ปรึกษาหารือร่วมกัน @1

ท่ามกลางบทสนทนาอันอบอุ่นของครอบครัวหลิง ไม่มีใครรู้เลยว่า... ที่มหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง กำลังมีการประชุมเร่งด่วนเกี่ยวกับนักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่ง ใครคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก “หลิงซูนั่ว”  ภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของอาคารอำนวยการ อาจารย์จากทุกคณะนั่งประจำที่ครบถ้วน

บรรยากาศเต็มไปอย่างเงียบสงัด กลางห้องปรากฏจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ ฉายข้อมูลของนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง [ชื่อ: หลิงซูนั่ว พลังจิตเดิม: ระดับ D พลังจิตปัจจุบัน: ระดับ B ผลตรวจแกนพลังจิต: ปกติ ผลตรวจคลื่นสมอง: ปกติ ผลตรวจร่างกาย: ปกติ] เมื่อเห็นผลตรวจชุดสุดท้าย อาจารย์หลายคนถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อย่างน้อยก็ไม่มีอาการคลุ้มคลั่งทางจิต” ศาสตราจารย์มู่เสวี่ยหลาน ซึ่งเป็นอาจารย์ฝ่ายการแพทย์กล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์”

สิ้นคำพูดของเขามีอาจารย์อีกคนพยักหน้าลงอย่างเห็นพ้องเพราะการที่พลังจิตเลื่อนขึ้นถึงสองระดับในคืนเดียว โดยไม่เกิดผลข้างเคียง แทบไม่เคยมีบันทึกมาก่อน แต่แล้ว... หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนไป [ผลประเมินสภาพจิตใจ: ภาวะหวาดกลัวสัตว์กลายพันธุ์ประเภทสัตว์เลื้อยคลาน: ระดับรุนแรง]

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องทันที อีกทั้งทุกคนยังรู้สึกเสียดายเหมือน ๆ กัน ‘เด็กที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งแต่กลับมีระดับภาวะหวาดกลัวต่อสัตว์กลายพันธุ์อย่างรุนแรงถึงจะไม่ทุกสายพันธุ์ก็ตามแต่กระนั้นก็ยังเป็นอันตรายอยู่ดี’

ขณะที่ทั่วทั้งห้องประชุมกำลังตกอยู่ในความเงียบ ได้มีชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีดำค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้า ๆ บนบ่ามีเครื่องหมายรองอธิการบดีฝ่ายการทหารกำลังสะท้อนแสงจากโฮโลแกรมกลางห้อง คนผู้นี้คือหลิวเย่ อดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษแห่งจักรวรรดิ ชายผู้ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนเขามองรายงานผลตรวจของหลิงซูนั่วอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ผมมีความเห็นครับ” อาจารย์ทุกคนพากันหันไปมองเขาพร้อมกัน “เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ เรื่องนี้ผมไม่ปฏิเสธ” หลิวเย่กล่าวพลางยกมือแตะหน้าจอโฮโลแกรม ก่อนขยายผลประเมินสภาพจิตใจขึ้นมา [ภาวะหวาดกลัวสัตว์กลายพันธุ์ประเภทสัตว์เลื้อยคลาน ระดับรุนแรง]

“แต่ผมเป็นห่วงเธอ” เพียงประโยคเดียว... ทำให้อาจารย์หลายคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะฟังชายคนนี้พูดต่อไป “พวกเราทุกคนรู้ดีว่าการฝึกเปิดภาคเรียนอันตรายเพียงใด อีกทั้งยังไม่มีใครรับประกันได้ว่านักเรียนจะไม่เผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์ประเภทเลื้อยคลาน และถ้าเธอเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมากะทันหัน...”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “มันจะไม่ใช่แค่ตัวเธอเพราะแม้แต่เพื่อนร่วมทีมในอนาคตก็อาจตกอยู่ในอันตราย”

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง ทุกคนเข้าใจดีว่าหลิวเย่ไม่ได้พูดเกินจริง เพราะในฐานะอดีตทหารแนวหน้า... เขาเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้ว

“อีกอย่างผมก็ไม่ได้ต้องการตัดสิทธิ์ของนักเรียนเช่นกัน”  หลิวเย่กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ผมไม่อยากผลักเด็กคนหนึ่งเข้าสู่สนามที่เธอยังไม่พร้อม” เขาหยุดคำพูดของตนลงอีกครั้ง “พวกเราเป็นอาจารย์ หน้าที่ของพวกเราไม่ใช่ส่งนักเรียนไปตาย แต่ต้องส่งพวกเขาออกไปปกป้องจักรวรรดิ... และหวังว่าสักวันหนึ่ง พวกเขาจะได้กลับมาหาพวกเราอีกครั้ง”

คำพูดนี้ทำให้อาจารย์หลายคนก้มหน้าลงอย่างเงียบงัน เพราะทุกคนต่างคิดเช่นเดียวกันเด็กทุกคนที่เข้ามหาวิทยาลัยการทหาร... ล้วนเป็นต้นกล้าที่จะเติบโตเป็นกำลังสำคัญของจักรวรรดิในอนาคต หากต้นกล้าเหล่านี้หักโค่นลงก่อนเวลา ผู้ที่สูญเสีย ไม่ใช่เพียงครอบครัวของเด็กคนนั้น แต่เป็นทั้งจักรวรรดิ ท่ามกลางความเงียบศาสตราจารย์มู่เสวี่ยหลานจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ถ้าให้เธอพักรักษาสภาพจิตใจอีกสักระยะ... ก็น่าจะปลอดภัยกว่า”

สิ้นคำพูดนี้มีอาจารย์หลายคนเห็นด้วย บอกตามตรงว่าพวกเขาก็ยังตัดใจจากพรสวรรค์ของเด็กสาวไม่ได้นั่นเอง ก่อนจะมีอาจารย์อีกหลายคนเริ่มเสนอความคิดเห็นอย่างเช่น

“อาจเลื่อนการเข้าร่วมการฝึกปีนี้” หรือไม่ก็ “ควรให้เธอเข้ารับการบำบัดก่อน”

ซึ่งคำพูดเหล่านี้ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เสนอให้ไล่หลิงซูนั่วออก ตรงกันข้าม... ทุกคนต่างกำลังหาวิธีปกป้องนักศึกษาที่มีพรสวรรค์คนนี้ จนกระทั่ง... ชายวัยกลางคนที่อาวุโสมากที่สุดผู้มีเส้นผมสีเงินแซมดำซึ่งนั่งเงียบมาตลอด ค่อย ๆ ปิดแฟ้มข้อมูลลง ฉินจิ่วเซียวอธิการบดีมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง “ผมเข้าใจความเป็นห่วงของทุกคน” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง “รวมถึงความเป็นห่วงของรองอธิการบดีหลิว” หลิวเย่พยักหน้ารับให้เขา

“แต่...” ฉินจิ่วเซียวมองอาจารย์ทุกคนทีละคน “ทุกคนลืมธรรมเนียมของเทียนซิงไปแล้วเหรอ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลายคนต่างชะงักไป “ตั้งแต่มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นมา การตัดสินใจว่าจะเดินหน้าต่อหรือไม่... ล้วนเป็นสิทธิ์ของนักเรียนเสมอ” เขาเอ่ยอย่างเนิบช้า“พวกเรามีหน้าที่อธิบายความเสี่ยง มีหน้าที่ชี้แนะ แต่ไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตแทนพวกเขา”

อธิการบดีลุกขึ้นยืนช้า ๆ “ดังนั้น... เรื่องนี้เราต้องเรียกหลิงซูนั่วมาคุยด้วยตัวเอง ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร” เขายกมือไพล่หลังด้วยความรู้สึกหลากหลายที่กำลังตีรวนกันในอกทั้งเสียดาย และคาดหวังว่าเด็กคนนั้นจะสามารถเอาชนะความกลัวในจิตใจของตนได้

“หากเธอเลือกสละสิทธิ์ มหาวิทยาลัยจะเคารพการตัดสินใจนั้น แต่หากเธอยืนยันว่าจะเดินหน้าต่อ...” ดวงตาของฉินจิ่วเซียวเป็นประกายจริงจัง “ผมก็จะมอบโอกาสนั้นให้เธอ จากนั้น... ทุกอย่างจะตัดสินกันในวันคัดเลือกผู้รอด เพราะนี่คือประเพณีของมหาวิทยาลัยการทหารทุกแห่ง ผู้ที่เลือกก้าวเข้าสู่สนาม ต้องเป็นผู้พิสูจน์ตัวเองด้วยสมองและสองมือของตน”

สิ้นเสียงของอธิการบดี ไม่มีผู้ใดออกความเห็นอีก แม้แต่หลิวเย่ก็เพียงพยักหน้ารับ เพราะเขาเองก็ไม่ได้ต้องการพรากความฝันของเด็กคนหนึ่ง เขาเพียงหวังว่า... หลิงซูนั่วจะข้ามผ่านสิ่งที่ตัวเองกลัวไปได้ หลังการประชุมจบลง บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิงยังคงดำเนินต่อไปเหมือนทุกวัน ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า... ชื่อของ “หลิงซูนั่ว” ได้ถูกบันทึกอยู่ในรายชื่อนักศึกษาที่อาจารย์หลายคนจับตามองมากที่สุดตั้งแต่ยังไม่เปิดภาคเรียน