยังอ่อนแออยู่ดี”

ยันต์แผ่นนี้แม้ว่าจะไม่มีพลังโจมตี แต่หากมีสิ่งมีชีวิตที่แฝงเจตนาร้ายก้าวเข้ามาภายในอาณาเขต มันจะส่งสัญญาณเตือนผู้ใช้ทันที เมื่อจัดการเรื่องความปลอดภัยเสร็จ ซูนั่วจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เอาล่ะ... ต่อไปก็เรื่องกิน” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พลางหลังตาลงทันทีทันใดนั้นกลิ่นต่าง ๆ มากมายหลากหลายอย่างก็ลอยเข้าจมูก ไม่ว่าจะเป็น กลิ่นดินชื้น... กลิ่นใบไม้... กลิ่นมอส... รวมถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรหลายชนิดลอยปะปนอยู่ในอากาศ

ริมฝีปากของเด็กสาวค่อย ๆ ยกขึ้น “หาเจอแล้ว” ดวงตาเธอเบิกกว้างเป็นประกายแล้วรีบลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปยังพุ่มไม้เตี้ย ๆ ห่างออกไปไม่ไกลอย่างไม่ลังเล ไม่นานนัก เธอก็เด็ดใบไม้สีเขียวเข้มชนิดหนึ่งขึ้นมา

“ใบหอมป่า” เธอยิ้ม… จากนั้นก็เริ่มลงมือขุดหัวสีขาวเล็ก ๆ ตรงหน้าได้มาเพิ่มอีกหลายอย่าง “หัวกระเทียมหิน” ถัดไปไม่ไกล เธอก็พบเถาวัลย์ที่มีผลสีม่วงขนาดปลายนิ้ว ซูนั่วเด็ดมาหนึ่งผล ก่อนแตะปลายลิ้นเพียงนิดเดียว “หวานนิด... ฝาดหน่อย... ไม่มีพิษ” เธอพยักหน้าลงอย่างพอใจ “ใช้หมักปลาได้”

ตลอดเวลาที่เด็กสาวเดินเก็บสมุนไพร สีหน้าของอาจารย์ในศูนย์บัญชาการกลับเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ “เดี๋ยวนะ...”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายประเมินขมวดคิ้ว “เด็กคนนี้ไม่ได้เก็บแบบสุ่ม”

ศาสตราจารย์มู่ชางอันพยักหน้าทันที “ถูกต้อง” ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกถูกใจทักษะของเด็กสาว “เธอกำลังเลือกเครื่องเทศตามกลิ่น”

กู่เหยียนอวี่เองก็หรี่ตาลงแล้วเอ่ยออกมาเช่นกัน “เธอไม่ใช่แค่รู้จักสมุนไพร...”

“แต่รู้วิธีตรวจสอบพิษก่อนกินด้วย” ทั้งสองมองหน้ากัน ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ที่คนทั้งคู่ไม่ได้เถียงกันเลย เพราะสิ่งที่เด็กสาวกำลังทำ ไม่ใช่ความรู้ระดับคนทั่วไปแต่มันคือทักษะเอาชีวิตรอดที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นเวลานานอย่างแท้จริง ส่วนโลกภายนอกยังมีรุ่นพี่หลายคนเฝ้ามองหน้าจอกันอย่างสนใจเป็นจำนวนมาก โดยเฉพะเด็กสาวที่พวกเขามองว่าโชคร้ายตั้งแต่เหยียบย่างเข้าสู่พื้นที่การฝึก

“รุ่นน้องคนนี้น่าทึ่งเกินไปแล้ว...” นักศึกษาปีสามคนหนึ่งอดอุทานออกมาไม่ได้ กับเพื่อนร่วมห้องขณะที่ดวงตาของเขาไม่ละไปจากภาพบนจอแม้แต่วินาทีเดียว

“ฉันเคยฝึกเอาชีวิตรอดมาแล้วสองครั้ง” เขาพูดต่อ “ตอนนั้นเอาแต่คิดว่าจะหาอาหารจากที่ไหน หาแหล่งน้ำยังไง แต่ไม่เคยมีใครคิดถึงเรื่องการใช้สมุนไพรปรุงอาหารเลย”

“ไม่ใช่นายคนเดียวหรอกที่คิดแบบนี้” เพื่อนร่วมหออดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสริม “เพราะคนส่วนใหญ่แค่กินให้อิ่มก็พอ แต่เธอกลับคิดถึงรสชาติด้วย”

“ไม่ใช่แค่รสชาตินะ” นักศึกษาอีกคนแย้ง “สมุนไพรพวกนั้นช่วยดับกลิ่นคาวของปลา บางชนิดยังช่วยฆ่าเชื้อ ลดการอักเสบ และช่วยย่อยอีกต่างหาก”

“เดี๋ยวนะ...” เพื่อนที่อยู่สายผู้บัญชาการคนหนึ่งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ “ถ้าเธอรู้เรื่องสมุนไพรขนาดนี้ แปลว่าถ้าเวลาทีมขาดยา เธอก็ยังเอาตัวรอดได้นะสิ”

คำพูดนี้ทำให้เพื่อนร่วมห้องเงียบลง อีกทั้งพวกเขายังเริ่มมองเด็กสาวในหน้าจอด้วยสายตาเปลี่ยนไป ตอนแรกทุกคนคิดว่าเธอแค่โชคดีที่ตกลงทะเลแล้วเจอเรือประมง แต่ตอนนี้... ดูเหมือนรุ่นน้องคนนี้จะสามารถเปลี่ยนทุกสถานการณ์ให้กลายเป็นข้อได้เปรียบของตัวเองได้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน

ขณะเดียวกัน...

ภายในศูนย์บัญชาการ มู่ชางอันยิ่งมองก็ยิ่งยิ้มกว้าง “ฉันว่าเด็กคนนี้ต้องเคยผ่านการใช้ชีวิตกลางป่ามาแน่ ๆ”

ตอนนี้กู่เหยียนอวี่ก็พยักหน้ารับเช่นกัน “ผมเองก็คิดเหมือนคุณ” ศาสตราจารย์ผู้คลั่งไคล้ตำราโบราณไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างที่มองเขาสลับกับคู่ปรับ ทั้งนี้เป็นเพราะ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหลิงซูนั่ว

“สังเกตไหม”

เขาชี้ไปที่หน้าจอ “ตั้งแต่ขึ้นฝั่งมา เด็กคนนี้ยังไม่เดินมั่วเลยแม้แต่ก้าวเดียว”

“ทุกย่างก้าวมีเป้าหมาย”

“เลือกพื้นที่พักก่อน”

“ตรวจสอบความปลอดภัย”

“สร้างเขตเตือนภัย”

“จากนั้นถึงค่อยหาอาหาร”

“ลำดับความสำคัญของเธอ... สมบูรณ์แบบ”

มู่ชางอันหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ นั่นแหละถึงน่าสนใจ!”

“ยิ่งดู… ผมก็ยิ่งอยากจับเธอไปลงภาคสำรวจด้วย” คำพูดของเขาทำให้หลายคนภายในห้องต่างมองมาที่เขาเป็นตาเดียว “ทำไม?” เขาถามออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา “คนเก่งแบบนี้หากให้อยู่แต่ในมหาวิทยาลัยก็เสียของเปล่า!”

กู่เหยียนอวี่หันขวับทันที “ไม่ได้!” ชายวัยชรารีบค้าน “เด็กคนนี้เหมาะกับภาควิชาอารยธรรมโบราณ!” เขาตะโกนเสียงดัง “ดูวิธีใช้ยันต์ของเธอสิ! ต่อให้ค้นทั้งจักรวรรดิก็หาเด็กที่ใช้ศาสตร์แบบนี้ไม่ได้แล้ว!”

“ก็ให้เธอเรียนสองภาคสิ!” มู่ชางอันสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ “กลางวันเรียนกับนาย เย็นออกสำรวจดาวร้างกับฉัน!”

“ฝันไปเถอะ!”

“นายต่างหากที่ฝัน!”

ทั้งสองเริ่มเถียงกันอีกครั้งอย่างไม่มีใครยอมใคร จนเจ้าหน้าที่หลายคนได้แต่ส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ “เริ่มอีกแล้ว...” ใครคนหนึ่งพูดขึ้น “ตอนนี้เด็กคนนั้นยังไม่รู้ตัวเลยนะ”

“อาจารย์สองคนนี้ก็เริ่มแย่งลูกศิษย์กันตั้งแต่วันแรกแล้ว” แม้แต่โจวอวิ๋นถิงก็ยังอดยกมือกุมขมับไม่ได้ “ทั้งสองคน...” เขาพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ “การฝึกยังไม่จบเลย” น้ำเสียงของเขาฉายแววจริงจัง “อย่าเพิ่งคิดแย่งลูกศิษย์ของผมได้ไหม” ประโยคสั้น ๆ ของเขาทำให้ห้องทั่วทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ กู่เหยียนอวี่กะพริบตาปริบ ๆ มู่ชางอันเองก็ชะงักไป จากนั้นคนทั้งคู่ก็หันมามองโจวอวิ๋นถิงพร้อมกัน

“ลูกศิษย์ของนาย?”

“เมื่อไหร่?”

อดีตผู้บัญชาการเลื่องชื่อยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ตั้งแต่วันที่เธอสมัครเป็นนักศึกษาสายภาคผู้บัญชาการแล้ว” คำตอบนี้ทำให้สองศาสตราจารย์ถึงกับนิ่งอึ้ง ก่อนมู่ชางอันจะรีบโบกมือทันที

“ไม่เป็นไร!”

“เรียนผู้บัญชาการก็เรียนไป”

“ฉันรับเธอเป็นลูกศิษย์นอกเวลาก็ได้!”

กู่เหยียนอวี่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง “ผมก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”

“ศาสตร์โบราณไม่จำกัดภาควิชา” สิ้นคำพูดของคนหัวรั้นทั้งสอง โจวอวิ๋นถิงจะทำสิ่งใดได้นอกจากจะถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา ดูเหมือน... ต่อให้การฝึกครั้งนี้ยังไม่จบ ลูกศิษย์ตัวป่วนของเขาก็เริ่มถูกคนหมายตาเข้าเสียแล้ว...