ความฝันนี้ฉันจะสานต่อเอง @1

หลิงซูนั่วนิ่งเงียบ ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ก้มลงมองมือของมารดาที่ยังคงกุมมือเธอเอาไว้แน่น มือคู่นั้นสั่นเล็กน้อย... แม้เจ้าของมือจะพยายามเก็บซ่อนเพียงใด แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน ความหวาดกลัว... ที่เกือบสูญเสียลูกสาวไปตลอดกาลทั้งที่ความจริงแล้วก็ควรเป็นอย่างนั้นหากว่าดวงจิตของเธอไม่บังเอิญข้ามกาลเวลามาอยู่ในร่างนี้เสียก่อน

หลิงเทียนอวี่เองก็ไม่ต่างกัน บุรุษผู้ดูแข็งกร้าวมาตลอด บัดนี้กลับไม่แม้แต่จะกล้าสบตาเธอตรง ๆ ราวกับกลัว... กลัวว่าหากลูกสาวยังยืนกรานจะกลับไปยังสถานที่แห่งนั้น เขาอาจต้องเผชิญกับเหตุการณ์เมื่อคืนซ้ำอีกครั้ง หลิงซูอวี้ที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างเองก็เม้มริมฝีปากแน่น บรรยากาศภายในห้องเงียบงันเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องตรวจวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

หลิงซูนั่วหลุบสายตาลง ในห้วงความคิด... ภาพเมื่อหลายชั่วโมงก่อนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง “...ช่วยดูแลพ่อ แม่ แล้วก็พี่ชายแทนฉันได้ไหม” เสียงจากเจ้าของร่างเดิมยังคงดังก้องอยู่ในหัว เธอรับปากไปแล้ว และนั่นคือสัญญาที่หลิงซูนั่วไม่มีวันผิดคำ แต่... สิ่งที่ทำให้อดีตเซียนน้องเล็กสับสนกลับไม่ใช่เรื่องนั้น หากเป็นความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ

ชาติก่อน... เธอเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้ก็เติบโตอยู่ในตำหนักหลิงเซียว มีอาจารย์เมตตา มีศิษย์พี่ทั้งห้าตามใจ ทุกคนรักเธอดุจคนในครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้น... ก็ไม่มีใครให้เรียกว่า “ท่านพ่อ” ไม่มีใครให้เรียกว่า “ท่านแม่”

เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ความรู้สึกของการมีพ่อแม่เป็นอย่างไร แต่ที่รับรู้ได้ก็คือพวกเขารักเจ้าของร่างนี้มาก ไม่ถูกสิจะบอกให้ถูกก็คือพวกเขารักลูกสาวมาก ๆ เลยต่างหาก หัวใจของเด็กสาวพลันสั่นไหว เป็นครั้งแรกที่หลิงซูนั่วเข้าใจ... ว่าความรักของพ่อแม่ ไม่ใช่การขวางความฝันของลูก แต่เป็นการยอมทำทุกอย่าง... เพื่อให้ลูกยังมีลมหายใจเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสาม ริมฝีปากเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

“พ่อ... แม่...” เพียงสองคำสั้น ๆ กลับทำให้ซูหว่านชิงน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง หลิงซูนั่วบีบมือของผู้เป็นแม่เบา ๆ “หนูรู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วง” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความอ่อนหวานระคนสดใสเช่นเคย “และก็รู้ว่าพี่เองก็กลัว แล้วหนูก็รู้ดีว่า... เมื่อวานหนูเกือบไม่มีโอกาสได้กลับมาเจอทุกคนอีก” พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ยิ้มกว้างออกมาเป็นรอยยิ้มที่ราวกับดอกทานตะวันไม่มีผิดน่าแปลกที่พวกเขาต่างพากันคิดเช่นนี้ “แต่หนูอยากลองอีกครั้งได้ไหมคะ”

หลิงเทียนอวี่กำหมัดแน่น ทว่าเขายังไม่เอ่ยแทรกก่อนจะนิ่งฟังลูกสาวพูดต่อไป “หนูไม่ได้อยากเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุด” เด็กสาวหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงอาทิตย์ยามสายกำลังส่องลงมายังพื้นที่ศูนย์การแพทย์แห่งนี้ ก่อนจะมีภาพความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นในหัว ในภาพจำนั้นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังยืนมองกองยานรบเหนือท้องฟ้า ดวงตาของเธอเปล่งประกาย พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความฝันอันสวยงามที่ต้องการจะปกป้องทุกคนในจักรวรรดิ ปกป้องสหายร่วมรบเพื่อให้พวกเขาได้กลับบ้าน

“...สักวันหนึ่ง ฉันจะเป็นผู้บัญชาการ”

หลิงซูนั่วหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาในตอนนี้กลับแน่วแน่มากกว่าเดิม ‘นั่นคือความฝันของหลิงซูนั่ว’ เธอคิด “แต่ตอนนี้...” เธอพึมพำเสียงเบาจนคนทั้งสามไม่ได้ยินแล้วเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ

“หนูจะเป็นผู้บัญชาการค่ะ”

“ผู้บัญชาการเหรอ!?” คนเป็นพ่ออุทาน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจสาเหตุที่ลูกของตนเลือกเส้นทางนี้ เพราะมันเคยเป็นความฝันของตนเองเช่นกัน แต่ทว่าความฝันกับความจริงมักแยกกันเสมอ

เขาในฐานะลูกชายคนโต ไม่มีสิทธิ์เลือกมากนักทำให้เขาต้องกลายมาเป็นประธานใหญ่ของหลิงซื่ออย่างทุกวันนี้ ดังนั้นที่เขาตามใจลูกทั้งสองที่อยากจะเข้ามหาวิทยาลัยทหารแม้รู้ดีว่าเส้นทางนี้อันตรายเพียงไร ส่วนหนึ่งก็มาจากเหตุผลนี้เช่นกัน ‘อนาคตของตนเอง ตัวเองก็ควรลิขิตเองและต้องยอมรับผลที่ตามมา’

“นั่วนั่ว” ท่าทางของผู้เป็นพ่ออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมลูกถึงอยากเป็นผู้บัญชาการล่ะ”

คำถามนี้หากเป็นซูนั่วผู้มีจิตวิญญาณมาจากอีกโลกที่ยังไม่ได้รับความทรงจำจากร่างเดิมคงตอบไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้เธอมีความทรงจำตลอด17 ปีของร่างเดิมแบบครบถ้วน ดังนั้นเธอย่อมตอบได้อย่างไม่ต้องให้ใครสงสัย อีกทั้งมันยังเป็นคำตอบที่มาจากจิตวิญญาณของเธออีกด้วย

“หนูแค่อยากพาสหายร่วมรบทุกคนกลับบ้านอย่างปลอดภัยค่ะ”

ประโยคสั้น ๆ นี้ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง หลิงเทียนอวี่ชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ตกใจเพราะคำตอบของลูกสาว แต่ตกใจ... เพราะคำพูดนั้นช่างละม้ายคล้ายกับตัวเองในตอนนั้นเสียเหลือเกิน

“รู้ไหม...” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น “เมื่อก่อนพ่อก็เคยพูดแบบเดียวกัน”

หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงของเธอแฝงความตื่นเต้น “จริงเหรอคะ”

ชายวัยกลางคนพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะสาวเท้าไปยืนข้างหน้าต่าง มองยานรบที่บินผ่านท้องฟ้าจำลองไปไกลลิบ “ตอนพ่ออายุเท่าลูก พ่อสอบติดมหาวิทยาลัยทหารเหมือนกัน” ดวงตาของเขาทอดมองโดยไร้จุดหมาย “ความฝันของพ่อ... คือการเป็นผู้บัญชาการไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง ไม่ใช่เพื่อยศตำแหน่ง” กล่าวมาถึงตรงนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา

“แต่เพราะพ่อเชื่อว่า... ถ้าผู้บัญชาการตัดสินใจได้ดี ทหารที่อยู่ใต้คำสั่งก็จะได้กลับบ้านกลับไปหาพ่อแม่ กลับไปหาภรรยา กลับไปหาลูก ทุกชีวิตล้วนมีคนที่รออยู่” น้ำเสียงของเขาแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว “แต่น่าเสียดาย...” เจ้าตัวถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “สุดท้ายพ่อกลับไม่มีโอกาสเดินบนเส้นทางนั้น”

หลิงซูอวี้มองแผ่นหลังของผู้เป็นพ่ออย่างเงียบ ๆ เพราะเขาเองก็เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ก่อนที่พวกเขาจะได้ยินเสียงหัวเราะของผู้พูดดังขึ้นซึ่งมันเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิดแต่ก็ไม่ได้เศร้าจนเกินไป “ตอนนั้นปู่ของลูกล้มป่วย หลิงซื่อกำลังมีปัญหา” เขาหยุดคำพูดของตนลงครู่หนึ่ง “พ่อเป็นลูกชายคนโต จึงไม่มีสิทธิ์เลือก”

เขาหันกลับมายิ้มให้ลูกสาว ซึ่งรอยยิ้มนี้เต็มไปด้วยความภูมิใจปนเสียดาย “บางครั้ง... คนเราก็ไม่ได้เดินบนเส้นทางที่ตัวเองฝันไว้” ดวงตาของลูกแฝดเบิกกว้างเพราะไม่คิดมาก่อนว่าคนที่แข็งแกร่งอย่างบิดาจะมีความหลังเช่นนี้

“แต่พ่อไม่เคยเสียใจที่รับผิดชอบครอบครัว” รอยยิ้มของเขายังคงแต้มบนใบหน้า “เพราะหลิงซื่อในวันนี้... ทำให้พ่อได้มีลูกทั้งสองคน และทำให้ครอบครัวเรายืนหยัดได้ในสังคมยุคนี้”

ซูหว่านชิงลอบมองสามีด้วยแววตาอ่อนโยน เธอรู้ดีที่สุดว่า... หลายปีที่ผ่านมา ชายคนนี้ไม่เคยพูดถึงความฝันในวัยหนุ่มของตัวเองอีกเลย ดูเหมือนว่าคำตอบนี้จะทำให้หลิงซูนั่วเข้าใจอะไรได้มากขึ้นเช่นกันทั้งนี้เป็นเพราะในความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม... เธอเคยสงสัยหลายครั้งว่าเหตุใดพ่อถึงสนับสนุนให้ลูกทั้งสองเรียนโรงเรียนทหาร ทั้งที่รู้ว่าอันตราย วันนี้... คำตอบนั้นชัดเจนแล้ว เพราะเขาไม่อยากให้ลูกต้องละทิ้งความฝันเหมือนตนเอง หลิงเทียนอวี่สูดหายใจเข้าลึก ก่อนเดินกลับมาหยุดข้างเตียง

“นั่วนั่ว” เจ้าของชื่อสบตากับบิดานิ่ง “ลูกเคยบอกพ่อว่า อยากเป็นผู้บัญชาการ” คำถามนี้เหมือนจะเคยเกิดขึ้นจริงแต่ตอนนั้นซูนั่วคนนั้นอายุเพียง7 ปีเท่านั้นเอง “แต่ตอนนั้น... พ่อคิดว่าเป็นเพียงความฝันของเด็กคนหนึ่ง” ซูนั่วยังคงมองผู้เป็นบิดานิ่ง

“ทว่าตอนนี้...” เขามองเข้าไปในดวงตาของลูกสาว ที่ตอนนี้ดวงตาของเธอไม่ใช่สายตาของเด็กสาวขี้กลัวที่หวาดผวาเมื่อเห็นสัตว์กลายพันธุ์อีกแล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น หนักแน่นและมีประกายที่แม้แต่เขายังอธิบายไม่ได้ถึงจะเป็นเช่นนี้เธอก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอยู่ดี… อีกอย่างการที่ลูกสาวเข้มแข็งขึ้นก็ดีแล้ว

“พ่อเชื่อแล้ว... ว่าลูกไม่ได้พูดเล่น”

หลิงซูนั่วเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะพยักหน้าลงช้า ๆ “ขอบคุณค่ะพ่อ”

“ถ้างั้น พี่จะเป็นสหายที่เชื่อมั่นในตัวของท่านผู้บัญชาการคนแรกของบ้านเราเอง” เสียงของหลิงซูอวี้ดังขึ้นอย่างสดใสแฝงความมั่นใจถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะมีพลังระดับS ซึ่งมากกว่าน้องสาวก็ตาม แต่ว่าเขามีความมั่นใจว่าระดับพลังจิตของน้องสาวต้องแข็งแกร่งขึ้นมากจากเดิมแน่เพราะขนาดเธอป่วยครั้งนี้ แม้ว่าจะเกือบตายแต่พลังจิตของเธอกับเลื่อนขึ้นมาถึงสองระดับเลยทีเดียว

‘จากระดับ D เป็นระดับ B ในคืนเดียว น้องสาวของฉันต้องเป็นสัตว์ประหลาดอย่างแน่นอนเพราะขนาดพลังจิตเลื่อนระดับทีเดียวแบบนี้เธอยังไม่มีอาการคุ้มคลั่งทางจิตให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว’

“พี่วางใจได้เลย” เสียงของหลิงซูนั่วดังขึ้นอย่างมั่นใจ “หนูจะเป็นผู้บัญชาการที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิให้ได้เลย ฮ่า ๆ”

เสียงหัวเราะสดใสของเด็กสาวดังก้องไปทั่วห้องผู้ป่วย ราวกับสายลมอุ่นที่พัดพาความอึดอัดซึ่งปกคลุมอยู่ก่อนหน้านี้ให้จางหายไป หลิงซูอวี้ถึงกับหลุดหัวเราะตาม

“เมื่อกี้ยังบอกว่าจะเป็นผู้บัญชาการที่พาทุกคนกลับบ้านอยู่เลย ทำไมแป๊บเดียวกลายเป็นจะเป็นผู้บัญชาการที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิแล้วล่ะ”

“ก็ต้องเก่งก่อนสิคะ” หลิงซูนั่วยกคางขึ้นอย่างอวดดี “ถ้าไม่เก่ง จะปกป้องคนอื่นได้ยังไง”

“ดูสิ...” หลิงซูอวี้ส่ายหน้า “น้องสาวฉันกลับมาคราวนี้มั่นใจเกินเหตุไปหรือเปล่า”

“มั่นใจเข้าไว้ไม่มีเสียหาย”

“แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ” คนเป็นพี่ถาม

เด็กสาวยิ้มกว้าง “ก็พยายามต่อไปสิคะ” เธอเว้นคำพูดลงชั่วขณะ “ถ้ายังทำไม่ได้อีก ก็พยายามอีก สักวันต้องทำได้แน่”

คำตอบเรียบง่าย ทำให้คนฟังทั้งสามนิ่งไปโดยไม่รู้ตัว เด็กสาวตรงหน้าไม่ได้พูดออกมาเพราะความคึกคะนอง แต่กำลังพูดด้วยความเชื่อมั่นจากก้นบึ้งของหัวใจ หลิงเทียนอวี่มองลูกสาวอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะตามออกมา “สมแล้วที่เป็นลูกสาวของพ่อ” ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบศีรษะของลูกสาวเบา ๆ “คนตระกูลหลิง... ต่อให้ล้มก็ต้องลุกขึ้นมาใหม่”