29. นี่มันดีกว่ากระบี่บินอีก @2
นี่มันดีกว่ากระบี่บินอีก @2
ท่ามกลางความคิดหลากหลาย บนท้องฟ้าภายในสนามยังคงทอดตัวยาวไกล ขณะที่สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของหลิงซูนั่ว เด็กสาวเอนตัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งลูบขนสีทองอุ่นนุ่มบนแผ่นหลังของถังเหยียนในร่างแปลงมนุษย์สัตว์อย่างลืมตัว
“หัวหน้า...” เสียงของเด็กหนุ่มเอ่ยขัดขึ้นระหว่างบินฝ่าม่านเมฆ
“หือ?”
“เธอลูบอีกแล้วนะ”
“อ้อ” หลิงซูนั่วพยักหน้ารับหน้าตาเฉย “ฉันลืมตัวไปน่ะ เพราะขนของนายมันนุ่มมาก ๆ เลย”
ถังเหยียนแทบอยากร้องไห้ “ฉันเป็นเพื่อนร่วมทีมนะ... ไม่ได้เป็นสัตว์เลี้ยง!”
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่านายเป็นสัตว์เลี้ยงสักหน่อย”
“งั้นทำไมต้องลูบ!”
“ก็มือมันว่าง”
“...” เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองเงียบไปทันที เพราะเถียงไม่ออกอีกตามเคย
ขณะเดียวกันบนหน้าจอถ่ายทอดสดของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง ข้อความคอมเมนต์จากบรรดารุ่นพี่และผู้ชมทั่วเขตดวงดาวภายในของมหาวิทยาลัยไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ถังเหยียนแพ้อีกแล้ว]
[ฉันชักสงสารเจ้านั่นแล้วสิ โดนหัวหน้าลูบขนเหมือนแมวเลย]
[แต่ดูจากสีหน้าแล้ว... เหมือนเจ้าตัวจะเริ่มชิน]
[อินทรีทองของจริง แต่ชีวิตเหมือนสัตว์เลี้ยงประจำทีม]
[ฉันว่าถังเหยียนไม่มีทางเถียงหัวหน้าชนะหรอก]
[รุ่นน้องหลิงพูดหน้านิ่งทีไร คนฟังไปไม่เป็นทุกที]
[เอาจริง ๆ นะ... ถ้าเป็นคนอื่นแตะปีกหรือขนของเผ่าอินทรีทองแบบนี้ มีหวังโดนต่อยไปแล้ว]
[ใช่! ฉันก็เป็นเผ่าอินทรีเหมือนกัน ปกติพวกเราไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาจับขนหรือปีกนะ มันค่อนข้างเป็นพื้นที่ส่วนตัว]
[แต่ถังเหยียนกลับไม่เห็นโกรธเลย...]
[ฉันว่าเขาเริ่มยอมรับหัวหน้าของตัวเองแล้วล่ะ]
[หรือไม่ก็เถียงไม่ทัน...]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ]
เสียงหัวเราะดังขึ้นตามห้องพักนักศึกษาหลายแห่งของมหาวิทยาลัย บรรยากาศที่ควรจะตึงเครียดจากการฝึกเอาชีวิตรอด กลับถูกเด็กสาวตัวเล็กกับหนุ่มเผ่าอินทรีเปลี่ยนให้กลายเป็นรายการตลกประจำวันไปเสียอย่างนั้น แม้แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ยังยิ้มไม่หุบ
“ยอดผู้ชมทะลุหนึ่งร้อยยี่สิบล้านวิวแล้วครับ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “โดยเฉพาะคลิป หัวหน้าลูบขนอินทรีทองถูกตัดไปแชร์ในเครือข่ายภายในเขตดวงดาวกว่าสามล้านครั้ง”
คนในห้องถึงกับมองหน้ากัน “เร็วขนาดนี้เลย?”
“ครับ”
“แฮกแท็ก #สายการบินอินทรีทอง ขึ้นอันดับหนึ่งของวันนี้แล้ว”
โจวอวิ๋นถิงได้แต่ยกมือกุมหน้าผาก ลูกศิษย์คนนี้ของเขา... เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยวันแรก ก็สร้างเรื่องให้คนทั้งเขตดวงดาวพูดถึงอีกแล้ว แต่กู่เหยียนอวี่กลับหัวเราะขึ้นมาเสียอย่างนั้น “มีชื่อเสียงบ้างก็ดี อย่างน้อยคนก็เริ่มสนใจเด็กคนนี้รวมถึงสถาบันของเรากันมากขึ้น”
มู่ชางอันหัวเราะเสียงดัง “ผมว่าไม่ใช่แค่เด็กคนนี้หรอกครับ เพราะตอนนี้ถังเหยียนก็ดังไปด้วยแล้ว ต่อไปออกไปซื้อข้าวคงมีแต่คนเรียกว่าสายการบินอินทรีทอง”
เหนือท้องฟ้า ถังเหยียนยังคงบินต่อด้วยสีหน้าปลงตก “หัวหน้า...”
“หือ?”
“ถ้าจะลูบ...” เด็กหนุ่มพูดเสียงอ่อย “ก็เบามือหน่อยล่ะกัน”
หลิงซูนั่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบางพลางขบคิด ‘หรือเธอทำให้เขาเจ็บ แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะหรือว่าควรเปลี่ยนที่ลูบดี’
ไวเท่าความคิดหลังจากเธอรับปาก เด็กสาวก็เปลี่ยนจากการลูบมาเป็นเกาเบา ๆ ตรงโคนขนด้านหลังคอของเขาแทน และทันใดนั้นเอง ร่างขนาดใหญ่ของถังเหยียนก็เกิดอาการสั่นวูบไปทั้งตัว
“เฮ้ย! หัวหน้า! ตรงนั้น... ห้ามเกา!”
“ทำไมล่ะ?” หลิงซูนั่วเอียงศีรษะอย่างไร้เดียงสา “นายไม่ได้คันตรงนี้เหรอ”
“ไม่!” ถังเหยียนหน้าแดงจนถึงใบหู “เผ่าอินทรี... ตรงนั้นมัน...” เขาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “ไวต่อความรู้สึก”
หลิงซูนั่วรีบชักมือกลับทันที “ขอโทษ ฉันไม่รู้” เด็กสาวตอบอย่างจริงใจ เพราะในโลกเซียนของเธอไม่เคยมีเผ่ามนุษย์สัตว์มาก่อน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้รายละเอียดของแต่ละเผ่าพันธุ์ ‘เห็นทีคงต้องไปหาหนังสือเรื่องนี้มาอ่านอย่างละเอียดซะแล้ว’
เมื่อเห็นหัวหน้าขอโทษอย่างจริงจัง เด็กหนุ่มกลับรู้สึกผิดเสียเอง “เอ่อ... ก็...ไม่เป็นไร หัวหน้าไม่รู้ คราวหน้าก็...” เขาไอออกมาเบา ๆ “แค่อย่าเกาตรงนั้นก็พอ”
หลิงซูนั่วพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “อือ ฉันจำไว้แล้ว ต่อไปจะไม่จับมั่วซั่วอย่างเด็ดขาด”
เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองถอนหายใจโล่งอก เพราะอย่างน้อยหัวหน้าของเขาก็เป็นคนที่พร้อมจะเรียนรู้ เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือไม่เหมาะสม เธอก็ไม่ดื้อดึงหรือหาเหตุผลมาเถียง แต่กลับยอมรับและจดจำไว้ทันที
‘หัวหน้าก็คือหัวหน้าจริง ๆ...’
ถังเหยียนแอบคิดในใจ แม้เด็กสาวคนนี้จะมีความแปลกประหลาดอยู่บ้างในหลาย ๆ เรื่อง ทว่าความตรงไปตรงมาและความเด็ดเดี่ยวของเธอกลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกอุ่นใจและเชื่อใจได้อย่างประหลาด
หลิงซูนั่วไม่ได้สนใจความรู้สึกภายในใจของเด็กหนุ่มเผ่าอินทรี เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างเบื้องหน้า ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดึงกลับมาจดจ่อกับการสำรวจเส้นทาง คลื่นพลังจิตอันอ่อนโยนแผ่ขยายออกไปรอบด้านอย่างเงียบเชียบ รัศมีการรับรู้พุ่งผ่านยอดไม้ สายน้ำและโขดหินน้อยใหญ่ พร้อมทั้งตรวจจับคลื่นพลังจิตของสัตว์ดวงดาวนานาชนิดที่ซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้รายทาง
ทว่า... จู่ ๆ หัวคิ้วของเด็กสาวก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน “แปลก”
“มีอะไรเหรอหัวหน้า?” ถังเหยียนเอ่ยถามด้วยความสงสัยผ่านกระแสจิต
“คลื่นพลังจิตของพี่ชาย...” เธอนิ่งไปชั่วอึดใจ “เมื่อครู่ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน แต่ตอนนี้กลับแผ่วเบาลง”
สีหน้าของเด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “หรือว่าเขาจะพลาดท่าบาดเจ็บหนัก?”
หลิงซูนั่วส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น... ลักษณะเหมือนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงต่างหาก เหมือนกับว่าเขากำลังไล่ล่าหรือปะทะอยู่กับการเคลื่อนไหวบางอย่าง”
คำตอบนี้ทำให้ถังเหยียนกระพือปีกทรงพลังต้านลมแรงโดยไม่รู้ตัว จึงทำให้ความเร็วในการบินพุ่งสูงขึ้นอีกระดับ สายลมเย็นจัดกรรโชกพัดผ่านร่างของทั้งคู่จนเส้นผมของหลิงซูนั่วปลิวไสวขณะเดียวกันเธอก็ใช้มือเรียวกำขนหนาด้านหลังคอของเขาเอาไว้หลวม ๆ เพื่อรักษาสมดุล ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเบื้องล่าง
“ถังเหยียน! ช้าลงหน่อย” เสียงหวานเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเฉียบขาด “ลดระดับลง! ทางซ้ายมือ... มีคนกำลังถูกสัตว์ดวงดาวรุมโจมตี!”
เด็กหนุ่มเหลือบมองตามทิศทางที่ได้รับคำสั่งทันทีโดยไม่มีข้อกังขา “รับทราบ!”
ร่างแปลงครึ่งมนุษย์นกอินทรีพลิกตัวกลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพับปีกแล้วทิ้งดิ่งลงสู่ผืนป่าเบื้องล่างด้วยความเร็วแสง เพื่อมุ่งหน้าไปช่วยเหลือนักศึกษาผู้เคราะห์ร้ายที่พวกเขายังไม่รู้แม้แต่ชื่อทันที!