เฝ้ารออย่างคาดหวัง @ 2

ขณะเดียวกัน...

ภายในป่าดิบชื้นอีกฟากหนึ่งของสนามฝึก หลิงซูอวี้ที่เพิ่งพันผ้าพันแผลรอบแขนซ้ายเสร็จ เลือดที่ไหลจากบาดแผลเริ่มหยุดลง แม้สภาพของเขาจะดูสะบักสะบอม เสื้อผ้าหลายส่วนถูกกรงเล็บของหมาป่าเงาคลั่งฉีกขาด แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มยังคงเปล่งประกายคมกล้าไม่เปลี่ยนแปลง เขายกข้อมือขึ้นมองกำไลสนาม คะแนนสะสม: 80 คะแนน “อีกตั้งสองร้อยยี่สิบแต้ม...” เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เอาเถอะยังพอมีเวลา แต่ตอนนี้เห็นทีคงต้องหาที่พักก่อน” เขากล่าวพลางเรียกแผนที่สามมิติที่ถูกบันทึกไว้ในกำไลขึ้นมาตรวจสอบ แม้ระบบจะไม่แสดงตำแหน่งของนักศึกษาคนอื่น แต่ยังสามารถแสดงภูมิประเทศให้เขารู้ได้

“ทางเหนือเป็นหน้าผา...”

“ตะวันตกเป็นหนองน้ำ...”

“ด้านตะวันออกมีป่าทึบ...” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม “อันดับแรก ต้องหาที่พักให้ได้”

แต่ในจังหวะนั้นเอง...

หูของเขาก็ได้ยินเสียงพุ่มไม้ไหว หลิงซูอวี้ตื่นตัวในทันที ปืนพลังงานถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เดินออกมากลับไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์ หากแต่เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดฝึกของมหาวิทยาลัยเดียวกัน เด็กหนุ่มคนนั้นชะงักไปเช่นกันเมื่อเห็นปืนที่กำลังเล็งมาทางตัวเอง

“อย่ายิง!”

หลิงซูอวี้ลดปืนลงแต่ยังคงไม่ลดความระวังตัว “นักศึกษา?”

“ใช่...”

อีกฝ่ายหายใจหอบ “เมื่อกี้ผมเพิ่งหนีสัตว์ระดับ C มา”

หลิงซูอวี้กวาดตามองอีกฝ่ายเพียงแวบเดียว รองเท้าขาด แขนขวามีรอยกัด สีหน้าซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้โกหก

“แผลไม่ลึก” เขาพูดเสียงเรียบ “รีบล้างแผลแล้วหาที่พัก ก่อนสัตว์กลางคืนจะออกมา” พูดจบเจ้าตัวก็หมุนกายเตรียมเดินจากไปทันที เพราะถึงจะมีภารกิจลับให้ช่วยเหลือเพื่อนแต่จากการประเมินของเขา แผลเพียงแค่นี้นักศึกษาตรงหน้าน่าจะจัดการตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะเสียเวลา แล้วอีกอย่างสำหรับเพื่อนร่วมทีมเขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้น้องสาวเป็นคนเลือก

เด็กหนุ่มคนนั้นที่ถูกหันหลังให้ถึงกับยืนอึ้ง “เดี๋ยว!” เขารีบเอ่ยเรียกอีกฝ่าย

“นายไม่คิดจะชวนฉันไปด้วยเหรอ?”

หลิงซูอวี้บ่ายหน้ากลับมาเล็กน้อย “ไม่! เพราะตอนนี้ฉันยังมีเรื่องต้องทำ”

“เรื่องอะไร?” เด็กหนุ่มคนเดิมถามด้วยความสงสัย

“หาน้องสาว” พูดจบ เจ้าตัวก็ทะยานร่างหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ซึ่งภาพทั้งหมดถูกถ่ายทอดสดไปยังศูนย์บัญชาการเช่นกัน “ไม่เลว” หานจิ้งอู่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มเพียงเล็กน้อย “ช่วยเท่าที่จำเป็น แต่ไม่แบกภาระเพิ่ม”

โจวอวิ๋นถิงเองก็เห็นด้วย “เขาแยกแยะได้ดีว่าเวลาไหนควรช่วย เวลาไหนควรเดินต่อ”

“ถ้าเมื่อกี้พาอีกฝ่ายไปด้วย”

“คืนนี้ทั้งคู่คงลำบาก”

ทางด้านของหลิงซูนั่ว...

ระหว่างที่เด็กสาวค่อย ๆ พลิกปลาหนามเกล็ดเงินบนกองไฟ กลิ่นหอมของเนื้อปลาที่ผสมกับใบหอมป่าและหัวกระเทียมหินก็ค่อย ๆ ลอยฟุ้งออกมา แม้จะไม่มีเครื่องปรุงหรูหรา แต่สำหรับเธอในตอนนี้รสชาติแบบนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว

เปรี๊ยะ...

ไขมันจากเนื้อปลาหยดลงบนกองไฟ ส่งเสียงดังเบา ๆ เด็กสาวอดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด ก่อนเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ

“เป็นอย่างที่ศิษย์พี่สี่บอกไว้จริง ๆ ด้วย... แค่มีสมุนไพรสดก็ช่วยให้ปลาทะเลอร่อยขึ้นเยอะเลย” เธอค่อย ๆ พลิกปลาอีกครั้ง พลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ชายจะได้กินอะไรหรือยัง...”

เมื่อนึกถึงหลิงซูอวี้ เด็กสาวก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถึงพี่ชายของเธอจะเก่งมาก แต่การถูกสุ่มไปคนเดียวในพื้นที่อันตรายแบบนี้ ต่อให้เป็นนักรบเมคาเดี่ยวก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเสมอ อีกทั้งเขายังเพิ่งเจอกับสัตว์อสูรระดับ A มาด้วย “โชคไม่ดีเหมือนกันทั้งพี่และน้องเลย”

เธอบ่นพึมพำ แต่ยังไม่ทันพูดจบ... หูของเธอก็ขยับเล็กน้อย ‘เสียงลม... ไม่ใช่...’ เด็กสาวคิดอย่างตื่นตัว เพราะสิ่งที่เธอสัมผัสได้ในตอนนี้มันคือเสียงของอะไรบางอย่างที่กำลังตัดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง พร้อมกันนั้นยันต์คุ้มภัยก็เริ่มส่องประกายสีทองอ่อน ๆ ออกมา บัดนี้ดวงตาของหลิงซูนั่วเปลี่ยนเป็นเฉียบคมในทันที

“นกเหรอ?” เธอไม่มั่นใจนัก แต่ที่มั่นใจมากก็คือ สิ่งนี้ไม่ใช่สัตว์สี่เท้า... ไม่ใช่สัตว์เลื้อยคลาน... แต่เป็นบางสิ่งที่กำลังบินอยู่เหนือยอดไม้ ไวเท่าความคิด เด็กสาวรีบใช้กิ่งไม้เขี่ยกองไฟให้เล็กลงกว่าเดิม ก่อนคว้าปืนพลังงานมาวางไว้ข้างตัว ขณะที่มืออีกข้างหยิบยันต์ออกมาเผื่อรับมือเหตุไม่คาดฝัน และแล้วเสียงกระพือปีกก็ดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

เงาดำสายหนึ่งโฉบผ่านยอดไม้ ก่อนจะหมุนวนอยู่เหนือพื้นที่พักของเธอหนึ่งรอบ ภายในศูนย์บัญชาการ… เจ้าหน้าที่หลายคนต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

“มีคนเข้าใกล้พื้นที่ของหลิงซูนั่ว”

“ใครกัน?”

ภาพจากโดรนซูมเข้าไปทันที เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย หลายคนก็ยิ้มออกมา “เป็นถังเหยียน” หนึ่งในอาจารย์พูดขึ้น “นักศึกษาสายลาดตระเวนจากเผ่าอินทรีทอง”

มู่ชางอันหัวเราะอย่างอดไม่อยู่ “สมกับเป็นเผ่าอินทรีจริง ๆ”

“บินหาคนอื่นได้เร็วที่สุด”

แต่โจวอวิ๋นถิงกลับส่ายหน้า “ไม่...”

“เขาไม่ได้ตั้งใจหาทีม”

“เขากำลังตามกลิ่น”

ทุกคนชะงัก

“ตามกลิ่น?”

หานจิ้งอู่หัวเราะร่วน “กลิ่นปลาย่างนั่นไง”

ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นเด็กหนุ่มผู้มีปีกสีทองค่อย ๆ ลดระดับบินลงมา ถังเหยียนกะพริบตาถี่ ๆ “แปลกจัง...” เขาพึมพำกับตัวเอง “ในสนามฝึกแบบนี้... ทำไมถึงได้กลิ่นอาหารหอมขนาดนี้ได้?” ตอนแรกเขาคิดว่าจมูกของตัวเองผิดปกติ แต่ยิ่งบินเข้ามาใกล้ กลิ่นก็ยิ่งชัด จนท้องของเขาส่งเสียงร้องประท้วง

จ๊อก... เด็กหนุ่มผมทองรีบกุมท้องตัวเองทันที “อย่าเพิ่งร้องตอนนี้สิ!” เขากระซิบกับท้องตัวเองด้วยใบหน้าขึ้นสี ทั้งนี้เพราะตลอดทั้งวัน เขาเอาแต่ใช้ความสามารถในการบินสำรวจพื้นที่ จึงยังไม่มีเวลากินอะไรเลย เดิมทีตั้งใจว่าจะหาที่พักก่อนแล้วค่อยหาอาหาร แต่ใครจะคิดว่า... กลางป่าจะมีคนย่างปลาอยู่จริง ๆ

“จะใช่กับดักไหมนะ...” เด็กหนุ่มเริ่มลดระดับลงอย่างระมัดระวังอาศัยความสามารถของเผ่าอินทรี ซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งจากตรงนั้น... เขาเห็นเด็กสาวผมหางม้ากำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟขนาดเล็ก ในมือของเธอมีปลาหนึ่งตัวกำลังถูกย่างจนเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นหอมลอยมาตามสายลมอย่างต่อเนื่องทำให้เจ้าตัวอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้

“ไม่น่าเชื่อ...” เขาอ้าปากค้างเป็นรูปตัว 0 “นี่เธอมาเข้าสอบ... หรือมาเข้าค่ายทำอาหารกันแน่...”

จังหวะเดียวกันนั่นเอง หลิงซูนั่วเองก็เงยหน้าขึ้นมองตรงที่เขาอยู่… แม้อีกฝ่ายจะซ่อนตัวได้ดี แต่เสียงลมหายใจ และการไหลเวียนของพลังจิต ล้วนไม่อาจเล็ดลอดจากประสาทสัมผัสของอดีตผู้ฝึกตนได้ ริมฝีปากของเด็กสาวจึงค่อย ๆ ยกขึ้นสูง

“คนที่อยู่ตรงนั้นน่ะ” เธอพูดขึ้นพลางหลุบตาลงต่ำ “จะลงมากินปลาด้วยกันไหม?”

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำให้ถังเหยียนที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ถึงกับเบิกตากว้าง ‘หา!?’ เขาร้องเสียงหลง ‘เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนี้!?’

#### แนะนำเพื่อนร่วมทีมคนแรกของน้องมาแล้ว แต่จะเป็นเพื่อนหรือทาสรับใช้เพื่อของกินอันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ 55