ฟอรัมของมหาลัยฯ จะระเบิดแล้ว @2

ยอดเข้าชม... พุ่งทะลุแปดหมื่นครั้ง ความคิดเห็นยังคงเพิ่มขึ้นทุกวินาที หลิงซูนั่วเลื่อนอ่านอย่างเงียบ ๆ

[ได้ข่าวว่าเป็นคนพลังจิตทะลุระดับ]

[ไม่น่าใช่ ฉันว่าเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่]

[ศาสตราจารย์โอวหยางออกโรงเองเลยนะ]

[หรือจะเป็นผู้มีพลังเหนือระดับS?]

[แต่ฉันได้ยินมาว่าค่าพลังจิตพุ่งสองขั้นภายในครั้งเดียว]

[เป็นไปไม่ได้]

[ในประวัติศาสตร์จักรวรรดิไม่เคยมี]

[ถ้าเรื่องจริง อีกไม่นานทุกมหาวิทยาลัยต้องแย่งตัวแน่]

หลิงซูนั่วอ่านไปเรื่อย ๆ ก่อนจะสะดุดกับอีกกระทู้หนึ่ง

[มีใครรู้ชื่อคนเจ็บไหม?]

ด้านล่างเต็มไปด้วยการคาดเดา

[น่าจะลูกหลานตระกูลหลง]

[ไม่ก็ตระกูลไป๋]

[บางทีอาจเป็นผู้สืบทอดบริษัทใหญ่]

[ได้ข่าวว่าเป็นผู้หญิง]

[อายุสิบเจ็ด]

[มาจากเขตดวงดาวที่เจ็ด]

หนังตาของอดีตเซียนน้อยกระตุกถี่ยิบเพราะข้อมูลเหล่านี้ดูคล้ายกับตัวเธอมากทุกที ‘พวกเขาคงไม่ได้กำลังพูดถึงฉันหรอกนะ’ ดวงตาของหลิงซูนั่วค่อย ๆ เหม่อลอย

ความทรงจำเมื่อคืน... ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง…

ตอนที่เธอลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก ภาพทุกอย่างพร่าเลือนราวกับมีหมอกสีขาวปกคลุม ร่างกายหนักอึ้งจนแทบขยับไม่ได้ อีกทั้งรอบตัวเธอยังเต็มไปด้วยของเหลวสีฟ้าอุ่นโอบล้อมร่างเอาไว้ ขณะที่เสียงสัญญาณเตือนดังไม่หยุดอยู่รอบตัว เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนไม่รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรและไม่รู้ด้วยซ้ำ... ว่าเกิดอะไรขึ้น

ในขณะที่สติยังเลือนราง จู่ ๆ ก็มีแสงสีขาวสายหนึ่งลอยออกมาจากกลางอกของเธอ แสงนั้นค่อย ๆ รวมตัวเป็นร่างของเด็กสาววัยเดียวกัน ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดขาว ร่างกายโปร่งใสราวกับจะสลายไปได้ทุกเมื่อแต่ดวงตากลับอ่อนโยนอย่างประหลาด

“ในที่สุด... เราก็ได้พบกัน”

หลิงซูนั่วมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง “เจ้าเป็นใคร”

เด็กสาวคนนั้นยิ้มบาง ก่อนหลุดหัวเราะออกมาให้กับคำพูดที่ดูโบราณของเธอ “ฉันชื่อหลิงซูนั่ว” คำตอบนี้ทำให้อดีตเซียนน้อยถึงกับชะงัก

“...”

“อีกอย่างฉันคือเจ้าของร่างที่วิญญาณของเธออาศัยอยู่ตอนนี้ด้วย” สิ้นประโยคนี้ หูของอดีตเซียนน้อยพลันดังวิ้ง ๆ

ส่วนเด็กสาวอีกคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอกำลังก้มมองมือของตัวเองที่กำลังโปร่งใสมากขึ้นเรื่อย ๆ “ฉันตายแล้ว” น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งราวกับยอมรับความจริงได้ตั้งนานแล้ว “ตอนทดสอบสนามจริง” คำกล่าวนี้ทำให้นั่วนั่วอีกคนตั้งใจฟัง “ฉัน... กลัวสัตว์ประหลาดโดยเฉพาะสัตว์ประเภทเลื้อยคลานมาตั้งแต่เด็ก ตอนที่มันพุ่งเข้ามา ฉันตกใจมากจน... แทบช็อค” เธอยิ้มขื่น “น่าอายใช่ไหม” เธอถามคนที่มีใบหน้าเดียวกัน “แต่อย่างน้อยในตอนสุดท้ายฉันก็ฮึดสังหารมันได้สำเร็จแต่ตัวเองก็หัวใจหยุดเต้นลงด้วย” น้ำเสียงนี้แฝงทั้งความภาคภูมิใจและเศร้าใจ

อดีตเซียนน้อยนิ่งเงียบ เธอสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก วิญญาณดวงนี้กำลังจะสลายจริง ๆ ทว่าเธอผู้เป็นวิญญาณมาจากอีกโลกก็ไม่รู้จะปลอบยังไงเหมือนกัน

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองคนในแคปซูลรักษาอีกครั้ง “แต่ตอนที่ฉันกำลังจะหายไป... ฉันเห็นเธอ เห็นวิญญาณของเธอลอยมาจากที่ไกลมาก ตอนนั้นฉันก็รู้... ว่าร่างนี้จะไม่ว่างเปล่า”

ซูนั่วที่เป็นวิญญาณมาจากอีกโลกเม้มริมฝีปากแน่นทั้งที่ตัวเธอเองยังไม่ค่อยเข้าใจโลกใบนี้มานักแม้ว่าจะได้รับความทรงจำจากเจ้าของร่างมาแล้ว “เจ้าต้องการอะไรจากข้าหรือไม่”

คำถามของเธอทำให้เด็กสาวอีกคนส่ายหน้า “ฉันไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้ว นอกจาก”เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏขึ้น “ช่วยดูแลพ่อ แม่ แล้วก็พี่ชายแทนฉันได้ไหม พวกเขารักฉันมาก โดยเฉพาะพี่... ถึงจะชอบทำเป็นปากแข็ง แต่เขาตามใจฉันมาตลอด” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น “ช่วยทำให้พวกเขา... ไม่ต้องเสียใจมากได้ไหม”

“ได้” วิญญาณผู้มาจากอีกโลกเอ่ยเสียงหนักรับปากออกมาในทันที “ตราบใดที่ข้ายังอยู่...” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนคำพูดตามความเคยชินของโลกนี้

“ฉันจะดูแลครอบครัวของเธอ”

รอยยิ้มของหลิงซูนั่วเจ้าของร่างสดใสขึ้นทันตา “ขอบคุณ...” และก่อนที่ดวงวิญญาณของเธอจะสลายไปตลอดกาล “เธอต้องทำได้แน่ เพราะเธอแข็งแกร่งกว่าฉันมาก”

ประโยคสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมยังคงดังก้องในหัวของซูนั่วผู้เป็นเซียนน้อยมาจากอีกโลก “ถึงข้าจะมาจากโลกเซียน แต่ระดับพลังก็ไม่ได้มากมายอย่างที่เจ้าพูดหรอก ข้าคงทำให้เจ้าผิดหวังแล้วล่ะ” เธออดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรมากกว่านี้ เสียงประตูห้องก็เปิดออกเสียก่อน “นั่วนั่ว” เพียงเสียงเรียกนี้ก็ทำให้เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกและแทบจะทันทีเมื่อเธอเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่สาม” เธอพึมพำออกมาแผ่วเบาเพราะตอนนี้เธอยังคงอยู่ในแคปซูลรักษานั่นเองจึงทำให้ผู้ถูกเรียกได้ยินเสียงเธอไม่ชัดนัก

กลับมายังปัจจุบัน...

“พ่อครับ แม่ครับ” หลิงซูอวี้มองผู้ให้กำเนิดตนเองกับน้องสาวนิ่ง หลังจากซื้อโจ๊กกลับมาและเห็นคนทั้งคู่ยืนอยู่หน้าห้องพักของน้องสาวแต่ยังไม่เข้าไป

“น้องสาวแก” คนเป็นพ่อพูดได้เพียงเท่านี้ก็คล้ายมีอะไรมาจุกอยู่ในลำคอ “ตกลงเธอยังอยากจะเรียนที่นั่นอยู่อีกเหรอทั้งที่ตัวเองกลัวสัตว์ประหลาดพวกนั้น”

หลิงซูอวี้ชะงักไปชั่วขณะ เขาเข้าใจทันทีว่าผู้เป็นพ่อหมายถึงอะไร เมื่อวานนี้... ลูกสาวคนเดียวของบ้านเกือบเสียชีวิตระหว่างการทดสอบภาคสนามหากเป็นพ่อแม่ทั่วไป คงไม่มีใครอยากให้ลูกกลับไปเสี่ยงอีก

“หมอเองก็บอกแล้วว่า...” ผู้เป็นแม่เม้มริมฝีปากแน่น “หัวใจของนั่วนั่วหยุดเต้นไปเกือบนาที” พูดถึงตรงนี้ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ “ถ้าช่วยไม่ทัน...” เธอไม่สามารถพูดต่อได้อีก

หลิงซูอวี้กำหูกระบอกเก็บความร้อนเอาไว้แน่นเพราะเขาเองก็กลัวไม่ต่างกัน เมื่อคืนนี้... ภาพน้องสาวนอนแน่นิ่งอยู่ในแคปซูลรักษายังคงติดตาเขาไม่หาย

“พ่อครับ” เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก “พวกเราเข้าไปคุยกับนั่วนั่วกันก่อนเถอะ”

ทั้งสองคนพยักหน้ารับ ก่อนจะยื่นมือไปแตะเซ็นเซอร์เปิดประตูอัตโนมัติข้างห้องพักผู้ป่วย ติ๊ด... แผงไฟเหนือบานประตูเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ก่อนบานประตูโลหะสีขาวจะเลื่อนแยกออกจากกันอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นห้องพักผู้ป่วยพิเศษที่กว้างขวางและสะอาดตา แสงธรรมชาติส่องลอดผ่านกระจกอัจฉริยะบานใหญ่ที่สามารถปรับความเข้มของแสงได้อัตโนมัติ ขณะที่เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพแบบลอยตัวกำลังแสดงข้อมูลเหนือหัวเตียงเป็นโฮโลแกรมโปร่งแสง

ไม่ว่าจะเป็นอัตราการเต้นของหัวใจ... ความดันโลหิต... ระดับพลังจิต... ค่าคลื่นสมอง... ข้อมูลทุกอย่างลอยเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะค่อย ๆ หดกลับเป็นเพียงแถบสถานะเล็ก ๆ เมื่อระบบตรวจพบว่าผู้ป่วยมีสัญญาณคงที่ หลิงซูนั่วเงยหน้าขึ้นทันที

“พ่อ... แม่...”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กสาวสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่กลับมาแล้วเหรอ”

หลิงซูอวี้ยกหูกระบอกเก็บความร้อนในมือขึ้น

“คนตะกละ ได้โจ๊กมาแล้ว”

“จริงเหรอ!”

เด็กสาวแทบลืมทุกอย่างในทันที ดวงตาเป็นประกายราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า

“อร่อยเหมือนก่อนหน้าไหม”

“ร้านที่เธอชอบ”

“เยี่ยมเลย!”

ทว่าคนเป็นแม่กลับเดินมาหยุดข้างเตียง ก่อนค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้อัจฉริยะที่เลื่อนเข้ามาเองเมื่อระบบตรวจจับผู้ใช้งาน เธอจับมือลูกสาวเอาไว้แน่น

“นั่วนั่ว...” น้ำเสียงของมารดาทำให้หลิงซูนั่วรับรู้ได้ทันทีว่าคงมีอะไรผิดปกติ

เธอเหลือบมองพ่อและพี่ชาย ซึ่งทั้งคู่เองก็เงียบผิดปกติเช่นกัน “เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”

ผู้เป็นพ่อถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ปลายเตียงที่บัดนี้ค่าต่าง ๆ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติแล้ว “พ่อมีเรื่องจะถามลูก”

หลิงซูนั่วพยักหน้าลงช้า ๆ “ถามมาได้เลยค่ะ”

ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง แม้แต่ระบบช่วยชีวิตอัจฉริยะก็เหมือนรับรู้บรรยากาศ เพราะเสียงแจ้งเตือนต่าง ๆ ตอนนี้ได้ถูกปรับเข้าสู่โหมดเงียบโดยอัตโนมัติ เหลือเพียงเส้นกราฟชีพจรที่เคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอ

ผู้เป็นพ่อมองลูกสาวอยู่นาน “ลูก... ยังอยากเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเทียนซิงจริง ๆ เหรอ”

หลิงซูนั่วนิ่งไปเพราะเธอคาดไว้แล้วว่าคำถามนี้ต้องมา ถึงจะเป็นแบบนี้แต่เธอก็ยังไม่ได้เอ่ยแย้งอีกทั้งยังคงนั่งฟังอย่างตั้งใจด้วย

“เมื่อวานลูกเกือบจะ…” เขาพูดไม่ออกคล้ายมีบางอย่างมาจุกที่ลำคอ “หมอบอกว่าหัวใจหยุดเต้น”

“ถ้าทีมแพทย์ตอบสนองช้ากว่านั้นเพียงไม่กี่วินาที...”

เขาไม่พูดต่อ แต่ทุกคนเข้าใจความหมาย หลิงซูอวี้ยืนเงียบอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว ในมือยังคงกำหูกระบอกเก็บความร้อนไว้แน่น เมื่อคืน... ตอนที่ไฟฉุกเฉินดังขึ้นทั่วศูนย์การแพทย์ ตอนที่ทีมกู้ชีพวิ่งเข้าไปในห้องรักษา ตอนที่หน้าจอแสดงคลื่นหัวใจกลายเป็นเส้นตรง... ภาพเหล่านั้นยังติดอยู่ในหัวของเขา

ท่ามกลางความเงียบ ผู้เป็นแม่สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะลองหยั่งเชิงดูอีกคน “แม่ไม่อยากบังคับลูก” เธอเอ่ยเสียงสั่น “แต่แม่ก็ไม่อยากเสียลูกไป” เธอพยายามพูดอย่างอ่อนโยนเพราะเกรงว่าจะกระทบความรู้สึกของลูกสาว “ถ้าลูกอยากย้ายมหาวิทยาลัย... หรือเลือกสาขาอื่น... พ่อกับแม่จะจัดการให้”