ตอนที่ 133 ตอบแทนด้วยร่างกาย

        จี้เยี่ยนจื๋อขมวดคิ้วมุ่นในทันที แววตาเคร่งขรึมแฝงไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ "จี้ทิงเนี่ยนะจะร้องไห้?"

       สมกับที่เป็นพี่น้องกันจริงๆ ปฏิกิริยาตอบโต้ถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน

       เสิ่นมู่หลานทำหน้าตึง "ทำไมเขาจะร้องไห้ไม่ได้ล่ะ ก็ดูคำพูดคำจาที่มันทิ่มแทงใจคนของนายสิ ต่อให้เขาเป็นทรานส์ฟอร์เมอร์สก็คงถูกนายทิ่มจนพรุนไปแล้ว"

       เขาพูดต่อด้วยความระอา "หลายปีมานี้ก็มีแค่ฉันคนเดียวที่ทนนายได้นะ จำได้ไหมตอนที่เราสองคน..."

       "พูดเรื่องจี้ทิง" จี้เยี่ยนจื๋อเอ่ยขัดขึ้นทันควัน

       เสิ่นมู่หลานพยายามกลั้นใจไม่ให้กลอกตาใส่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ก็ได้ งั้นพูดเรื่องจี้ทิง นายเคยคิดบ้างไหมว่าลำพังแค่นายทำตัวดุร้าย ปากร้ายใส่เขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแบบนี้ ถ้าวันหน้าเขาไปเจอคนเลวที่ไหนมาหยอดคำหวานใส่เข้าหน่อย จี้ทิงจะไม่ถูกหลอกจนเดินตามเขาต้อยๆ ไปในไม่กี่นาทีเลยเหรอ?"

       จี้เยี่ยนจื๋อจ้องมองเขาอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วตอนที่นายถูกเมิ่งอวิ๋นจี้หลอก นั่นเป็นเพราะพี่ชายนายชอบดุด่านายเวลาอยู่ที่บ้านหรือเปล่าล่ะ?"

       เสิ่นมู่หลานกัดฟันกรอดพลางหรี่ตาลง "จี้เยี่ยนจื๋อ อย่ามาบีบคั้นกันให้มากนักนะ!"

       สิ้นคำพูดนั้น ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียง 'ตูม!' ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องของเจ้าโต้วเปา

       เสิ่นมู่หลานมองไปตามเสียงโดยสัญชาตญาณ ทว่าจู่ๆ เขาก็ถูกจี้เยี่ยนจื๋อคว้าแขนไว้ "เมื่อกี้นายบอกว่าจี้ทิงอยู่ที่สวนหลังบ้านใช่ไหม?"

       เสิ่นมู่หลานสูดหายใจเฮือก ทั้งคู่รีบวิ่งไปยังสวนหลังบ้านทันที

       ทันทีที่เปิดประตูออก เจ้าโต้วเปาที่เนื้อตัวเปียกโชกก็พุ่งเข้าใส่เสิ่นมู่หลานจนเขาเซถลา ทว่ายังไม่ทันจะได้ตั้งหลัก เสียงน้ำสาดกระเซ็นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

       จี้เยี่ยนจื๋อกระโดดลงไปในสระน้ำที่เต็มไปด้วยโคลนเลนและสิ่งปฏิกูล เขายื่นแขนทั้งสองข้างออกไปรวบตัวจี้ทิงที่ล้มคว่ำอยู่ในนั้นขึ้นมา

       "พระเจ้า..."

       เสิ่นมู่หลานผละจากโต้วเปาแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความร้อนรน "เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม?"

       จี้เยี่ยนจื๋อไม่มีกะจิตกะใจจะเอ่ยตอบ เขากึ่งลากกึ่งอุ้มพาจี้ทิงขึ้นมาจากน้ำ

       จี้ทิงเปียกปอนไปทั้งตัว ใบหน้าขาวซีดเผือด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจหรือความหนาวเหน็บกันแน่ แต่ยังดีที่เขายังมีสติอยู่ เพียงแต่ยังพูดไม่ออก

       จี้เยี่ยนจื๋อถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออกแล้วห่อตัวเขาไว้ "เข้าไปข้างในก่อน!"

       ทั้งสามรีบย้ายจากสวนหลังบ้านขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสอง ทันทีที่เข้าประตูมา เสิ่นมู่หลานก็รีบส่งผ้าเช็ดตัวให้ "เร็วเข้าๆ เช็ดตัวก่อน"

       ริมฝีปากของจี้ทิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ฟันกระทบกันรัว พลางพูดว่า "ระ... ร่างกาย... อยู่ในสภาวะ... ที่สูญเสียความร้อน... อย่างรวดเร็ว..."

       "หุบปาก"

       จี้เยี่ยนจื๋อดุใส่เสียงเข้ม ก่อนจะโยนผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วลงมือแกะกระดุมเสื้อตัวนอกของอีกฝ่ายด้วยตัวเอง

       จี้ทิงพยายามจะยื่นมือที่สั่นเทาขึ้นมาจัดการเอง แต่ก็ถูกจี้เยี่ยนจื๋อตีมือจนต้องลดลงตามเดิม

       เสิ่นมู่หลานทนดูไม่ได้ "เบามือหน่อยสิ"

       จี้เยี่ยนจื๋อไม่มีเวลาแม้แต่จะปรายตามองเขา หลังจากถอดเสื้อโค้ทและเสื้อไหมพรมออกแล้ว เขาก็จัดการดึงกางเกงออกเป็นลำดับสุดท้าย จนเหลือเพียงเสื้อผ้าชั้นในสุดสองชิ้น เขาจึงอุ้มจี้ทิงขึ้นแล้วพาไปส่งที่ห้องน้ำ

       "อาบเองไหวไหม?"

       จี้ทิงพยักหน้าอย่างสั่นเทา จี้เยี่ยนจื๋อจึงสำทับว่า "ฉันจะอยู่หน้าประตู มีอะไรก็เรียก"

       พูดจบเขาก็ถอยออกมาแล้วปิดประตูลง

       "เสิ่นมู่หลาน ไปหาเสื้อผ้าสะอาดๆ มาชุดหนึ่ง"

       เสิ่นมู่หลานไปค้นที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบออกมาสองสามชุดให้เลือก "พวกนี้พอได้ไหม?"

       จี้เยี่ยนจื๋อปรายตามอง "นายเคยใส่หรือยัง ถ้าใส่แล้วไม่เอา"

       เสิ่นมู่หลานขมวดคิ้ว "เมื่อกี้สระโคลนสกปรกขนาดนั้นนายยังกล้าโดดลงไป พอตอนนี้ดันจะมาทำเป็นรักสะอาดขึ้นมาซะงั้น อีกอย่าง นายต่างหากที่เรื่องมาก แต่จี้ทิงเขาไม่ใช่คนเรื่องมากแบบนั้นสักหน่อย"

       แววตาของจี้เยี่ยนจื๋อฉายแววเย็นยะเยือก "นายยังมีหน้ามาพูดอีก สวนหลังบ้านมีสระน้ำ นายให้เจ้าหูน้อยจี้ไปที่นั่นทำไม?"

       "ไม่ใช่นะ เขาไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะตกลงไปในนั้นได้!"

       จี้เยี่ยนจื๋อไม่ตอบคำ แต่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าเต็มไปด้วยความกดดัน

       เสิ่นมู่หลานหมดคำจะพูด ได้แต่ยอมจำนน "ก็ได้ๆ ความผิดฉันเอง พอใจหรือยัง?"

       เขามองเห็นท่อนล่างของจี้เยี่ยนจื๋อที่เต็มไปด้วยน้ำและโคลน จึงตบเข้าที่แขนอีกฝ่ายเบาๆ "เอาเถอะ นายน่ะอย่ามัวแต่ยืนทื่ออยู่ตรงนี้เลย ห้องข้างๆ ก็มีห้องน้ำ รีบไปอาบน้ำล้างตัวซะ"

       "ฉันจะรอจี้ทิงอาบให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไป"

       "เฮ้อ... ฉันก็อยู่ตรงนี้ไง เดี๋ยวฉันดูให้เอง"

       จี้เยี่ยนจื๋อเงียบไปอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน เขายังคงยืนปักหลักอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

       "จิ๊ๆ ..." เสิ่นมู่หลานหรี่ตาลง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "นี่นาย... คงไม่ได้กลัวว่าถ้าจี้ทิงเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาข้างใน แล้วฉันเข้าไปช่วยจะเห็นเขาตอนเปลือยหรอกนะ?"

       จี้เยี่ยนจื๋อเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา "นายยอมรับแล้วสินะว่าตัวเองน่ะใจทราม?"

       "จี้เยี่ยนจื๋อ นายยังเป็นคนอยู่ไหม! เขาตกลงไปในน้ำขนาดนั้น ฉันจะไปมีความคิดบ้าๆ แบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่ใช่พวกวิตถารนะเว้ย!"

       เสิ่นมู่หลานโกรธจนหน้าแดงก่ำพลางชี้หน้าอีกฝ่าย "ฉันบอกว่านายเห็นจี้ทิงเป็นลูกสาวนายก็ไม่ยอมรับ นายจะโอ๋เขาเป็นเด็กน้อยน่ะฉันไม่ว่าหรอก แต่อย่ามาหาว่าฉันเป็นไอ้หื่นกามนะ นายมันบ้าไปแล้ว!"

       จี้เยี่ยนจื๋อขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจที่อีกฝ่ายเสียงดัง "ฉันจำได้ว่าสวนหลังบ้านนายมีกล้องวงจรปิด ไปเปิดย้อนหลังดูซะ"

       "ไม่ไป!"

       จี้เยี่ยนจื๋อแค่นยิ้มเย็น "ไม่ไปใช่ไหม... งั้นพรุ่งนี้ฉันจะสั่งคนมาถล่มเรือนไม้แห่งเมฆหมอกของนายให้ราบเป็นหน้ากลอง"

       เสิ่นมู่หลานถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห เขาชูนิ้วกลางให้เป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพระดับสากล ก่อนจะเดินฮึดฮัดจากไป

       เพียงไม่กี่นาที เขาก็เดินถือไอแพดขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง

       เสิ่นมู่หลานยัดมันใส่มือจี้เยี่ยนจื๋อแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น "มีตาไว้ดู ก็ดูเอาเองเถอะ"

       จี้เยี่ยนจื๋อปลดล็อกไอแพดแล้วกดปุ่มเล่นวิดีโอ ภาพเริ่มต้นที่จี้ทิงสังเกตเห็นลูกบอลของโต้วเปาตกลงไปในสระน้ำ เขาจึงไปหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวมา

       หลังจากเอื้อมอยู่อีกสองสามครั้งแล้วพบว่าความยาวไม่พอ จี้ทิงก็เริ่มใช้สายตาวัดระยะของสระน้ำ คล้ายกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่างก่อนจะเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

       คราวนี้เขาเอื้อมถึง ทว่าเพียงแค่เริ่มขยับไม้กวาด เจ้าโต้วเปาก็พุ่งตัวลงไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างตื่นเต้น

       จี้ทิงชะงักไป "โต้วเปา กลับมานี่"

       โต้วเปาสะบัดหางรัวๆ ใช้จมูกดุนลูกบอลไปข้างหน้า คล้ายจะบอกให้จี้ทิงขว้างให้มันอีก

       จี้ทิงกวักมือเรียก "โต้วเปา กลับมาก่อน ถ้ากลับมาแล้วฉันจะเล่นด้วย"

       เจ้าโต้วเปายิ่งตื่นเต้นจนยกขาหน้าขึ้นตะกุยบนพื้นน้ำแข็ง เพียงไม่กี่ครั้ง รอยร้าวสองรอยก็ปรากฏขึ้นบนแผ่นน้ำแข็ง

       จี้ทิงเลิกเรียก เขาทิ้งไม้กวาดลงแล้วค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า พยายามจะคว้าขาหน้าของมันไว้

       ทว่าในจังหวะที่จี้ทิงกำมือแน่นเตรียมจะฉุดเจ้าฮัสกี้ขึ้นมา เจ้าโต้วเปากลับดิ้นรนจนพื้นน้ำแข็งที่เดิมทีก็บางอยู่แล้วพลันแตกกระจายในพริบตา ส่งผลให้ทั้งคนทั้งสุนัขร่วงหล่นลงไปในสระน้ำพร้อมกัน

       เมื่อตกลงไปในน้ำ จี้ทิงก็รีบพยุงตัวยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาอุ้มโต้วเปาขึ้นหวังจะพาออกไป แต่เจ้าโต้วเปาที่กำลังตื่นตกใจกลับถีบขาหลังใส่เข้าอย่างจัง ทำให้จี้ทิงเสียการทรงตัวแล้วหงายหลังลงไปในน้ำอีกรอบ

       หลังจากเห็นเจ้าโต้วเปากระโดดขึ้นจากสระน้ำได้สำเร็จ จี้เยี่ยนจื๋อก็หันมามองเสิ่นมู่หลานด้วยสีหน้า 'อ่อนโยน' "นายมีคำพูดสุดท้ายอะไรจะสั่งเสียไหม?"

       เสิ่นมู่หลานรู้สึกเสียใจภายหลังสุดซึ้ง ถ้าเขารู้แต่แรกว่าต้นเหตุที่ทำให้จี้ทิงตกน้ำคือเจ้าโต้วเปา เขาคงไม่มีวันเอาคลิปนี้ให้จี้เยี่ยนจื๋อดูเด็ดขาด

       เขายกหมัดขึ้นป้องปากแสร้งไอแก้เก้อด้วยความกระอักกระอ่วนใจอย่างถึงที่สุด "ฉันชดเชยให้จี้ทิงแน่นอน คือแบบว่า... เจ้าโต้วเปามันก็แค่หมาโง่ตัวหนึ่ง..."

       "ลูกไม่ได้รับการสั่งสอน เป็นความผิดของพ่อ" จี้เยี่ยนจื๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน "ถ้าไม่ใช่เพราะจี้ทิง คนที่ตกลงไปในน้ำวันนี้ก็คือนาย"

       "งั้น... งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ให้ฉันตอบแทนด้วยร่างกายเลยไหมล่ะ?"

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^