17. ตอนที่ 15 ขึ้นเขา
ตอนที่ 15 ขึ้นเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น อี้หนิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เมื่อคืนเธอคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับแน่ๆ เพราะหิวขนาดนั้น แต่พอศีรษะถึงหมอนได้ไม่นาน กลับหลับสนิทไปโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างของเผิงเทียน ชายหนุ่มตื่นก่อนเธออีกตามเคย เขากำลังนั่งอยู่ริมเตียง
“ตื่นเช้าจัง” อี้หนิงพูดพลางหาว ก่อนขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
เผิงเทียนหันมามองภรรยาแล้วพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
อี้หนิงเองก็ไม่คิดจะนอนต่อ เธอรวบผมขึ้นมัดใหม่ ก่อนเดินออกไปล้างหน้าล้างตาที่โอ่งน้ำข้างบ้าน แล้วตรงไปยังห้องครัว
ทว่ายังไม่ทันเดินถึง กลิ่นแป้งข้าวโพดต้มจาง ๆ ก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน เมื่อก้าวเข้าไปในครัว เธอก็เห็นแม่สามีกำลังยืนอยู่หน้าเตา
“แม่ ตื่นเช้าจังเลยค่ะ”
ชุนฟางหันมายิ้มให้ลูกสะใภ้
“วันนี้มีแค่น้ำแป้งข้าวโพดต้มนะลูก ไก่ไม่ยอมออกไข่มาสองวันแล้ว สงสัยพวกมันจะแก่แล้วล่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนกินอะไร ฉันก็กินอย่างนั้นแหละ”
ชุนฟางชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่หายไข้ อี้หนิงก็เปลี่ยนไปมาก ไม่เพียงกินง่ายอยู่ง่าย ยังลุกขึ้นมาทำอาหารและช่วยงานบ้านอีกด้วย แม้จะเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มาหลายวันแล้ว แต่ชุนฟางก็ยังไม่คุ้นชินอยู่ดี
พอตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า ทุกคนก็มานั่งรวมกันที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน ชามดินเผาสี่ใบวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ชุนฟางใช้กระบวยตักน้ำแป้งข้าวโพดใส่ชามให้ทีละคน
อี้หนิงก้มมองอาหารเช้าตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจ เมื่อคืนก็หิวจนท้องกิ่ว เช้ามายังได้กินเพียงน้ำแป้งข้าวโพดต้มอีก ถึงวันนี้จะข้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย แต่ก็คงอยู่ท้องได้ไม่นานนัก
“มีอะไรหรือพี่ใหญ่?”
เสียงของเผิงซิ่วทำให้อี้หนิงเงยหน้าขึ้น
เผิงเทียนกำลังชี้ไปทางภูเขา ก่อนยกมือทำท่าห้าม แล้วชี้กลับมาที่อี้หนิง
เผิงซิ่วมองท่าทางของพี่ชาย ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ
“รู้แล้วน่า ฉันไม่พาพี่สะใภ้เข้าไปลึกหรอก ทำอย่างกับฉันจะพาพี่สะใภ้ไปทิ้งไว้บนเขาอย่างนั้นแหละ”
อี้หนิงหลุดหัวเราะออกมาทันที ส่วนเผิงซิ่วทำหน้ามุ่ยก่อนก้มหน้ากินน้ำแป้งข้าวโพดในชามต่อ
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เผิงเทียนก็ออกไปทำงานตามปกติ ส่วนเผิงซิ่วกับอี้หนิงเตรียมตะกร้าสำหรับขึ้นเขา
ชุนฟางยืนส่งทั้งสองอยู่ใต้ชายคา
“รีบไปรีบกลับนะ อย่ามัวแต่ทะเลาะกันอยู่บนเขาล่ะ”
“รู้แล้วน่าแม่” เผิงซิ่วรับคำ
อี้หนิงเองก็พยักหน้า
“แม่ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราจะรีบกลับมาก่อนเที่ยง”
จากนั้นสองสาวจึงออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปทางเชิงเขาฝั่งตะวันออก อากาศยามเช้ายังไม่ร้อนจัด ลมอ่อน ๆ พัดผ่านทุ่งนา พากลิ่นดินชื้นกับกลิ่นหญ้าลอยมาตามทาง ระหว่างทางมีชาวบ้านเดินไปทำงานอยู่ประปราย เมื่อพวกเขาเห็นอี้หนิงเดินอยู่กับเผิงซิ่ว หลายคนก็อดหันมามองไม่ได้
ทั้งสองเดินมาได้ไม่ไกล เสียงกระดิ่งจักรยานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
กริ๊ง! กริ๊ง!
เผิงซิ่วหันกลับไปมองก่อน
“มีจักรยานมา”
อี้หนิงจึงขยับหลบไปข้างทางตามสัญชาตญาณ
เสียงล้อจักรยานบดผ่านพื้นดินดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทว่าแทนที่จะปั่นผ่านไป จักรยานคันนั้นกลับชะลอความเร็วลงเมื่อเข้ามาใกล้พวกเธอ
อี้หนิงหันไปมอง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนจักรยานเก่าสีดำ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ซักจนซีดเล็กน้อยกับกางเกงขายาวสีเข้ม บนสันจมูกมีแว่นกรอบดำ ใบหน้าขาวสะอาด ท่าทางสุภาพเรียบร้อย
เพียงมองครั้งเดียว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที
'เยี่ยฟง!'
ชายหนุ่มบีบเบรกจักรยานหยุดลง ก่อนวางเท้าข้างหนึ่งแตะพื้น
“อี้หนิง?” น้ำเสียงของเขาเจือความประหลาดใจ
"..." อี้หนิงชะงักไปชั่วขณะ
เยี่ยฟงมองตะกร้าบนหลังหญิงสาว ก่อนเอ่ยถาม
“เธอจะไปไหนแต่เช้า?”
อี้หนิงยังไม่ทันตอบ เผิงซิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้พี่สะใภ้โดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อครู่ยังพูดจาร่าเริงอยู่ดี ๆ แต่ตอนนี้กลับเม้มริมฝีปากแน่น
อี้หนิงเหลือบมองน้องสาวสามี เพียงแวบเดียวก็พอจะเข้าใจ แน่นอนว่าเผิงซิ่วย่อมรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเคยชอบเยี่ยฟงมากเพียงใด บางทีอาจรู้เรื่องราวมากกว่าที่เธอเห็นจากความทรงจำเสียอีก
อี้หนิงจึงพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง หากมองอย่างเป็นกลาง เยี่ยฟงนับว่าหน้าตาดีทีเดียว ผิวขาวสะอาด ท่าทางมีการศึกษา แว่นตาบนใบหน้ายิ่งทำให้เขาดูแตกต่างจากชายหนุ่มในหมู่บ้านที่ต้องทำงานตากแดดทั้งวัน
ไม่แปลกที่อี้หนิงคนเดิมจะหลงใหลเขานัก เมื่อเทียบกับเผิงเทียนแล้ว ทั้งสองคนดูราวกับอยู่คนละโลก แต่ไม่รู้เพราะอะไร อี้หนิงกลับรู้สึกว่าเผิงเทียนมองสบายตากว่ามาก
“จะขึ้นเขาค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ
เยี่ยฟงมองตะกร้าบนหลังเธออีกครั้ง
“ขึ้นเขา?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขารู้จักอี้หนิงมาหลายปี หญิงสาวตรงหน้าเป็นคนรักสวยรักงามมาตั้งแต่เด็ก ไม่ชอบตากแดด ไม่ชอบงานหนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสะพายตะกร้าขึ้นเขาไปหาของป่า
“ค่ะ” อี้หนิงพยักหน้า
เยี่ยฟงมองเธออย่างพินิจ เมื่อก่อนทุกครั้งที่พบกัน อี้หนิงมักเป็นฝ่ายเข้ามาชวนพูดคุยก่อนเสมอ ต่อให้เขาตอบเพียงไม่กี่คำ เธอก็ยังพยายามหาเรื่องคุยต่อ
แต่วันนี้นอกจากตอบคำถามสั้น ๆ แล้ว เธอกลับไม่มีท่าทีอยากพูดอะไรกับเขาอีก
เยี่ยฟงขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะกำลังจะเอ่ยถามบางอย่าง เผิงซิ่วก็พูดแทรกขึ้นเสียก่อน
“พี่สะใภ้ เรารีบไปเถอะ เดี๋ยวสายแล้วแดดร้อน”
“อืม งั้นพวกเราไปก่อนนะ”
พูดจบเธอก็เดินต่อทันที ไม่ได้หาเรื่องยืนคุยต่อเหมือนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำทุกครั้ง
เยี่ยฟงยังคงยืนคร่อมจักรยานอยู่ที่เดิม คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองตามแผ่นหลังของสองสาวที่ค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางดิน
อี้หนิงในวันนี้ดูไม่เหมือนคนที่เขาเคยรู้จักเลย
เมื่อเดินห่างจากเยี่ยฟงมาไกลพอสมควร อี้หนิงก็เริ่มรู้สึกถึงสายตาของน้องสาวสามีที่คอยมองมาเป็นระยะ สุดท้ายเธอจึงทนไม่ไหว หันไปถาม
“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือ?”
“ไม่มี”
“แล้วมองอะไร?”
เผิงซิ่วเม้มริมฝีปาก ก่อนถามอย่างลังเล
“พี่ไม่อยากคุยกับเขาหรือ?”
อี้หนิงเลิกคิ้ว “ฉันก็คุยแล้วนี่”
“ฉันหมายถึง...” เด็กสาวหยุดไปเล็กน้อย “เมื่อก่อนถ้าเจอพี่เยี่ยฟง พี่จะหาเรื่องคุยกับเขาตั้งนาน บางครั้งพี่ใหญ่ยืนอยู่ด้วย พี่ยังทำเหมือนไม่เห็นพี่ใหญ่เลย”
คำพูดนั้นทำให้อี้หนิงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอก ภาพความทรงจำเลือนรางภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เผิงเทียนยืนถือของอยู่ไม่ไกล ส่วนอี้หนิงคนเดิมกำลังยิ้มแย้มพูดคุยกับเยี่ยฟงอย่างมีความสุข
เผิงเทียนไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ และไม่เดินเข้าไปขัดจังหวะ เขาเพียงยืนรออยู่เงียบ ๆ ราวกับเคยชินกับการเป็นคนที่ถูกมองข้าม
อี้หนิงหลุบตาลง “เมื่อก่อนฉันคงโง่มั้ง”
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แต่เผิงซิ่วกลับได้ยินชัดเจน
ดวงตาของเผิงซิ่วเบิกตากว้างทันที “หา?!...ไข้ครั้งนั้นไม่ได้ทำให้สมองพี่เสียจริง ๆ ใช่ไหม?”
"สมองฉันยังดีอยู่ รีบไปกันเถอะ" พูดจบอี้หนิงยกมือจับสายตะกร้าบนไหล่ ก่อนจะออกเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ
เผิงซิ่วยืนมองแผ่นหลังพี่สะใภ้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบสาวเท้าตามไป
ยิ่งเข้าใกล้เชิงเขาเส้นทางก็ยิ่งแคบลง สองข้างทางเต็มไปด้วยพุ่มไม้และหญ้าขึ้นรก เผิงซิ่วซึ่งคุ้นเคยกับเส้นทางมากกว่าจึงเป็นฝ่ายเดินนำ
ส่วนอี้หนิงเดินตามพลางสอดส่ายสายตาไปตามพุ่มไม้และพื้นดิน โชคดีที่ในชีวิตก่อน เธอเติบโตมากับยายในชนบท ก่อนจะย้ายเข้าเมืองไปทำงานในครัว ตอนเด็ก ๆ ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีนัก ยายจึงมักพาเธอออกไปเก็บผักป่าและเห็ดตามเชิงเขาอยู่เสมอ ทำให้เธอพอรู้ว่าอะไรกินได้บ้าง
“เดี๋ยวก่อน!”
อี้หนิงหยุดเดินกะทันหัน
เผิงซิ่วหันกลับมา
“อะไรหรือ?”
"ผักชนิดนี้กินได้"
เผิงซิ่วรีบเดินกลับมาดู ทว่าพอเห็นสิ่งที่พี่สะใภ้กำลังมองอยู่ สีหน้าของเด็กสาวก็เปลี่ยนเป็นผิดหวังทันที
“นี่น่ะหรือ?”
อี้หนิงพยักหน้า “ใช่”
ผักที่อี้หนิงเจอคือผักโขมป่า ผักชนิดนี้หากเก็บเอาเฉพาะยอดอ่อน นำไปลวกแล้วคลุกกับเกลือ น้ำมัน และพริกสักเล็กน้อย ก็กลายเป็นกับข้าวกินคู่กับแป้งข้าวโพดได้แล้ว
อี้หนิงรีบย่อตัวลง เลือกเด็ดยอดอ่อนใส่ตะกร้า
เผิงซิ่วที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว
“พี่สะใภ้ มันกินได้จริงหรือ?”
“กินได้สิ”
“แต่ฉันไม่เคยเห็นใครในหมู่บ้านเก็บเลยนะ”
“บางอย่างพวกเขาอาจไม่รู้ว่ากินได้ก็ได้”
พูดจบ อี้หนิงก็ขยับไปสำรวจบริเวณใกล้เคียงต่อ ไม่นานเธอก็พบผักอีกชนิดหนึ่งขึ้นกระจายอยู่ตามพื้นดิน ผักกระเป๋าเลี้ยงแกะหรือที่เรียกกันว่าจี้ไช่ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง
ผักชนิดนี้หากนำไปสับทำเป็นไส้ซาลาเปาคงอร่อยมากทีเดียว น่าเสียดายที่ตอนนี้ในบ้านไม่มีแป้งสาลีเลย
“ซิ่วซิ่ว มาเก็บตรงนี้ด้วย”
เผิงซิ่วเดินเข้ามาย่อตัวลงข้าง ๆ ก่อนมองผักในมือพี่สะใภ้แล้วส่ายหน้า
“อันนี้ก็กินได้หรือ?”
“ได้สิ เด็ดเฉพาะต้นอ่อน ๆ นะ ต้นแก่ไม่ต้องเอา”
เผิงซิ่วพยักหน้า ก่อนเริ่มช่วยเก็บตามที่บอก เมื่อได้ผักโขมป่ากับจี้ไช่มาพอสมควรแล้ว ทั้งสองก็เดินต่อไปอีกหน่อย อี้หนิงก็เจอผักเบี้ยใหญ่หรือหม่าฉื่อเสี้ยน ลำต้นทอดเลื้อยไปตามพื้น ใบเล็กอวบหนา เธอเด็ดขึ้นมาพิจารณาให้แน่ใจอีกครั้ง ก่อนเลือกเก็บเฉพาะยอดอ่อนใส่ตะกร้าเพียงกำเล็ก ๆ
“อันนี้ก็กินได้อีกหรือ?” เผิงซิ่วถามด้วยสีหน้าพิลึกยิ่งกว่าเดิม
อี้หนิงหัวเราะเบาๆ “กินได้ แต่เอาไปลองทำกินดูก่อน ถ้าไม่อร่อย ครั้งหน้าก็ไม่ต้องเก็บ”
เผิงซิ่วมองผักในตะกร้า ก่อนเงยหน้ามองพี่สะใภ้
“พี่รู้จักผักพวกนี้ได้ยังไง?”
มือของอี้หนิงชะงักไปเล็กน้อย
'แย่แล้วสิ!...มัวแต่ดีใจที่เจอของกินจนลืมไปว่าเจ้าของร่างเดิมไม่เคยสนใจเรื่องผักป่าพวกนี้มาก่อน'
เธอกระแอมเบา ๆ ก่อนตอบด้วยสีหน้าปกติ
“แม่ของฉันเคยเก็บมาทำกินบ่อย ๆ น่ะ เลยจำเอาไว้”
เผิงซิ่วหรี่ตามอง
“จริงหรือ?”
“ไม่จริงแล้วฉันจะรู้จักได้ยังไง?”
“ก็ไม่รู้สิ”
อี้หนิงรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาเถอะ รีบเก็บกันดีกว่า เดี๋ยวแดดแรงแล้วจะร้อน”
เผิงซิ่วจึงไม่ได้ซักถามอะไรอีก ทั้งสองช่วยกันเลือกเก็บผักอยู่พักใหญ่ ไม่นานตะกร้าก็มีผักป่าอยู่เกือบเต็ม
อี้หนิงมองผักที่เหลือขึ้นอยู่ตามพื้น ก่อนลุกขึ้นปัดเศษดินออกจากมือ
“แค่นี้ก็พอกินได้หลายมื้อแล้วมั้ง”
ทั้งสองเดินต่อไปอีกไม่ไกล เสียงน้ำไหลเบา ๆ ก็ดังแว่วมาจากด้านล่าง
อี้หนิงหยุดฟัง “มีน้ำอยู่แถวนี้หรือ”
เผิงซิ่วพยักหน้า “มีลำธารเล็ก ๆ”
“พาฉันไปดูหน่อย”
ทั้งคู่เปลี่ยนเส้นทาง เดินลงไปตามลาดดินไม่นานก็พบลำธารสายเล็ก