เพื่อนร่วมทีม @ 2

ถังเหยียนเลิกคิ้วสูง “หา?” เขาร้องเสียงหลง “หมายความว่าไง?”

เด็กสาวใช้ปลายกิ่งไม้แตะลงบนวงกลมวงหนึ่ง “นักรบเมคาเดี่ยว” จากนั้นเธอเขียนชื่อสั้น ๆ ลงไป หลิงซูอวี้ “คนนี้คือพี่ชายฝาแฝดของฉัน”

“เขาแข็งแกร่งกว่าฉัน”

“ต่อสู้ระยะประชิดเก่ง”

“ตัดสินใจเร็ว”

“ถ้ามีเขาอยู่แนวหน้า ทีมจะมีโล่ที่แข็งแรงที่สุด”

ถังเหยียนเบิกตากว้าง

“เดี๋ยวนะ...”

“หลิงซูอวี้?”

“ใช่คนที่ฆ่าสตาร์บีสต์ระดับ A ตั้งแต่ชั่วโมงแรกหรือเปล่า?”

หลิงซูนั่วพยักหน้า “ใช่” เธอตอบพลางเผยรอยยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ “เขานั่นแหละ”

ถังเหยียนถึงกับอ้าปากค้าง

“โอ้โห...”

“นี่เธอจะดึงตัวปีศาจคนนั้นมาเข้าทีมเลยเหรอ”

หลิงซูนั่วเอียงคอ

“ปีศาจตรงไหน”

“พี่ชายฉันใจดีจะตาย”

“...”

ถังเหยียนได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ คนใจดีที่ฆ่าสัตว์ระดับ A ตั้งแต่เริ่มสนามสอบ... นิยามคำว่า “ใจดี” ของสองพี่น้องบ้านนี้ดูจะแปลกกว่าคนทั่วไปไม่น้อย หลิงซูนั่วไม่สนใจปฏิกิริยาของเขาก่อนลากกิ่งไม้ไปยังวงสุดท้าย

“ส่วนตำแหน่งแพทย์สนาม...” เธอเขียนอีกชื่อหนึ่งลงไป อีวา “เธอคนนี้คือเพื่อนร่วมห้องของฉัน”

“มนุษย์น้ำแข็ง?” ถังเหยียนถามขึ้นทันที

“ใช่” อดีตศิษย์น้องเล็กตำหนักหลิงเซียวเอียงคอถามคนตรงหน้าอย่างใคร่รู้ “นายรู้จักเหรอ”

“ฉันเคยเห็นข้อมูลรับสมัคร” ถังเหยียนตอบตามตรง “พลังจิตของเธออยู่ระดับ A”

“ผลการเรียนด้านชีวการแพทย์อันดับหนึ่งของรุ่น”

หลิงซูนั่วยิ้ม “ยอดเยี่ยม นายรู้เยอะมากเลย” ใบหน้าของเด็กสาวสดใสยามพูดถึงเพื่อนร่วมห้อง “อีฟของฉันเก่งมากนะ ถึงจะดูเงียบ ๆ แต่ใจดี”

“ถ้ามีเธออยู่... คนในทีมจะปลอดภัยขึ้นเยอะ”

ถังเหยียนพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ จากนั้นจึงก้มลงมองแผนผังบนพื้นอีกครั้ง ผู้บัญชาการ นักรบเมคาเดี่ยว ลาดตระเวน แพทย์สนาม เหลือเพียงตำแหน่งเดียว... ช่างเมคา

“งั้น...” เขาเงยหน้าขึ้น “ช่างเมคาที่เธอต้องการเป็นคนแบบไหน”

หลิงซูนั่วตอบแทบจะทันที

“ใจเย็น”

“ละเอียด”

“ซ่อมเมคาได้ทุกสภาพ”

“และ...” เธอหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ “ไม่บ่นเวลาฉันทำเครื่องพัง”

“...” ถังเหยียนถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง “ผู้บัญชาการอย่างเธอทำเครื่องพังบ่อยเหรอ?”

“ยังไม่รู้”

“แต่เผื่อไว้ก่อน”

“เตรียมพร้อมไว้ดีกว่า”

เด็กหนุ่มถึงกับกุมท้องหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” เขาแบบเอาจริงเอาจังมาก “เธอนี่ตลกชะมัด” แต่ยิ่งหัวเราะ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้พูดเล่น เธอคิดเผื่ออนาคตทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ยังไม่เกิด ภาพทั้งหมดถูกถ่ายทอดสดไปยังศูนย์บัญชาการอีกครั้ง มู่ชางอันพยักหน้าลงช้า ๆ

“ฉันเริ่มเห็นบางอย่างแล้ว...”

“นายเห็นอะไร” คู่ปรับอย่างศาสตราจารย์กู่อดถามออกมาไม่ได้

“เห็นว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เลือกคนเพราะความสนิท”

“แต่เลือกตามหน้าที่”

กู่เหยียนอวี่รีบเอ่ยอย่างเห็นพ้องทันทีและดูเหมือนว่านี่จะเป็นอีกครั้งที่คนทั้งสองเริ่มจะมีความคิดเห็นตรงกัน “ผู้บัญชาการที่ดี...”

“ต้องมองทีมเป็นภาพรวม”

“ไม่ใช่มองเฉพาะคนที่ตัวเองชอบ”

โจวอวิ๋นถิงมองรายชื่อทั้งสี่ตำแหน่งบนจอ ก่อนแววตาจะฉายความพึงพอใจ

“หลิงซูอวี้”

“อีวา”

“ถังเหยียน”

“เธอเลือกได้ถูกต้อง”

หานจิ้งอู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก “แต่ยังเหลืออีกหนึ่งคน” เขาเว้นคำพูดของตัวเองลง “ตำแหน่งนั้นต่างหาก... ที่จะเป็นตัวตัดสินว่าทีมนี้จะไปได้ไกลมากแค่ไหน” ทุกคนในห้องควบคุมไม่มีใครมีความเห็นต่างจากเขา เพราะช่างเมคาที่ดีย่อมทำให้เมคาในทีมเกิดประสิทธิภาพสูงสุด แต่สำหรับทีมของหลิงซูนั่วจะเป็นอย่างนั้นจริงไหมนั่นก็เป็นอีกเรื่อง

ทางด้านของหลิงซูนั่วหลังจากเธอพูดคุยกับถังเหยียนที่บัดนี้ตกลงเข้าทีม A-1 ของเธออย่างเป็นทางการแล้ว อีกทั้งเวลาก็เดินหน้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพระจันทร์ลอยเด่นจนแทบจะกลางศีรษะ เด็กสาวก็หาวหวอดออกมา

“พวกเราหาที่นอนกันเถอะ”

คำพูดของเธอทำให้ถังเหยียนที่เพิ่งตกลงปลงใจเข้าทีม แสดงสปิริตความเป็นลูกผู้ชายและเพื่อนร่วมทีมที่ดีออกมาทันที เด็กหนุ่มยืดอกตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ อย่างมั่นอกมั่นใจ

“ได้เลย หัวหน้า! เรื่องเฝ้ายามกะดึกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง!” เขาอาสาด้วยรอยยิ้มกว้าง “เผ่าอินทรีทองอย่างฉันสายตาดีในความมืดแถมยังหูไวมาก ต่อให้มีมดเดินผ่านในรัศมีร้อยเมตร ฉันก็รู้ตัวก่อนคนอื่นแน่ ส่วนเธอนอนเก็บแรงไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยลุยต่อ!”

หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ มองเด็กหนุ่มผมทองที่กำลังทำท่าทางกระตือรือร้นจะรับหน้าที่ยามกะดึกด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนขบขัน ก่อนที่เธอจะโบกมือปฏิเสธเบา ๆ

“ไม่ต้องหรอกถังเหยียน นายเก็บแรงไว้บินสำรวจพรุ่งนี้เถอะ”

“อ้าวทำไมล่ะ? กลางป่าดิบชื้นแบบนี้ ถ้าไม่มียามเฝ้าระวัง หากเกิดมีสัตว์กลายพันธุ์บุกเข้ามาตอนพวกเราหลับสนิทจะทำยังไง” เด็กหนุ่มผมทองถามด้วยความตกใจระคนกังวล

ซูนั่วไม่ได้อธิบายอะไรมาก เธอทำเพียงหยิบกระดาษยันต์สีเหลืองอ่อนแผ่นเดิมที่ยังเรืองแสงจาง ๆ ขึ้นมาแสดงให้เขาดู “นี่คือ... ‘ยันต์คุ้มภัย’ ที่ฉันกางเขตแดนไว้รอบบริเวณนี้ตั้งแต่ฟ้ามืดแล้ว ต่อให้พวกเรานอนหลับลึกจนน้ำลายไหล แค่มีสิ่งมีชีวิตที่แฝงเจตนาร้ายก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขต ยันต์นี้ก็จะส่งสัญญาณเตือนและสะท้อนแรงกดดันใส่พวกมันทันที ปลอดภัยยิ่งกว่าให้คนเฝ้ายามซะอีก”

ทายาทผู้บัญชาการกองบินลาดตระเวนถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาสีทองมองแผ่นกระดาษสีเหลืองในมือเด็กสาวสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน ‘กระดาษแผ่นเดียวเนี่ยนะทดแทนการยืนยามได้? นี่เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย! เพราะหากมีของแบบนี้จริงเขาจะให้พ่อสั่งซื้อไปใช้ภายในหน่วยให้ได้เลย’

“ธ... เธอพูดจริงใช่ไหม?” เด็กหนุ่มผมทองกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝือด “หากเป็นจริง ฉันจะให้พ่อซื้อของชิ้นนี้ต่อจากเธอ”

“จริงเหรอ!” เมื่อพูดถึงเงินตาของหลิงซูนั่วก็เป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาในพริบตา จนกระทั่งรุ่นพี่ทั้งหลายที่เฝ้าหน้าจอพากันพิมพ์คอมเมนต์กันอย่างสับสน

[เดี๋ยวนะ!]

[มีใครบอกฉันได้บ้าง คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิงขาดเงินเหรอ]

ประโยคนี้ทำให้พ่อแม่หลิงที่ยังไม่นอนโดยเฉพาะคนเป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก ก่อนที่เจ้าตัวจะพิมพ์แสดงตัวออกมา [ลูกสาวของฉันจะขาดเงินได้ยังไง…] ประโยคนี้ทำให้หน้าจอถึงกับค้าง ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าคนผู้นี้จะลำเอียงรักลูกสาวมากเกินไปแล้ว [แบบนี้เขาเรียกว่าเธอมีวิสัยทัศน์ในการหาเงินเองต่างหาก]

พิมพ์จบเจ้าตัวก็โอนเงินให้ลูกสาวสุดที่รักเพิ่มอีกห้าล้านดวงดาว หากว่าหลิงซูอวี้รู้เรื่องนี้เจ้าตัวคงจะปวดใจไม่น้อยแต่ถึงจะเป็นเช่นนี้เขาก็ย่อมเห็นดีเห็นงามกับผู้เป็นพ่ออย่างแน่นอนเพราะ ผู้หญิงบ้านหลิงต้องตามใจให้มากหน่อยจะให้ขัดสนไม่ได้อย่างเด็ดขาด แต่นี่ก็เป็นเรื่องราวในภายหลังเพราะตอนนี้เจ้าตัวกำลังเผชิญกับห่ายุงยักษ์สัตว์กลายพันธุ์ปากแหลมน่ารำคาญอยู่