32. วิชาควบคุมสัตว์อสูรในตำนาน @ 1
วิชาควบคุมสัตว์อสูรในตำนาน @ 1
กู้เฉินถึงกับสงสัยว่าหูของตัวเองคงจะเริ่มมีปัญหาขึ้นมาจนต้องถามซ้ำ “เมื่อกี้... เธอพูดว่าอะไรนะ?” เด็กหนุ่มผมเงินเค้นเสียงถามออกไปด้วยสีหน้าเหลอหลา
“ฉันบอกว่าจะลองคุยกับพวกมันดูก่อนน่ะ” หลิงซูนั่วตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติและเรียบง่ายราวกับกำลังจะเดินไปถามทางคนแปลกหน้าข้างถนน
ถังเหยียนรีบโบกมือเป็นพัลวัน “หัวหน้า! ตั้งสติหน่อยครับ! นั่นมันมดเหล็กกล้าดวงดาวตัวเท่าลูกวัวนะ! ไม่ใช่เพื่อนบ้านที่จะมาเดินทักทายกันได้!”
“อือ รู้แล้วน่า”
“แล้วจะคุยกันยังไงเล่า!”
“ก็... คุยดี ๆ ก่อนยังไงล่ะ”
“...”
เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองรู้สึกว่าสมองของตัวเองเริ่มประมวลผลไม่ทันและกำลังจะช็อตไปดื้อ ๆ ส่วนกู้เฉินก็ได้แต่มองเด็กสาวหนึ่งเดียวในที่นี้ด้วยความรู้สึกอึ้งทึ่งปนระคนสับสน คนคนนี้... สมองของเธอยังปกติดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย!
ทางด้านห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัย บรรดาอาจารย์ที่กำลังนั่งล้อมวงดูภาพถ่ายทอดสดต่างมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไป มู่ชางอันถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง “ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เด็กคนนี้นี่มันสุดยอดจริง ๆ ให้ตายสิ!”
“อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่มีอารมณ์ขันดีนะ ในสถานการณ์แบบนี้ยังกล้าพูดเล่นได้” กู่เหยียนอวี่แย้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มระคนเอ็นดู
แม้แต่โจวอวิ๋นถิงก็ยังถอนหายใจยาวซึ่งไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ที่เขาทำแบบนี้ “ลูกศิษย์ผม... บางทีก็เดาไม่ออกจริง ๆ ว่าสมองแกกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”
ในขณะเดียวกัน ภายในเขตป่ามรณะ ฝูงมดเหล็กกล้าดวงดาวทั้งสิบเจ็ดตัวที่เหลือหลังจากถูกเด็ดหัวก็เริ่มขยับตัวเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เด็กสาวมากขึ้นเรื่อย ๆ
ครืด... ครืด...!
ก้ามเหล็กสีดำสนิทเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟแปลบปลาบ ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องเขม็งมายังเหยื่อทั้งสามคน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบจะหยุดหายใจ ทว่า... หลิงซูนั่วกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามแล้วเอ่ยเสียงเบา
“พวกนายรอก่อน”
เสียงใสของเธอดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด จากนั้น... เด็กสาวก็ค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ พลังจิตอันอ่อนโยนแผ่ขยายออกจากร่างของเธอ แต่ครั้งนี้มันกลับแตกต่างและแปลกประหลาดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง
คลื่นพลังจิตนั้นไม่ได้ถูกปล่อยออกมาเพื่อตรวจจับหรือสแกนพื้นที่รอบตัว หากแต่กำลังเรียงตัวกันเป็นจังหวะโบราณอันลึกล้ำ เป็นจังหวะที่ไม่มีมนุษย์คนใดในยุคดวงดาวเคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต!
ริมฝีปากอิ่มขยับเอ่ยถ้อยคำโบราณแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ถ้อยคำที่ไม่มีใครในที่นั้นฟังออกแม้แต่คำเดียว แต่กลับทรงพลังอำนาจประหลาดจนทำให้ฝูงสัตว์ดวงดาวที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดชะงักกึกพร้อมกันในทันที!
ครืด...
หัวหน้าฝูงมดเหล็กกล้าชะงักเท้าหยุดนิ่ง หนวดคู่ยาวบนหัวกระตุกถี่ระรัวด้วยความสั่นกลัว โดยที่มดตัวอื่น ๆ เริ่มยืนตัวสั่นเทิ้ม
ถังเหยียนที่เห็นภาพนี้ถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้าง “เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าหัวหน้ากำลังใช้พลังจิตโจมตีพวกมัน”
กู้เฉินเองก็หรี่ตาลงด้วยความตกตะลึงระคนมึนงง “นั่นสิ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...”
บนหน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งเขตดวงดาว ผู้ชมจำนวนมหาศาลที่กำลังจ้องมองอยู่ต่างพากันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่ช่องคอมเมนต์จะระเบิดข้อความออกมาพร้อมกันราวกับเขื่อนแตกอีกครั้ง
[เฮ้ย!]
[พวกมันหยุดอยู่กับที่ด้วย!]
[เมื่อกี้เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!]
[ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย!]
ตัดภาพกลับมาที่ห้องควบคุมหลัก รอยยิ้มบนใบหน้าของกู่เหยียนอวี่ค่อย ๆ เลือนหายไป แววตาที่เคยสบาย ๆ บัดนี้เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดถึงขีดสุด
“เดี๋ยวนะ...”
มู่ชางอันถึงกับค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “กู่เหยียนอวี่... นายกำลังคิดเหมือนที่ฉันกำลังคิดอยู่ใช่ไหม...” ชายชราไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา โดยที่สายตาของเขาเอาแต่จดจ้องภาพบนจอโฮโลแกรมแทบไม่กะพริบ
เวลาเดียวกันทางด้านของหลิงซูนั่ว เธอก็ยังคงเอ่ยถ้อยคำโบราณต่อเนื่อง คลื่นพลังจิตแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ฝูงมดเหล็กกล้าหลายตัวเริ่มถอยหลังหนีทีละก้าว ไม่ใช่เพราะความตื่นกลัวแบบสัญชาตญาณหนีตายทั่วไป แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกำลังยอมจำนน ต่อผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าอย่างแท้จริง ทันใดนั้นเอง! หัวหน้าฝูงมดก็ส่งเสียงแหลมสูงชวนขนหัวลุกออกมา
มดเหล็กกล้าห้าตัวเริ่มขยับถอยออกไปช้า ๆ ตามคำสั่ง อีกสามตัวลดก้ามหนีบลงต่ำราวกับกำลังลังเลใจ แต่ทว่า... ยังมีมดอีกสิบตัวที่ดื้อรั้น ส่งเสียงคำรามก้องแล้วพุ่งทะยานเข้ามาหาพวกเขาอย่างดุร้ายเช่นเดิม แทบจะในเวลาเดียวกันหลิงซูนั่วลืมตาขึ้นทันที สีหน้าของเธอไม่มีความตกใจหรือประหลาดใจเลยแม้แต่นิดเดียว
“รนหาที่ตาย!” เด็กสาวตวาดเสียงกร้าว “มดตัวไหนที่สติพอมีและคุยรู้เรื่อง... ก็ยอมถอยไป ส่วนตัวที่เหลือ... หากดื้อด้านนัก” เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วกางมือออก “งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ”
สิ้นคำ...
พลังจิตสีทองอ่อนพลันไหลเวียนออกจากแกนพลังภายในร่างของหลิงซูนั่วอย่างเงียบงัน ราวกับสายน้ำอุ่นที่เปล่งประกายยามต้องแสงอาทิตย์ ก่อนจะค่อย ๆ ไหลมารวมตัวกันที่ฝ่ามือขวาของเธอ แสงสีทองนั้นไม่ได้รุนแรงหรือแสบตา แต่มันกลับบริสุทธิ์ อบอุ่น และสง่างามอย่างน่าประหลาด จนแม้แต่มดเหล็กกล้าดวงดาวทั้งฝูงที่กำลังคำรามพุ่งเข้ามา ยังต้องชะงักฝีเท้าลงชั่วเสี้ยววินาทีด้วยสัญชาตญาณหวาดกลัวต่อสิ่งเหนือกว่า
ฟุ่บ...
ขณะเดียวกันบนฝ่ามือของเธอก็มียันต์กระดาษสีเหลืองอ่อนสามแผ่นหลุดออกมาจากความว่างเปล่า กระดาษเหล่านั้นลอยคว้างขึ้นกลางอากาศราวกับมีชีวิต ทันทีที่กระแสพลังจิตสีทองไหลทะลักเข้าสู่แผ่นยันต์ อักขระโบราณบนกระดาษก็ส่องประกายเรืองรอง เส้นสายอักษรสีทองค่อย ๆ ลุกสว่างขึ้นทีละเส้นราวปาฏิหาริย์
ก่อนจะมีวงแหวนอักขระสีทองสามวงกางออกประสานกันเหนือศีรษะของอดีตเซียนน้องเล็กแห่งตำหนักหลิงเซียว ทันทีเมื่อคลื่นพลังอันเก่าแก่และทรงอำนาจแผ่กระจายออกไปก็ราวกับผืนป่าทั้งผืนถูกกดทับ ถังเหยียนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอหลายอึกด้วยความทึ่ง
“หัวหน้า... นั่นมันวิชาอะไรกัน”
“พอดีฉันไปเจอมาในตำราโบราณน่ะ” หลิงซูนั่วตอบอย่างขอไปที ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ก่อนจะหันศีรษะกลับมามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง รอยยิ้มขี้เล่นสดใสเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเฉียบคมเด็ดเดี่ยวของผู้บัญชาการสนามรบอย่างเต็มตัว
“ถังเหยียน!”
“ครับ!”
“ฉันจะควบคุมพื้นที่ทั้งหมด นายรับผิดชอบด้านซ้าย ใช้ความเร็วของนายล่อพวกมันให้แตกแถว อย่าปะทะตรง ๆ พร้อมกันหลายตัว เข้าใจไหม”
“รับทราบ!”
“กู้เฉิน!” เด็กหนุ่มผมเงินรีบหันขวับมาตามสัญชาตญาณนักสู้ทันที “ครับ!”
“ตอนนี้นายเหลือกระสุนหกนัด”
เด็กหนุ่มเผ่าหมาป่าเงินสะดุ้งเฮือกในใจ “ดังนั้นอย่าใช้สุรุ่ยสุร่ายเด็ดขาด แต่ให้ยิงเฉพาะตอนที่ฉันเปิดช่องว่างให้เท่านั้น จากนั้นให้สลับเปลี่ยนเป็นดาบพลังงานกับมีดสนาม จัดการตัวที่ฉันชี้เป้า เข้าใจไหม?”
นักซ่อมเมคารุ่นเยาว์พยักหน้ารับคำสั่งอย่างไม่มีข้อกังขา “เข้าใจแล้ว!”
หลิงซูนั่วสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตากลมโตคู่สวยเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด “ดี... เริ่มได้!”
ถังเหยียนกระแทกฝ่าเท้าลงกับพื้นจนเศษหินและดินกระเด็น ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงลิ่วราวกับสายฟ้าสีทอง ฝูงมดสตาร์บีสต์ที่ไม่เชื่อฟังหลายตัวรีบหันขวับไปไล่ล่าเป้าหมายที่เคลื่อนไหวก่อนทันที
“ทางนี้เว้ย ไอ้พวกหัวแข็ง!” เด็กหนุ่มตะโกนลั่นพลางใช้ปืนพลังงานยิงถ่วงจังหวะ
ปัง! ปัง!
ลำแสงพลังงานสองสายระเบิดกระแทกเข้าใส่พื้นดินด้านหน้า ส่งผลให้ฝูงมดเหล่านี้แตกแถวและกระจัดกระจายออกจากกันตามแผนที่หลิงซูนั่วต้องการเป๊ะ
“ตอนนี้แหละ!” เสียงใสของเด็กสาวดังขึ้นอย่างเฉียบขาด ยันต์แผ่นแรกส่องประกายแสงสีทองวาบ
“พันธนาการ!”
เส้นแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งแหวกอากาศดิ่งลงมาจากเบื้องบน พันธนาการรัดแน่นรอบขาทั้งห้าของมดเหล็กกล้าตัวหน้าสุดเอาไว้อย่างแม่นยำ แม้มันจะพยายามดิ้นรนสุดกำลังจนพื้นดินสั่นสะเทือน แต่ร่างมหึมากลับถูกตรึงอยู่กับที่อย่างสมบูรณ์
“กู้เฉิน! ตัวซ้ายมือ!”
“รับทราบ!”
ปัง!
กระสุนพลังงานจากหนึ่งในหกพุ่งแหวกอากาศทะลุดวงตาของมดเหล็กกล้าตัวนั้นอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
ตูม!
ร่างมหึมาขนาดเท่าลูกวัวล้มฟุบลงกระแทกพื้นดินจนฝุ่นตลบ
“เปลี่ยนอาวุธซะ!”