ฝืน @ 1

ตูม...!

สิ้นเสียงระเบิดครั้งสุดท้าย ร่างมหึมาของมดเหล็กกล้าดวงดาวตัวสุดท้ายที่ไม่เชื่อฟังก็ล้มฟุบลงแน่นิ่งกับพื้น ฝุ่นละอองและควันจาง ๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณซากสถานีขนส่งร้างบรรยากาศรอบด้านกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลและความตื่นตะลึงระลอกใหญ่ บรรดาอาจารย์และเจ้าหน้าที่ต่างผุดลุกขึ้นยืนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก

กู่เหยียนอวี่ และ มู่ชางอันสองศาสตราจารย์ผู้คลั่งไคล้ประวัติศาสตร์และอารยธรรมโบราณถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด

“มะ... เมื่อครู่นี้... นายเห็นใช่ไหมกู่เหยียนอวี่?” มู่ชางอันละล่ำละลักเอ่ยถามเสียงสั่น “นายว่าสิ่งที่ลูกศิษย์ของฉันทำใช่วิชาควบคุมสัตว์อสูรยุคโบราณไหม!? เพราะการที่ เธอทำให้สตาร์บีสต์ระดับ D เชื่อฟังแม้จะไม่ทั้งหมดแต่แค่นี้ก็พอแล้ว!”

กู่เหยียนอวี่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้น “ไม่ใช่แค่เชื่อฟังธรรมดา... แต่เป็นการใช้อักขระและคลื่นพลังจิตกดดันจิตสำนึกของพวกมันจนเกิดความหวาดกลัวและยอมสยบต่างหาก! และบางทีถ้าพวกเรานำศาสตร์นี้ไปพัฒนาและประยุกต์ใช้กับกองทัพจักรวรรดิได้จริง...” ดวงตาของชายชราเปล่งประกายเจิดจ้า “เราอาจจะมีกองทัพสตาร์บีสต์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาลเลยทีเดียว!” ตอนนี้พลังในกายของเขาดูเหมือนจะลุกโชนขึ้นมา “แต่เมื่อกี้นายบอกว่าใครเป็นลูกศิษย์ของนายนะ!?”

คนในห้องควบคุมที่ได้ยินถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับเพราะรู้ดีว่าศาสตราจารย์ทั้งสองกำลังจะเข้าสู่โหมดตีกันอีกแล้ว ขณะเดียวกันโจวอวิ๋นถิงที่ยืนกอดอกมองภาพความโกลาหลในห้องควบคุมหลักถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างอ่อนอกอ่อนใจ

“พอเถอะครับ...” อดีตผู้บัญชาการวัยกลางคนเอ่ยขัดขึ้นท่ามกลางเสียงถกเถียงและสายตาเป็นประกายของสองเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ “ลูกศิษย์ของผมยังอยู่ในสนามทดสอบนะครับ”

มู่ชางอันหันขวับมามองเขาทันที “อยู่ในสนามทดสอบแล้วยังไงล่ะ! เด็กดีแบบนี้ฉันก็ต้องรีบจองตัวไว้ก่อนสิ!”

กู่เหยียนอวี่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว “ใช่ ๆ ขืนรอให้เธอออกมา มีหวังโดนกองทัพหรือภาควิชาอื่นฉกตัวไปทำวิจัยลับก่อนพอดี!”

โจวอวิ๋นถิงปรายตามองเพื่อนร่วมงานทั้งสองด้วยแววตาเรียบนิ่งระคนเหนื่อยหน่าย “ผมว่าอย่าเพิ่งแย่งตัวเด็กตอนนี้เลยนะครับ รอให้เธออกมาจากสนามทดสอบและลองถามความเห็นของเธอก่อนก็ยังไม่สาย”

น้ำเสียงและท่าทีเด็ดขาดของอดีตผู้บัญชาการรบเจนสนามทำให้สองศาสตราจารย์หัวรั้นถึงกับชะงักไป แต่มุมปากของคนทั้งคู่ยังคงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์คล้ายกับว่าต่อให้ปากจะบอกว่ารอ แต่ในใจกำลังเริ่มวางแผนเตรียมเข้าหาเด็กสาวคนนี้กันตั้งแต่ยังไม่ทันที่เธอจะออกจากสนามด้วยซ้ำ และแทบจะในเวลาเดียวกันจอมพลลั่วเทียนอี้ที่เงียบมานานก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ

“อาจารย์โจวพูดถูก การฝึกภาคสนาม72 ชั่วโมงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...” นัยน์ตาคมกริบของเขากวาดมองภาพบนจอโฮโลแกรม ที่ตอนนี้หลิงซูนั่วกำลังพยายามค้นหาบางสิ่งในห้วงความคิดเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ “มาดูกันดีกว่าว่า... ว่าที่ผู้บัญชาการคนนี้ จะจัดการกับอาการบาดเจ็บของลูกทีมท่ามกลางดงสตาร์บีสต์อย่างไรต่อไป”

หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง ร่างกายที่ฝืนขีดจำกัดและบาดเจ็บสะสมมาตั้งแต่ต้นของ กู้เฉิน ก็เริ่มส่งสัญญาณเตือน ขาทั้งสองข้างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่แขนซ้ายและรอยเฉี่ยวที่ขาขวา ลมหายใจของเด็กหนุ่มหอบกระชั้นถี่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด

“กู้เฉิน!”

หลิงซูนั่วรีบพุ่งเข้ามาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างพลางใช้ปลายนิ้วแตะชีพจรและสำรวจอาการของเขาอย่างรวดเร็ว สีหน้าใสซื่อเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในบัดดล “บาดแผลลึกเกินไป แถมเสียเลือดมากด้วย... อดทนไว้ก่อนนะ”

เด็กสาวกวาดสายตามองรอบบริเวณและพุ่มไม้รกทึบ ‘ไม่รู้ว่าที่นี่จะมีสมุนไพรช่วยรักษาและห้ามเลือดไหม’ เธอคิดก่อนจะนึกถึงแหวนมิติของตัวเอง ‘ถ้าแหวนมิติของฉันตามมาด้วยก็คงดี ในนั้นมีโอสถมากมายที่ได้มาจากศิษย์พี่ห้าตั้งเยอะ’

ภาพความทรงจำค่อย ๆ จางหายไปจากห้วงความคิด... หลิงซูนั่วก้มมองมือของตนเอง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น

“ศิษย์พี่ห้า...”

น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม เธอคิดถึงทุกคนในตำหนักหลิงเซียวเหลือเกิน คิดถึงอาจารย์ผู้เข้มงวดแต่เปี่ยมด้วยเมตตา คิดถึงศิษย์พี่ใหญ่ผู้คอยปกป้อง คิดถึงศิษย์พี่รองผู้ขี้บ่น คิดถึงศิษย์พี่สามผู้ชอบแย่งของกิน คิดถึงศิษย์พี่สี่ผู้สร้างเรื่องปวดหัว และ... คิดถึงศิษย์พี่ห้าผู้มักจะคอยเตรียมโอสถและเล่นเพลงพิณปลอบใจเธอ

‘ถ้าแหวนมิติยังอยู่... โอสถสมานแผลเพียงเม็ดเดียวก็คงช่วยกู้เฉินให้หายสนิทได้ในพริบตาแล้ว...’

ทันใดนั้นเอง... หัวใจของอดีตเซียนสาวก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังตอบรับเสียงเรียกจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เสียงแผ่วเบาดังขึ้นก้องกังวานอยู่ภายในห้วงจิต ก่อนที่กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งจะค่อย ๆ แผ่ซ่านพุ่งตรงออกมาจากนิ้วชี้ข้างขวา

“เอ๊ะ...”

เด็กสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบก้มมองมือตัวเองทันที ท่ามกลางอากาศที่ว่างเปล่าเหนือผิวหนัง บัดนี้กลับมีจุดแสงสีทองขนาดเล็กปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน มันค่อย ๆ หมุนวนรวมตัวกันราวกับกำลังร้อยเรียงประกอบรูปร่างของสิ่งของบางอย่างขึ้นมาใหม่

หลิงซูนั่วเบิกตากว้างด้วยความลุ้นระทึก ‘หรือว่า...!’ แสงสีทองทอประกายสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ เผยให้เห็นลวดลายเมฆและลายดอกบัวอันประณีตงดงาม ทุกอย่างกำลังค่อย ๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย...

แต่ดูเหมือนว่าความพยายามที่จะดึงมิติจิตวิญญาณออกมาในโลกที่ไร้ซึ่งพลังปราณเช่นนี้กลับต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง ในเสี้ยววินาทีนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงดุจเข็มพันเล่มก็แล่นแปลบขึ้นทะลุโสตประสาทในศีรษะของเธอ

“อื้อ...!”

เด็กสาวทรุดตัวลงเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นกุมขมับแน่น ใบหน้าหวานซีดขาวราวไก่ต้มสุกอย่างเห็นได้ชัด การใช้พลังจิตติดต่อกันเป็นเวลานาน ทั้งการตรวจจับพื้นที่ระยะไกล การใช้วิชาควบคุมสัตว์ การกางอาคมยันต์ และการบัญชาการรบพร้อมกันทั้งหมด ทำให้แกนพลังวิญญาณภายในร่างของเธอลดฮวบลงจนถึงขีดอันตราย

โลกใบนี้... มีพลังงานวิญญาณเบาบางเกินไปจริง ๆ มันแตกต่างจากโลกเซียนราวฟ้ากับเหว ต่อให้เธอเคยเป็นผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์เพียงใด แต่ในตอนนี้เธอก็อาศัยอยู่ภายในร่างของเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีที่มีขีดจำกัด หากยังดันทุรังฝืนใช้พลังต่อไป มีหวังเธอได้หมดสติล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างแน่นอน

“หัวหน้า!”