ครึ่งมนุษย์หมาป่าเงิน @ 1

ร่างของถังเหยียนพุ่งดิ่งลงจากท้องฟ้าราวกับลูกศรสีทอง สายลมเสียดสีปีกจนเกิดเสียงหวีดแหลมก้องกังวาน ขณะที่หลิงซูนั่วเองก็ไม่ได้ปล่อยมือออกจากต้นคอของเขา และยิ่งเด็กหนุ่มลูกครึ่งเผ่านกอินทรีทองลดระดับลงมากเท่าไร กลิ่นคาวเลือดก็ยิ่งลอยทะลุผืนป่าเข้ามาเตะจมูกชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ผสมผสานกับเสียงคำรามแหบต่ำของสัตว์ดวงดาวหลายตัวที่ดังแว่วมาตามสายลม

“อีกห้าร้อยเมตร...” เด็กสาวผู้ตั้งตัวเป็นหัวหน้าเอ่ย ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อแผ่ขยายคลื่นพลังจิตออกไปสำรวจพื้นที่อย่างแผ่วเบา รัศมีการรับรู้จับสัญญาณชีวิตได้อย่างแม่นยำ “ผู้รอดชีวิตหนึ่งคน... กองทัพมดเหล็กกล้าดวงดาวสิบเจ็ดตัว... ทั้งหมดกำลังตั้งแถวล้อมวง”

เธอค่อย ๆ ขมวดคิ้วมุ่น “ไม่สิ... สิบแปด”

ถังเหยียนที่กำลังบินประคองตัวกลางอากาศถึงกับสะดุ้ง “หัวหน้า... มดพวกนี้มันตัวใหญ่มากขนาดไหนกัน ทำไมเธอถึงตรวจจับได้ละเอียดขนาดนี้”

“ก็… ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก” น้ำเสียงของเด็กสาวยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “แค่ขนาดตัวเท่าลูกวัว และมีก้ามหนีบที่ทรงพลังมาก... แถมยังมีอีกตัวกำลังมุดดินซ่อนตัวอยู่ใต้เท้าของคนรอดชีวิต”

เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีถึงกับตาเบิกกว้าง “หัวหน้า! ขนาดเท่าลูกวัวหัวหน้ายังบอกว่าไม่เท่าไหร่อีกอย่างนั้นเหรอ!?”

“คงเป็นเพราะ” หลิงซูนั่วยกนิ้วขึ้นแตะคางเบา ๆ ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ ราวกับกำลังนึกย้อนถึงอดีตอันยาวไกล “เมื่อก่อนฉันเคยเห็นตัวที่ใหญ่กว่านี้นิดหน่อยล่ะมั้ง”

“...”

ถังเหยียนที่กำลังบินประคองตัวอยู่กลางอากาศถึงกับชะงักงันจนเกือบจะร่วงหล่นจากฟ้า สมองของเด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองพยายามประมวลผลคำพูดของหัวหน้าสาวอย่างสุดกำลัง ก่อนจะได้แต่ปลอบใจตัวเองเงียบ ๆ ว่า... หัวหน้าคงกำลังเปรียบเทียบกับสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ในภาพยนตร์โฮโลแกรมโบราณหรือสารคดีแฟนตาซีสักเรื่องเป็นแน่!

‘ใช่... ต้องเป็นแบบนั้นอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นโลกทัศน์และสามัญสำนึกของเขาคงพังทลายลงตรงนี้อย่างไม่ต้องสงสัย’

“อีกสามร้อยเมตร”

น้ำเสียงใสราบเรียบไร้ระลอกคลื่นเอ่ยตัดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง “คนคนนั้นบาดเจ็บหลายแห่ง... ลมหายใจยังปกติ แต่เสียเลือดพอสมควร ยังพอสู้ไหว ปืนพลังงานเหลือกระสุนเจ็ดนัด มีมีดสนามหนึ่งเล่ม แขนซ้ายมีแผลฉีก และขาขวาเพิ่งโดนก้ามมดเหล็กกล้าเฉี่ยวไปเมื่อครู่”

เป็นอีกครั้งที่ถังเหยียนถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงเกือบจะบินเข้าปาก “เดี๋ยวนะหัวหน้า...”

“หือม์”

“เธอ... เห็นหมดเลยเหรอ ทั้งที่ยังอยู่ห่างกันตั้งขนาดนี้เนี่ยนะ?”

“ไม่ได้เห็น” หลิงซูนั่วส่ายหน้าช้า ๆ “แค่รับรู้”

คำพูดเรียบง่ายแต่น่าเหลือเชื่อนี้... ทำให้บรรยากาศภายในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิงกลับตกอยู่ในความเงียบกริบลงทันที โจวอวิ๋นถิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากเก้าอี้ด้วยความตกตะลึง

“หยุดภาพ!”

เจ้าหน้าที่เทคนิคปฏิบัติตามคำสั่งในเสี้ยววินาที ภาพบนจอโฮโลแกรมถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งทันที ฝั่งหนึ่งคือภาพของหลิงซูนั่วที่ยังอยู่ห่างจากพื้นที่ปะทะหลายร้อยเมตร และอีกฝั่งคือภาพของเด็กหนุ่มผมเงินที่กำลังกระเสือกกระสนต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่กลางวงล้อมของมดเหล็กกล้าดวงดาว

“ซูมเข้าไปที่แขนซ้ายของเด็กคนนั้น” มู่ชางอันที่กำลังหรี่ตาลงจ้องมองหน้าจอออกคำสั่งทันทีที่ภาพถูกขยายใหญ่ขึ้น ทุกสายตาก็ได้เห็นแผลฉีกขาดค่อนข้างฉกรรจ์บนชุดฝึกและผิวหนังตามที่คุณหนูตระกูลหลิงบอกไม่มีผิดเพี้ยน

“ซูมภาพไปที่ขาขวา” กู่เหยียนอวี่ออกคำสั่งต่อ กล้องเปลี่ยนมุมสลับไปยังต้นขาขวาซึ่งบริเวณนั้นก็ปรากฏรอยก้ามของมดหนีบสีดำสดใหม่พาดผ่านเนื้อผ้า

“ช่วยตรวจสอบจำนวนกระสุนในปืนพลังงานของเขาเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหน้าที่รีบดึงข้อมูลจากระบบสนามสอบผ่านรหัสประจำตัวนักศึกษา ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเจ้าหน้าที่คนนั้นก็ซีดเผือดระคนตกใจอย่างเห็นได้ชัด “รายงานครับ... ปืนพลังงานของนักศึกษาหมายเลข 0173 เหลือกระสุนอยู่เจ็ดนัดพอดีครับ!”

ความเงียบสงัดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องควบคุม ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แม้แต่กู่เหยียนอวี่ก็ยังเบิกตากว้างจนแทบถลน “เป็นไปไม่ได้... นักศึกษาปีหนึ่งที่มีพลังจิตระดับ B จะตรวจจับรายละเอียดปลีกย่อยระดับนี้ได้อย่างไรกัน”

มู่ชางอันพึมพำกับตัวเองด้วยความทึ่ง “เธอไม่ได้แค่รับรู้ตำแหน่ง... แต่กำลังอ่านรายละเอียดของสนามรบทั้งหมดราวกับพระเจ้ากำลังมองลงมาจากเบื้องบน”

โจวอวิ๋นถิงจ้องมองเด็กสาวบนจอโฮโลแกรมด้วยนัยน์ตาคมกริบ “ความสามารถในการรับรู้และประมวลผลข้อมูลของเด็กคนนี้... มันก้าวข้ามขีดจำกัดของพลังจิตระดับ B ไปไกลจนไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย”

แม้แต่ จอมพลลั่วเทียนอี้ ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งเขตที่ 7ก็ยังขยับสายตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายลึกล้ำก่อนจะเอ่ยออกมาเพียงสั้น ๆ

“น่าสนใจจริง ๆ...”

ไม่เพียงแค่คนในห้องควบคุมเท่านั้นที่เต็มไปด้วยความทึ่งเพราะบัดนี้เครือข่ายฟอรัมและห้องพักนักศึกษาทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ข้อความบนหน้าจอคอมเมนต์ก็กำลังระเบิดความตกอกตกใจออกมาพร้อมกันราวกับพายุคลั่ง

[เดี๋ยวนะ! เธอยังไม่เห็นพื้นที่ข้างล่างด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ!]

[ทำไมถึงรู้จำนวนศัตรูที่ซ่อนอยู่ได้วะ!]

[รู้กระทั่งกระสุนในปืนเหลืออีกเจ็ดนัดเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว!]

[พลังจิตระดับ B ของจริงมันทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ใครเรียนสายพลังจิตช่วยตอบที!]

[บอกเลยว่าต่อให้เป็นระดับ A หลายคนก็ยังทำไม่ได้เลยโว้ย!]

[นี่มันโกงกันชัด ๆ!]

ในขณะเดียวกัน ภายในอาคารภาควิชาพลังจิต บรรดาอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญเริ่มหันมาปรึกษากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พวกคุณสังเกตระยะการรับรู้ของหลิงซูนั่วหรือยัง... มันกว้างกว่าค่ามาตรฐานของปีหนึ่งทั่วไปหลายเท่า แถมยังมีความละเอียดสูงจนน่ากลัว เด็กคนนี้พรสวรรค์ด้านการรับรู้คงเหนือกว่าระดับพลังจริงไปหลายขั้นแล้ว”

กู่เหยียนอวี่ที่เดินเข้ามาสมทบถึงกับหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ยิ่งดู... ฉันก็ยิ่งมั่นใจว่าเด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นผู้บัญชาการสนามรบอย่างแท้จริง”

กลับมาสู่ท้องฟ้าเหนือผืนป่ามรณะ ถังเหยียนที่กำลังแบกเด็กสาวไว้บนหลังอดเหลือบมองคนด้านหลังไม่ได้อีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาแก้เก้อ

“หัวหน้า...”

“ว่า”

“ฉันเริ่มรู้สึกสงสารศัตรูขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ”

หลิงซูนั่วเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะ?”

“ก็ขนาดอยู่ห่างตั้งหลายร้อยเมตร... เธอยังรู้หมดเปลือกเลยว่าเขาเหลืออะไรอยู่บ้างหรือบาดเจ็บตรงไหน หากวันข้างหน้าใครต้องมาเป็นศัตรูกับหัวหน้าจริง ๆ คงไม่มีความลับอะไรเหลือให้ซ่อนอีกแล้วมั้ง”

เด็กสาวเพียงแค่ยิ้มออกมาโดยไม่ได้ถือสาคำพูดของเพื่อนแต่อย่างใด เหตุผลที่เธอรับรู้ทุกอย่างได้อย่างแม่นยำนนั้นย่อมไม่ใช่เพราะปาฏิหาริย์ใด ๆ แต่เป็นเพราะในโลกเซียนที่เธอจากมา สัตว์อสูรและมารร้ายล้วนมีขนาดมหึมาและทรงพลังกดดันมหาศาล ระดับพลังจิตของเธอย่อมถูกหล่อหลอมและฝึกฝนให้แผ่ขยายครอบคลุมอาณาเขตนับหมื่นลี้มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเมื่อเทียบกับเหล่าสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้าตอนนี้ การเคลื่อนที่ของพวกมันจึงแทบไม่ต่างอะไรจากการมองเห็นเม็ดทรายที่โปรยอยู่บนพื้นดินเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องห่วงหรอกถังเหยียน...” หลิงซูนั่วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ “ถ้านายไม่คิดจะทรยศฉัน นายก็ไม่มีวันได้รู้หรอกว่าความน่ากลัวเวลาฉันเอาจริงมันเป็นยังไง”

เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองสะดุ้งเฮือก รีบกระพือปีกเร่งความเร็วพุ่งตรงดิ่งลงสู่เบื้องล่างทันทีโดยไม่กล้าต่อปากต่อคำอีกต่อไป! ‘เชี่ย! หัวหน้าคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว’