ตอนที่ 16 ความสุขที่มากเกินคาด

ทั้งคู่เปลี่ยนเส้นทาง เดินลงไปตามลาดดินไม่นานก็พบลำธารสายเล็ก น้ำในลำธารใสจนมองเห็นก้อนหินและกรวดทรายที่อยู่ด้านล่างอย่างชัดเจน สองฝั่งลำธารมีต้นหญ้าและพุ่มไม้ขึ้นอยู่ประปราย บางจุดมีรากไม้ใหญ่ยื่นลงไปในน้ำ ส่วนบริเวณที่กระแสน้ำไหลช้าก็มีโคลนกับใบไม้แห้งทับถมกันอยู่

อี้หนิงเดินเข้าไปใกล้ ก่อนย่อตัวลงสำรวจริมตลิ่ง

“น้ำใสดีจัง น่าจะมีหอย”

เผิงซิ่วพยักหน้า “มีสิ บางทีฉันกับแม่ก็มาเก็บเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่พวกเราจะไปเก็บในคลองชลประทานมากกว่า”

ดวงตาของอี้หนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

“งั้นพวกเราหาหอยกันเถอะ”

พูดจบเธอก็วางตะกร้าผักลงบนพื้นหญ้า ก่อนเดินเข้าไปสำรวจบริเวณที่น้ำไหลเอื่อย ๆ

“พี่สะใภ้ ตรงนั้นไม่ค่อยมีหรอก” เผิงซิ่วพูดพลางชี้ไปยังบริเวณที่มีโคลนสะสมอยู่ข้างก้อนหินใหญ่ “ต้องหาตรงนั้น”

อี้หนิงหันไปมองตาม ก่อนพยักหน้า

“งั้นเธอนำเลย”

เผิงซิ่ววางตะกร้าของตัวเองลง แล้วถอดรองเท้าผ้าวางไว้บนก้อนหินริมตลิ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ ก้าวลงไปในน้ำ อี้หนิงค่อย ๆ เดินตามเด็กสาวไป

เผิงซิ่วย่อตัวลง ใช้มือแหวกใบไม้แห้งที่จมอยู่ใต้น้ำออก ก่อนจะหยิบบางอย่างขึ้นมา

“นี่ไง!” ในมือของเด็กสาวมีหอยกาบสองตัว

อี้หนิงพยักหน้า “ตัวใหญ่เหมือนกันนะ”

“ตรงนี้ยังถือว่าเล็ก ในคลองมีตัวใหญ่กว่านี้อีก” พูดจบเผิงซิ่วก็วางหอยไว้บนริมตลิ่ง ก่อนก้มลงหาต่อ

อี้หนิงเห็นวิธีของเด็กสาวแล้วก็เริ่มทำตาม เธอใช้มือค่อย ๆ คลำไปตามซอกหินและบริเวณที่มีโคลนตื้น ๆ ไม่นานก็พบหอยกาบอีกสามสี่ตัว

ทั้งสองช่วยกันเก็บหอยอยู่พักใหญ่ จนได้เยอะพอสมควร

“ได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย”

เผิงซิ่วเดินเข้ามาดู ก่อนพยักหน้า

“อืม วันนี้โชคดีจริง ๆ ปกติถ้าไปเก็บในคลอง บางทีก็ต้องเดินหาตั้งนานกว่าจะได้เท่านี้”

อี้หนิงมองหอยในตะกร้าแล้วเริ่มคิดถึงเมนูอาหารขึ้นมาทันที ถ้ามีกระเทียม พริกแห้ง และเครื่องปรุงดี ๆ สักหน่อย หอยพวกนี้คงเป็นอาหารมื้ออร่อยได้ไม่ยาก แต่คงจะเอากลับไปทำเป็นอาหารมื้อเที่ยงนี้ไม่ได้ เพราะต้องเอากลับไปแช่น้ำให้หอยคายโคลนก่อน แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอะไรกินดี

อย่างน้อยวันนี้ก็มีของกินเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างแล้ว

“ใกล้เที่ยงแล้ว รีบกลับกันเถอะ”

เผิงซิ่วพยักหน้า “อืม กลับกัน”

ทั้งสองจึงรีบเดินขึ้นจากลำธาร ล้างโคลนที่ติดตามมือและเท้าให้สะอาด ก่อนสวมรองเท้าผ้าแล้วจัดข้าวของลงตะกร้าให้เรียบร้อย

ระหว่างเดินกลับ อี้หนิงยังคงกวาดตามองสองข้างทาง เผื่อจะพบของกินอย่างอื่นเพิ่มเติม แต่เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้ตรงศีรษะแล้ว จึงเร่งฝีเท้าไม่ได้แวะเก็บอะไรอีก

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูรั้ว เผิงซิ่วก็ร้องเรียกมารดาเสียงดัง

“แม่! พวกเรากลับมาแล้ว!”

ชุนฟางที่กำลังนั่งอยู่ใต้ชายคาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นตะกร้าบนหลังลูกสาว ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“ได้อะไรกลับมาเยอะขนาดนั้น?”

“ผักป่ากับหอยกาบค่ะ” อี้หนิงตอบ พลางปลดตะกร้าลงจากหลัง

เผิงซิ่วรีบวางตะกร้าของตัวเองลงข้างกัน ก่อนพูดแทรกทันที “จะไม่เต็มตะกร้าได้ยังไงล่ะแม่ พี่สะใภ้เห็นต้นอะไรก็บอกว่ากินได้หมด ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าเก็บกลับมากินแล้วจะพากันท้องเสียทั้งบ้าน”

อี้หนิงหันขวับไปมอง “แล้วเมื่อกี้ตอนอยู่บนเขาใครเป็นคนช่วยฉันเก็บ?”

เด็กสาวชะงัก ก่อนเถียงเสียงเบา “ก็...ช่วยเก็บไม่ได้แปลว่าฉันเชื่อว่ามันกินได้นี่”

“งั้นฉันทำเสร็จแล้วเธอไม่ต้องกิน”

“ใครบอกว่าจะไม่กิน!”

“เมื่อกี้ยังกลัวท้องเสียอยู่เลยไม่ใช่หรือ?”

“ฉันจะช่วยทุกคนชิมพิษก่อนต่างหาก!”

ชุนฟางที่นั่งฟังสองคนเถียงกันก็อดยิ้มไม่ได้ “เอาล่ะ ๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว ไหนได้ผักอะไรมาบ้างขอแม่ดูหน่อย”

ชุนฟางก้มมองผักป่าหลายชนิดที่วางปะปนกันอยู่ ก่อนหยิบผักจี้ไช่ขึ้นมาดู

“ผักพวกนี้กินได้จริง ๆ หรือ?”

“ได้ค่ะ เมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้านเดิมฉันเห็นแม่เก็บมาทำอาหารบ่อยๆ”

ชุนฟางพยักหน้า แม้จะยังไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อเห็นลูกสะใภ้พูดอย่างนั้นก็ไม่ได้ซักถามต่ออีก

“งั้นรีบเอาไปล้างเถอะ เผื่อวันนี้อาเทียนจะกลับมากินข้าวเที่ยง”

“ค่ะแม่”

อี้หนิงไม่เสียเวลาอีก เธอแยกหอยกาบออกมาใส่กะละมังไม้ ตักน้ำใส่ลงไปแล้ววางไว้ในที่ร่ม ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนน้ำอีกสักสองสามครั้งเพื่อให้หอยคายโคลน ก่อนจะนำผักไปล้างต่อ

หลังจากล้างผักจนสะอาด อี้หนิงก็นำผักจี้ไช่กับยอดผักโขมป่าส่วนหนึ่งมาลวกน้ำร้อนอย่างรวดเร็ว ก่อนตักขึ้นพักให้สะเด็ดน้ำ จากนั้นจึงบีบน้ำออกพอหมาด แล้วนำมาสับให้ละเอียด เธอตักแป้งข้าวโพดใส่ชามดินเผา เติมเกลือเล็กน้อย ก่อนใส่ผักสับลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน จากนั้นก็แบ่งเป็นก้อนกลมขนาดพอดีมือ เรียงลงบนซึ้งไม้ไผ่ที่ทาน้ำมันบางๆ

เมื่ออาหารจานแรกเสร็จแล้ว อี้หนิงก็หันมาจัดการผักโขมป่าที่เหลือ เธอนำผักลงไปปลวกในหม้อน้ำเดือดอีกครั้ง พอผักสุกได้ที่ก็ตักขึ้นแช่น้ำเย็นครู่หนึ่ง แล้วบีบน้ำออกจนหมาด จากนั้นจึงใส่ลงในชามดินเผา เติมเกลือเล็กน้อยกับพริกที่ตำไว้เพียงหยิบมือ ใช้ตะเกียบคลุกเคล้าส่วนผสมให้เข้ากัน

อี้หนิงก้มมองผักในชามด้วยสีหน้าจนใจ จะเรียกว่ายำผักโขมก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก ไม่มีทั้งกระเทียม น้ำมันงา ซีอิ๊ว หรือแม้แต่น้ำส้มสายชูให้ปรุงรส มีเพียงเกลือกับพริกนิดหน่อยเท่านั้น

หากอยู่ในโลกเดิม เธอคงไม่กล้าเรียกอาหารจานนี้ว่ายำผักโขมด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มีอะไรก็ต้องกินอย่างนั้น เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนใช้ตะเกียบคีบผักขึ้นมาชิม

รสชาติออกเค็มนิด ๆ เผ็ดหน่อย ๆ มีกลิ่นเขียวของผักป่าติดอยู่ปลายลิ้น แม้จะไม่ได้อร่อยเลิศเลอ แต่ก็ดีกว่ากินแป้งข้าวโพดต้มเปล่า ๆ

“พอใช้ได้”

จากนั้นจึงเธอตั้งหม้ออีกใบ เติมน้ำลงไปแล้วตักแป้งข้าวโพดที่ละลายน้ำไว้ลงไป คนจนได้น้ำแป้งข้าวโพดต้มข้นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย

เมื่ออาหารทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย อี้หนิงกับเผิงซิ่วก็ช่วยกันยกออกไปวางบนโต๊ะอาหารใต้ชายคา

ไม่นานนัก เสียงเปิดประตูรั้วก็ดังขึ้น ร่างสูงของเผิงเทียนเดินเข้ามาในลานบ้าน เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เผิงซิ่วที่กำลังนั่งเฝ้าอาหารอยู่ที่โต๊ะรีบเงยหน้าขึ้นมอง

“พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!”

เผิงเทียนพยักหน้าให้น้องสาว ก่อนเดินไปล้างมือเงียบ ๆ

เผิงซิ่วรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาพี่ชาย

ชายหนุ่มหันมามองน้องสาว เผิงซิ่วเหลือบมองพี่สะใภ้ที่ยังอยู่ในครัว ก่อนขยับเข้าไปใกล้พี่ชายแล้วลดเสียงลง

“วันนี้ฉันกับพี่สะใภ้เจอพี่เยี่ยฟงด้วย”

มือของเผิงเทียนที่กำลังสะบัดหยดน้ำออกจากปลายนิ้วหยุดลงทันที แววตาที่ผ่อนคลายเมื่อครู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันมามองน้องสาวเต็มตา

เผิงซิ่วจึงรีบพูดต่อ

“เขาหยุดจักรยานคุยกับพี่สะใภ้”

เผิงเทียนยังคงนิ่งเงียบ สีหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยน แต่เผิงซิ่วมีหรือจะมองพี่ชายไม่ออก

เด็กสาวรีบกลั้นยิ้ม “พี่อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันยังพูดไม่จบเลย”

เผิงเทียนขมวดคิ้ว

“พี่สะใภ้แทบไม่ได้คุยกับเขาเลย เขาถามว่าจะไปไหน พี่สะใภ้ก็บอกว่าจะขึ้นเขา แล้วก็เดินหนีมาเลย”

เผิงเทียนชะงัก เผิงซิ่วเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม ก่อนขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบด้วยที่น้ำเสียงเบากว่าเดิม

“แล้วพี่รู้ไหมว่าพี่สะใภ้พูดอะไรกับฉัน?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

เผิงซิ่วเหลือบมองไปทางครัวอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าอี้หนิงยังไม่ได้เดินออกมา จึงพูดต่อ

“พี่สะใภ้บอกว่า...เมื่อก่อนตัวเองคงโง่”

ดวงตาของเผิงเทียนไหววูบ เผิงซิ่วเห็นพี่ชายมีท่าทีสนใจ จึงรีบพูดต่อ

“พี่ก็รู้นี่เมื่อก่อนพี่สะใภ้เจอพี่เยี่ยฟงทีไร ก็ต้องหาเรื่องคุยด้วยตั้งนาน แต่วันนี้กลับไม่สนใจเขาเลยสักนิด”

เผิงเทียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุบตาลง

เผิงซิ่วสังเกตเห็นมุมปากของพี่ชายที่เหมือนจะยกขึ้นเล็กน้อย

“พี่ดีใจหรือ?”

เผิงเทียนรีบส่ายหน้าทันที

“โกหก” เผิงซิ่วหัวเราะคิกคัก

ชายหนุ่มขมวดคิ้วใส่น้องสาว ก่อนยกมือขึ้นดีดหน้าผากเธอเบา ๆ

“โอ๊ย!” เผิงซิ่วรีบยกมือกุมหน้าผาก

“พี่ดีดหน้าผากฉันทำไม! ฉันอุตส่าห์เอาเรื่องดี ๆ มาบอกนะ!”

เผิงเทียนไม่สนใจ เขาหันหน้าไปอีกทาง แต่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกลับปิดบังอะไรไม่ได้เลย

“สองพี่น้องทำอะไรกันอยู่?”

เสียงอี้หนิงดังมาจากด้านหลัง เผิงเทียนสะดุ้งเล็กน้อย

ส่วนเผิงซิ่วสะดุ้งเสียยิ่งกว่า รีบถอยออกจากพี่ชายทันที

“ไม่มีอะไร!”

อี้หนิงที่ถือชามยำผักโขมเดินออกมาจากครัว ก่อนหรี่ตามองสองพี่น้องอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้น?”

“ใครตกใจกัน!” เผิงซิ่วเถียง ก่อนรีบเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ

อี้หนิงมองตามหลังน้องสามีอย่างไม่เชื่อแม้แต่น้อย ก่อนหันกลับมาหาเผิงเทียน

“ซิ่วซิ่วพูดอะไรกับคุณ?”

ชายหนุ่มรีบส่ายหน้า

“ไม่บอก?”

เขายังคงส่ายหน้า

อี้หนิงมองสองพี่น้องสลับกัน

“ช่างเถอะ มากินข้าว”

ทั้งสี่คนจึงมานั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะกินข้าว อี้หนิงตักน้ำแป้งข้าวโพดใส่ชามให้ทุกคน ก่อนนั่งลงแล้วเลื่อนจานก้อนผักนึ่งไปใกล้เผิงเทียน

“ลองชิมอันนี้ดู ฉันเอาผักป่ามาทำ ไม่รู้ว่าคุณจะชอบกลิ่นมันไหม”

เผิงเทียนคีบก้อนผักนึ่งขึ้นมากัด

อี้หนิงมองอย่างคาดหวัง

“เป็นยังไง?”

ชายหนุ่มเคี้ยวช้า ๆ ก่อนพยักหน้า

“อร่อย?”

เผิงเทียนพยักหน้าอีกครั้ง

อี้หนิงกลับไม่ค่อยเชื่อ

“จริงหรือ?”

เขาพยักหน้าแรงกว่าเดิม

อี้หนิงจึงคีบยำผักโขมใส่ชามให้เขาอีกหน่อย

“งั้นลองอันนี้ด้วย”

ชายหนุ่มก้มมองผักสีเขียวเข้มในชาม ก่อนคีบขึ้นมากินอย่างเงียบ ๆ

อี้หนิงสังเกตเห็นว่าตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน วันนี้เผิงเทียนดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ทั้งที่อาหารมื้อนี้ก็ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่ามื้อก่อน ๆ เลยสักนิด

หรือว่าเขาจะชอบกินผักป่าจริง ๆ?

เธอก้มมองก้อนผักนึ่งในชามของตัวเอง ก่อนคีบขึ้นมากัดอีกคำ เนื้อแป้งข้าวโพดนุ่มแน่น มีกลิ่นหอมของผักจี้ไช่กับผักโขมป่าผสมกัน รสชาติออกจืดเล็กน้อย เพราะใส่เกลือเพียงนิดเดียว

'ก็ธรรมดานี่นา'

ต่อให้ฝีมือเธอดีแค่ไหน ก็เสกเนื้อหมูออกมาจากผักไม่ได้เสียหน่อย แล้วเขาจะมีความสุขอะไรนักหนา?

ขณะที่อี้หนิงกำลังครุ่นคิด สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างอยู่บนพื้นดินข้างขาโต๊ะ เธอชะงักทันที เมื่อเห็นธนบัตรสิบหยวนหลายใบพับซ้อนกันอยู่ อาหารมื้อนี้ก็ไม่ได้พิเศษอะไร และเธอยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรกับเขามากนักด้วยซ้ำ แล้วทำไมได้เงินเยอะจังเลยล่ะ?

อี้หนิงขมวดคิ้วอย่างหนัก ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงท่าทางแปลก ๆ ของสองพี่น้องเมื่อครู่ขึ้นมาได้ เผิงซิ่วต้องพูดอะไรบางอย่างกับเขาแน่ ๆ

ชุนฟางมองลูกสะใภ้ที่คอยตักอาหารให้ลูกชาย ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบยำผักโขมมาชิมบ้าง เธอพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ

“อืม... ผักป่าพวกนี้ รสชาติดีกว่าที่แม่คิดไว้เยอะเลยนะ ไม่ขม แล้วก็ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวด้วย"

อี้หนิงยิ้มรับคำชม “ผักพวกนี้ยังเอาไปทำอย่างอื่นได้อีกหลายอย่างนะคะ ไว้วันหลังฉันจะลองทำเป็นไส้ซาลาเปาให้แม่กิน”

ชุนฟางมองใบหน้ายิ้มแย้มของลูกสะใภ้ ก่อนพยักหน้าอย่างเอ็นดู

“ได้ ๆ แม่จะรอชิม”