เด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่!? @ 1

แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

เด็กสาวที่เมื่อครู่ยังนั่งหน้าซีดขาวราวกับจะหมดสติ ค่อย ๆ เปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้งอย่างช้า ๆ ลมหายใจที่เคยแผ่วเบาและติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอเป็นปรกติ แม้ใบหน้าหวานจะยังคงมีความซีดเซียวอยู่บ้างเล็กน้อย แต่แววตากลับกลับมาทอประกายสดใสเปล่งประกายเช่นเดิม

“หัวหน้า!”

ถังเหยียนที่นั่งเฝ้าระวังอยู่ไม่ไกลร้องอุทานออกมาด้วยความโล่งใจและดีใจสุดขีด “เธอฟื้นแล้ว!”

หลิงซูนั่วเพียงส่งยิ้มออกมาให้เพื่อนร่วมทีม ก่อนจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ราวกับกำลังเพ่งสมาธิสำรวจบางสิ่งภายในห้วงจิตวิญญาณของตนเอง

‘สำเร็จ... ถึงจะฝืนเปิดมิติได้เพียงนิดเดียว... แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว’

ปลายนิ้วเรียวเล็กขยับล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนนิ้วของเธอจะสัมผัสเข้ากับของบางอย่างที่เรียกออกมาจากแหวนมิติได้สำเร็จ… ซึ่งสิ่งนั้นก็คือเม็ดยาสีขาวนวลบริสุทธิ์ขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ผิวสัมผัสของเม็ดยาเรียบเนียนราวกระจกหยกชั้นดี ส่งกลิ่นหอมละมุนจาง ๆ คล้ายดอกเหมยยามต้องลมหนาวแรก หลิงซูนั่วไม่รอช้าเธอรีบโยนเม็ดยานั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว

อึก...

เม็ดยาโอสถละลายหายวับไปในลำคอแทบจะในพริบตาเดียว ทันใดนั้นกระแสพลังงานอุ่นวาบสายหนึ่งก็ระเบิดออกและไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง ราวกับสายธารทิพย์ที่กำลังชุบชีวิตหล่อเลี้ยงร่างกายอันแห้งเหือดและอ่อนล้าให้ฟื้นคืนชีพ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวค่อย ๆ มีเลือดฝาดกลับมาแต้มสีสัน แม้ว่าพลังจิตที่ใช้ไปจะยังไม่ฟื้นฟูคืนกลับมาจนเต็มร้อย แต่ความเจ็บปวดลุกลามภายในศีรษะกลับมลายหายไปมากกว่าครึ่งจนโล่งสบาย

“หัวหน้า...”

เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองกะพริบตาปริบ ๆ มองท่าทางของเด็กสาวด้วยความงุนงง “เมื่อกี้... เธอกินอะไรเข้าไปน่ะ?”

“ยา” หลิงซูนั่วตอบสั้น ๆ ตามจริง

“ยา?”

“อือ”

“แต่... ฉันคลุกคลีกับหน่วยลาดตระเวนมาเยอะ ไม่เคยเห็นยาหน้าตาประหลาดแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

แม้แต่กู้เฉินที่กำลังนั่งพิงซากกำแพงอยู่ไม่ไกล ก็ยังขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ในฐานะนักซ่อมเมคาอัจฉริยะ แม้เขาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์โดยตรง แต่ตระกูลของเขาก็เคยจัดหายาฟื้นฟูเกรดสูงจากบริษัทเทคโนโลยีการแพทย์ชื่อดังมานับไม่ถ้วน ทั้งแคปซูลชีวภาพนาโน หลอดฉีดสารเร่งเซลล์ หรือยาเม็ดสังเคราะห์รูปแบบต่าง ๆ

แต่... เขากลับไม่เคยพบเห็น “เม็ดยา” ลักษณะโบราณที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนวนิยายแฟนตาซีตามที่เคยเห็นในบันทึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องควบคุมหลักของมหาวิทยาลัยทหารเทียนซิง ผู้คนนับสิบชีวิตต่างตกตะลึงพรึงเพริดจนอ้าปากค้างไม่แพ้กัน

“เมื่อกี้เธอ... หยิบอะไรเข้าปากน่ะ?” เจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่งหลุดอุทานเสียงหลง

ภาพจากกล้องวงจรปิดภาคสนามถูกระบบซูมขยายเข้าไปยังฝ่ามือของหลิงซูนั่วในทันที แต่ทว่า เม็ดยานั้นมีขนาดเล็กเกินไป แถมยังเปล่งประกายแสงจาง ๆ ถึงขนาดที่กล้องความละเอียดสูงกลับจับภาพได้เพียงเงาสีขาววาบผ่านไปในเสี้ยววินาทีเท่านั้น

โจวอวิ๋นถิง ขมวดคิ้วมุ่นอย่างครุ่นคิด “นั่นไม่ใช่ยามาตรฐานของกองทัพสหพันธ์แน่นอน...”

ขณะเดียวกันกู่เหยียนอวี่ ที่ยืนจ้องจอตาไม่กะพริบพลันเบิกตากว้างขึ้นทันที “มู่ชางอัน!”

“ฉันเห็นแล้ว!”

สองศาสตราจารย์ผู้คลั่งไคล้ประวัติศาสตร์โบราณหันมาสบตากันในพริบตา หัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวรุนแรงแทบจะกระโดดทะลุออกมานอกอก

“เม็ดยา...”

“โอสถ!”

ทั้งสองคนเผลออุทานออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่น

“มันต้องเป็นโอสถโบราณขนานแท้แน่!” มู่ชางอันแทบจะผุดลุกขึ้นยืนพรวดจากเก้าอี้ “ทั้งรูปร่าง ลักษณะสี กลิ่นอาย รวมถึงวิธีใช้งาน... มันตรงกับบันทึกในคัมภีร์ประวัติศาสตร์ที่สูญหายไปทุกประการ!”

กู่เหยียนอวี่เองก็ตื่นเต้นจนลมหายใจติดขัด “ในเอกสารโบราณระบุเอาไว้ชัดเจน... การหลอมโอสถคือการรวบรวมแก่นแท้ของตัวยาอัดแน่นไว้ในเม็ดเดียว ซึ่งให้ประสิทธิภาพสูงกว่ายาน้ำหรือสารเคมีสมัยใหม่หลายเท่า แต่ศาสตร์การหลอมนี้... มันหายสาบสูญไปตั้งแต่ก่อนยุคอวกาศเสียอีกนะ!”

ทั่วทั้งห้องควบคุมตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าทึ่ง วันนี้... เด็กสาวปีหนึ่งคนนี้ได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพวกเขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า เมื่อหลิงซูนั่วพลิกฝ่ามืออีกครั้ง เธอกลับหยิบเม็ดยาสีขาวนวลออกมาอีกหนึ่งเม็ด ก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มผมเงินแล้วยื่นมันออกไปตรงหน้าของเขา

“กินซะ”

กู้เฉินชะงักกึก มองเม็ดยาในมือเด็กสาวด้วยความตกใจ “ให้... ฉันเหรอ?”

“อือ”

“แต่มัน... น่าจะมีค่ามากไม่ใช่เหรอ?”

คุณหนูตระกูลหลิงยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระ “ของมีไว้เพื่อใช้ช่วยชีวิตคน อีกอย่าง...” รอยยิ้มสดใสราวกับเด็กสาวไร้เดียงสาผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ “นายเป็นสมาชิกทีมเราแล้วนี่นา... ฉันไม่มีทางปล่อยให้ลูกทีมตัวเองต้องตายหรอกนะ”

ประโยคเรียบง่ายแต่จริงใจไร้การปรุงแต่งนี้ ทำให้เด็กหนุ่มเผ่าหมาป่าเงินถึงกับนิ่งงันไปสนิทราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้หลายวินาที หัวใจที่เคยด้านชาจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอดบนดาวชายขอบกลับรู้สึกไหววูบอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจรับเม็ดยานั้นเข้าปากไปโดยไม่ลังเลใจอีกต่อไป

อึก...

เมื่อเม็ดยาโอสถที่เพิ่งจะละลายไหลผ่านลำคอลงไป ปาฏิหาริย์อันเหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของทุกคนอีกคำรบ... บาดแผลฉกรรจ์เหวอะหวะที่แขนซ้ายซึ่งยังมีเลือดสด ๆ ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย กลับหยุดไหลสนิทภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น

จากนั้น... เนื้อเยื่อที่ฉีกขาดและผิวหนังที่เสียหายก็เริ่มสมานเข้าหากันอย่างรวดเร็วราวกับภาพเหตุการณ์กำลังถูกกรอถอยหลัง! ไม่ว่าจะเป็นกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และผิวหนัง ค่อย ๆ เชื่อมติดประสานกันจนสนิทหรือแม้แต่บาดแผลลึกที่เมื่อครู่ยังมองเห็นลึกจนถึงกระดูก บัดนี้กลับเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีชมพูอ่อนจาง

“...!!!”

กู้เฉินเบิกตากว้างค้างเติ่ง เขากำหมัดข้างซ้ายเข้าหากันแน่น ความเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น พละกำลังและความกระปรี้กระเปร่าเกือบเจ็ดส่วนถูกเติมเต็มกลับคืนมาสู่ร่างกายอย่างสมบูรณ์

“เป็นไปได้ยังไงกัน...” ถังเหยียนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง “หัวหน้า! ยาของเธอเป็นยาวิเศษในเทพนิยายหรือไงเนี่ย!”

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักอาจารย์ส่วนตัว ศาสตราจารย์มู่เสวี่ยหลาน หัวหน้าคณะแพทยศาสตร์ผู้เข้มงวด ซึ่งกำลังนั่งลุ้นระทึกเกาะติดหน้าจอถ่ายทอดสดอยู่ถึงกับผุดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” เขาอุทานเสียงลั่น แล้วรีบออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ระบบ! ย้อนภาพกลับไปสิบวินาทีเมื่อกี้!” น้ำเสียงของเขาฉายแววตระหนก “ซูมเข้าไปที่บาดแผลของนักศึกษาชายคนนั้นให้ชัดที่สุด!”

ภาพบนหน้าจอถูกขยายใหญ่ขึ้นจนเต็มพื้นที่ห้อง มู่เสวี่ยหลานกลั้นหายใจจ้องมองกระบวนการสมานแผลที่กำลังเกิดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

“อัตราการสมานตัวระดับนี้... ไม่ใช่ยาฟื้นฟูนาโนรุ่นใหม่ล่าสุด ไม่ใช่สารเร่งการแบ่งเซลล์ชีวภาพ และไม่ใช่เทคโนโลยีทางการแพทย์ใด ๆ ที่สหพันธ์ดวงดาวค้นพบในปัจจุบัน!”

หัวหน้านายแพทย์ใหญ่พึมพำกับตัวเองด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างไม่เชื่อสายตา “นี่มัน... ขบวนการฟื้นฟูด้วยยาอะไรกัน...” บัดนี้กำลังจะเกิดศึกระหว่างอาจารย์เพื่อแย่งตัวหลิงซูนั่วขึ้นอีกแล้ว

ตัดภาพมาที่คฤหาสน์หรูตระกูลหลิง หลิงเทียนอวี่ ผู้เป็นพ่อ ซึ่งเมื่อครู่เกือบจะกดเรียกหมอส่วนตัวให้ออกเดินทางไปรับลูกสาว บัดนี้กลับยืนแข็งทื่อเป็นหิน อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด