ปรึกษาหารือร่วมกัน @2

สามวันต่อมา…

ที่คฤหาสน์ตระกูลหลิง เขตดวงดาวที่ 7 “นั่วนั่ว กินช้า ๆ ก็ได้ลูก ไม่มีใครแย่ง” ซูหว่านชิงอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นลูกสาวตักอาหารเข้าปากคำแล้วคำเล่า จนขนาดหลิงซูอวี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหยุดช้อนกลางอากาศ

“แม่ครับ... ผมว่าที่แม่พูดใช้ไม่ได้กับเด็กสาวคนนี้แล้ว” เขาหันไปมองน้องสาวที่กำลังจัดการสเต็กเนื้อสัตว์ดวงดาวชิ้นที่สามอย่างเอร็ดอร่อย “ผมว่าถ้าผมกินช้ากว่านี้ น้องคงแย่งของผมแน่”

“ใครจะแย่งพี่กันเล่า” หลิงซูนั่วตอบทั้งที่แก้มยังตุ่ยไปด้วยอาหาร “ฉันแค่หิว”

“หิว?”

หลิงซูอวี้เลิกคิ้ว “เธอรู้ไหมอาหารที่เธอกินมันมากแค่ไหน”

เด็กสาวก้มลงมองจานอาหารของตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างไร้เดียงสา “เยอะเหรอ”

ทั้งโต๊ะเงียบ แม้แต่พ่อบ้านที่คอยเสิร์ฟอาหารอยู่ด้านหลังก็ยังหลุดยิ้ม หลิงเทียนอวี่หัวเราะออกมาในที่สุด “ไม่เป็นไร” เขาพูด “กินได้ก็ดีแล้ว หากลูกยังไม่อิ่มเดี๋ยวพ่อให้ห้องครัวทำเพิ่ม”

“พ่อดีที่สุดเลย” ดวงตาของหลิงซูนั่วเป็นประกายทันที “หนูขอเนื้อย่างอีกสองจาน... แล้วก็ปลานึ่งด้วยนะคะ”

“...” คนเป็นพี่ชายถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะวางช้อนลง “น้องสาว เธอแน่ใจนะว่าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย ไม่ใช่เพิ่งออกจากสนามรบ”

หลิงซูนั่วหัวเราะแห้ง ความจริงแล้ว... แม้ร่างกายจะอิ่ม แต่แกนพลังจิตของเธอกลับยังคงดูดซับพลังงานจากอาหารอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่กิน เธอสัมผัสได้ว่าพลังจิตภายในร่างค่อย ๆ มั่นคงขึ้นทีละน้อย ‘โลกนี้ใช้พลังจิต... แต่ร่างกายก็ยังต้องการพลังงานเหมือนเดิม’ เธอคิดตามความเข้าใจของตนเอง ‘ยิ่งแกนพลังจิตแข็งแรง ก็ยิ่งใช้พลังงานมาก’ อดีตเซียนน้อยพยักหน้าอยู่ในใจ ‘กินเยอะหน่อย... คงไม่เป็นไรหรอก’

หลังอาหารเย็น

ขณะที่ซูหว่านชิงกำลังให้แม่บ้านเก็บโต๊ะ หลิงซูนั่วก็เดินตรงไปยังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ ที่นั่น... คือห้องฝึกส่วนตัวของครอบครัวหลิง ภายในห้องโลหะขนาดใหญ่ได้ติดตั้งระบบจำลองแรงโน้มถ่วง ระบบวิเคราะห์พลังจิต และหุ่นฝึกต่อสู้ระดับทหารเอาไว้ครบครัน

“จะเริ่มแล้วเหรอ” หลิงซูอวี้เดินตามลงมา พลางโยนผ้าเช็ดหน้าให้เธอ

“อืม” เด็กสาวรับมาเช็ดเหงื่อ ก่อนเดินเข้าไปกลางสนามฝึก “วันนี้ฉันจะฝึกควบคุมพลังจิต” เธอกล่าวอย่างมั่นใจ “ส่วนพี่...” เธอหันมายิ้ม “ซ้อมกับหุ่นต่อไปเถอะ”

“แหม” หลิงซูอวี้ยักไหล่ “พูดเหมือนตัวเองเก่งแล้ว”

“ยังหรอก” คนเป็นน้องยิ้มบาง “ฉันยังต้องฝึกอีกเยอะ” และนับจากวันนั้น ชีวิตของสองพี่น้องแทบจะวนเวียนอยู่เพียงสองสถานที่นั่นคือโต๊ะอาหารกับห้องฝึก หลิงซูอวี้ฝึกการต่อสู้ การใช้อาวุธ และการควบคุมเมคาเหมือนเดิม ส่วนหลิงซูนั่ว... กลับเลือกใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการฝึกสมาธิ การควบคุมคลื่นพลังจิต และการทำความเข้าใจกับแกนพลังจิตระดับ B ที่เพิ่งได้รับมาหลังจากที่เธอตัดสินใจตอบตกลงกับอธิการบดีไปแล้วว่าจะไม่สละสิทธิ์

ทว่า...

มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยแตะต้องเลย นั่นคือการจำลองสัตว์กลายพันธุ์ประเภทเลื้อยคลานแม้ตัวเธอจะไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็ไม่กล้าประมาทเพราะไม่รู้เลยว่า... ความทรงจำและสัญชาตญาณของหลิงซูนั่วคนเดิม จะตอบสนองรุนแรงเพียงใดเมื่อเผชิญหน้ากับภาพเหล่านั้นอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งรีบร้อน” เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง “เรื่องนี้... ต้องค่อยเป็นค่อยไป”

ในอีกด้านหนึ่ง หลิงเทียนอวี่และซูหว่านชิงกลับยิ่งเป็นห่วงลูกสาวมากขึ้น แม้ผลตรวจทางกายภาพจะเป็นปกติ แต่ทั้งคู่ยังไม่วางใจเรื่องสภาพจิตใจ สุดท้าย... คนเป็นพ่อจึงติดต่อไปยังศูนย์การแพทย์ทหาร ขอให้ศาสตราจารย์โอวหยางจิ้นเดินทางมาตรวจประเมินด้วยตนเอง

วันรุ่งขึ้น

ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวก็ก้าวลงจากรถลอยฟ้าหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิง เขามองบ้านหลังใหญ่ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ผู้อำนวยการศูนย์การแพทย์อย่างผม ปกติไม่ค่อยออกตรวจนอกสถานที่”

ผู้ช่วยที่เดินมาด้วยยิ้มพลางถาม “แล้วทำไมครั้งนี้ถึงตอบรับทันทีครับ”

โอวหยางจิ้นยกแฟ้มข้อมูลในมือขึ้น บนหน้าปกมีเพียงชื่อเดียว ‘หลิงซูนั่ว’ “เพราะเคสนี้... น่าสนใจมาก” เขากล่าวกลั้วยิ้ม “พลังจิตเลื่อนจากระดับ D เป็นระดับ B ภายในคืนเดียว ไม่มีอาการคลุ้มคลั่ง ไม่มีความเสียหายของแกนพลังจิตแต่กลับเหลือเพียงปมหวาดกลัวสัตว์กลายพันธุ์ชนิดเดียว”

เขายิ้มอย่างคนที่เจอโจทย์วิจัยชั้นยอด “ในฐานะหมอ... ผมไม่อยากปล่อยให้เคสหายากแบบนี้หลุดมือ แต่ในฐานะอาจารย์...” สีหน้าของเขาอ่อนโยนลง “ผมหวังว่าเด็กคนนี้ จะสามารถเอาชนะปมในใจของตัวเองได้ในที่สุด” เพราะหากทำได้... เธออาจกลายเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่โดดเด่นที่สุดของคนรุ่นใหม่ก็เป็นได้

หลังจากวันนั้น...

ในที่สุดวันรายงานตัวของนักศึกษาใหม่ก็มาถึง ภายในห้องแต่งตัวชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลหลิง... หลิงซูนั่วยืนอยู่หน้ากระจกบานสูง พลางจัดชายแขนเสื้อเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้เธอไม่ได้เลือกสวมเสื้อผ้าสมัยนิยมของยุคดวงดาว แต่เลือกชุดที่ทำให้ทั้งครอบครัวตกตะลึงตั้งแต่เห็นครั้งแรกแทน ซึ่งชุดนี้เธอได้สั่งซื้อออนไลน์มาจากดาวเทียนกงหลังจากออกจากโรงพยาบาล

ฉีสงหรูฉวินสีฟ้าอ่อนแซมขาว เนื้อผ้าพลิ้วไหวดุจสายน้ำ มีปี้จยาสีขาวปักลายเมฆสีเงินสวมทับด้านนอก เอวบางของเธอคาดด้วยสายแพรสีขาวนวล ส่วนเรือนผมดำขลับครึ่งหนึ่งถูกรวบขึ้นอย่างประณีต อีกครึ่งปล่อยสยายลงมาถึงแผ่นหลัง ประดับปิ่นหยกสีขาวเพียงชิ้นเดียวดูเรียบง่าย... แต่สง่างามจนยากจะละสายตา เด็กสาวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เรียบร้อย” พูดจบ เธอก็เปิดประตูห้องเตรียมตัวจะเดินลงไปยังชั้นล่าง ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องรับแขก... เสียงพูดคุยของทุกคนก็หยุดลงพร้อมกัน… สายตาของหลิงเทียนอวี่ ซูหว่านชิง หลิงซูอวี้ รวมไปถึงพ่อบ้านและแม่บ้านภายในคฤหาสน์ ต่างจับจ้องมายังเด็กสาวที่กำลังเดินลงบันไดอย่างไม่ได้นัดหมาย ผ้าสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน ชายแขนเสื้อยาวอ่อนช้อยดุจสายน้ำ ประกอบกับใบหน้าที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ ทำให้ทุกคนเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ซูหว่านชิงถึงกับยกมือขึ้นปิดริมฝีปากอย่างลืมตัว “นั่วนั่ว...” เธอเอ่ยเรียกลูกสาวอย่างไม่มั่นใจนัก “ลูก... สวยมาก”

แม้แต่หลิงเทียนอวี่ที่ผ่านผู้คนมานับไม่ถ้วน ยังอดพยักหน้าเห็นพ้องไม่ได้ “ถ้าไม่เห็นกับตา... พ่อคงคิดว่าลูกสาวพ่อหลุดออกมาจากพิพิธภัณฑ์อารยธรรมโบราณ”

หลิงซูนั่วยิ้มกว้าง พลางหมุนตัวเบา ๆ หนึ่งรอบ “สวยใช่ไหมคะ หนูเลือกอยู่นานเลยตอนแรกก็ลังเลว่าจะเอาสีขาวหรือสีฟ้า... สุดท้ายก็เลือกสีนี้”

ซูหว่านชิงเดินเข้ามาจับชายแขนเสื้อของลูกสาวอย่างแผ่วเบา “เนื้อผ้าดีมาก” เธอเอ่ยชม “ลูกไปซื้อจากที่ไหน”

“สั่งออนไลน์ค่ะ” หลิงซูนั่วตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “ร้านดังของดาวเทียนกง เขาว่าเป็นดาวที่รวมชุดอารยธรรมโบราณไว้เยอะที่สุด หนูเลือกอยู่นานกว่าจะได้มาแต่ราคาก็แอบแรงเอาเรื่อง”

คนเป็นพ่อที่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา หากลูกชอบก็ซื้อเถอะ” เขามองลูกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ “แต่ต้องยอมรับจริง ๆ ว่า... ชุดนี้เหมาะกับลูกมาก”

“คุณพูดถูกค่ะ” ซูหว่านชิงยิ้มอ่อน “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชุดโบราณจะดูสวยขนาดนี้” คำกล่าวของผู้ให้กำเนิดเจ้าของร่างทำให้ซูนั่วเกิดความมั่นใจมากขึ้น “หนูสั่งมาหลายแบบเลย แม่จะลองดูสักชุดไหมคะ”

ซูหว่านชิงหัวเราะอย่างอดไม่อยู่พลางส่ายหน้า “ไว้คราวหน้าดีกว่าจ้ะ” เธอโบกมือปฏิเสธแทบไม่ต้องคิด “แม่ใส่ตอนนี้คงไม่สวยเท่าลูกหรอก”

“ใครบอกล่ะคะ” หลิงซูนั่วรีบเดินเข้าไปคล้องแขนผู้เป็นแม่ “แม่สวยอยู่แล้ว ถ้าใส่ชุดแบบนี้ต้องเหมือนคุณหนูใหญ่ในตระกูลโบราณแน่ ๆ” คำชมของลูกสาวทำให้ซูหว่านชิงหัวเราะจนตาหยี

“ปากหวานจริง ๆ”

หลิงเทียนอวี่มองสองแม่ลูก ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “ถ้าลูกชอบชุดแนวนี้ก็ซื้อเพิ่มได้” เขายิ้มเต็มใบหน้า “แต่พ่อมีข้อแม้ข้อเดียว”

หลิงซูนั่วเอียงคอ

“อะไรคะ”

“ห้ามซื้อจนตู้เสื้อผ้าไม่พอใส่”

“...” เด็กสาวยิ้มแห้ง “หนู... จะพยายามค่ะ”

หลิงซูอวี้ที่ยืนกอดอกอยู่ด้านข้างหัวเราะทันที “ผมว่าอีกไม่นานคงต้องต่อเติมห้องแต่งตัวใหม่” คนเป็นพี่เอ่ยอย่างรู้ทัน “เธอสั่งมาหลายชุดไม่ใช่เหรอ”

“ก็... นิดหน่อยเอง”

“นิดหน่อยของเธอนี่กี่ชุด”

หลิงซูนั่วยื่นนิ้วมานับอย่างจริงจัง “สิบสอง...” เธอหยุดคิด “หรือสิบสี่นะ”

หลิงซูอวี้ถึงกับยกมือกุมหน้าผาก “นี่เรียกนิดหน่อยเหรอ” เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องรับแขก แม้แต่พ่อบ้านกับแม่บ้านยังแอบอมยิ้ม บรรยากาศภายในคฤหาสน์เต็มไปด้วยความอบอุ่น

หลังจากพูดคุยกันอีกพักใหญ่คนเป็นพ่อจึงเหลือบมองเวลา ก่อนลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ” เสียงของเขาเจือแววจริงจังระคนหม่นลง “ถ้าออกเดินทางตอนนี้ จะถึงดาวเทียนซิงช่วงเย็นพอดี” พี่น้องฝาแฝดพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “พวกเราจะไปส่งลูกทั้งสองจนถึงบ้านพักจากนั้นพ่อกับแม่จะกลับทันที”

หลิงซูอวี้พยักหน้า “ครับ”

ไม่นานนัก...

สมาชิกทั้งสี่คนก็เดินมายังโรงเก็บยานของคฤหาสน์ ประตูโลหะขนาดมหึมาค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมเสียงกลไกอันแผ่วเบา เบื้องหน้าปรากฏยานบินส่วนบุคคลสีเงินอมขาวลำหนึ่ง จอดนิ่งอยู่บนแท่นแม่เหล็ก ตัวลำเพรียวบางแต่สง่างาม เส้นสายโค้งมน สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกาย หลิงซูนั่วทอดสายตามองอย่างสนใจ แม้จะได้รับความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมมาทั้งหมดแล้วอีกทั้งยังเคยนั่งมาครั้งหนึ่งตอนออกจากโรงพยาบาล แต่สำหรับเธอ... ก็ยังอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

“ไปกันเถอะ” คนเป็นพ่อเอ่ยพลางกดปุ่มบนกุญแจคริสตัล

ฟู่... ประตูยานเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ ทุกคนต่างทยอยขึ้นไปด้านใน ภายในห้องโดยสารกว้างขวางราวกับห้องนั่งเล่นขนาดย่อม เบาะหนังสีครีมเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ หน้าต่างกระจกใสเผยให้เห็นทิวทัศน์ภายนอกได้เกือบสามร้อยหกสิบองศา เมื่อพวกเขานั่งลงเรียบร้อยตัวยานก็ค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจากแท่นจอดอย่างนุ่มนวลไร้แรงสั่นสะเทือน ก่อนจะทะยานออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลิง มุ่งหน้าสู่ท่าอวกาศประจำเขตดวงดาวที่ 7 หลิงซูนั่วนั่งมองวิวด้านนอกเงียบ ๆ เมืองขนาดมหึมาค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ ตึกระฟ้าสีเงิน ทางด่วนลอยฟ้า ยานบินนับไม่ถ้วน รวมถึงยานขนส่งขนาดยักษ์ที่บินอยู่เหนือชั้นเมฆ ทุกสิ่งล้วนแตกต่างจากโลกเซียนโดยสิ้นเชิง แต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ในแบบของมันเอง เด็กสาวเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะกำหมัดแน่นอยู่บนตัก

‘อีกไม่นาน... ฉันจะก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง จากนั้น... ฉันจะเริ่มต้นเส้นทางสู่การเป็นผู้บัญชาการของจักรวรรดิอย่างแท้จริง’

ยานบินพุ่งทะยานขึ้นเหนือชั้นบรรยากาศ ไม่นานนัก... ภาพของดาวเคราะห์สีน้ำเงินเบื้องหลังก็ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ ขณะที่เบื้องหน้า ประตูวาร์ปขนาดมหึมาซึ่งเชื่อมระหว่างเขตดวงดาว กำลังส่องแสงสีฟ้าครามอย่างงดงาม รอคอยการมาถึงของพวกเขา...