นี่มันดีกว่ากระบี่บินอีก @1

“ไปทางนั้นเลยถังเหยียน”

หลิงซูนั่วยกนิ้วขึ้นชี้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ขณะที่ถังเหยียนทำหน้าที่เป็นพาหนะรองรับร่างเล็กของเธออยู่บนหลัง

“หือ? ทำไมถึงเลือกทางนั้นล่ะหัวหน้า?”

เด็กสาวไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ปล่อยให้คลื่นพลังจิตอันอ่อนโยนแผ่ขยายออกจากร่างอย่างเงียบเชียบราวกับสายลมที่ไร้ร่องรอย มันแทรกซึมผ่านแนวป่าหนาทึบ ข้ามผ่านเนินเขา ลัดเลาะไปตามสายน้ำและโขดหินน้อยใหญ่ แม้ระยะทางจะไกลเกินกว่าขอบเขตพลังจิตทั่วไปจะครอบคลุมได้ทั้งหมด ทว่าเป้าหมายที่หลิงซูนั่วกำลังค้นหากลับไม่ใช่สัตว์อสูรดวงดาว หรือบรรดนักศึกษาที่กำลังหนีตาย หากแต่เป็นคลื่นพลังจิตสายหนึ่งที่เธอจดจำได้ดีที่สุด... คลื่นพลังจิตของพี่ชายฝาแฝดของเธอนั่นเอง ผ่านไปชั่วอึดใจ เด็กสาวจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาฉายแววครุ่นคิดก่อนจะคลี่ยิ้มบางออกมา

“แม้ว่าฉันจะยังหาพิกัดที่แน่นอนไม่ได้...” เธอกล่าวแต่ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจ “แต่มีความรู้สึกบางอย่างบอกฉัน... ว่าพี่ชายอยู่ทางนั้น

“ความรู้สึกงั้นเหรอ?”

“อือ” หลิงซูนั่วพยักหน้ารับน้อย ๆ “บางครั้ง ผู้บัญชาการก็ต้องรู้จักเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองบ้าง”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจลึก ๆ กลับรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่สัญชาตญาณทั่วไป หากแต่เป็นสายใยสายเลือดอันบางเบาระหว่างพี่น้องฝาแฝด แม้จะเป็นโลกใหม่และร่างใหม่ แต่ความผูกพันนี้ยังคงดำรงอยู่อย่างชัดเจนไม่ต่างจากครั้งที่ยังอยู่ที่ตำหนักหลิงเซียว

“งั้นก็ไปกัน!” ถังเหยียนตอบรับอย่างกระตือรือร้นพลันมุ่งหน้าบินไปยังทิศทางที่ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มต้องการ

ย้อนกลับไปเมื่อคืนที่ผ่านมา... หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงปลงใจจะร่วมทีมกัน ถังเหยียนในฐานะมนุษย์สัตว์เผ่าอินทรีทองผู้มีความสามารถในการกลายร่างเป็นมนุษย์ครึ่งนกอินทรีสปีชีส์นักรบพิเศษ ก็ได้เสนอตัวใช้ทักษะการบินสำรวจเพื่อร่นระยะเวลาเดินทาง

ตอนแรกเด็กหนุ่มคิดว่าตัวเองคงต้องบินนำหน้าแล้วให้หัวหน้าทีมสาวเดินตามไปทางดินด้านล่าง แต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อหลิงซูนั่วเห็นร่างแปลงครึ่งมนุษย์นกอินทรีของเขาที่มีปีกสีทองสง่างามและแผ่นหลังกว้างใหญ่ เธอกลับกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยปากขอนั่งหลังของเขาขึ้นมาหน้าตาเฉย ด้วยเหตุผลที่ว่า “เดินเองมันช้า นั่งบนหลังนายประหยัดแรงกว่าตั้งเยอะ”

ตอนนั้นเด็กหนุ่มเผ่าอินทรีถึงกับอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก สมองประมวลผลไม่ทันว่าเขากลายร่างมาเป็นหน่วยรบลาดตระเวนสุดเท่ หรือร่างแปลงกำลังจะกลายมาเป็นยานเคลื่อนที่ส่วนตัวของคุณหนูใหญ่กันแน่ แต่สุดท้ายด้วยความที่เป็นลูกผู้ชายและเกรงใจพลังอำนาจแฝงในรอยยิ้มของหัวหน้าทีม เขาก็เลยต้องยอมแบกเธอขึ้นหลังบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแต่โดยดี

และเมื่อนึกถึงตอนที่เธอลูบขนบนหลังของเขาพร้อมกับเปรียบเปรยเรื่อง “การนั่งหลังนกดีกว่ายืนบนกระบี่” ลูกชายของนายพลผู้บัญชาการหน่วยลาดตระเวนก็อดส่ายหัวไม่ได้ระหว่างบินแหวกอากาศ

ในขณะเดียวกัน ภาพการเดินทางสุดชิลราวกับนั่งเครื่องเล่นแฟนตาซีของทั้งคู่ ก็ถูกถ่ายทอดสดตรงไปยังหน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งเขตดวงดาวที่ 7 รวมถึงห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง ทำให้บรรดาผู้ชมทางบ้านและเหล่านักศึกษารุ่นพี่พากันพิมพ์ข้อความแซวกันสนั่นหวั่นไหว

[เชี่ย! รุ่นน้องหลิงใจโคตรนิ่ง! ขึ้นไปขี่หลังมนุษย์สัตว์เผ่าอินทรีทองหน้าตาเฉย แถมยังบอกว่าดีกว่ายืนบนกระบี่อีก ว่าแต่ไอ้กระบี่ที่ว่ามันคืออะไรวะ? มีใครรู้บ้าง]

[ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฟังจากที่เธอพูดน่าจะเป็นอะไรสักอย่างในนิยายหรือภาพยนตร์โบราณมั้ง]

[ช่างเรื่องกระบี่ก่อนเถอะ! พวกนายดูสีหน้าถังเหยียนสิ ฮ่า ๆ ๆ เหมือนถูกสั่งให้กินยาขม ๆ เลย]

[ลูกชายผู้บัญชาการหน่วยลาดตระเวนแห่งเขตที่ 7... วันนี้กลายเป็นสายการบินอินทรีทองเรียบร้อย]

[ฉันว่ารุ่นน้องหลิงนี่ไม่ธรรมดา คนอื่นเห็นเผ่าอินทรีทองครั้งแรกก็ตื่นเต้น คงจะมีแต่เธอนี่แหละที่กล้าปีนขึ้นไปนั่งบนหลังของเขาอย่างไม่กลัวอะไรเลย]

[เดี๋ยว ๆ ไม่มีใครสงสัยเหรอว่า เธอไม่กลัวความสูงเลย?]

[ผู้บัญชาการจะกลัวความสูงได้ยังไง]

[ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถังเหยียนถึงยอมเป็นลูกทีม...]

[ก็หัวหน้าสวย... เอ๊ย! เก่งต่างหาก]

คอมเมนต์หลายพันข้อความไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว แม้แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยยังอดยิ้มไม่ได้ เมื่อยอดผู้เข้าชมการถ่ายทอดสดของการฝึกภาคสนามปีหนึ่งกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าทางคฤหาสน์ตระกูลหลิงกำลังเกิดความโกลาหล เมื่อหลิงเทียนอวี่ผู้เป็นพ่อของเด็กสาวที่กำลังถูกพูดถึงกำลังนั่งจิบกาแฟเกรดพรีเมียมราคาแพงพร้อมกับเปิดหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวเพื่อลุ้นการสอบของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน แต่ภาพที่ปรากฏเต็มสองตากลับทำให้กาแฟในปากพุ่งพรวดออกมาทันที!

พรวด...!

กาแฟราคาแพงเลอะหน้าจอโฮโลแกรมจนเปรอะเปื้อน ดวงตาของผู้นำตระกูลหลิงเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“นั่น... นั่นมันตัวอะไร?!” ชายวัยกลางคนผุดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ชี้หน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา “ไอ้หนุ่มเผ่าอินทรีทองหน้าไหนกล้าให้ลูกสาวฉันไปนั่งขี่หลังของมัน! ถึงจะเป็นร่างแปลงครึ่งคนครึ่งนกแต่นั่นก็ตัวผู้! ลูกสาวฉันเป็นกุลสตรีนะเว้ย จะไปนั่งขี่หลังผู้ชายแปลกหน้าแบบนั้นได้ยังไงกัน!”

ซูหว่านชิง ภรรยาที่เดินถือจานผลไม้เข้ามาพอดี ถึงกับถอนหายใจยาว “คุณคะ ตั้งสติหน่อย นั่นเพื่อนร่วมทีมลูก และเขาก็แค่แปลงร่างเป็นมนุษย์สัตว์เพื่อเดินทางเฉย ๆ เองค่ะ”

“ไม่รู้แหละ! นกก็ไม่ได้ ผู้ชายนี่ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย!” หลิงเทียนอวี่โวยวายเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวงลูกสาวขั้นสุด “ลูกสาวผมตัวแค่นั้น จะไปนั่งบนหลังคนอื่นได้ยังไง เกิดตกลงมาล่ะจะทำยังไง” คุณพ่อผู้หวงลูกสาวหนักมาก เดินวนไปวนมาในห้องรับแขกด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนที่ดวงตาจะลุกวาวด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นแปลกประหลาด

“ไม่ได้การละ... ถ้าลูกสาวเราชอบนั่งขี่หลังคนอื่นแบบนี้ เห็นทีผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” กล่าวจบประธานของหลิงซื่อเทคฯ ก็รีบกดสมองกลที่ข้อมือเรียกเลขาประจำตัวและทีมวิศวกรส่วนตัวเชื่อมต่อเข้ามาในสายด่วนทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังประกาศสงครามดวงดาว

“ฟังคำสั่งฉันนะ! ไปติดต่อทีมวิศวกรเมคาอันดับหนึ่งของบริษัทเราเดี๋ยวนี้!”

“ท่านประธานครับ มีคำสั่งด่วนอะไรหรือครับ?” เสียงเลขาปลายสายตอบรับด้วยความงุนงง

“ฉันต้องการให้พวกนายออกแบบและสร้าง ‘หุ่นยนต์พาหนะบินได้ส่วนตัว’ ทรงนกอินทรีทอง พร้อมกับติดตั้งระบบ AI อัจฉริยะ ขนนกต้องทำจากวัสดุนุ่มพิเศษกันกระแทก มีระบบปรับอุณหภูมิอุ่นสบาย และที่สำคัญ... ต้องควบคุมความเร็วไม่ให้เกินสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเพื่อความปลอดภัยของลูกสาวฉัน!”

เลขาปลายสายถึงกับอึ้งค้าง “เอ่อ... ท่านประธานครับ จะสร้างหุ่นยนต์นกยักษ์ไปทำไมหรือครับ หรือว่าทางกองทัพมีคำสั่งพิเศษ?”

“กองทัพบ้าบออะไรกันล่ะ!” ผู้เป็นประธานใหญ่โวยวายลั่นห้อง “ฉันจะสร้างให้ลูกสาวฉันขี่ต่างหาก! ลูกฉันชอบนั่งบนหลังนก! นายเข้าใจไหมว่าถ้าเธออยากนั่ง ฉันต้องเป็นคนจัดเตรียมพาหนะที่ดีที่สุด ปลอดภัยที่สุด และห้ามมี ‘ผู้ชายคนอื่น’ มาแปลงร่างให้เธอนั่งเด็ดขาด!”

ซูหว่านชิงที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างถึงกับเอามือกุมขมับส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความเอือมระอา “ให้ตายสิ... สามีฉันนี่อาการหนักกว่าเดิมอีก ถึงกับจะสร้างหุ่นยนต์นกยักษ์เพราะลูกสาวแค่นั่งหลังนกเนี่ยนะ...”

ท่ามกลางความวุ่นวายของคุณพ่อสายหวงที่กำลังวางแผนสร้างพาหนะลับให้ลูกสาว ทางด้านของ จอมพลลั่วเทียนอี้ ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัย ก็หันมามองจอภาพด้วยแววตานิ่งขรึมและเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“จับตาดูเด็กสองพี่น้องคู่นี้ให้ดี การฝึก 72 ชั่วโมงนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และฉันอยากรู้ว่า ‘ว่าที่ผู้บัญชาการ’ คนนั้น จะซ่อนของวิเศษอะไรเอาไว้อีก!”