วิชาควบคุมสัตว์ในตำนาน @ 2

เด็กหนุ่มผมเงินเก็บปืนพกเข้าซองข้างเอวในเสี้ยววินาที มือขวากระชับดาบพลังงานเอาไว้มั่นก่อนจะอาศัยจังหวะที่สตาร์บีสต์เหล่านี้กำลังเสียหลักจากยันต์พันธนาการของหลิงซูนั่ว ฟันฉับเข้าที่ข้อต่อขาคู่หน้าของมันเข้าเต็มแรง

ฉัวะ! ของเหลวสีเขียวเข้มสาดกระเซ็นออกมาราวกับน้ำพุ “จัดการอีกตัว!” หลิงซูนั่วออกคำสั่งต่อทันทีอย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุด ยันต์แผ่นที่สองส่องแสงสว่างจ้า

ครืน...!

คราวนี้แรงกดดันมหาศาลจากคลื่นพลังจิตพุ่งกดทับลงบนพื้นดินโดยตรง ส่งผลให้มดเหล็กกล้าดวงดาวอีกสองตัวทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที ราวกับมีภูเขาน้ำแข็งทั้งลูกกดทับอยู่บนหลังของพวกมันทำให้พวกมันรู้สึกสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม สัตว์ดวงดาวทั้งสองตัวส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงด้วยความเจ็บปวดทรมาน ร่างมหึมาดิ้นรนสุดกำลังเมื่อแรงกดดันจากพลังจิตเริ่มบีบอัดกะโหลกและข้อต่อของพวกมันจนแทบแตกสลาย

“ตอนนี้!”

หลิงซูนั่วสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว

“กู้เฉิน! ตัวขวา!”

“รับทราบ!”

ร่างของเด็กหนุ่มเผ่าหมาป่าเงินพุ่งทะยานออกไปราวกับลำแสงพลังงานหลุดออกจากรังเพลิง ดาบพลังงานในมือขวาฟันตวัดเป็นเส้นโค้งสีฟ้าสว่างวาบผ่าอากาศ

ฉัวะ!

คมดาบเฉือนผ่านข้อต่อคอของมดเหล็กกล้าขาดสะบั้นในดาบเดียว ร่างมหึมาสั่นกระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะล้มครืนลงกระแทกพื้นฝุ่นตลบ

ตูม!

“ถังเหยียน! อีกตัวกำลังอ้อมด้านหลังนาย!”

“เห็นแล้วหัวหน้า!”

เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองหมุนตัวกลางอากาศอย่างไร้ที่ติ อาศัยแรงส่งจากปีกสีทองพุ่งหลบก้ามเหล็กมหึมาที่ฟาดสับลงมาอย่างหวุดหวิด

เคร้ง!!

ก้ามขนาดมหึมากระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตจนหินแตกกระจายส่งเสียงสนั่นหวั่นไหว

“รับไปกินซะเถอะแก!”

ถังเหยียนคำรามลั่น

ปัง! ปัง!

กระสุนพลังงานสองนัดจากแม็กกาซีนพุ่งเข้าใส่ดวงตาสีแดงฉานของมดเหล็กกล้าตัวนั้นอย่างจังจนมันเสียการทรงตัวและเปิดช่องว่างขึ้นมา และทันทีที่จังหวะนี้เปิดออก

“หัวหน้า!”

เด็กสาวพยักหน้ารับในเสี้ยววินาที ยันต์แผ่นที่สามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก็ส่องแสงสีทองเจิดจ้าออกมา

“สะกด!”

วงอักขระสีทองหมุนวนแผ่ขยายออก ก่อนจะร่วงลงมาครอบศีรษะของมดเหล็กกล้าตัวนั้นเอาไว้

ครืน!!!

แรงกดทับมหาศาลถาโถมลงมาจนหัวของมันกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างรุนแรงจนดินยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึก

“กู้เฉิน!”

“ครับ!”

ฉัวะ!

เป็นอีกครั้งที่ดาบพลังงานในมือเด็กหนุ่มผมเงินฟันฉับลงตรงรอยต่อระหว่างกระดองและลำตัวของสัตว์ประหลาดนี้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ตูม!!! ร่างของสตาร์บีสต์ตัวที่สามล้มฟุบแน่นิ่งลงไปกับพื้นตามกันทันที

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง บรรยากาศกลับเงียบสนิทราวกับสุสาน ไม่มีใครส่งเสียงพูดคุยหรือแม้แต่ขยับตัว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังภาพการประสานงานอันไร้ที่ติของเด็กหนุ่มสาวทั้งสามคนบนจอโฮโลแกรมอย่างไม่กะพริบตา

มู่ชางอัน เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบขึ้น “ไม่เสียแรงจริง ๆ...”

กู่เหยียนอวี่ พยักหน้าช้า ๆ อย่างทึ่งจัด “เด็กสามคนนี้เพิ่งจะรู้จักและร่วมทีมกันได้ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ... แต่กลับประสานงานกันได้ราวกับฝึกซ้อมร่วมกันมานานนับแรมปี”

โจวอวิ๋นถิง จ้องมองภาพของหลิงซูนั่วด้วยแววตาลึกล้ำ “ไม่ใช่เพราะพวกเขาเก่งกาจขึ้นมาเองหรอก... แต่เป็นเพราะหลิงซูนั่วกำลังทำหน้าที่ ‘ผู้บัญชาการ’ อย่างแท้จริงต่างหาก เธอไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนต้องเสียเวลาคิดหรือลังเลใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกคำสั่งสั้น กระชับ และลงล็อกพอดีกับจังหวะของสนามรบอย่างไร้รอยต่อ”

ทางด้านจอมพลลั่วเทียนอี้ เขาเองก็อดที่จะเผลอยิ้มออกมาไม่ได้ “ผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยม... ไม่จำเป็นต้องเป็นคนลงมือต่อสู้เก่งกาจที่สุด แต่คือคนที่ทำให้ลูกทีมทุกคนในสนามรบเปล่งประกายและเก่งขึ้นต่างหาก”

ส่วนทางฝั่งฟอรัมและเครือข่ายผู้ชมภายนอก ช่องคอมเมนต์บนหน้าจอแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

[เชี่ย! นี่มันฝีมือเด็กปีหนึ่งจริงดิ!]

[กู้เฉินยิงและฟันตามคำสั่งเป๊ะทุกองศา!]

[ถังเหยียนก็ใช้ความเร็วล่อศัตรูได้โคตรพลิ้ว!]

[แต่คนที่น่ากลัวและน่าขนลุกที่สุดคือหลิงซูนั่ว!]

[+1 ฉันเห็นด้วยเธอเหมือนมีตาทิพย์มองเห็นภาพรวมสนามรบทั้งหมดจากมุมสูง!]

[พวกนายสังเกตไหม? เธอไม่เคยออกคำสั่งซ้ำซ้อนเลยสักครั้ง!]

[+1 เม้นต์บนทุกคำสั่งโผล่ออกมาก่อนที่เหตุการณ์จะเกิดขึ้นจริงหนึ่งจังหวะเสมอ!]

[นี่แหละพรสวรรค์ของผู้บัญชาการสนามรบสายเลือดแท้!]

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางซากปรักหักพัง หัวหน้าฝูงมดเหล็กกล้าดวงดาวที่ยอมถอยร่นออกไปพร้อมกับพวกลูกน้องอีกเจ็ดตัว ยังคงยืนนิ่งสงบเฝ้ามองการต่อสู้ทั้งหมดอยู่ห่าง ๆ มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอคล้ายกำลังสื่อสารกับกองกำลังของตนเอง

ครืด... ครืด...

บัดนี้มดเหล็กกล้าทั้งเก้าตัวต่างก้มศีรษะลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ไม่มีตัวไหนกล้าส่งเสียงขู่หรือก้าวล้ำเข้ามาในเขตการต่อสู้อีกเลยแม้แต่ก้าวเดียว ราวกับพวกมันกำลังปฏิบัติตามคำสั่งและให้ความเคารพต่อนายเหนือหัวคนใหม่ที่เพิ่งแสดงพลังอำนาจเหนือกว่าให้เห็น

ส่วนทางด้านของหลิงซูนั่ว...

แม้ภายนอกใบหน้าหวานยังคงสงบนิ่งเยือกเย็นเป็นปกติ แต่เม็ดเหงื่อใสเริ่มผุดพรายซึมขึ้นบริเวณหน้าผากเนียน การใช้วิชาควบคุมสัตว์อสูรขั้นสูง ควบคู่กับการกางอาคมยันต์และประคับประคองพลังจิตต่อเนื่อง ทำให้แกนพลังภายในร่างของเธอลดลงเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก

‘โลกใบนี้... พลังงานวิญญาณเบาบางเกินไปจริง ๆ’ เด็กสาวลอบถอนหายใจในอก ‘แค่ใช้วิชาไม่กี่ครั้งก็เริ่มสูญเสียพลังไปเยอะขนาดนี้แล้ว... ให้ตายสิ หลังจบศึกนี้คงต้องรีบหาอะไรลงท้องเติมพลังด่วน ๆ ไม่อย่างนั้นคงได้หมดแรงล้มพับลงไปจริง ๆ แน่...’