15. ตอนที่ 13 ค่าตอบแทนความใส่ใจ
ตอนที่ 13 ค่าตอบแทนความใส่ใจ
เมื่อเห็นเผิงเทียนกินกุยช่ายจี่จนหมดแล้ว อี้หนิงจึงเก็บจานใส่ตะกร้า ก่อนลุกขึ้นยืน
“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะ”
จากนั้นเธอก็หันไปหาเผิงซิ่ว
“กลับกันเถอะ ซิ่วซิ่ว”
“อืม”
เผิงซิ่วรับคำ ก่อนออกเดินนำไปตามทางดิน อี้หนิงก้าวตามไปได้เพียงสองก้าวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหันกลับไปมองเผิงเทียนอีกครั้ง
ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นภรรยาหันกลับมา เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ตอนเย็นอย่ากลับค่ำนักล่ะ”
เผิงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
อี้หนิงยิ้มให้เขาอีกครั้ง แล้วจึงหันกลับมาเดินต่อ ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่สิบก้าว สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งที่ตกอยู่บนพื้นดิน
เธอหยุฝีเท้าทันที ก่อนจะเหลือบมองเผิงซิ่วที่เดินนำอยู่ด้านหน้า เมื่อเห็นว่าเด็กสาวไม่ได้หันกลับมา จึงรีบย่อตัวลงหยิบแผ่นกระดาษใบนั้นขึ้นมาดู
ทันทีที่เห็นตัวเลขบนธนบัตร ดวงตาของหญิงสาวก็เบิกกว้าง
สิบหยวน!
ไม่ใช่หนึ่งเหมา แต่เป็นสิบหยวนจริงๆ!
อี้หนิงกำธนบัตรในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมองเผิงเทียน เขากลับลงไปทำงานในร่องน้ำแล้ว
“แค่เอาข้าวมาส่ง เขาดีใจขนาดนี้เลยหรือ?” เธอพึมพำเบา ๆ
“พี่สะใภ้!”
เสียงเผิงซิ่วดังมาจากด้านหน้า
อี้หนิงสะดุ้ง รีบยัดธนบัตรใส่กระเป๋ากางเกงทันที
“ทำไมไม่เดินมาล่ะ?” เผิงซิ่วถาม
“กำลังไป!”
“เมื่อกี้พี่ก้มเก็บอะไรหรือ?”
หัวใจของอี้หนิงกระตุกวูบ เด็กคนนี้ตาดีเกินไปแล้ว
“ไม่ได้เก็บอะไรสักหน่อย”
“แต่ฉันเห็นพี่ก้มลงนี่นา”
“ก้อนหินเข้ารองเท้าน่ะ”
เผิงซิ่วก้มมองรองเท้าผ้าของพี่สะใภ้อย่างสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
อี้หนิงไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวซักถามต่อ เธอรีบสาวเท้าเดินแซงหน้าไปทันที
“รีบกลับบ้านกันเถอะ แดดร้อนจะแย่อยู่แล้ว!”
เผิงซิ่วมองตามแผ่นหลังของพี่สะใภ้ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่ยังเดินช้าอยู่เลย จู่ ๆ กลับรีบขึ้นมาเสียอย่างนั้น แปลกคนจริง ๆ
เมื่อกลับถึงบ้าน อี้หนิงก็ขอตัวเข้าห้องนอนทันที เธอเดินตรงไปที่หัวเตียง สอดมือลงใต้หมอนแล้วหยิบเงินที่ซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ออกมา จากนั้นจึงนำธนบัตรสิบหยวนใบใหม่มาวางรวมกันบนเตียง
อี้หนิงจ้องเงินตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย เงินจำนวนนี้หากอยู่ในโลกเดิมของเธอคงซื้ออะไรไม่ได้มากนัก แต่ในยุคนี้กลับมีค่ามหาศาล อย่างน้อยก็เพียงพอจะซื้อเนื้อหมูและข้าวสารได้หลายสิบจิน หรือซื้อผ้าฝ้ายมาตัดเสื้อผ้าใหม่ให้คนในบ้านได้หลายชุด
ทว่าปัญหาใหญ่ที่สุดยังคงเหมือนเดิม
คูปอง!
มีเงินแต่ไม่มีคูปองก็ใช่ว่าจะซื้อทุกอย่างได้ตามใจ โดยเฉพาะข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และน้ำตาล
คิดแล้วอี้หนิงก็อดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนจะเก็บเงินทั้งหมดใส่ห่อผ้าเล็ก ๆ แล้วนำไปซ่อนไว้ในซอกด้านหลังตู้เสื้อผ้า แล้วเดินกลับไปที่ครัวเพื่อตรวจดูเสบียงที่เหลืออยู่
ยังดีที่มีแป้งข้าวโพดเหลืออยู่มากพอสมควร เมื่อรวมกับแป้งเก่าที่เหลืออยู่ก่อนหน้า หากใช้อย่างประหยัดก็น่าจะพอให้คนทั้งบ้านกินได้อีกหลายวัน
แต่ปัญหาตอนนี้คือ...กับข้าวไม่มีแล้ว!
อี้หนิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะปิดตู้เก็บกับข้าว แล้วเดินออกจากห้องครัวไปทางหลังบ้าน ก็เห็นแม่สามีกำลังนั่งยอง ๆ ถอนหญ้าอยู่กลางแปลงผัก
ในยุคสมัยที่การเพาะปลูกส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การจัดการของกองการผลิต ชาวบ้านยังพอมีแปลงผักส่วนตัวขนาดเล็กไว้ปลูกพืชผักกินเองได้บ้าง แต่ห้ามปลูกเพื่อการค้าเด็ดขาด แปลงผักหลังบ้านนี้จึงเป็นเหมือนที่พึ่งสุดท้ายที่ช่วยยื้อชีวิตให้ครอบครัวเผิงไม่ต้องอดตาย
แม้จะไม่ได้มีผักมากมาย แต่ก็ช่วยให้พวกเขามีกับข้าวเพิ่มขึ้นในวันที่เสบียงร่อยหรอ
ชุนฟางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้
“ออกมาทำไมล่ะลูก แดดยังแรงอยู่เลย”
อี้หนิงย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างแปลงผัก เธอกวาดสายตามองแปลงผักทั้งหมดอีกครั้ง กุยช่ายที่เคยขึ้นอยู่หลายสิบกอถูกเธอตัดไปทำอาหารหลายครั้งแล้ว แม้จะยังเหลืออยู่ แต่ก็คงต้องปล่อยให้แตกใบใหม่อีกสักพัก
ส่วนผักกาดขาวก็เหลืออยู่ไม่กี่ต้น หากเก็บไปทำอาหารอีกสองสามมื้อ แปลงผักแห่งนี้ก็คงแทบไม่เหลืออะไรให้กินแล้ว
อี้หนิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม
“แม่คะ ปกติถ้าธัญพืชในบ้านไม่พอกินก่อนถึงรอบแบ่งเสบียง บ้านอื่นเขาทำยังไงกันหรือคะ?”
ชุนฟางชะงักมือที่กำลังถอนหญ้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ถ้าบ้านไหนยังพอมี ก็อาจหยิบยืมกันก่อน พอถึงรอบแบ่งค่อยคืน แต่ช่วงนี้หลายบ้านก็ไม่ได้เหลือมากนัก”
“แล้วในคลองมีปลาหรือเปล่าคะ?”
“มีสิ”
“จับได้ไหม?”
“คลองใหญ่จับได้ แต่คนไปจับกันเยอะ ปลาตัวใหญ่ๆ ไม่ค่อยเหลือแล้วล่ะ ส่วนลำธารแถวเชิงเขาฝั่งตะวันออก บางทีก็พอมีปลาตัวเล็กกับหอยอยู่บ้าง”
ดวงตาของอี้หนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “แล้วบนเขา... เราขึ้นไปหาของป่าได้ไหมคะ?”
ชุนฟางมองลูกสะใภ้ด้วยความประหลาดใจ เหตุใดจู่ ๆ อี้หนิงถึงถามเรื่องพวกนี้ราวกับไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้มาตั้งแต่เกิด
“ไปได้สิ แต่ช่วงนี้พวกผลไม้ป่ากับเห็ดไม่ค่อยมีแล้วล่ะ”
“แล้วหน่อไม้ล่ะคะ?”
“หน่อไม้ช่วงนี้ก็หมดฤดูแล้วเหมือนกัน”
อี้หนิงฟังแล้วก็ไม่ได้ผิดหวังนัก ไม่มีเห็ด ไม่มีหน่อไม้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอย่างอื่นให้เก็บเสียหน่อย
“พรุ่งนี้เช้าฉันอยากไปหาผักป่าค่ะ”
ชุนฟางมองลูกสะใภ้อย่างประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของเผิงซิ่วก็ดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน
“พี่เนี่ยนะ! จะขึ้นเขาไปเก็บผักป่า?”
อี้หนิงหันไปมอง ก็เห็นเผิงซิ่วกำลังยืนกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างเห็นได้ชัด
“พี่คงจะเก็บหญ้ากลับมาเต็มตะกร้ามากกว่ามั้ง”
“ถ้าอย่างนั้นเธอต้องไปกับฉัน”
เผิงซิ่วชะงัก “ทำไมฉันต้องไปด้วย?”
“ก็เธอรู้จักผักป่าดีกว่าฉันไม่ใช่หรือ?”
“แล้วไง?”
“ก็ไปช่วยฉันดูสิ จะได้ไม่เก็บหญ้ากลับมาอย่างที่เธอว่า”
"ฉันไม่ไปหรอก พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง"
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวก็ได้”
“ไม่ได้!” คราวนี้คนที่พูดกลับเป็นชุนฟาง
“ลูกไม่เคยขึ้นเขามาก่อน จะไปคนเดียวได้อย่างไรกัน หากหลงป่าขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
“ฉันแค่จะไปแถวเชิงเขาเองค่ะ ไม่ได้คิดจะเข้าไปลึก”
“แถวเชิงเขาก็ไม่ได้!” ชุนฟางยืนยันหนักแน่น
เผิงซิ่วมองมารดาสลับกับพี่สะใภ้ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ก็ได้ๆ...ฉันไปด้วยก็ได้”
คำตอบของเผิงซิ่วทำให้อี้หนิงยิ้มออกมาทันที “ดีเลย! งั้นพรุ่งนี้เราออกไปแต่เช้านะ”
“อืม” เผิงซิ่วถอนหายใจยาว ความจริงพรุ่งนี้เธอตั้งใจว่าจะไปช่วยขุดคลองส่งน้ำกับพี่ชาย แม้จะได้แต้มแรงงานน้อยกว่าพวกผู้ชาย แต่ก็ยังดีกว่านั่งอยู่บ้านเฉย ๆ
ช่วงนี้งานในกองการผลิตที่เหมาะกับผู้หญิงมีไม่มากนัก งานถอนหญ้าในแปลงนาก็เสร็จไปก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนงานหลักในตอนนี้ล้วนเป็นงานใช้แรงหนัก ทั้งขุดลอกคลอง ซ่อมคันส่งน้ำ และขุดดินเสริมคันนา