ความฝันนี้ฉันจะสานต่อเอง @2

ซูนั่วที่ได้รับความอบอุ่นเช่นนี้อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง “พ่อจะไม่ขวางลูกอีก แต่ลูกต้องจำไว้ให้ดี ผู้บัญชาการที่ดี... ไม่ใช่คนที่ชนะทุกสงคราม แต่คือคนที่รู้ว่าควรเสียสละเมื่อไร และควรปกป้องใคร”

หลิงซูนั่วพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “หนูจำไว้แล้วค่ะ”

“อีกอย่าง...” ผู้เป็นพ่อเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปาก “ถ้าจะเป็นผู้บัญชาการแห่งจักรวรรดิจริง ๆ ก็อย่าลืมกลับมากินข้าวที่บ้านด้วย”

“หา?”

เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ “เกี่ยวกันด้วยเหรอคะ”

“เกี่ยวสิจ๊ะ” ซูหว่านชิงหัวเราะทั้งน้ำตา “ต่อให้ลูกเป็นผู้บัญชาการของทั้งจักรวรรดิ” น้ำเสียงของมารดายังคงอ่อนโยนเช่นเดิม “กลับถึงบ้านเมื่อไร... ลูกก็ยังเป็นลูกสาวของแม่อยู่ดี”

หลิงซูนั่วชะงักไป คำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียว กลับทำให้หัวใจของเธออบอุ่นอย่างประหลาด โลกเซียน... หากศิษย์ออกเดินทาง ก็อาจไม่ได้กลับตำหนักอีกเป็นร้อยเป็นพันปี ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครคอยถามว่ากินข้าวหรือยัง เพราะทุกคนต่างเป็นผู้ฝึกตน แต่ที่นี่... คนตรงหน้ากลับเป็นห่วงแม้กระทั่งเรื่องอาหารมื้อหนึ่ง เด็กสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนพยักหน้ารับแรง ๆ

“ได้ค่ะ” เธอรับปากเสียงใส “หนูจะกลับมากินข้าวที่บ้านบ่อย ๆ แล้วถ้าวันไหนพ่อกับแม่ว่าง... หนูจะทำอาหารให้กินเอง”

“อาหาร?” หลิงซูอวี้เลิกคิ้ว “เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”

หลิงซูนั่วหลุดชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะนึกถึงศิษย์พี่สี่ที่มักลากตัวเองเข้าครัวอยู่เสมอ ตั้งแต่ให้เธอหุงข้าวด้วยหม้อหุงข้าวพลังเซียน ไปจนถึงการย่างปลาและทำของหวานสารพัด แม้จะไม่ได้เชี่ยวชาญ แต่ก็ช่วยเป็นลูกมืออยู่บ่อยครั้ง เด็กสาวจึงยิ้มอย่างมั่นใจ

“พอทำได้ค่ะ” คำตอบของเธอทำให้คนเป็นพี่ทำหน้าไม่เชื่อ แต่เขาก็ไม่แสดงออกมามากนัก “รับรองว่าอร่อย” 

หลิงซูอวี้ที่ได้ยินคำพูดนี้ถึงกับหัวเราะร่า “ก็ได้ ถ้างั้นพี่จะรอชิม” ในที่สุดคนรักน้องก็ตอบรับ “และถึงจะไม่อร่อย พี่จะกินให้หมดเอง”

“พี่!” หลิงซูนั่วทำแก้มป่องพลางยกมือกอดอกแน่น “คอยดูเถอะ อาหารของฉันอร่อยจนพี่แทบอยากจะกลืนลิ้นเลยทีเดียว”

“น้องสาว!” คนเป็นพี่รู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเธอ “เธอแอบไปเรียนภาษาของโลกยุคโบราณมาเหรอพี่ฟังดูแล้วคำพูดของเธอมันแปลกหูยังไงไม่รู้”

ไม่เพียงแค่คนเป็นพี่เท่านั้นที่สงสัย เพราะบัดนี้แม่กับพ่อของเธอก็ต่างมองมาทางเธอตาไม่กะพริบเช่นกัน หลิงซูนั่วที่รู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไปถึงกับยกมือเกาหัวแบบเก้อ ๆ

“การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด ดังนั้นเรียนให้มากจะเป็นผู้รอบรู้ไง พี่ไม่เข้าใจเหรอ” ในที่สุดเธอก็หาข้อแก้ตัวให้ตัวเองได้ในที่สุด

“อืม น้องสาวของแกพูดถูกแล้ว” คนเป็นพ่อได้ยินก็รีบเอ่ยสนับสนุน “หลังจากวันนี้แกต้องหาหนังสือมาอ่านให้มากเข้าใจไหม พ่อได้ยินว่าการฝึกรอบแรกหลังเปิดเทอมของเทียนซิงไม่ธรรมดานะ ปีที่แล้วมีนักเรียนลาออกไปตั้งสองในสิบทีเดียว”

หลิงซูอวี้ทำหน้าตกใจเพราะถึงเขาจะรู้ว่ามีเรื่องนี้แต่เจ้าตัวก็ยังเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาจึงไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก “สองในสิบเลยเหรอครับ”

“ใช่” หลิงเทียนอวี่พยักหน้า “คนส่วนใหญ่มักเข้าใจว่าพอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเทียนซิงได้แล้วก็จบ แต่ความจริง... การสอบเข้าเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น”

เขาลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง ก่อนมองลูกทั้งสองสลับกัน “การฝึกเปิดภาคเรียนของเทียนซิงถูกเรียกว่าการคัดเลือกผู้รอด”

“ผู้รอด?” หลิงซูนั่วเอียงศีรษะด้วยความสงสัย

“อืม” ผู้เป็นพ่อพยักหน้า “นักเรียนทุกคนจะถูกส่งเข้าไปในพื้นที่จำลองขนาดใหญ่เพียงลำพัง ไม่มีรุ่นพี่ ไม่มีอาจารย์คอยช่วย ทุกอย่างต้องพึ่งพาตัวเอง” กล่าวมาถึงตรงนี้เจ้าตัวก็อดกังวลไม่ได้

“ภายในนั้นมีทั้งสัตว์กลายพันธุ์ ภูมิประเทศที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และเหตุการณ์จำลองที่ไม่มีใครคาดเดาได้เพราะสิ่งที่มหาวิทยาลัยต้องการดู ไม่ใช่ว่าใครฆ่าสัตว์ได้มากที่สุด แต่ต้องการดูว่า... ใครมีคุณสมบัติที่จะมีชีวิตรอด และพาคนอื่นรอดไปด้วย”

หลิงซูนั่วฟังอย่างตั้งใจ ยิ่งฟัง ดวงตาของนางก็ยิ่งเป็นประกาย ‘นี่มัน... การลงแดนลับของโลกนี้นี่เอง’

แม้รูปแบบจะต่างกัน แต่หลักการกลับไม่ต่างจากการที่เหล่าศิษย์ของตำหนักหลิงเซียวต้องลงไปฝึกฝนในแดนลี้ลับเพื่อเอาชีวิตรอด

ขณะเดียวกันผู้เป็นพ่อยังคงกล่าวต่อ “อีกอย่าง... การฝึกครั้งนี้จะถ่ายทอดสดไปทั่วมหาวิทยาลัยด้วย”

“ถ่ายทอดสด?” เด็กสาวทวนคำสีหน้าฉงน

“ใช่” เสียงหลิงซูอวี้ดังขึ้นเพราะเรื่องนี้เขาเคยได้ยินมาบ้าง ดังนั้นเขาจึงเป็นคนอธิบายต่อจากผู้เป็นบิดาเอง “โดรนตรวจการณ์จะติดตามนักเรียนทุกคนตลอดเวลา ไม่ว่าจะต่อสู้ หลบหนี เก็บเสบียง หรือวางแผน ทุกอย่างจะถูกส่งขึ้นเครือข่ายภายในของมหาวิทยาลัย” ซูนั่วฟังไปก็พยายามคิดตาม

“ทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รวมถึงนักศึกษาทุกชั้นปีสามารถดูได้ บางครั้ง...” เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา “ผู้บัญชาการกองยานหลายคนก็ดูด้วยเหมือนกัน”

หลิงซูนั่วเบิกตากว้าง “อย่างนั้นก็หมายความว่า... ถ้าทำตัวน่าอาย ทุกคนก็เห็นหมดเลยน่ะสิ”

“ถูกต้อง”

หลิงซูอวี้ยิ้มกว้าง “ปีที่แล้วมีรุ่นพี่คนหนึ่งตกใจแมลงบินจนปีนต้นไม้หนี สุดท้ายลงไม่ได้ต้องรอหน่วยกู้ภัยไปรับ คลิปนั้นดังอยู่ครึ่งปีเลยทีเดียว” เรื่องนี้เขาจำได้แม่นยำเพราะมันเป็นคลิปไวรัลนั่นเอง

“ฮ่า ๆ ๆ” ซูหว่านชิงอดหัวเราะไม่ได้ แม้แต่หลิงเทียนอวี่ก็ยังยกยิ้มมุมปาก ส่วนหลิงซูนั่ว... แทนที่จะรู้สึกกังวลดวงตาของเธอกลับเปล่งประกายราวกับพบของเล่นชิ้นใหม่ ‘น่าสนใจ... ถ้าเป็นอย่างที่พี่ชายเล่ามา การสอบครั้งนี้ก็คงน่าสนุกไม่น้อย ได้ทั้งเอาตัวรอด ได้ทั้งต่อสู้ แถมยังมีคนดูทั่วทั้งมหาวิทยาลัยอีก’

อดีตเซียนน้อยยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ‘ถ้างั้นก็ถือโอกาส... ทำให้คนยุคดวงดาวเปิดหูเปิดตาสักหน่อยแล้วกัน’

เมื่อเห็นลูกสาวยิ้มกว้าง หลิงเทียนอวี่ก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ดูท่าลูกจะไม่ได้รู้สึกกดดันเลยสินะ”

“กดดันเหรอคะ?” หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ก็แค่การทดสอบเองนี่คะ” คำตอบของเธอเหนือความคาดหมายของคนในครอบครัวไม่น้อย “หนูจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด”

ผู้เป็นพ่อกับพี่ชายสบตากัน ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่รู้ว่าเพราะลูกสาวมั่นใจเกินไป... หรือเพราะเธอไม่รู้จริง ๆ ว่า การสอบเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยเทียนซิงนั้นโหดร้ายเพียงใด แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน ทั้งคู่ก็มีลางสังหรณ์ประหลาดอย่างหนึ่งว่า ปีนี้... มหาวิทยาลัยเทียนซิงคงไม่สงบเหมือนทุกปีเสียแล้ว