นี่มันจะขำเกินไปแล้ว!!! @ 2

มู่ชางอันถึงกับตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้อง ชายวัยกลางคนหัวเราะลั่นออกมาอย่างสะใจ “เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วว่านั่นคือวิชาควบคุมสัตว์อสูรของยุคโบราณ! พวกมันไม่ได้ยอมจำนนเพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว... แต่ยอมรับเธอเป็นผู้บังคับบัญชาด้วยต่างหาก!”

ส่วนกู่เหยียนอวี่ ดวงตาของชายชราก็เปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าพบขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สุดในชีวิต “ไม่ผิดแน่! ศาสตร์ที่สูญหายไปหลายพันปี... ยังใช้งานได้จริง!” เขารีบหันขวับไปมองมู่ชางอันทันที “ฉันจะเอาเด็กคนนี้เข้าศูนย์วิจัยโบราณคดีของฉัน!”

“ฝันไปเถอะ!” มู่ชางอันสวนกลับทันควัน “หลิงซูนั่วเป็นลูกศิษย์ภาควิชาพลังจิต! เธอต้องร่วมวิจัยกับฉันก่อน!”

“กับฉันต่างหาก!”

“กับฉันสิโว้ย!”

ทั้งสองคนเริ่มเปิดฉากเถียงกันเสียงดังลั่นห้องอีกครั้ง จนบรรดาเจ้าหน้าที่รอบด้านต่างพากันยกมือขึ้นกุมขมับตามเคยด้วยความอ่อนใจ โจวอวิ๋นถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหัวเบา ๆ “ศาสตราจารย์ทั้งสองครับ... พวกคุณใจเย็นกันก่อนเถอะ ก็อย่างที่ผมบอกไปแล้วรอให้ลูกศิษย์ของผมออกมาก่อนดีไหมครับ”

ท่ามกลางการถกเถียงเรื่องแย่งตัวลูกศิษย์ ลั่วเทียนอี้ ซึ่งนั่งกอดอกเงียบมาตลอดตั้งแต่ต้นพลันส่งเสียงออกมา “ศาสตราจารย์มู่... ดูเหมือนคุณจะลืมอะไรไปอย่างหนึ่งนะ” ทุกคนในห้องต่างหันไปมองจอมพลสูงสุดแห่งเขตดวงดาวที่เจ็ดเป็นตาเดียว ชายวัยกลางคนทอดสายตาคมกริบมองภาพบนจอโฮโลแกรม ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจ

“เด็กคนนี้... ไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องเลือกมหาวิทยาลัย” น้ำเสียงของเขาแฝงความหนักแน่น “แต่เป็นมหาวิทยาลัยต่างหาก... ที่จะต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เธอเลือกอยู่ที่นี่”

ทั่วทั้งห้องควบคุมกลับมาเงียบกริบลงในทันที เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า... คำพูดของจอมพลหนุ่มใหญ่ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ในอีกมุมหนึ่งของห้อง ศาสตราจารย์มู่เสวี่ยหลาน หัวหน้าคณะแพทยศาสตร์ที่ตรงดิ่งมาที่นี่หลังจากเห็นผลลัพธ์ของยา กลับไม่ได้สนใจเรื่องฝูงมดหรือวิชาโบราณพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะในหัวของแพทย์ใหญ่ประจำสถาบันยังคงติดอยู่ที่ยาล้ำค่าของเด็กสาวไม่จาง

“ท่านจอมพลพูดถูกแล้วครับ” เขารีบเอ่ยสนับสนุน “แต่สำหรับผมนั้น ผมคิดว่านักศึกษาหลิง... ถ้าหากให้เธอมาเข้าสังกัดคณะแพทยศาสตร์ได้ละก็... วงการแพทย์และการชีวเวชศาสตร์ของสหพันธ์เราจะต้องพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปทั้งยุคอย่างแน่นอน!”

สิ้นคำพูดนี้ โจวอวิ๋นถิงถึงกับหันขวับไปมองเขาทันที “ศาสตราจารย์มู่... อย่าบอกนะว่าคุณเองก็จะแย่งนักเรียนของผมด้วย?”

มู่เสวี่ยหลานยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ใช่... ฉันอยากจะชวนเธอเข้าทีมวิจัยแพทย์สนามของฉันเหมือนกัน”

“...” โจวอวิ๋นถิงถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรง ๆ “ให้ตายเถอะ! ทำไมทุกคนต้องมาแย่งลูกศิษย์ของผมด้วย”

“ทำใจเถอะเสี่ยวโจว ก็ใครใช้ให้ลูกศิษย์ของนายเป็นที่จับตามองมากขนาดนี้กันล่ะ” ฉินจิ่วเซียวเอ่ยขึ้นอย่างชอบใจที่ได้เห็นท่าทางของอดีตผู้บัญชาการมาดขรึมเป็นแบบนี้เป็นครั้งแรก

“นี่ท่านอธิการฯ ก็พลอยเป็นไปกับเขาด้วยหรือครับ”

ไม่เพียงแต่ที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น... เพราะตอนนี้ที่คฤหาสน์ของตระกูลหลิง บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่กลับเต็มไปด้วยความอลหม่านและเสียงถอนหายใจโล่งอกสลับกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อหลิงเทียนอวี่ ซึ่งเมื่อครู่เกือบจะคว้ากุญแจยานส่วนตัวเพื่อบินไปรับลูกสาวด้วยความเป็นห่วง บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งแปะลงบนโซฟาหนังราคาแพงอย่างคนหมดแรง มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นตามขมับ

“ให้ตายสิ... ลูกสาวฉันไปเอาวิชาปีศาจแบบนั้นมาจากไหนกันวะเนี่ย?!” ชายวัยกลางคนโพล่งออกมาเสียงดังลั่นบ้านด้วยความทึ่งปนโล่งอก “ควบคุมสตาร์บีสต์ระดับ D ได้ตั้งเจ็ดตัวแถมยังให้พวกมันหาผลไม้ป่าระดับสูงมาให้อีก... นี่ลูกฉันไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยทหารหรือไปเป็นเจ้าหญิงแห่งป่ากันแน่?!”

ขณะเดียวกันซูหว่านชิง ที่กำลังยืนกุมมือลุ้นหน้าจอถ่ายทอดสดมาตลอดตั้งแต่วินาทีแรก ถึงกับหลุดหัวเราะคิกออกมาทั้งที่ดวงตายังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน “นั่นสิคะคุณ... ดูท่าทางลูกของเรามีความสุขมาก ๆ เลย”

ภายในจอโฮโลแกรม หลิงซูนั่วกำลังเคี้ยวผลไม้สุกปลั่งสีแดงเพลิงในมืออย่างเอร็ดอร่อย รอยยิ้มสดใสและท่าทางผ่อนคลายของเธอตัดกับสีหน้าของหน่วยกู้ภัยและบรรดาผู้ชมทั่วทั้งเขตดวงดาวอย่างสิ้นเชิง

“อาจารย์คะ...” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “พวกเรายังต้องเดินทางไปสำรวจเขตข้างหน้าต่ออีกนะคะ ถ้าหากอาจารย์ไม่มีอะไรแล้วพวกเราสามารถไปได้แล้วหรือยังคะ”

หลินเยว่ซินกะพริบตาปริบ ๆ สติที่หลุดลอยไปไกลเริ่มกลับเข้าร่าง เธอกวาดตามองเด็กสาวร่างบางสลับกับฝูงมดเหล็กกล้าที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังราวกับกองทหารองครักษ์ส่วนตัว ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ

“ได้สิ ว่าแต่เธอแน่ใจแล้วนะว่าร่างกายเป็นปกติดีแล้ว” หัวหน้าหน่วยกู้ภัยระดับสูงถามขึ้นอย่างกังวลระคนเป็นห่วง

“หนูสบายดีมากเลยค่ะ และตอนนี้หนูคิดว่าตัวเองน่าจะล้มช้างได้เลยทีเดียว”

หลินเยว่ซินถึงนิ่งไปสองวินาทีเต็ม “ล้มช้าง?”

เด็กสาวตรงหน้าพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมชูผลไม้สีแดงในมือขึ้นมา “ใช่ค่ะ! พอหนูกินผลเพลิงทมิฬไปลูกหนึ่งแล้ว ตอนนี้หนูรู้สึกว่าพลังงานในร่างกลับมาเต็มเปี่ยมเลย”

สิ้นคำพูดของเธอ เจ้าหน้าที่กู้ภัยมากกว่าสิบชีวิตต่างพร้อมใจกันเงียบ ก่อนคนหนึ่งจะอดหันไปกระซิบเพื่อนไม่ได้ “ไม่ใช่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเด็กคนนี้เพิ่งจะเป็นคนไข้วิกฤตเหรอ?”

“ฉันก็จำได้แบบนั้นเหมือนกัน” คนข้างกันตอบ

“แล้วทำไมตอนนี้ดูสดใสกว่าพวกเราอีก” ผู้ถามตอนแรกอดจะกล่าวออกมาไม่ได้อีกครั้ง

ส่วนหลินเยว่ซินที่ได้ยินบทสนทนาของลูกน้อง เธอก็ถึงกับยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบา ๆ พลางคิดว่าเธอที่ทำงานกู้ภัยมาสิบกว่าปี ช่วยชีวิตคนมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอคนไข้คนไหน... ที่หมอรีบบินมาช่วย แล้วสุดท้ายหมอกลับกลายเป็นฝ่ายดูเหนื่อยกว่าคนไข้เสียอีก

ภายในห้องควบคุมหลัก มู่ชางอันยังคงหัวเราะจนน้ำตาไหล “ฮ่า ๆ ๆ! ฉันเพิ่งเคยเห็นเสี่ยวหลินเป็นแบบนี้ครั้งแรกเลย!”

กู่เหยียนอวี่เองก็หัวเราะจนไหล่สั่น “ปกติเธอเป็นคนช่วยชีวิตคนอื่น แต่วันนี้กลับถูกเด็กปีหนึ่งบอกว่าตัวเองแข็งแรงจนล้มช้างได้”

ส่วนโจวอวิ๋นถิงเขาถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหน้า และเริ่มสงสารหลินเยว่ซินขึ้นมาแล้ว “ขอโทษนะรุ่นน้องหลิน” เขาได้แต่พึมพำในใจ