นี่มันจะขำเกินไปแล้ว!!! @ 1

และไม่นานนัก มดเหล็กกล้าดวงดาวตัวยักษ์ทั้งหกตัวที่แยกย้ายกันหายเข้าไปในป่าก่อนหน้านี้ ก็วิ่งกลับมาพร้อมกับบางสิ่งในก้ามอันทรงพลังของพวกมัน

ตึง... ตึง... ตึง...!

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหยุดลงตรงหน้าหลิงซูนั่ว หัวหน้าฝูงมดส่งเสียงร้องต่ำในลำคอก่อนจะค่อย ๆ คายสิ่งที่คาบไว้ออกมาจากก้าม แล้วดันมากองรวมกันไว้ตรงพื้นดินอย่างระมัดระวัง

กลิ่นอายพลังงานชีวิตที่เข้มข้นโชยแตะจมูกของวัยรุ่นทั้งสามทันที สิ่งที่พวกมันหามาให้ไม่ใช่แค่พืชสมุนไพรธรรมดา แต่เป็นผลไม้ป่าพลังงานสูงและรากไม้เรืองแสงหายากที่อัดแน่นไปด้วยปราณธรรมชาติ ซึ่งมักจะเติบโตเฉพาะในเขตอันตรายระดับลึกเท่านั้น!

“โอโห! นั่นมันโสมศิลาดารากับผลเพลิงทมิฬไม่ใช่เหรอ!?” ถังเหยียนตาโตอ้าปากค้างด้วยความตื่นเต้น “ของพวกนี้ในตลาดมืดราคาแพงลิบลิ่วเลยนะ แถมปกติมันจะขึ้นอยู่เฉพาะในเขตรังของสตาร์บีสต์ระดับสูงเท่านั้นด้วย... หัวหน้า! ลูกน้องใหม่ของเธอนี่รู้ความและน่ารักเกินไปแล้วนะเนี่ย!”

หลิงซูนั่วก้มลงหยิบผลไม้ป่าสีแดงเพลิงลูกโตขึ้นมาสำรวจ ดวงตากลมโตฉายแววพึงพอใจ “อืม ใช้ได้ทีเดียวล่ะ พลังงานข้างในเข้มข้นดีจัง... ขอบคุณมากนะ ทุกคนเก่งมากเลย” เด็กสาวเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและรอยยิ้มสดใสจนฝูงมดส่งเสียงร้องรับอย่างพึงพอใจ

ในขณะเดียวกัน บนเครือข่ายฟอรัมถ่ายทอดสดสาธารณะทั่วทั้งเขตดวงดาวที่ 7 ทันทีที่ภาพหน้าจอจับภาพฝูงมดนำผลไม้มาส่งให้ บรรดาผู้ชมก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาระเบิดความคลุ้มคลั่งออกมาทันที

[เฮ้ย...!!! นั่นมันผลไม้หายากในเขตอันตรายนี่หว่า!]

[มดพวกนี้มันไปหามาให้คุณหนูหลิงกินเหรอเนี่ย โคตรน่ารักเลย 555]

[เดี๋ยวนะ... สตาร์บีสต์ระดับ D กลายร่างเป็นเดลิเวอรีส่วนตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?]

ในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจของกินตรงหน้า ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือซากสถานีขนส่งร้างก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ไอพ่นพลาสมา

เสียงเครื่องยนต์พลาสมาคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนป่า กระแสลมมหาศาลกวาดเอาใบไม้และเศษกิ่งไม้ปลิวว่อน... ขณะเดียวกันก็มีเงาดำขนาดใหญ่ทอดตัวลงทาบทับเหนือศีรษะของทุกคน

ถังเหยียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทันที “ดูเหมือนจะมีคนมาหาพวกเรานะ!”

กู้เฉินหรี่ตาลงมองผ่านฝุ่นควัน “ยานกู้ภัยของมหาวิทยาลัย...”

[เฮ้ย! ยานกู้ภัยมาแล้ว!]

[นั่นมันยานของหน่วยยุทธวิถีนี่นา!]

[หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นอีก?]

[นายจำไม่ได้เหรอ... ก่อนหน้าที่ดูเหมือนคุณหนูใหญ่จะป่วยไง]

ท่ามกลางความคิดเห็นหลากหลาย ยานกู้ภัยยุทธวิถีสีขาวเงินก็ค่อย ๆ ลดระดับลงเหนือพื้นที่ ซากกิ่งไม้และฝุ่นดินถูกแรงขับดันของเครื่องยนต์เป่าให้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ประตูด้านข้างเปิดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามมาด้วยหญิงสาวในชุดแพทย์สนามสีขาวสะอาดตาตัดกับเกราะยุทธวิถีสีดำกระโดดลงมาเป็นคนแรก

หลินเยว่ซิน หัวหน้าหน่วยกู้ภัยยุทธวิถีทางอากาศ ผู้ได้รับฉายานามอันเลื่องลือว่า “เทพธิดาแห่งชีวิต”

[เห้ย...!!! เทพธิดาหลินเยว่ซินลงพื้นที่เองเลยเหรอเนี่ย!!]

[ตัวจริงสวยสง่ามาก!!!]

[ระดับหัวหน้าหน่วยกู้ภัยยุทธวิถีมาเอง แสดงให้เห็นว่าอาจารย์ของพวกเราเป็นห่วงรุ่นน้องมาก ๆ เลยนะ!]

โดยที่เบื้องหลังของเธอคือเจ้าหน้าที่กู้ภัยอีกกว่าสิบคน แต่ละคนล้วนถือปืนพลังงานพร้อมยิง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเบื้องหน้าเพื่อประเมินสถานการณ์ แต่แล้ว... ทุกคนก็ต้องเห็นภาพเดียวกันจนต้องชะงักงัน

หลิงซูนั่วกำลังยืนยิ้มแย้มถือผลไม้ป่าอยู่ด้านหน้า ด้านหลังมีกู้เฉินกับถังเหยียนยืนประกบ และรอบตัวของนักศึกษาทั้งสาม... กลับเป็นมดเหล็กกล้าดวงดาวระดับ D จำนวนถึงเจ็ดตัวที่กำลังยืนล้อมรอบและแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมอย่างไม่น่าเชื่อ!

สีหน้าของหลินเยว่ซินเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที “ทุกหน่วย!” เธอตะโกนสั่งเสียงดังลั่น “เข้าสู่รูปแบบช่วยเหลือตัวประกันทันที!”

แกร๊ก!

เสียงขึ้นลำกล้องปืนพลังงานกว่าสิบกระบอกดังประสานกันขึ้นพร้อมกันทันที ปลายกระบอกปืนทุกกระบอกต่างเล็งตรงไปยังฝูงมดโดยไม่มีความลังเล

[เดี๋ยวนะ ทุกคนดูภาพนั้นสิ]

[ช่วยคนเจ็บอะไรกันเล่า!? คุณหนูหลิงกำลังยืนรับของฝากจากสตาร์บีสต์อยู่ต่างหากล่ะโว้ย!! ฮ่า ๆ]

[สีหน้าของทีมกู้ภัยตอนเห็นภาพนี้เหมือนกับระบบ CPU ในหัวหยุดทำงานไปเลยโอ๊ย! ฉันหัวเราะจนท้องแข็งแล้วเนี่ย!]

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบรายงานเสียงเครียด “ยืนยันเป้าหมาย! สตาร์บีสต์ระดับ D เจ็ดตัว! มีนักศึกษาสามคนถูกล้อมเอาไว้! ตอนนี้พวกเราพร้อมเปิดฉากยิงสนับสนุนแล้วครับ!”

บรรยากาศในตอนนี้กำลังตึงเครียดอย่างถึงขีดสุด ก่อนที่เด็กหนุ่มเผ่านกอินทรีทองจะรีบโบกมือห้ามเป็นพัลวัน “เดี๋ยวก่อนครับ! พี่สาว! อย่ายิงนะครับ!”

กู้เฉินเองก็รีบก้าวออกมายยกมือขึ้นเหนือหัว “หยุดก่อนครับ พวกเราไม่ได้ตกเป็นตัวประกัน!”

แต่ในสายตาของหน่วยกู้ภัย การกระทำของเด็กทั้งสามกลับดูเหมือนกำลังถูกขู่บังคับให้ทำตามคำสั่งของสตาร์บีสต์อย่างไรอย่างนั้น

หลินเยว่ซินถึงกับกัดฟันแน่นด้วยความร้อนใจ “ไม่ต้องกลัวนะเด็ก ๆ! พวกเราจะช่วยพวกเธอเดี๋ยวนี้แหละ!” เธอเหยียดมือออกเป็นสัญญาณคำสั่ง “ทีมหนึ่ง ยิงสกัดความเร็วของพวกมันซะ!”

แต่ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนทันจะได้เหนี่ยวไกปืน...

“อาจารย์หยุดก่อนค่ะ!”

เสียงใสของเด็กสาวดังลั่นไปทั่วป่าด้วยความนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว หลิงซูนั่วรีบก้าวออกมายืนขวางหน้าหัวหน้าฝูงมดเอาไว้อย่างมุ่งมั่น

“พวกมันไม่ใช่ศัตรูค่ะ” เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและรอยยิ้มเป็นมิตร “และทุกตัว... ก็เชื่อฟังฉันด้วยค่ะ”

“...”

“...”

“...”

คำพูดของเธอทำให้ทั่วทั้งสนามทดสอบเงียบกริบ เจ้าหน้าที่กู้ภัยทุกคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองหลิงซูนั่วอีกครั้งราวกับเธอพูดภาษาต่างดาว หลินเยว่ซินถึงกับขมวดคิ้วมุ่น “นักศึกษา... เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”

หลิงซูนั่วไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าการเอื้อมมือเล็ก ๆ ไปลูบหัวหัวหน้าฝูงมดเหล็กกล้าเบา ๆ อย่างอ่อนโยน... มดเหล็กกล้าตัวมหึมาค่อย ๆ ลดลำตัวลงจนแทบติดพื้น ก่อนจะใช้หนวดทั้งสองข้างแตะลงกับพื้นอย่างนอบน้อม เป็นกิริยาที่อ่อนน้อมและไร้ซึ่งพิษภัย ราวกับกำลังทำความเคารพและแสดงความจงรักภักดีต่อเด็กสาวตรงหน้าอย่างแท้จริง ซึ่งภาพนี้ก็ทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนพากันตัวแข็งค้างราวกับก้อนหิน

หลินเยว่ซินเบิกตากว้างจนแทบถลน “นั่นมัน... มันกำลังคำนับเธอเหรอ?”

แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่ผ่านสนามรบและเผชิญหน้ากับอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก เพราะไม่เคยมีใครเคยเห็นสตาร์บีสต์ตัวไหน... แสดงความเคารพและยอมจำนนต่อมนุษย์ด้วยความสมัครใจเช่นนี้มาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียวในประวัติศาสตร์!

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ]

[ฉายาใหม่: เทพธิดาแห่งชีวิตมาช่วยคนไข้ แต่สตาร์บีสต์เสิร์ฟผลไม้ให้นายหญิงแทนโอ๊ย! ให้ตายเหอะฉันหยุดขำไม่ได้]

[หัวหน้าหน่วยกู้ภัยโดนเมินฮ่า ๆ ๆ]

[ตำราชีววิทยาและสัตว์ดวงดาวทั่วทั้งสหพันธ์วันนี้ สมควรจะต้องเขียนใหม่หมดทั้งเล่มแล้วโว้ย!]

ทางสนามทดสอบ เจ้าหน้าที่นายหนึ่งที่มาด้วยกันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ปนความระแวง

“หัวหน้าหลิน... ผมว่า คนที่พวกเราควรระวังและเป็นห่วงจริง ๆ...” เขากล่าวโดยสายตาไม่ได้ละไปจากภาพตรงหน้า “น่าจะเป็นพวกสตาร์บีสต์ฝูงนั้นมากกว่านะครับ”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศรอบตัวของหน่วยกู้ภัยทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบกริบทันที หลินเยว่ซิน หรี่ตาลงแต่สายตาคมกริบของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยระดับสูงยังคงกวาดมองสำรวจสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและรอบคอบตามสัญชาตญาณของทหาร

‘ไม่มีร่องรอยการต่อสู้รุนแรง ไม่มีสัญญาณความหวาดกลัวหรือความตื่นตระหนกจากกลุ่มนักศึกษา ตรงกันข้าม... มดเหล็กกล้าดวงดาวระดับ D ทั้งเจ็ดตัวกลับยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับกองทหารองครักษ์ ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าฝูงมดยังค่อย ๆ ใช้ก้ามยักษ์ของมันดันผลไม้ป่าสีแดงเพลิงลูกโตเข้าไปใกล้นักศึกษาหญิงคนนั้นอีกเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง คล้ายกับว่ามันกำลังกลัวว่าเด็กคนนั้นจะหยิบเอื้อมไปไม่ถึงอย่างไรอย่างนั้น!’

หัวหน้าหน่วยกู้ภัยชื่อดังถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็น “ลดปืนลง” เธอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

เจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยทุกคนรีบก้มลงลดอาวุธพลังงานในมือลงพร้อมกันทันทีตามคำสั่งก่อนที่คนในหน่วยขึ้นหนึ่งจะเอ่ยขึ้นอย่างกังขา “แต่หัวหน้าครับ ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมสตาร์บีสต์พวกนั้นถึงพยายามประจบเอาใจนักศึกษาคนนั้นกัน”

ในขณะเดียวกัน... ภายในห้องควบคุมหลักและพื้นที่เฉพาะกิจ บรรดานักเรียนทั่วทั้งมหาวิทยาลัยที่กำลังเกาะติดหน้าจอถ่ายทอดสดผ่านเครือข่ายฟอรัมส่วนตัว ต่างก็นั่งอ้าปาก ตาค้างจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าบนจอโฮโลแกรมกันอย่างไม่กะพริบ

ภาพของหัวหน้าฝูงมดเหล็กกล้าดวงดาวที่กำลังก้มตัวยื่นผลไม้ป่าให้อย่างนอบน้อม ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ทำให้ทุกคนในห้องควบคุมถึงกับตกอยู่ในความเงียบงันสนิท

ปัง!