ฟอรัมของมหาลัยฯ จะระเบิดแล้ว @1

เช้าวันเดียวกันนั้น ศูนย์การแพทย์กลางของมหาวิทยาลัยเทียนซิงยังคงเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด แม้เวลาจะล่วงเลยจากรุ่งสางมาได้พักใหญ่แล้วก็ตาม บุคลากรทางการแพทย์จำนวนไม่น้อยยังคงเดินเข้าออกห้องผู้ป่วยพิเศษอย่างเร่งรีบ ต่างจากวันปกติที่สถานที่แห่งนี้เงียบสงบกว่านี้มาก

แน่นอนว่า... เมื่อมีความผิดปกติเกิดขึ้น ย่อมไม่มีทางปิดบังสายตาผู้คนได้ตลอดเพราะขณะที่นักศึกษาฝึกงานคนหนึ่งซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากอาคารเวชภัณฑ์ เขาก็ถึงกับชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นยานบินประจำตำแหน่งของอธิการบดีจอดอยู่หน้าอาคารรักษาผู้ป่วยวิกฤต เนื่องจากปกติแล้ว บุคคลระดับนี้แทบไม่มีเหตุผลต้องมาศูนย์การแพทย์ด้วยตนเอง ด้วยความสงสัย เขาจึงยกข้อมือขึ้น เปิดฟอรัมภายในของมหาวิทยาลัย ก่อนพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงไป

[หัวข้อ: เกิดอะไรขึ้นที่ศูนย์การแพทย์? เมื่อกี้ฉันเห็นยานบินของท่านอธิการบดีจอดอยู่หน้าอาคารรักษา ยังมีหัวหน้าคณะอีกหลายคนด้วย มีใครรู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น?]

เจ้าของโพสต์ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่กดส่งจากนั้นเจ้าตัวก็เดินไปทำงานตามปกติ โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนเพิ่งโพสต์ลงไปนั้นกำลังจะกลายเป็นไวรัลในเวลาต่อมา... ไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นติดกันหลายครั้ง เขาขมวดคิ้ว ก่อนเรียกสมองกลที่ข้อมือขึ้นดู

“ฉันก็เห็นเหมือนกัน”

“เมื่อกี้ศูนย์การแพทย์ปิดพื้นที่ชั้นบนสุดแล้ว”

“ได้ยินว่าเป็นนักเรียนสอบเข้าที่เกือบเสียชีวิต”

ชายหนุ่มเลื่อนหน้าจอลงเรื่อย ๆ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นตกตะลึง ความคิดเห็นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตัวเลขด้านบนทะลุหลักร้อยภายในเวลาไม่กี่นาที กระทั่งข่าวลือเริ่มแพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า... หลังจากนั้นไม่นาน จะมีคนโพสต์ข้อความที่ทำให้ทั้งฟอรัมแทบหยุดหายใจ

“ฉันเป็นนักศึกษาฝึกงานแผนกฉุกเฉิน”

“ยืนยันว่าศาสตราจารย์โอวหยางอยู่ที่นี่จริง”

เพียงประโยคเดียว กระทู้ก็ถูกดันขึ้นหน้าแรกของฟอรัมทันที จำนวนผู้เข้าชมพุ่งจากหลักร้อยเป็นหลักพันในเวลาไม่ถึงสิบนาที นักศึกษาหลายคนที่กำลังพักผ่อนอยู่หอพักเริ่มกดเข้ามาอ่าน แม้แต่นักเรียนที่เพิ่งสอบติดและกำลังรอวันเปิดภาคเรียน ก็ได้รับการแจ้งเตือนจากเพื่อนในกลุ่มสนทนา

หลายคนเริ่มคาดเดาต่าง ๆ นานา บางคนบอกว่าเป็นการทดลองอาวุธชีวภาพรุ่นใหม่ บางคนคิดว่ามีนายทหารระดับสูงได้รับบาดเจ็บ บางคนถึงกับลือว่า มีสัตว์ต่างดาวหลุดเข้ามาในมหาวิทยาลัย กระทั่งความคิดเห็นหนึ่งปรากฏขึ้น

[คนเจ็บไม่ใช่ทหาร]

[แต่เป็นนักเรียนใหม่]

ฟอรัมทั้งเว็บเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดขึ้นอีกครั้ง [นักเรียนใหม่?]

[ปีนี้มีใครเก่งขนาดถึงขั้นน่าจับตาด้วยเหรอ?]

[หรือเป็นตัวตึงจากมหาวิทยาลัยชางฉง?]

[ไม่ใช่หรอก ถ้าเป็นชางฉง ข่าวคงออกตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว]

[งั้นเป็นใคร?]

คำถามเดียวกันเหล่านี้ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกคนพยายามตามหาชื่อของนักเรียนปริศนาคนนั้น แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า... เจ้าของข่าวลือที่กำลังทำให้ฟอรัมทั้งมหาวิทยาลัยเดือดเป็นไฟ กำลังนั่งอยู่ภายในห้องผู้ป่วยพิเศษ พร้อมมองชามโจ๊กที่ว่างเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

“หมดแล้วจริง ๆ ด้วย...” เด็กสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“พี่...” เสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง “มีอีกไหม”

หลิงซูอวี้ที่ได้ยินคำพูดของเธอถึงกับดวงตาเบิกโต

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”

เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากเรียกอีกฝ่ายตามความเคยชินจากชาติก่อน ในโลกเซียน... นางเป็นศิษย์น้องเล็ก ส่วนศิษย์พี่ทุกคนต่างก็ถูกเรียกสั้น ๆ ว่า “พี่” กันทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่หรือพี่ห้า แต่ในร่างนี้ เจ้าของร่างเดิมกลับไม่เคยเรียกพี่ชายฝาแฝดด้วยคำนี้เลย

“เอ่อ...” หลิงซูนั่วรีบยิ้มกลบเกลื่อน “เรียกพี่ไง”

ภายในห้องเงียบลงไปชั่วครู่

หลิงซูอวี้ยังคงจ้องหน้าเธอไม่วางตา ก่อนมุมปากของชายหนุ่มจะค่อย ๆ ยกขึ้นทีละนิด“เธอเพิ่งเคยเรียกฉันแบบนี้เป็นครั้งแรก”

“...”

“ปกติเห็นเรียกแต่ชื่อ” คนพูดเกาแก้มอย่างเก้อ ๆ “หรือไม่ก็เจ้ายักษ์แรงเยอะ”

หลิงซูนั่วกระแอมเบา ๆ อย่างประหม่า “ก็... ต่อไปจะเรียกว่าพี่ไม่ได้เหรอ”

หลิงซูอวี้หัวเราะในลำคอ

“ได้สิ”

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนจนคนฟังรู้สึกแปลกไป

“แบบนี้ฟังแล้วเหมือนมีน้องสาวขึ้นมาจริง ๆ”

เด็กสาวยิ้มแห้งอยู่ในใจ ‘ก็ฉันเป็นน้องสาวนายจริง ๆ นี่นา...’ แม้จะไม่ใช่วิญญาณเดิมก็ตาม แต่ถึงกระนั้นร่างกายและสายเลือดนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอีกอย่างคนตรงหน้าก็มีใบหน้าคล้ายศิษย์พี่สามของนางไม่มีผิดอีกด้วย ดังนั้นซูนั่วจึงได้เกิดความสนิทสนมกับเด็กหนุ่มคนนี้นั่นเอง

หลิงซูอวี้ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ก่อนเอ่ยออกมาอย่างจนใจ “เดี๋ยวฉันไปซื้อโจ๊กเพิ่ม”

“จริงเหรอ!” ดวงตาของหลิงซูนั่วเป็นประกายทันที “พี่เอาเยอะ ๆ นะ”

“...”

“สองถ้วยก็ได้”

“...”

“หรือจะสามถ้วยก็ดี”

หลิงซูอวี้มองน้องสาวอย่างพูดไม่ออก

“หมอบอกว่าเธอเพิ่งฟื้น ถ้ากินเยอะเกินไปเดี๋ยวกระเพาะรับไม่ไหว”

หลิงซูนั่วทำหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“งั้น... สองถ้วยครึ่ง?”

“ไม่มีใครขายโจ๊กครึ่งถ้วย”

“งั้นซื้อสองถ้วย แล้วพี่กินครึ่งถ้วย”

หลิงซูอวี้ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ด “ตกลง” คนเป็นพี่ตอบอย่างไม่ลังเล “เดี๋ยวฉันไปซื้อแต่ว่าเธอห้ามแอบวิ่งลงจากเตียง ห้ามใช้พลังจิต ห้ามแอบออกจากห้อง”

“รู้แล้วค่ะ... พี่” คำว่า “พี่” ที่ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หลิงซูอวี้ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเอื้อมมือไปขยี้ผมของน้องสาวเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้องผู้ป่วย ทันทีที่ประตูปิดลงหลิงซูนั่วก็ถอนหายใจยาว

“เกือบไปแล้ว...”

เธอยกข้อมือขึ้นมองกำไลอัจฉริยะที่สวมอยู่ หน้าจอของมันใสสว่างขึ้นทันที ไม่ใช่เพราะมีข้อความใหม่ แต่เพราะระบบฟอรัมของมหาวิทยาลัยกำลังเด้งแจ้งเตือนไม่หยุด

99+ ข้อความใหม่

231 กระทู้ใหม่

1,247 ความคิดเห็น

เด็กสาวเลิกคิ้วขึ้นสูงอยากสนใจ ‘โชคดีนะที่ได้ความทรงจำจากร่างเดิมมาทั้งหมด ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเป็นตัวประหลาดมากที่สุดในโลกใบนี้แน่’ เธอคิดก่อนจะเปิดฟอรัมขึ้นมาดู

“นี่มันอะไรกัน...” สิ่งแรกที่ปรากฏคือกระทู้ที่ถูกปักหมุดขึ้นอันดับหนึ่ง

[เกิดอะไรขึ้นที่ศูนย์การแพทย์?]