เด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่!? @ 2

“ลูกสาวฉัน... แอบพกยาวิเศษแบบนั้นติดตัวไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย?!”

ซูหว่านชิงผู้เป็นภรรยาเองก็ยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจปนความตกตะลึงพรึงเพริด “ลูกสาวแม่... ลูกไปเรียนรู้เคล็ดลับอะไรพวกนี้มาจากไหนกันแน่นะ...”

ในขณะเดียวกัน บนเครือข่ายฟอรัมถ่ายทอดสดสาธารณะทั่วทั้งเขตดวงดาว ข้อความคอมเมนต์นับล้านก็ระเบิดความคลุ้มคลั่งออกมาอีกระลอกใหญ่จนเซิร์ฟเวอร์หลักแทบล่ม

[เฮ้ย...!!!]

[ตาฝาดไปหรือเปล่าฟะ! แผลหาย แผลที่เหวอะหวะสมานติดกันต่อหน้าต่อตาเลยนะนั่น!]

[บ้าไปแล้ว! นี่มันเวทมนตร์ชัด ๆ!]

[นั่นมันยาบ้าอะไรวะเนี่ย อยากได้สูตรบ้างโว้ย!]

[ใครก็ได้ช่วยตบหน้าฉันที ว่าฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!]

[เทคโนโลยีการแพทย์ของบริษัทไหนเนี่ย นี่มันจะล้ำยุคเกินไปแล้ว!]

[ไม่ใช่เทคโนโลยีเว้ย! ถ้าเป็นเทคโนโลยีในฐานะที่ฉันเรียนหมอปีสุดท้าย ฉันไม่มีทางไม่รู้จักมันแน่!]

[เด็กผู้หญิงคนนี้... แท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่เนี่ย?!]

[ตอนนี้บอกเลยว่าต่อให้คุณหนูหลิงจะบอกว่าตัวเองเป็นเซียนลงมาจุติ ฉันก็เชื่ออย่างไร้เงื่อนไขแล้วโว้ย!]

ทางด้านของหลิงซูนั่วเมื่อเธอเห็นว่าบาดแผลฉกรรจ์บนแขนซ้ายของกู้เฉินสมานตัวเข้าหากันจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นจาง ๆ และสีหน้าของเด็กหนุ่มกลับมามีเลือดฝาดเป็นปกติ เธอก็คลี่ยิ้มบางออกมาด้วยความโล่งใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความพึงพอใจ

“หายดีแล้วสินะ” เด็กสาวเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใส

กู้เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกขยับแขนซ้ายไปมาด้วยความทึ่งจนแทบไม่เชื่อความรู้สึกของตัวเอง ไม่มีอาการปวดแปลบหลงเหลืออยู่เลยแม้เพียงนิด อีกทั้งดูเหมือนว่าพละกำลังในร่างกายก็กลับคืนมาเต็มเปี่ยมราวกับไม่เคยบาดเจ็บสาหัสมาก่อน เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและทึ่งจัด

“ขอบคุณเธอมากนะ... หลิงซูนั่ว” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ถังเหยียนที่ยืนลุ้นอยู่ด้านข้างรีบพุ่งเข้ามาตบไหล่ของเขาป้าบใหญ่ “เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วว่าหัวหน้าของเราน่ะเจ๋งที่สุดในสามโลก!”

อดีตศิษย์น้องเล็กแห่งสำนักหลิงเซียวยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบา ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาคมกริบของผู้บัญชาการสนามรบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นเป็นกันเอง

“ในเมื่อพวกเราเพิ่งผ่านความเป็นตายมาด้วยกัน และนายก็กินยาของฉันเข้าไปแล้ว...” เด็กสาวเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือขวาออกไปตรงหน้า ชูนิ้วก้อยขึ้นมาอย่างเป็นกันเอง “ถ้าอย่างนั้น... ตอนนี้พวกเรามาประทับสัญญาเป็นเพื่อนร่วมทีมกันอย่างเป็นทางการเถอะนะ!”

กู้เฉินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของเธอก่อนที่ริมฝีปากหยักจะคลี่ยิ้มจาง ๆ ออกมาเป็นครั้งแรก เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและเต็มใจอย่างแท้จริง เขาชูนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเธอ

“อือ ตกลง... จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ หัวหน้า”

ถังเหยียนไม่ยอมน้อยหน้า รีบเอามือมากุมมือของเพื่อนทั้งสองคนไว้ด้วยอีกคนทันที “ฮ่า ๆ ๆ นับฉันเข้าไปด้วยสิ! ต่อไปนี้สควอดของพวกเราต้องเป็นที่หนึ่งแน่!”

บัดนี้กลางซากสถานีขนส่งร้างอันตึงเครียด ภาพของเด็กหนุ่มสาวทั้งสามคนที่ร่วมมือกันประสานใจเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางการจับจ้องของคนทั่วทั้งเขตดวงดาวที่เจ็ด ได้เริ่มต้นขีดเขียนตำนานหน้าใหม่ของผลทดสอบภาคสนาม 72 ชั่วโมงขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ!

“เอาล่ะ อย่าพูดมากพวกเรายังมีงานที่ต้องทำอยู่นะ”

“งานอะไรหรือหัวหน้า” เด็กหนุ่มเผ่าอินทรีทองถามขึ้นพลางเกาหัวด้วยความมึนงง

“หัวหน้าพูดถูกแล้ว ฉันขอตัวไปจัดการเก็บของก่อนก็แล้วกัน” กล่าวจบเด็กหนุ่มผู้มีผมสีเงินก็พุ่งตัวไปยังสิ่งที่ตัวเองเล็งไว้ซึ่งก็คือร่างของมดเหล็กกล้าดวงดาวที่เพิ่งถูกจัดการเมื่อครู่นั่นเอง กู้เฉินคุกเข่าลงข้างซากสัตว์ดวงดาว มือขวาชักมีดสนามคมกริบออกมาจากต้นขาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเริ่มแยกชิ้นส่วนของมันด้วยท่วงท่าชำนาญราวกับเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ฉัวะ...

ปลายมีดกรีดผ่านข้อต่อกระดองสีดำด้านอย่างแม่นยำ “อืม... อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด” เขาพึมพำเสียงเบาพลางใช้ปลายมีดงัดแผ่นกระดองบริเวณอกของมดออก ภายในนั้น ปรากฏแกนพลังสีเขียวเข้มขนาดเท่าไข่ไก่ฝังอยู่กลางลำตัว มันเปล่งประกายแสงแผ่วเบาเป็นจังหวะราวกับหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ นอกจากนั้น เขายังถอดก้ามคู่หน้าที่แข็งแกร่งของซากสัตว์เหล่านี้ออกมาอย่างระมัดระวังอีกด้วย ไม่เพียงแค่นั้นเพราะหากสิ่งใดที่เจ้าตัวมองว่ามีประโยชน์เด็กหนุ่มผู้หลงใหลในเครื่องกลก็ไม่ละเว้น จนทำให้หลิงซูนั่วที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของเขาอดสงสัยไม่ได้

“นายกำลังทำอะไรเหรอ?”

เด็กหนุ่มตอบโดยไม่เงยหน้า “เก็บวัตถุดิบ”

“วัตถุดิบ?”

“ใช่” เขาพูดพร้อมกับยกก้ามของมดขึ้นมาให้เธอดู “ก้ามของมดเหล็กกล้าดวงดาวมีความแข็งสูงกว่าโลหะผสมหลายเท่า ถ้านำไปหลอมใหม่มันสามารถสร้างใบมีด สนับแขนให้กับหุ่นรบได้” เขาตอบตามจริงก่อนจะหยิบแผ่นกระดองอีกชิ้นหนึ่งขึ้นมา “ส่วนกระดองอกใช้ทำเกราะป้องกันได้ดีมาก” ในระหว่างที่เขาอธิบายของเหล่านี้ หลิงซูนั่วก็สัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันตรงหน้าดูจะมีความสุขมากทีเดียว “ส่วนอันนี้สำคัญที่สุด แกนพลังงานของสตาร์บีสต์ เป็นแหล่งพลังงานหลักสำหรับเมคา อาวุธพลังงาน รวมถึงอุปกรณ์เครื่องยนต์หลายชนิด”

ถังเหยียนเดินเข้ามาสมทบพลางพยักหน้ารับรัว ๆ “เสี่ยวเฉินพูดถูกแล้ว แกนพลังของระดับ D ถึงจะราคาไม่สูงมาก แต่ถ้าสะสมเยอะ ๆ ก็ขายได้เงินไม่น้อย อีกอย่างการสอบภาคสนามก็ให้คะแนนจากการเก็บวัตถุดิบด้วยนะ”

หลิงซูนั่วพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะใช้พลังจิตสัมผัสแกนพลังในมือของกู้เฉิน แต่เพียงครู่เดียว... เธอก็ถอนมือกลับทันที

“หัวหน้า?” คนทั้งคู่เอ่ยเรียกเมื่อเห็นเธอทำสีหน้าแปลกประหลาด

เด็กสาวขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะพูดออกมา “พลังงานข้างในปะปนไปด้วยพลังแห่งความรุนแรงกับไอพิษจำนวนมาก ถ้าเป็น...” เธอเกือบหลุดคำพูดถึงโลกเก่าออกมาโดยไม่ทันคิด ก่อนจะพูดภาษาที่คนทั้งคู่ไม่เข้าใจ “คงต้องนำไปชำระก่อนถึงจะใช้ได้”

กู้เฉินกับถังเหยียนหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้ามีคำถาม “ชำระ?”

หลิงซูนั่วรีบยิ้มกลบเกลื่อน “หมายถึงทำให้มันเสถียรก่อนน่ะ”

ในขณะที่ภายนอกเธอทำเป็นกลบเกลื่อน แต่ภายในใจกลับก้มมองแกนพลังก้อนนั้นอีกครั้งอย่างพิจารณา ‘เหมือนหินวิญญาณก็จริง... แต่คุณภาพต่างกันมาก หินวิญญาณของโลกเซียนบริสุทธิ์กว่านี้หลายร้อยเท่า ส่วนแกนพลังพวกนี้เต็มไปด้วยพลังปะปนจากการกลายพันธุ์ ต่อให้ดูดซับไป... ก็มีแต่จะทำให้เส้นลมปราณแปดเปื้อนเปล่า ๆ’ เธอส่ายหน้าเบา ๆ ในใจ ‘ใช้ไม่ได้... แต่...’

สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนไปมองร่างของมดเหล็กกล้าดวงดาวที่นอนกองอยู่เต็มพื้น ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นช้า ๆ ‘เนื้อ... น่าจะใช้ได้ พลังชีวิตของสตาร์บีสต์เข้มข้นกว่าพืชในโลกนี้มาก หากปรุงให้สะอาดแล้วกินเข้าไป น่าจะช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ดีกว่าการดูดซับแกนพลังเสียอีก’

ทันใดนั้นเอง... เสียงครืดเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ครืด... ครืด...

ทุกคนหันขวับไปมองพร้อมกัน มดเหล็กกล้าดวงดาวเจ็ดตัวที่ยอมจำนนต่อวิชาควบคุมสัตว์อสูรยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พวกมันไม่แสดงท่าทีคิดจะโจมตีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หัวหน้าฝูงกลับค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะลดลำตัวลงต่ำ หนวดทั้งสองข้างก้มลงแตะพื้นราวกับกำลังแสดงความเคารพ

“...” ถังเหยียนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอหลายอึก “หัวหน้า... มันกำลัง... คำนับเธอเหรอ?”

หลิงซูนั่วมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยคลื่นพลังจิตอ่อนโยนออกไปสื่อสาร หัวหน้าฝูงตอบกลับมาด้วยคลื่นความคิดที่ยังไม่ชัดเจนนัก แต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัว เคารพ และ... อยากตอบแทน

เด็กสาวยิ้มออกมา “ดูเหมือน... มันอยากตอบแทนที่ฉันไว้ชีวิตพวกมัน”

ถังเหยียนกับกู้เฉินอึ้งจนพูดไม่ออก ผ่านไปไม่กี่อึดใจ หัวหน้าฝูงก็หันกลับไปส่งเสียงแหลมต่ำ ครืด... มดอีกหกตัวรีบวิ่งแยกย้ายกันหายเข้าไปในป่าทันที

“เอ๊ะ?” ถังเหยียนเกาหัวแกรก ๆ “พวกมันหนีไปแล้วเหรอ?”

แต่หลิงซูนั่วกลับหัวเราะออกมา “เปล่าหรอก... พวกมันกำลังจะพาฉันไปหาของกินต่างหาก”

“หา... ของกิน?”

“อือ” เด็กสาวลูบท้องตัวเองเบา ๆ “ตอนนี้ฉันหิวมาก แล้วร่างกายก็ต้องการพลังงานจำนวนมากเพื่อฟื้นฟูแกนพลังจิต สัญชาตญาณของสตาร์บีสต์รู้ดีว่าบริเวณไหนมีเหยื่อที่มีพลังชีวิตเข้มข้นและเหมาะสำหรับการฟื้นฟูร่างกายดีที่สุด”

กู้เฉินมองหัวหน้าฝูงที่ยังคงก้มศีรษะอยู่ด้วยความเหลือเชื่อ “หมายความว่า... พวกมันกำลังจะตอบแทนผู้มีพระคุณงั้นเหรอ?”

หลิงซูนั่วพยักหน้า “สัตว์ส่วนใหญ่... ซื่อตรงกว่ามนุษย์เสียอีก ถ้าเราปฏิบัติต่อพวกมันด้วยความจริงใจ พวกมันก็พร้อมจะตอบแทนด้วยความจริงใจเช่นกัน”

คำพูดนี้ ทำให้กู้เฉินกับถังเหยียนมองฝูงมดตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บางที... สัตว์ดวงดาวที่มนุษย์หวาดกลัวมาตลอด อาจไม่ได้เป็นเพียงอสูรร้ายที่มีแต่สัญชาตญาณการสังหารเสมอไป...