เพื่อนร่วมทีม @1

“อร่อย!” หลิงซูนั่วมองเด็กหนุ่มผมทองที่เป็นลูกครึ่งเผ่าอินทรีย์ด้วยใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ถามจริง นายไปตายอดตายอยากมาจากไหน”

“เธอไม่หรอก” เขาพูดไปพลางกลืนเนื้อปลาลงคอ “มื้ออาหารล่าสุดของฉันคือตอนสิบสองดวงดาว และหลังจากนั้นก็มีเพียงน้ำ” พูดไปเจ้าตัวก็ทำหน้าละห้อย

“จะว่าไปนายมีปีกได้เสียของมาก” หลิงนั่วนั่วอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเช่นนี้

“ทำไมล่ะ”

ถังเหยียนชะงักมือที่กำลังถือไม้เสียบปลาค้างไว้กลางอากาศ ดวงตากลมโตสีทองกระพริบปริบ ๆ ด้วยความมึนงงพ่วงความสงสัยเต็มเปี่ยม “มีปีกแล้วมันเสียของตรงไหนเล่า? ฉันใช้บินสำรวจสนามฝึกได้ตั้งไกล แถมยังรอดพ้นจากเงื้อมมือของสตาร์บีสต์ระดับ C มาได้ตั้งหลายตัวนะ!”

หลิงซูนั่วถอนหายใจเบา ๆ พลางใช้กิ่งไม้เขี่ยกองไฟให้ประกายไฟลุกขึ้นอีกเล็กน้อย “ก็เพราะมีปีกบินได้ตั้งสูง แต่ดันบินตามกลิ่นปลาย่างของฉันมาซะได้น่ะสิ... ถ้าเกิดเมื่อกี้ไม่ใช่ฉันที่นั่งอยู่ตรงนี้ แต่เป็นกับดักของสัตว์อสูรระดับสูงหรือกลุ่มคนที่จ้องจะล่าคะแนน ป่านนี้ขนปีกสีทองของนายคงร่วงหมดตัว กลายเป็นไก่ย่างเกลือไปแล้วล่ะมั้ง”

เด็กหนุ่มลูกครึ่งเผ่าอินทรีถึงกับสำลักเนื้อปลา เจ้าตัวรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วคว้ากระบอกน้ำพกพาขึ้นมาดื่มอึกใหญ่แก้ติดคอ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงด้วยความเขินอายเพราะเถียงไม่ออก เนื่องจากสิ่งที่เด็กสาวพูดมาคือความจริงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะเขารู้สึกหิวจนหน้ามืดตามัว ปล่อยให้สัญชาตญาณความอยากอาหารนำทางจนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้กลางป่าเสียแล้ว

ในขณะเดียวกัน ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้นใต้เนินหินเตี้ย ก็ถูกถ่ายทอดสดตรงไปยังศูนย์บัญชาการหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิงอย่างชัดเจนไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว เหล่าอาจารย์ที่กำลังนั่งลุ้นระทึกว่าการพบกันครั้งแรกของสองนักศึกษาจะดุเดือดเลือดพล่านแค่ไหน ถึงกับมุมปากกระตุกพร้อมกันเป็นทิวแถว

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เจ้าเด็กเผ่าอินทรีทองนี่ตลกชะมัด!” ศาสตราจารย์มู่ชางอัน ระเบิดหัวเราะลั่นห้องควบคุม “บินสำรวจหาพิกัดทั่วป่า แต่สุดท้ายดันแพ้กลิ่นปลาย่างของลูกศิษย์ฉันซะอย่างนั้น!” เขายังคงหมายมั่นปั้นมือเช่นเคย

“นั่นสินะ...” กู่เหยียนอวี่แม้ว่าจะไม่พอใจกับคำพูดของคู่ปรับ กระนั้นเจ้าตัวก็อดส่ายหัวออกมาไม่ได้ “แต่จะว่าไป การที่ถังเหยียนบังเอิญบินมาเจอหลิงซูนั่วแบบนี้... หรือว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการฟอร์มทีมตามกฎ 5 คนของสควอด 07 กัน?”

แม้แต่ โจวอวิ๋นถิง อดีตผู้บัญชาการสงครามชายแดน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นยิ้ม ‘ยัยเด็กตัวป่วนคนนี้... แค่วันแรกก็ตกคนมาร่วมวงกินข้าวด้วยได้แล้ว แถมยังเป็นถึงหน่วยลาดตระเวนสายตาดีจากเผ่าอินทรีทองซะด้วย... การฝึกครั้งนี้ชักจะสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ’

ท่ามกลางความคิดของอาจารย์... หลังจากถังเหยียนจัดการกินเนื้อปลาหนามเกล็ดเงินย่างสมุนไพรจนหมดเกลี้ยง ความเหนื่อยล้าและอาการหิวโหยที่สะสมมาตลอดทั้งวันก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับมามีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

เด็กหนุ่มผมทองสูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกก่อนจะหันมามองเด็กสาวผมหางม้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาซาบซึ้งระคนทึ่ง

“ขอบคุณมากนะเพื่อน... ถ้าไม่ได้ปลาย่างวิเศษของเธอ ป่านนี้ฉันคงหมดแรงนอนสลบคาพุ่มไม้ไปแล้วล่ะ” เขาเอ่ยด้วยความจริงใจ “ว่าแต่... เธอชื่ออะไรเหรอ? ฉันถังเหยียน อยู่ปีหนึ่ง สายลาดตระเวนเผ่าอินทรีทอง”

“ฉันหลิงซูนั่ว ปีหนึ่ง คณะบัญชาการ” ซูนั่วตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

ถังเหยียนชะงักไปขณะหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อของเธอ ดวงตาสีทองเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวนะ... หลิงซูนั่วเหรอ? หรือว่าเธอคือคนเดียวกับเด็กสาวชุดโบราณที่กลายเป็นไวรัลบนฟอรัมมหาวิทยาลัยเมื่อวานนี้?!”

“อ่า... ถ้าหมายถึงเรื่องที่ใส่ชุดฉีสงหรูฉวินเดินกินขนมล่ะก็... ใช่ ฉันเองแหละ” ซูนั่วหัวเราะแห้ง ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ

“ให้ตายสิ ตัวจริงเธอนี่สุดยอดกว่าในคลิปหลายเท่าเลยนะเนี่ย!” เด็กหนุ่มผมทองอุทานด้วยความทึ่ง “ทั้งเก่งเรื่องสมุนไพร เอาตัวรอดกลางทะเลได้แถมยังใจดีแบ่งอาหารให้คนแปลกหน้ากินอีก... สนใจมาเข้าทีมลาดตระเวนกับฉันไหมล่ะ?”

“ไม่!” หลิงซูนั่วปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “เพราะฉันจะเป็นหัวหน้าทีม หากนายอย่างร่วมทีมกับฉันนายต้องทำตามที่ฉันบอก หากนายไม่ตกลงนายมาทางไหนก็ไปทางนั้นได้เลย”

ถังเหยียนกะพริบตาปริบ ๆ ราวกับสมองประมวลผลไม่ทัน “หือ?” เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เธอชวนฉันกินปลา ตอนนี้จะชวนเข้าทีม แล้วจู่ ๆ ก็จะให้ฉันเป็นลูกน้องเลยเหรอ?”

หลิงซูนั่วพยักหน้าอย่างจริงจัง “ถูกต้อง”

เด็กหนุ่มผมทองถึงกับพูดไม่ออกก่อนที่เสียงของอดีตศิษย์น้องเล็กตำหนักหลิงเซียวจะดังขึ้นอีกครั้ง “แต่ไม่ใช่ลูกน้อง แบบเป็นเพื่อนร่วมทีมนั่นแหละแต่ว่าฉันต้องเป็นหัวหน้าไง”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน” ลูกชายของผู้บัญชาการกองลาดตระเวนยังไม่เข้าใจถามขึ้นทันที

“ต่างตรงที่ ทุกคนในทีมยังเป็นตัวของตัวเองแต่หากเวลาไหนที่ฉันบอกให้หยุดก็ควรหยุด” หลิงซูนั่วพูดขึ้นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน “ทำไมนายมีปัญหา?”

“ปัญหาน่ะไม่มี...” เด็กหนุ่มเกาศีรษะแกรก ๆ “แต่เธอมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ ว่าจะเป็นหัวหน้าทีมได้?”

“มั่นใจ”

“ทำไม?”

“เพราะไม่มีใครเหมาะมากกว่าฉัน”

คำตอบสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง ทำเอาถังเหยียนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ บางทีหากเป็นคนอื่นพูด... เขาคงคิดว่าหยิ่งหรือโอ้อวด แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเป็นเด็กสาวตรงหน้า เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นคำพูดที่เรียบง่ายและจริงใจ ราวกับเธอเพียงกำลังบอกข้อเท็จจริงเท่านั้น

“นายรู้ไหมว่าทีมที่ดีควรมีอะไรบ้าง” กล่าวไปหลิงซูนั่วก็หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาขีดลงบนพื้นดิน

“ก็... ควรมีคนเก่ง ๆ ห้าคน?”

เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ผิด” เธอวาดวงกลมห้าวงบนพื้น ก่อนลากเส้นเชื่อมเข้าหากัน“ทีมที่ดี ไม่ได้ประกอบจากคนที่เก่งที่สุด” คำพูดนี้ไม่เพียงทำให้ถังเหยียนตั้งใจฟังเพราะแม้แต่คนที่เฝ้าดูอยู่ด้านนอกก็ต่างเงียบฟังเช่นเดียวกัน “แต่ต้องประกอบจากคนที่เติมเต็มกันได้” พูดไปเธอก็ชี้ไปยังวงแรก “ฉัน ผู้บัญชาการ” จากนั้นปลายไม้ก็ชี้ไปยังวงที่สอง “นาย ลาดตระเวน” เด็กหนุ่มผงกหัวฟังอย่างเข้าใจ “บนฟ้าเป็นหน้าที่นาย”

“ส่วนพื้นดินเป็นหน้าที่ฉัน” เธอลากเส้นต่อไปยังอีกสามวงที่เหลือ “ตอนนี้ที่เรายังขาดคือ “ช่างเมคา”

“ไม่สิ” ถังเหยียนโพล่งออกมา “เราไม่ได้ขาดนักรบเมคาเดี่ยว กับแพทย์สนามด้วยหรอกเหรอทำไมเธอถึงพูดว่าเราขาดแค่ช่างเมคาล่ะ” เขาถามเมื่อบนพื้นดินมีตำแหน่งของทั้งสามแต่ทว่าเด็กสาวกับพูดถึงเพียงช่างซ่อมเมคาเพียงเท่านั้น

“เพราะอีกสองตำแหน่ง ฉันมีคนในใจแล้วนะสิ”