คนใหญ่คนโตเริ่มจับตา @2

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของเขา... ประตูห้องบัญชาการก็ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ก่อนตามมาด้วยร่างของชายวัยกลางคนในเครื่องแบบนายพลสีดำก้าวเข้ามาด้านใน แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างรีบลุกขึ้นยืนทันที

“ทำความเคารพ!” ทุกคนในที่นั้นรวมถึงโจวอวิ๋นถิงต่างหันไปยืนตัวตรงและทำความเคารพเขาออกมาพร้อม ๆ กัน ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ จอมพลลั่วเทียนอี้ ผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังพิทักษ์เขตที่ 7 บุคคลผู้ได้รับสมญานามว่า “โล่เหล็กแห่งชายแดน”

“ทุกท่านตามสบาย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่เปี่ยมด้วยความสุขุมเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่จอมพลวัยกลางคนโบกมือให้ทุกคนผ่อนคลายจากการทำความเคารพ แม้ร่องรอยแห่งกาลเวลาจะปรากฏบนใบหน้าคมคายตามวัย แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับฉายประกายความเฉียบคมดุจเหยี่ยวที่ผ่านศึกสงครามระดับจักรวาลมาอย่างโชกโชน

บรรดาอาจารย์และเจ้าหน้าที่ในห้องควบคุมต่างพากันลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความเกร็ง เพราะการที่ “จอมพลสูงสุดแห่งเขตที่ 7” ผู้นำกองกำลังทหารแนวหน้าทั้งหมดมาด้วยตัวเองถึงห้องควบคุมของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิงในยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน!

โจวอวิ๋นถิง อดีตผู้บัญชาการสงครามชายแดนและในฐานะอาจารย์ภาควิชาผู้บัญชาการก้าวเท้าเข้าไปต้อนรับผู้บังคับบัญชาสูงสุดคนปัจจุบันทันทีด้วยความเคารพ

“ท่านจอมพล... ลมอะไรหอบท่านมาถึงห้องควบคุมของมหาวิทยาลัยเราได้ล่ะครับ หรือว่าระบบชายแดนตะวันตกจะมีปัญหาเร่งด่วนอะไร?” เจ้าตัวเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

ลั่วเทียนอี้ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองไปทางจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ ซึ่งขณะนี้กำลังฉายภาพของ หลิงซูอวี้ที่กำลังยืนมองเศษกระดาษยันต์ในมือด้วยความงุนงงสับสน ก่อนที่มุมปากของนายพลผู้ยิ่งใหญ่จะกระตุกยิ้มบางขึ้นมา

“ที่ชายแดนไม่มีปัญหาอะไรหรอก... คุณไม่ต้องกังวลไป” ผู้มากวัยกว่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตายังคงจับจ้องหน้าจอไม่วางตา “แค่ฉันได้รับรายงานด่วนจากหน่วยข่าวกรองและระบบตรวจจับคลื่นพลังงานพิเศษที่แผ่ออกมาจากการทดสอบภาคสนามปีหนึ่งของที่นี่... ซึ่งคลื่นพลังงานนั้น มันไม่ใช่เทคโนโลยีเมคา หรือพลังจิตรูปแบบมาตรฐานที่กองทัพเราใช้งานอยู่ทั่วไป”

คำพูดของจอมพลทำให้ ศาสตราจารย์กู่เหยียนอวี่ และ ศาสตราจารย์มู่ชางอัน ถึงกับชะงัก ลั่วเทียนอี้หันหน้ามาสบตากับกู่เหยียนอวี่แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อีกอย่าง... ทางกองบัญชาการเขตที่ 7 กำลังวางแผนปรับปรุงยุทโธปกรณ์ป้องกันสนามรบเพื่อรับมือกับการรุกรานของสตาร์บีสต์ระดับสูงระลอกใหม่ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า หาก ‘ศาสตร์อักขระโบราณ’ หรือ ‘ยันต์’ ที่เด็กสาวตระกูลหลิงคนนั้นนำมาใช้ สามารถผลิตออกมาในรูปแบบยุทโธปกรณ์ทางทหารพกพาได้จริง...” ท่านจอมพลระดับผู้นำหยุดคำพูดลงเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องควบคุมถึงกับสะท้าน

“นั่นหมายถึง... มันอาจจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์การทำสงครามแนวหน้าของเขตที่ 7 และช่วยชีวิตทหารนับแสนนายจากการโจมตีของฝูงแมลงหรือสัตว์อสูรกลายพันธุ์ได้มหาศาล และนี่คือเหตุผลที่ฉันต้องมาดูด้วยตาตัวเอง”

เมื่อได้ยินดังนี้... ดวงตาของกู่เหยียนอวี่ก็พลันสว่างวาบ ความกลัวต่ออำนาจของจอมพลหายวับไปกับตา เหลือเพียงความตื่นเต้นของนักวิจัยที่เจอขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ “ท่านจอมพลพูดถูกที่สุด! เด็กสาวคนนั้น... หลิงซูนั่ว ไม่ใช่แค่นักศึกษาธรรมดา แต่เธอคือ ‘กุญแจสำคัญ’ ที่จะไขความลับอารยธรรมโบราณที่สาบสูญไปกว่าสามหมื่นปีเลยทีเดียวครับ!”

จอมพลลั่วพยักหน้ารับช้า ๆ “งั้นก็ดี... จับตาดูเด็กสองพี่น้องคู่นี้ให้ดี การฝึก 72 ชั่วโมงนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และฉันอยากรู้ว่า... ‘ว่าที่ผู้บัญชาการ’ คนนั้นได้ซ่อนของวิเศษอะไรเอาไว้อีก!”

ทางด้านของ หลิงซูนั่ว ที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาและถูกคาดหวังจากคนใหญ่คนโตทั่วทั้งเขตดวงดาวที่ 7 โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยนั้น... ในยามนี้เธอกำลังดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงนิทราอันสงบเงียบท่ามกลางยันต์คุ้มภัย

ในความฝัน...

ภาพเบื้องหน้าของเด็กสาวเป็นบรรยากาศอันคุ้นเคยของตำหนักหลิงเซียวแดนเซียนอันศักดิ์สิทธิ์ที่ตัวเองจากมา สายหมอกสีขาวลอยวนรายล้อมภูเขาหยกสลักลวดลายวิจิตร เสียงน้ำไหลรินจากลำธารปราณทิพย์ประสานกับเสียงหัวเราะคุ้นหูของเหล่าศิษย์พี่ทั้งห้าคน

“น้องเล็ก... เจ้าแอบกินขนมสาลี่น้ำผึ้งของศิษย์พี่ใหญ่อีกแล้วนะ!” เสียงของศิษย์พี่สามดังขึ้นขณะกอดอกจ้องหน้านางเขม็ง

“ไม่ได้แอบกินสักหน่อย ศิษย์พี่ใหญ่ยกให้ข้าเองต่างหาก” ใบหน้าของหลิงซูนั่วยามหลับประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่า... รอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจางหาย ภาพความฝันอันงดงามก็เริ่มบิดเบี้ยวและสั่นไหวอย่างรุนแรง

เปรี้ยง...! ตูม...!

เสียงระเบิดกึกก้องราวกับฟ้าถล่ม ท้องฟ้าเหนือหมู่เมฆที่เคยสดใสกลับถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีโลหิตและรอยแยกมิติสีดำสนิท แรงกดดันจากภัยพิบัติล้างโลกแผ่ซ่านจนน่าสะพรึงกลัว เหล่าศิษย์พี่ทั้งห้ารวมถึงอาจารย์หันมามองเธอด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและห่วงหา ก่อนจะผลักร่างของเธอให้ร่วงหล่นลงไปในหลุมดำแห่งกาลเวลา

และภาพสุดท้ายที่ปรากฏชัดเจนในห้วงสำนึก... คือแสงสว่างวาบสีขาวโพลนเจิดจ้าที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง พร้อมกับความรู้สึกว่างเปล่าดิ่งลึก... ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงไปอย่างไร้ร่องรอย

“ไม่...!” เด็กสาวที่กำลังหลับสนิทกู้ร้องตะโกนก้องดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ จนทำให้ถังเหยียนที่นอนแผ่หลาบนพื้นหญ้าห่างออกไปไม่ไกลถึงกับสะดุ้งโหยง

“เกิดอะไรขึ้น! มีสัตว์อสูรบุกเหรอหัวหน้า!” เด็กหนุ่มผมทองดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นหญ้าด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือขวากระชับปืนพกพลังงานเล็งกราดไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมกวาดมองฝ่าความมืดของแนวป่าด้วยความตื่นตัวเต็มที่

ทว่า... รอบบริเวณใต้เนินหินเตี้ยกลับเงียบสงบ ไม่มีเงาร่างของสัตว์กลายพันธุ์หรือสิ่งผิดปกติใด ๆ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านพุ่มไม้และเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเด็กสาวที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากความฝัน

ถังเหยียนกะพริบตาปริบ ๆ ลดปืนลงเมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังอยู่ในเขตปลอดภัย เขาหันกลับมามองหลิงซูนั่วที่กำลังนั่งชันเข่า ใช้มือเรียวบางกุมขมับของตัวเองไว้แน่น หน้าผากมนชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็นเฉียบ แววตากลมโตคู่นั้นยังคงฉายแววตื่นตระหนกและหวาดระแวงกับภาพเหตุการณ์ในห้วงนิทราที่เพิ่งผ่านพ้นไป

“แฮก ๆ... ฝันไปเหรอเนี่ย...”

เด็กสาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ความฝันเมื่อครู่นั้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝันธรรมดา ภาพของตำหนักหลิงเซียวที่พังทลายและแรงผลักจากเหล่าศิษย์พี่ในวินาทีสุดท้ายก่อนข้ามมิติ ยังคงทิ้งความรู้สึกเจ็บแปลบไว้ในอก

“นี่... หลิงซูนั่ว เธอนอนละเมอเหรอ?” ถังเหยียนเดินเข้ามาใกล้ด้วยความ เป็นห่วง “เมื่อกี้เธอตะโกนซะดังลั่นจนฉันนึกว่าโดนหมีเกราะเพลิงตะปบซะอีก... ว่าแต่หน้าเธอซีดมากเลยนะ ไหวหรือเปล่า?”

ซูนั่วเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับลวก ๆ ก่อนจะฝืนยิ้มบางออกมา

“เอ่อ… ฉันไม่เป็นไรแค่ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แล้วแสร้งหันมองสำรวจรอบตัว “กี่โมงแล้วเนี่ย?”

ถังเหยียนยกข้อมือขึ้นดูกำไลที่ทางมหาลัยฯ แจก “เพิ่งจะตีสามเอง... ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า เธอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

แต่หลิงซูนั่วกลับส่ายหน้าออกมา “ไม่นอนแล้วล่ะ... นอนต่อก็คงฝันเรื่องเดิมอีก” เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับไหล่ไล่ความเมื่อย “ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว มาตรวจเช็กเสบียงและวางแผนเส้นทางสำหรับพรุ่งนี้กันดีกว่า”

เด็กหนุ่มผมทองมองท่าทีที่กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วของหัวหน้าทีมสาวแล้วก็ได้แต่คิดในใจ ‘ผู้หญิงคนนี้จิตใจทำด้วยอะไรเนี่ย เพิ่งฝันร้ายหน้าซีดตัวสั่นอยู่หยก ๆ ผ่านไปไม่ถึงนาทีกลับมาโหมดจริงจังซะแล้ว!’

“โอเค… ตามใจเธอเลย หัวหน้า” ถังเหยียนยอมแพ้ แล้วนั่งลงบนท่อนไม้ข้างกองไฟที่เหลือเพียงถ่านสีแดงอ่อน “ว่าแต่... พรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ? ป่าเขตนี้กว้างเป็นบ้า ถ้าจะเดินหาพี่ชายเธอหรือเพื่อนร่วมห้องที่เป็นแพทย์สนามคนนั้น คงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แน่”

เมื่อได้ยินคำถามของเขา หลิงซูนั่วก็ยกข้อมือที่สวมกำไลขึ้นมาแล้วเปิดแผนที่ขึ้น ในเวลานี้ตรงหน้าของคนทั้งคู่ได้ปรากฎภาพโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าขึ้นกลางอากาศ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด

“ไม่ต้องห่วงถังเหยียน...” รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กสาว “ในเมื่อพวกเขายังอยู่ในเขตป่ามรณะนี้... ไม่ช้าก็เร็ว เส้นทางของเรากับพวกเขาจะต้องบรรจบกันอย่างแน่นอน!”