ตอนที่ 14 รสชาติของความอดอยากที่แท้จริง

ยามบ่ายผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งขอบฟ้าทิศตะวันตกเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายไปหลังแนวทิวเขา

เสียงเปิดประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้น

เผิงเทียนแบกจอบเหล็กเล่มเดิมก้าวเข้ามาในลานบ้าน เสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นบนร่างเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ชายหนุ่มยกแขนขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามขมับ ก่อนเดินตรงไปยังมุมกำแพงที่ใช้เก็บเครื่องมือทำงาน

ทว่ายังไม่ทันเดินไปถึง เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน

“กลับมาแล้วหรือ?”

เผิงเทียนหยุดฝีเท้า

อี้หนิงยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปหาเขาในมือมีขันน้ำกับผ้าขนหนูผืนเก่า เธอเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนยื่นขันน้ำให้

“เหนื่อยไหม? ล้างหน้าล้างตาก่อนสิ”

เผิงเทียนชะงักไปเล็กน้อย เขามองขันน้ำและผ้าขนหนูในมือภรรยาอย่างแปลกใจ

อี้หนิงที่ยื่นขันน้ำให้เริ่มเมื่อยแขนจึงพูดขึ้น “รับไปสิ”

ชายหนุ่มเหมือนได้สติ เขารีบวางจอบพิงไว้ข้างกำแพง ก่อนยื่นมือมารับขันน้ำจากเธอ จากนั้นเขาก็หันไปล้างหน้าอีกทาง

อี้หนิงยืนมองอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูตามไปให้ เผิงเทียนเช็ดหน้าเสร็จแล้วจึงยื่นขันคืนให้เธอ

ชายหนุ่มหลุบตาลงเล็กน้อย แต่อี้หนิงสังเกตเห็นว่าปลายหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้อายุยี่สิบเจ็ดแล้วแท้ ๆ แต่บางครั้งกลับดูเหมือนเด็กหนุ่มที่ไม่เคยถูกผู้หญิงทำดีด้วยมาก่อน

แต่เมื่อนึกถึงนิสัยเจ้าของร่างเดิมก็คงไม่แปลก วันไหนที่เผิงเทียนกลับเข้าบ้านแล้วไม่ถูกหาเรื่องด่า ก็นับว่าเป็นวันที่ดีมากแล้ว เธอมองใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเขา ก่อนเอ่ยขึ้น

“จริงสิ ฉันมีเรื่องจะบอกคุณด้วย”

เผิงเทียนเงยหน้าขึ้นมองทันที

“อีกสามวันฉันจะไปช่วยงานครัวของกองผลิตแล้วนะ”

คิ้วเข้มของชายหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย

อี้หนิงเห็นสีหน้าของเขาก็อดยิ้มไม่ได้

“ตกใจล่ะสิ?”

เผิงเทียนพยักหน้าทันที

“ถึงจะยังไม่รู้ว่าเขาจะให้ทำอะไร แต่ก็คงได้แต้มแรงงานมาบ้าง อย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาภาระของคุณได้สักนิด”

เผิงเทียนไม่รู้ว่าเหตุใดภรรยาจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

อี้หนิงมองรอยยิ้มนั้นแล้วชะงักไปเล็กน้อย เธอเพิ่งสังเกตว่าตอนเผิงเทียนยิ้ม ใบหน้าที่ปกติดูเคร่งขรึมกลับอ่อนโยนขึ้นมากทีเดียว ความจริงผู้ชายคนนี้ไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอเข้าใจในตอนแรกเลยสักนิด เพียงแค่เขาพูดไม่ได้เท่านั้น อีกทั้งยังถูกภรรยาปฏิบัติอย่างเลวร้ายมานาน จึงไม่ค่อยกล้าแสดงความรู้สึกออกมาเท่านั้น

“เอาล่ะ คุณไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

เผิงเทียนพยักหน้า

อี้หนิงหมุนตัวเตรียมนำขันน้ำกลับไปเก็บ แต่ในวินาทีบนพื้นดินข้างปลายเท้าของเธอก็มีธนบัตรใบหนึ่งวางอยู่

สิบหยวนอีกแล้ว!

อี้หนิงรีบเหลือบมองเผิงเทียนที่กำลังเดินเข้าบ้านไป ก่อนจะก้มลงเก็บธนบัตรขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

'แค่เตรียมน้ำให้เขาล้างหน้า พูดจาดี ๆ ด้วยไม่กี่ประโยค ก็ได้เงินมาตั้งสิบหยวนเชียวหรือ?'

อี้หนิงหันไปมองแผ่นหลังกว้างของสามีอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเผิงเทียนจะดีใจกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้มากกว่าที่เธอคิดเสียอีก

หลังจากอาบน้ำเสร็จ อี้หนิงก็กลับเข้ามาในห้องนอน เผิงเทียนกำลังนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงอยู่ เมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามา เขาก็รีบขยับตัวนั่งตรง ก่อนเลื่อนออกไปทางฝั่งของตนเล็กน้อย

อี้หนิงเห็นแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้ เขาคงกลัวว่าจะถูกเธอตำหนิอีกตามเคย เธอเดินไปนั่งลงบนเตียงอีกฝั่ง ก่อนหันไปหาเขา

“เผิงเทียน”

ชายหนุ่มหันมามองทันที

“พรุ่งนี้ฉันจะขึ้นเขากับซิ่วซิ่ว ไปหาผักป่านะ”

เผิงเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นชี้มาที่เธอ แล้วชี้ออกไปทางด้านนอก จากนั้นทำมือเป็นรูปยอดเขา

อี้หนิงกะพริบตา “อะไร?”

ชายหนุ่มทำท่าทางเดิมซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาชี้ไปทางภูเขา ก่อนส่ายหน้าอย่างหนักแน่น

อี้หนิงจึงเริ่มเข้าใจ

“คุณไม่อยากให้ฉันขึ้นเขาหรือ?”

เผิงเทียนพยักหน้าทันที

“ทำไมล่ะ?”

เขายกมือขึ้นทำท่าทางบางอย่างต่อ แต่คราวนี้อี้หนิงกลับมองไม่เข้าใจเลยสักนิด

เธอจึงรีบยกมือห้าม

“เอาล่ะ ๆ ฉันเข้าใจแล้ว คุณคงกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับฉันใช่ไหม?”

เผิงเทียนพยักหน้าอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้คิดจะเข้าไปในป่าลึกเสียหน่อย แค่จะไปหาผักป่าแถวเชิงเขาเท่านั้นก็กลับแล้ว”

ชายหนุ่มยังคงขมวดคิ้ว สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย

อี้หนิงถอนหายใจ

“คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าตอนนี้ในบ้านแทบไม่มีอะไรกิน ถ้าไม่ออกไปหาอะไรมาเพิ่ม อีกไม่กี่วันพวกเราคงต้องกินแต่น้ำแป้งข้าวโพดแล้วจริง ๆ”

เผิงเทียนนิ่งไป เขารู้ดีว่าเสบียงในบ้านเหลืออยู่ไม่มากนัก แต่ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะให้ภรรยาต้องออกไปลำบากหาผักป่าบนเขา

อี้หนิงไม่ได้สนใจท่าทางของเขาอีก เธอยกมือขึ้นปิดปากหาว วันนี้เดินไปเดินมาทั้งวัน แล้วยังเดินเอาอาหารไปส่งเขาอีก ร่างกายที่ไม่เคยทำงานของเจ้าของร่างเดิมเริ่มประท้วงมานานแล้ว

“นอนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” พูดจบเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ก่อนล้มลงนอน

เผิงเทียนมองภรรยาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลุกไปดับตะเกียงน้ำมัน

ความมืดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง อี้หนิงนอนหงายอยู่บนเตียง หลับตาได้ไม่นานก็ต้องลืมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยกมือลูบท้องตัวเองเบาๆ

หิว...

จะไม่ให้เธอหิวได้อย่างไร ตอนกลางวันเธอไม่ได้กินอะไรเลย แถมเดินเสียไกล แต่เมื่อคิดว่าคนในบ้านนี้ใช้ชีวิตแบบนี้มาหลายปี เธอก็ไม่กล้าที่จะบ่น

แต่พอนึกถึงเงินที่เก็บได้แล้วก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ มีเงินตั้งมากมาย แต่กลับต้องมานอนท้องร้องอยู่แบบนี้ จะมีอะไรน่าเจ็บใจไปกว่านี้อีก?

เธอพลิกตัวไปอีกด้าน พยายามข่มตาหลับ แต่ยิ่งหลับตา ภาพอาหารในโลกเดิมกลับยิ่งผุดขึ้นมาในหัว

หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว...

ไก่ผัดพริก...

บะหมี่น้ำร้อน ๆ สักชาม...

หรือแม้แต่ข้าวสวยเปล่า ๆ สักถ้วย ตอนนี้เธอก็อยากกินทั้งนั้น ในที่สุดเธอก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า รสชาติของความอดอยากที่แท้จริงเป็นอย่างไร

ข้างกายมีเสียงขยับเบา ๆ อี้หนิงหันไปมอง เผิงเทียนนอนตะแคงหันหลังให้เธอเหมือนทุกคืน เพียงแต่คราวนี้เขาไม่ได้ขยับไปจนชิดขอบเตียงอีกแล้ว แม้เขาจะยังเว้นระยะห่างจากเธอมากพอสมควร แต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

เธอมองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ชายคนนี้ต้องทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดเย็น บางวันกินเพียงมันเทศหัวเดียวก็ออกไปขุดดินทั้งวัน

'ที่ผ่านมาเขาทนความหิวแบบนี้ได้อย่างไรกันนะ?' อี้หนิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลง