คนใหญ่คนโตเริ่มจับตา @1

ขณะเดียวกัน...

ภายในป่าดิบชื้นอีกฟากหนึ่งของสนามฝึก หลิงซูอวี้กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วท่ามกลางเงาไม้สูงชะลูด แม้บาดแผลจากการต่อสู้กับหมาป่าเงาคลั่งจะยังปวดแปลบอยู่เป็นระยะ แต่ฝีเท้าของเด็กหนุ่มก็ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย เขาไม่ใช่คนที่จะหยุดเพียงเพราะบาดเจ็บและยิ่งในเวลาที่ยังไม่รู้ว่าน้องสาวอยู่ที่ไหนด้วยแล้วเจ้าตัวก็ไม่อาจทำตัวอ่อนแอ

ฟุ่บ!

ร่างของเขาทะยานข้ามโขดหินขนาดใหญ่ ก่อนหยุดย่อตัวลงบนกิ่งไม้หนา ดวงตาคมกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง ยามค่ำคืนของสนามฝึกแห่งนี้แตกต่างจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ทันทีที่แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ป่าทั้งผืนก็เหมือนมีชีวิตขึ้นมา เสียงร้องประหลาดดังมาจากทั่วทุกสารทิศ

ไม่ว่าจะเป็นเสียงกระพือปีก เสียงกิ่งไม้หัก รวมถึงเสียงคำรามแหบต่ำที่ทำให้แม้แต่นักศึกษาหลายคนยังต้องขนลุก หลิงซูอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก “คืนนี้คงไม่ง่าย...” ยังไม่ทันจบคำพูดของเขาดี

ทันใดนั้นเอง

หึ่ง...

หึ่ง...

เสียงประหลาดดังขึ้นจากด้านหน้า เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เสียงนี้... ไม่ใช่เสียงสัตว์สี่เท้า แต่เป็นเสียงแมลงจำนวนมหาศาล เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา กลุ่มเงาสีดำก็พุ่งออกมาจากแนวป่าราวกับเมฆดำทะมึนกลุ่มใหญ่

“ฝูงยุงโลหิต!” เด็กหนุ่มอุทานลั่น พลางคิดว่าทำไมตัวเองถึงโชคร้ายขนาดนี้ ลำพังแค่สัตว์สตาร์บีสต์ระดับ D มาตัวเดียวเขาก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่พวกมันเล่นยกกันมาเป็นฝูงยิ่งทำให้ความอันตรายของพวกมันเหนือกว่าสัตว์ระดับ B เสียอีก เพราะหากถูกกัดมันจะดูดเลือดและปล่อยสารพิษทำให้ร่างกายอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว

ปัง!

กระสุนพลังงานนัดแรกถูกยิงออกไป ก่อนที่ยุงยักษ์หลายตัวจะร่วงลงพื้นทันที แต่จำนวนของพวกมันกลับมากเกินไป หลิงซูอวี้กัดฟันแน่น “บ้าชะมัด...” เขาเป็นนักรบเมคาเดี่ยว จุดเด่นคือการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งแบบตัวต่อตัว ไม่ใช่รับมือศัตรูนับร้อยที่บินได้ทุกทิศทางแบบนี้

“เด็กคนนั้นจะโชคร้ายเกินไปแล้ว”

เสียงของหานจิ่งอู่ดังขึ้นในห้องควบคุมหลักของศูนย์บัญชาการ เมื่อภาพบนจอโฮโลแกรมฉายให้เห็นร่างของหลิงซูอวี้กำลังถูกฝูงยุงโลหิตนับร้อยตัวรุมล้อมโจมตีอย่างดุเดือด

ขณะเดียวกัน... บรรดารุ่นพี่ปีสองและปีสามที่เฝ้าดูหน้าจอถ่ายทอดสดตามหอพักบ้าง และห้องโถงบ้างต่างพากันส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจระคนหวาดเสียว

“ให้ตายสิ! นั่นมันฝูงยุงโลหิตเขตป่าใต้ไม่ใช่เหรอวะ ฝูงหนึ่งมีไม่ต่ำกว่าสองร้อยตัวเลยนะเว้ย!” คอมเมนต์หนึ่งปรากฎขึ้นก่อนจะมีอีกหลายคอมเมนต์ตามมา

“น้องชายสายเมคาคนนี้ซวยชะมัด ดันแจ็คพอตเจอฝูงแมลงดูดเลือดตั้งแต่คืนแรก ต่อให้เก่งแค่ไหนก็โดนรุมจนเลือดหมดตัวได้ง่าย ๆ เลยนะนั่น”

“พวกนายอย่ามัวแต่แช่งกันสิ ฉันว่าพวกเราควรมาเอาใจช่วยรุ่นน้องกันหน่อยไหม ใครก็ได้ส่งปืนพ่นไฟให้เขาที!”

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์และแรงกดดันจากคนดูนับหมื่นที่ลุ้นตามจนแทบหยุดหายใจ หลิงซูอวี้ในจอภาพก็เริ่มแสดงอาการหอบเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด การสาดกระสุนพลังงานและการใช้มีดสนามฟาดฟันกับแมลงบินได้จำนวนมากในพื้นที่จำกัด ทำให้พลังงานและเรี่ยวแรงของเขาถูกสูบฉีดออกไปอย่างรวดเร็ว

“แฮก ๆ... บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกมันถึงไม่หมดสักทีวะ!” เด็กหนุ่มสบถลั่น ขณะที่ปีกบางใสของฝูงยุงโลหิตนับสิบตัวกำลังพุ่งกรูเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง ปากแหลมคมยาวราวเข็มเหล็กพร้อมที่จะเจาะทะลวงชุดฝึกทหารเข้าดูดเลือดสด ๆ ได้ทุกเมื่อ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง จู่ ๆ สมองของเขาก็พลันนึกถึงคำพูดกวน ๆ ของน้องสาวตัวแสบขึ้นมาได้

“พี่ชาย... ยันต์ที่ฉันให้ไป อย่าลืมพกติดตัวไว้ตลอดล่ะ ถ้าเจอแมลงหรือตัวอะไรน่ารำคาญ ก็อย่าลืมเอาออกมาใช้นะ”

หลิงซูอวี้เบิกตากว้าง… มือหนารีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสนามด้านในสุดทันที แล้วหยิบกระดาษสีเหลืองอ่อนแผ่นหนึ่งที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยออกมาสิ่งนี้คือ ‘ยันต์กันแมลง’ ที่หลิงซูนั่วยัดใส่มือเขาไว้ก่อนแยกย้ายกันลงสนามฝึกนั่นเอง!

“ยัยตัวป่วนบอกว่าแผ่นนี้... กันแมลงสินะ? ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ลองดูสักตั้งก็ยังดีกว่าโดนพวกมันสูบเลือดจนแห้งตายล่ะวะ!”

เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ส่งกระแสพลังจิตของตนเองกระตุ้นอักขระสีแดงบนแผ่นยันต์ในมืออย่างเต็มที่ ก่อนที่พริบตาถัดมา แผ่นกระดาษยันต์จะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองประกายระยิบระยับ แผ่ขยายวงกว้างออกไปเป็นโดมโปร่งใสรัศมีสิบเมตร รอบกายของเขาทันที!

และภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ก็ทำเอาทั้งตัวของหลิงซูอวี้ และบรรดาผู้ชมในศูนย์บัญชาการถึงกับอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด...!

หึ่ง...

หึ่ง...

ฝูงยุงโลหิตที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ราวกับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางเอาไว้ พวกมันหยุดชะงักอยู่ห่างจากตัวเด็กหนุ่มเพียงไม่กี่เมตร ก่อนจะเริ่มบินวนอย่างสับสน ไม่นานนัก... แมลงกลายพันธุ์ที่ดุร้ายเมื่อครู่ กลับส่งเสียงหวีดแหลมคล้ายกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง จากนั้นยุงทั้งฝูงก็พากันเปลี่ยนทิศทาง บินหนีออกจากบริเวณนั้นราวกับกำลังหลบหนีสัตว์นักล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

เพียงไม่ถึงสิบวินาที...

ผืนป่าที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยเสียงปีกนับร้อยคู่ ก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงหลิงซูอวี้ที่ยืนถือเศษกระดาษยันต์ซึ่งค่อย ๆ สลายกลายเป็นผงแสงอยู่ในมือ “ไปหมดแล้ว?”เขาพึมพำกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่อยากเชื่อพลางหันมองซ้ายที ขวาทีก่อนจะยื่นนิ้วออกไปแตะอากาศตรงหน้าราวกับยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

“นี่... ใช้ได้จริง?”

ภายในศูนย์บัญชาการหลัก... ห้องควบคุมที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ กลับตกอยู่ในความเงียบอย่างประหลาด ทุกสายตาตอนนี้เอาแต่จับจ้องภาพบนจอฮอโลแกรมโดยไม่กะพริบ เจ้าหน้าที่ฝ่ายประเมินคนหนึ่งถึงกับเผลอทำปากกาหล่นลงพื้น

กึก...

เสียงนี้ทำให้ทุกคนเหมือนเพิ่งได้สติกลับมา “เมื่อกี้... เกิดอะไรขึ้น?”

“ฝูงยุงโลหิต... หนี?”

“เป็นไปไม่ได้!”

เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งห้อง เพราะอย่างที่รู้กันว่าสัตว์กลายพันธุ์ชนิดนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย ต่อให้เจอสตาร์บีสต์ระดับสูงกว่า พวกมันก็พร้อมจะรุมโจมตีจนศัตรูตายคาที่ แต่เมื่อครู่... พวกมันกลับหนี หนีอย่างไม่คิดชีวิต และเพราะภาพนี้ก็ถึงกับทำให้ศาสตราจารย์กู่เหยียนอวี่ลุกพรวดจากเก้าอี้อย่างแรง

“หยุดภาพ!” เขาออกคำสั่งอย่างตื่นเต้น “ซูมเข้าไปที่เศษยันต์เมื่อครู่นี้!”

เจ้าหน้าที่รีบทำตามทันที ภาพถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า แม้ยันต์จะสลายไปแล้ว แต่เศษอักขระบางส่วนยังคงปรากฏให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที ชายชราจ้องภาพนั้นไม่กะพริบ และแล้วริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่น “เป็นอักษรโบราณจริงด้วย” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาราวกับกำลังละเมอ “ไม่ผิดแน่...” คล้ายตอนนี้สติของเขากำลังจะหลุดลอยไปไกลแล้วแม้ว่าจะเห็นยันต์มาเป็นครั้งที่สามแต่มันไม่ชัดเท่ากับครั้งนี้ “นี่คือโครงสร้างอักขระยุคอารยธรรมแรก...”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาทั่วทั้งห้องก็เงียบลงมากกว่าเดิม ศาสตราจารย์มู่ชางอันรีบเดินเข้ามาถามขึ้นทันที “นายแน่ใจ?”

กู่เหยียนอวี่พยักหน้าลงช้า ๆ “ฉันแน่ใจ ถึงจะเห็นแค่บางส่วน... แต่ลักษณะการเรียงอักขระแบบนี้ ไม่มีอยู่ในศาสตร์ยุคปัจจุบัน” ชายชรากำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด “เด็กคนนั้น... เธอรู้วิธีใช้อักขระโบราณจริง ๆ สมแล้วกับตำแหน่งลูกศิษย์คนแรกของฉัน” แม้ว่าจะเห็นมาหลายครั้งแต่ทุกครั้งล้วนเกิดจากตัวหลิงซูนั่วเองซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่ยันต์ของเธอมีบุคคลที่สองใช้ได้ด้วย “ฉันอยากลากเธอมาทำวิจัยด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย” กล่าวจบเจ้าตัวก็หัวเราะราวกับคนเสียสติทีเดียว