31. ครึ่งมนุษย์หมาป่าเงิน @ 2
ครึ่งมนุษย์หมาป่าเงิน @ 2
ถังเหยียนแอบคิดในใจอย่างหวาด ๆ พลางหุบปีกโฉบลงสู่พื้นเบื้องล่างด้วยความเร็วสูงสุด ร่างของเด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองชะลอความเร็วลงอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางฝุ่นควันและซากปรักหักพังของสถานีขนส่งร้างกลางป่า
ทันทีที่เท้าแตะพื้น หลิงซูนั่วก็กระโดดลงจากหลังของเพื่อนร่วมทีมอย่างคล่องแคล่ว ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า และเปลี่ยนโหมดจากผู้บัญชาการสายโหดมาเป็นสาวน้อยร่าเริงในพริบตา
“ว้าว... ตัวใหญ่ใช้ได้เลยนี่นา” เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย พลางเอียงคอมองกองทัพมดเหล็กกล้าดวงดาวขนาดเท่าลูกวัวที่กำลังแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ฟ่อ “ไม่รู้ว่าเนื้อของพวกมันจะเอามาทำปิ้งย่างโรยเกลือหอม ๆ ได้หรือเปล่า... อย่างปลาย่างเมื่อคืนก็ไม่เลวนะ ถังเหยียน นายว่าไหม?”
เด็กหนุ่มที่กำลังคืนร่างเป็นมนุษย์กะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้างอีกคำรบ “ฮะ?! หัวหน้า! นี่เธอกำลังคิดจะกินพวกมันเหรอเนี่ย! นั่นมันมดเหล็กกล้าดวงดาวนะ ไม่ใช่หมูป่า!”
“ก็น่าลองดูนี่นา” เด็กสาวยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดี ท่าทางสดใสไร้พิษภัยราวกับว่าเธอกำลังเดินเลือกซื้อขนมในตลาด
ทว่า... บรรยากาศสบาย ๆ ของเธอไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์รอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เพราะกลางวงล้อมของซากคอนกรีตได้มีเด็กหนุ่มเผ่าหมาป่าเงินที่กำลังบาดเจ็บหนักและเหลือกระสุนเพียงเจ็ดนัด กำลังหอบหายใจรุนแรง ดวงตาสีเงินคมกริบมองมายังผู้มาใหม่ทั้งสองด้วยความระแวดระวังขั้นสุด แขนซ้ายที่มีแผลฉีกขาดพยายามยกปืนขึ้นเล็งป้องกันตัว แม้ร่างกายจะสะบักสะบอมจนแทบยืนไม่ไหว แต่สัญชาตญาณนักล่าก็ยังคงสั่งให้เขาสู้จนหยดสุดท้าย
“พวกเธอ... เป็นใคร?” กู้เฉินเค้นเสียงถามลอดไรฟันด้วยความยากลำบาก
หลิงซูนั่วหันไปมองเด็กหนุ่มเรือนผมสีเงิน รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตสำรวจบาดแผลของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนจะคลี่ยิ้มหวานที่เป็นมิตรออกไป
“ฉันหลิงซูนั่ว ปีหนึ่ง คณะบัญชาการ... ส่วนนี่ถังเหยียน ปีหนึ่ง สายลาดตระเวนเผ่าอินทรีทอง” เด็กสาวแนะนำตัวอย่างฉะฉาน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขาทีละก้าวราวกับไม่ได้เผชิญหน้ากับกองทัพมดดุร้ายอยู่เลย
“นายคือกู้เฉิน ช่างเมคาอัจฉริยะของรุ่นสินะ?”
เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อชะงักไปเล็กน้อย “เธอรู้จักฉันเหรอ?”
“แน่นอนสิ” หลิงซูนั่วหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสดใสเป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้คนมองรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด “พวกเรากำลังตามหาคนฝีมือดีมาเข้าทีม... ว่าแต่นายสนใจมาจอยสควอดทีมเดียวกับพวกเราไหมล่ะ?”
ในวินาทีที่เด็กสาวเอ่ยปากชวน ท่ามกลางสายตาของผู้ชมหลายล้านคนที่กำลังจ้องมองผ่านหน้าจอโฮโลแกรม กู้เฉินถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อจู่ ๆ ก็มีคนมาชวนเข้าทีมกลางดงมดเหล็กกล้าแบบนี้!
[เชี่ย!!! แม่งเอ๊ย คุณหนูใหญ่จะเท่เกินไปแล้ว]
[เอาจริง ๆ นะ... ถ้าเป็นคนอื่นเข้าไปช่วยก่อนแล้วค่อยชวนเข้าทีม แต่นี่ชวนก่อนช่วยอีก!]
[กู้เฉินยังงงอยู่เลย ฮ่า ๆ ๆ]
[ใจเย็นก่อนคุณหนู! คนกำลังจะโดนมดกินแล้ว!]
[แต่ฉันชอบว่ะ! โคตรมีสไตล์!]
[นี่แหละผู้บัญชาการ! เห็นคนเก่งก็รีบจีบเข้าทีมก่อนเลย!]
ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอโฮโลแกรมไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน กู้เฉินเด็กหนุ่มผมเงินถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีเงินคมกริบมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำ
คนคนนี้... แปลกประหลาดสิ้นดี แปลกตั้งแต่เดินเข้ามาท่ามกลางวงล้อมของฝูงมดเหล็กกล้าดวงดาวราวกับกำลังเดินเล่นรับลมในสวนหน้าบ้าน แปลกตั้งแต่พูดหน้าตาเฉยว่าจะลองจับพวกมันไปย่างเกลือ และตอนนี้... เธอยังมีอารมณ์มาเปิดฉากชวนคนเข้าทีมกลางดงกระสุนและคมก้ามมรณะอีกต่างหาก!
“เธอ...” เด็กหนุ่มเค้นเสียงหอบหายใจหนักหน่วง “คิดจะชวนฉันเข้าทีม... ในสถานการณ์นี้จริงเหรอ?”
“แล้วไม่ได้เหรอ?” หลิงซูนั่วเอียงคออย่างสงสัย ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อ “คนเก่ง ๆ อย่างนายหาไม่ง่ายหรอกนะ ถ้าเกิดพลาดท่าถูกมดพวกนี้กินเข้าไปคงน่าเสียดายแย่ ฉันก็เลยต้องรีบชวนไว้ก่อนไง”
เด็กหนุ่มลูกครึ่งเผ่าหมาป่าเงินอึ้งจนพูดไม่ออก นี่มันตรรกะประหลาดอะไรกันวะเนี่ย! แม้แต่ถังเหยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลยังต้องยกมือขึ้นกุมหน้าผากด้วยความปลงตก สมกับเป็นหัวหน้าของเขาจริง ๆ ความคิดความอ่านไม่เคยเหมือนชาวบ้านชาวช่องเลยสักนิด
“หัวหน้า...” เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงท้วงขึ้นมา “ปกติแล้ว... คนอื่นเขาต้องช่วยชีวิตก่อนแล้วค่อยชวนเข้าทีมไม่ใช่เหรอครับ?”
หลิงซูนั่วเอามือลูบคางอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบหน้าตาเฉย “ก็เหมือนกันนั่นแหละ... ยังไงซะฉันก็ตั้งใจจะช่วยเขาอยู่แล้ว จะชวนก่อนหรือช่วยก่อนมันก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลยนี่นา”
“...” ถังเหยียนเงียบกริบ เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัย บรรดาอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิที่กำลังจับจ้องภาพเหตุการณ์ผ่านจอโฮโลแกรมต่างพากันมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไปมู่ชางอันถึงกับระเบิดหัวเราะลั่นออกมาเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ! เด็กคนนี้... คิดอะไรไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ แฮะ!”
ส่วนโจวอวิ๋นถิง เขาเองก็อดยกมือขึ้นกุมขมับไม่ได้ “ผู้บัญชาการคนอื่นเขาสรรหาคำพูดและวาทศิลป์มาโน้มน้าวใจคน แต่ลูกศิษย์ผม... เล่นใช้วิธีรับสมัครลูกทีมกลางสนามรบซะอย่างนั้น”
กู่เหยียนอวี่ที่ได้ยินคำพูดของเขาถึงกับหัวเราะจนไหล่สั่น “แต่ฉันกลับชอบนะ เธอไม่ได้พูดจาแปลก ๆ เพื่ออยากจะทำเท่ แต่เธอพูดออกมาจากความรู้สึกและวิธีคิดแบบนั้นจริง ๆ ต่างหาก”
แม้แต่ จอมพลลั่วเทียนอี้ ก็ยังพยักหน้ารับช้า ๆ แววตาทอประกายความชื่นชม “คนแบบนี้... ตรงไปตรงมาดี ไม่เสียเวลาฟุ่มเฟือยกับพิธีรีตอง”
ทว่า ภายในเขตป่ามรณะ มดเหล็กกล้าดวงดาวทั้งสิบแปดตัวกลับไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ยืนคุยกันนานนักครืด... ครืด...! เสียงก้ามเหล็กหนาสยดสยองเสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังระงมไปทั่วบริเวณ ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องเขม็งมายังผู้มาใหม่ทั้งสองด้วยความกระหายเลือด กู้เฉินกัดฟันกรอด รีบขยับตัวเข้าไปบังด้านหน้าของเด็กสาวพร้อมตะโกนเตือนเสียงดัง
“ตอนนี้พวกเราต้องรีบถอยแล้ว” เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือด “จำนวนมันมากเกินไป ต่อให้พวกเรามีกันถึงสามคนก็รับมือไม่ไหวหรอก” พูดจบ เขาก็รีบยกปืนพลังงานขึ้นเล็งเตรียมลั่นไก ทว่ายังไม่ทันได้เหนี่ยว...
ฟุ่บ!
มดเหล็กกล้าตัวมหึมาตัวหนึ่งพลันดีดตัวพุ่งเข้ามาหาคนทั้งสามด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะตอบสนองทัน
ปัง!
กระสุนพลังงานที่เหลืออยู่น้อยนิดในมือของเขาถูกยิงสวนออกไปอย่างแม่นยำ มันเจาะเข้าที่ข้อต่อส่วนหัวของมดตัวนั้นจนมันล้มกลิ้งแน่นิ่งไป ทว่าเมื่อก้มลงมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ข้อมือ หัวใจของกู้เฉินก็แทบหยุดเต้น เพราะตอนนี้จำนวนกระสุนพลังงาน... ของเขาเหลือเพียง 6 นัดสุดท้ายเท่านั้น!
หลิงซูนั่วเหลือบสายตาลงมองตัวเลขบนข้อมือของอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา “เสียกระสุนไปอีกนัดแล้ว...”
กู้เฉินขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด “นี่เธอ... พูดเหมือนกับว่าตัวเองยังมีทางเลือกดี ๆ อย่างนั้นแหละ!”
อดีตเซียนศิษย์น้องสาวมองฝูงมดเหล็กกล้าที่กำลังคืบคลานเข้ามาล้อมวงแคบลงเรื่อย ๆ ด้วยแววตาอันตราย ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใสเปล่งประกาย… แววตากลมโตของเธอไร้ระลอกคลื่นความหวาดกลัวใด ๆ อย่างสิ้นเชิง
“ถังเหยียน”
“ครับหัวหน้า!”
“นายกลัวมดพวกนี้ไหม?”
เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองถึงกับสะดุ้งก่อนตอบตามจริง “ก็... ถ้าตัวเท่าแมวผมก็คงไม่กลัวหรอกครับ แต่เล่นตัวใหญ่เท่าลูกวัวแถมเกราะหนาเตอะขนาดนี้... ผมว่ามันควรเรียกว่าสัตว์ประหลาดมากกว่ามดนะหัวหน้า!”
หลิงซูนั่วหลุดหัวเราะคิกออกมาให้กับท่าทางของเขา “ดี... ยังมีอารมณ์มาเล่นมุกแปลก ๆ ได้ แปลว่านายยังไม่ตื่นสนามจนเกินไป” กล่าวจบเธอก็สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เดี๋ยวฉันจะเปิดช่องว่างทางนี้ให้ ส่วนนายช่วยบินแล้วหิ้วตัวกู้เฉินไปตรงโน้นนะ อยู่ให้ใกล้จากฉันหน่อย” นิ้วของเด็กสาวชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปราวสามเมตร
“แล้วหัวหน้ากับมดพวกนี้ล่ะ?” เด็กหนุ่มผมทองถามด้วยความงุนงง
เด็กสาวหันกลับไปมองกองทัพมดเหล็กกล้าที่ส่งเสียงก้ามกระทบกันน่ากลัว ริมฝีปากยังคงประดับรอยยิ้มสดใส แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับทำเอาทุกคนถึงกับสำลัก
“เดี๋ยวฉันจะลองคุยกับพวกมันดูหน่อย...”
คำพูดนี้ทำให้ถังเหยียน กู้เฉิน รวมถึงผู้ชมหลายล้านคนที่นั่งลุ้นอยู่หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งเครือข่ายดวงดาว ถึงกับเงียบกริบกลายสภาพเป็นรูปปั้นไปพร้อม ๆ กันในเสี้ยววินาที!