เสียงคำรามสุดท้าย @2

ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวสะอาดก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เรือนผมสีดอกเลาแซมดำถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาหลังกรอบแว่นบางจับจ้องข้อมูลที่ลอยอยู่บนจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เขาคนนี้คือศาสตราจารย์โอวหยางจิ้น... ผู้อำนวยการศูนย์การแพทย์กลางแห่งมหาวิทยาลัยเทียนซิง และยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพลังจิตอันดับต้นของเขตดวงดาวหมายเลขเจ็ด

“รายงาน”

พยาบาลสาวรีบตอบทันที “ผู้ป่วยหมายเลข A-071 ฟื้นคืนสติเมื่อหนึ่งนาทีสี่สิบสองวินาทีก่อนค่ะ คลื่นพลังจิตผันผวนรุนแรง ช่วงหนึ่งพุ่งสูงกว่าค่ามาตรฐานถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนจะลดลงอย่างรวดเร็ว”

“ผลสแกนสมองล่ะ” เขายังคงถามต่อ

“ไม่พบความเสียหายของเนื้อเยื่อ แต่...”

หญิงสาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นหน้าจอโฮโลแกรมอีกแผ่นออกไป “คลื่นความจำเกิดการแตกตัวเป็นช่วง ๆ ค่ะ คล้ายกับมีบางส่วนถูกปิดกั้นไว้”

ศาสตราจารย์วัยดึกขมวดคิ้วมุ่น “ปิดกั้นหรือ...”

เขาหันไปมองเด็กสาวที่ยังนอนอยู่ภายในแคปซูลด้วยสายตาครุ่นคิด ข้อมูลที่ได้รับก่อนหน้านี้ระบุชัดเจนว่า หลิงซูนั่วควรจะเสียชีวิตไปแล้วเพราะพลังจิตระดับ D ของเด็กคนนี้อ่อนแอเกินกว่าจะรับแรงกระแทกจากสนามทดสอบได้

แต่ตอนนี้...

ขณะที่เขากำลังคิดหาคำตอบ ด้านนอกห้องรักษาผู้ป่วยวิกฤต ร่างสูงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินวนไปมาไม่หยุด ราวกับสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรง ดวงตาสีดำที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความกังวลจนแทบปิดไม่มิด

“น้องสาว...”

หลิงซูอวี้กำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเป็นรอยแดง “ห้ามเป็นอะไรนะ...”

แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงเรียบนิ่ง แต่ปลายหางตาที่แดงก่ำกลับบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา หลิงซูนั่วไม่เคยเข้าโรงพยาบาลหนักถึงขนาดนี้มาก่อน แต่เหตุการณ์ทดสอบสนามจริงที่ควรเป็นเพียงการประเมินก่อนเข้ามหาวิทยาลัย กลับกลายเป็นอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกือบคร่าชีวิตน้องสาวฝาแฝดของเขาถึงแม้ว่าเธอจะผ่านมาได้อย่างฉิวเฉียดก็ตาม

“คุณหลิง...”

พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ศาสตราจารย์โอวหยางกำลังตรวจอาการผู้ป่วยอยู่ค่ะ”

หลิงซูอวี้เพียงพยักหน้า แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องรักษาไม่กะพริบ ทันใดนั้น... อุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือของเขาก็สั่นเบา ๆ ติ๊ด... หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมรายชื่อผู้ติดต่อที่อยู่ด้านบนสุด “ประธานหลิงจอมโหด” เจ้าตัวสูดหายใจลึก ก่อนกดเชื่อมต่อสาย

เพียงไม่กี่วินาที ภาพโฮโลแกรมของชายวัยกลางคนและหญิงวัยกลางคนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองสวมชุดทำงานอย่างเป็นทางการ เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ภายในห้องประชุมของสำนักงานใหญ่หลิงซื่อ เทคโนโลยี กรุ๊ป บนดาวชิงหลัน

“เจ้าเด็กบ้า!” หลิงเทียนอวี่ระเบิดเสียงของตนขึ้นทันที “แกไม่ได้บอกว่าย้ายมหาวิทยาลัยให้น้องสาวแล้วหรอกเหรอ”  สีหน้าของเขาเคร่งขรึมผิดจากปกติ

เสียงตวาดของเขาดังลั่นจนแม้แต่พยาบาลที่ยืนอยู่ด้านข้างยังสะดุ้งเฮือก ชายวัยกลางคนที่ปกติสุขุมเยือกเย็นในฐานะประธานบริษัทระดับจักรวรรดิ บัดนี้กลับไม่หลงเหลือภาพลักษณ์นั้นอีกต่อไป

“ตอนส่งข้อความมาบอกพ่อ แกยังรับปากอยู่เลยว่าจะดูแลน้องให้ดี!” เขาพยายามอดทนไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ “แล้วนี่มันอะไร!”

หลิงซูอวี้เม้มริมฝีปากแน่น “ผม...” น้ำตาของหนุ่มน้อยวัย 17 คลอหน่วย แม้ว่าจะเป็นพี่ชายแต่เขาก็เกิดห่างจากน้องสาวแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง “ขอโทษครับ”

เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้บรรยากาศเงียบลง ซูหว่านชิงที่นั่งอยู่ข้างสามีรีบแตะหลังมือเขาเบา ๆ ก่อนส่ายหน้า “คุณคะ... ตอนนี้โทษลูกไปก็ไม่มีประโยชน์” แม้ดวงตาของเธอจะแดงก่ำ แต่ก็ยังพยายามรักษาสติไว้

“ซูอวี้” เธอเอ่ยเรียกลูกชายเสียงอ่อน “พ่อกับแม่ไม่ได้โกรธลูก แต่ตอนนี้พวกเราแค่อยากรู้ว่า... น้องเป็นยังไงบ้าง”

หลิงซูอวี้เงยหน้าขึ้น มองภาพโฮโลแกรมของผู้เป็นมารดา ก่อนตอบเสียงแหบพร่า “หมอยังไม่ออกมาครับ แต่... น้องฟื้นแล้ว”

สองสามีภรรยาชะงักไปพร้อมกัน ประกายในดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลพลันมีความหวังเพิ่มขึ้นแม้ว่าจะไม่มากนักก็ตาม

แต่แล้วในขณะนั้นเอง...

ประตูห้องของหอผู้ป่วยหนักแห่งนี้ก็ได้เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังเป็นจังหวะ ชายวัยกลางคนผมสีเงินในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มตัดเส้นสีฟ้าเรืองแสงของมหาวิทยาลัยเทียนซิงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว บนหน้าอกด้านซ้ายปักตรากริฟฟินกางปีก อันเป็นสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย ส่วนอินทรธนูสีน้ำเงินเข้มประดับดาวสีฟ้าแสดงถึงตำแหน่งอธิการบดี

ด้านหลังของเขายังมีอาจารย์อีกหลายคนเดินตามมา ไม่ว่าจะเป็นพลเรือเอกโจวอวิ๋นถิง อาจารย์ประจำชั้นปีหนึ่งของคณะบัญชาการพ่วงด้วยตำแหน่งหัวหน้าคณะ รวมถึงรองอธิการบดีฝ่ายการทหาร หลิวเย่ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน เมื่อหลิงซูอวี้เห็นบุคคลที่เดินเข้ามา เขารีบยืนตรงทันที

“ท่านอธิการบดี”

ฉินจิ่วเซียวเพียงพยักหน้ารับ ก่อนหันไปมองภาพโฮโลแกรมของหลิงเทียนอวี่และซูหว่านชิงที่ยังเปิดสายอยู่

“ประธานหลิง คุณนายหลิง”

ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผม ฉินจิ่วเซียว อธิการบดีมหาวิทยาลัยเทียนซิง ต้องขออภัยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ มหาวิทยาลัยจะตรวจสอบสาเหตุทั้งหมด และให้คำตอบแก่ตระกูลหลิงอย่างแน่นอน”

“ท่านอธิการบดี เกรงใจเกินไปแล้วครับ” แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้นทว่าสีหน้าของผู้พูดหาได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด “เรื่องความรับผิดชอบไว้ค่อยพูดทีหลังเถอะครับ” เขาเว้นจังหวะลงเล็กน้อย “ตอนนี้ผมต้องการรู้เพียงอย่างเดียว... ลูกสาวของผมปลอดภัยหรือยัง”

สิ้นคำถามนี้ ทุกคนต่างหันไปมองประตูห้องรักษาแทบจะพร้อมกัน ก่อนบานประตูจะค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกโดยมีศาสตราจารย์โอวหยางจิ้นเดินออกมาพร้อมผลการตรวจในมือ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ กลับไม่ใช่สีหน้าของเขา หากเป็นมือที่กำแฟ้มข้อมูลแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาวต่างหาก หมอวัยกลางคนสูดหายใจลึก ก่อนส่งแผ่นโฮโลแกรมให้ฉินจิ่วเซียว

“ท่านอธิการบดี...” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความประหลาดใจอย่างที่สุด “ผมตรวจซ้ำแล้วสามครั้งแต่ผลเหมือนกันทั้งหมด”

ฉินจิ่วเซียวรับแผ่นข้อมูลมา ก่อนก้มมองเพียงแวบเดียว ดวงตาของเขาที่ผ่านสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนก็พลันเบิกกว้าง

“นี่มัน...”

หัวหน้าคณะและอาจารย์ทุกคนรีบขยับเข้ามาดู ไม่นานนัก เสียงสูดหายใจก็ดังขึ้นรอบด้าน บนหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏข้อมูลเพียงไม่กี่บรรทัด... แต่กลับทำให้หัวใจของพวกเขาสั่นไหวอย่างประหลาดระคนแฝงความยินดี