ตอนที่ 17 เป็นห่วง

อี้หนิงเหลือบมองเงินใต้โต๊ะอีกครั้ง แม้จะยังไม่รู้ว่าทั้งหมดมีกี่ใบ แต่ดูจากความหนาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีเกือบร้อยหยวน หากปล่อยทิ้งไว้นานกว่านี้ มีหวังคนใดคนหนึ่งบนโต๊ะต้องเห็นเข้าแน่ โดยเฉพาะเผิงซิ่ว เด็กคนนี้ตาไวเสียยิ่งกว่าอะไร

แต่จะเก็บอย่างไรดีล่ะ?

อี้หนิงเหลือบมองคนบนโต๊ะ ก่อนสายตาจะเลื่อนลงมายังตะเกียบในมือ

ทันใดนั้นความคิดอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

แกร๊ก!

ตะเกียบหลุดจากมือ ตกลงบนพื้นดินข้างเท้า

“อ๊ะ! ตะเกียบหล่น”

อี้หนิงแสร้งทำหน้าตกใจ ก่อนขยับตัวเตรียมก้มลงไปเก็บ

เผิงซิ่วเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็หันกลับไปสนใจอาหารในชาม ส่วนชุนฟางไม่ได้สงสัยอะไร

มีเพียงเผิงเทียนที่ขยับตัวเหมือนจะก้มลงช่วย

“ไม่ต้อง ๆ ฉันเก็บเองได้”

อี้หนิงรีบห้าม ก่อนก้มลงไปใต้โต๊ะ ทันทีที่พ้นสายตาทุกคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แทบกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

หญิงสาวรีบคว้าธนบัตรขึ้นมา พับรวบเข้าด้วยกันแล้วยัดเข้าไปในรองเท้าผ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบที่ตกอยู่บนพื้น

เมื่อเธอโผล่หน้ากลับขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าก็พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

เผิงซิ่วมองตะเกียบในมือพี่สะใภ้ ก่อนขมวดคิ้ว “ตกพื้นแล้วพี่ยังจะใช้ต่ออีกหรือ?”

“…” อี้หนิงชะงัก

เผิงเทียนมองตะเกียบในมือเธอ ก่อนชายหนุ่มจะวางตะเกียบของตัวเองลงแล้วลุกขึ้น

อี้หนิงเห็นดังนั้นก็รีบถาม

“จะไปไหน?”

เผิงเทียนชี้ไปทางห้องครัว แล้วชี้ตะเกียบในมือเธอ

อี้หนิงเข้าใจทันที เขาจะไปหยิบคู่ใหม่มาให้เธอ

“ไม่ต้องหรอก ฉันอิ่มแล้ว” พูดจบเธอก็วางตะเกียบลงข้างชาม

คราวนี้ทั้งสามคนหันมามองเธอพร้อมกัน

“พี่อิ่มแล้วหรือ?” เผิงซิ่วถาม

“อืม”

“แต่พี่เพิ่งกินไปนิดเดียวเองนะ”

“วันนี้ไม่ค่อยหิวน่ะ”

อี้หนิงตอบหน้าตาเฉย ทั้งที่ความจริงก่อนหน้านี้เธอยังหิวจนแทบอยากเลียชามอยู่เลย แต่พอได้เงินก้อนใหญ่มาอยู่ในกระเป๋า ความตื่นเต้นก็ทำให้ลืมความหิวไปชั่วขณะ

เผิงเทียนกลับไม่ได้เชื่อคำพูดของภรรยา เขาก้มมองอาหารที่เหลืออยู่ในชามของเธอ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

อี้หนิงเห็นสีหน้าเขาก็รีบพูด

“ฉันอิ่มแล้วจริง ๆ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”

ชายหนุ่มยังคงมองเธอนิ่ง

“เอาเถอะ ๆ ถ้าหิวอีก เดี๋ยวฉันค่อยหาอะไรกินก็ได้ คุณกินต่อเถอะ ตอนบ่ายยังต้องไปทำงานอีกไม่ใช่หรือ?”

เผิงเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมนั่งลงตามเดิม

อี้หนิงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงตอนนี้เธอจะยังไม่รู้ว่าจะนำเงินเหล่านี้ไปซื้ออาหารได้อย่างไร เพราะของหลายอย่างต้องใช้คูปอง แต่มีเงินอยู่ในมือย่อมดีกว่าไม่มีอะไรเลย เธอเชื่อว่ามันต้องมีสักทางที่ทำให้เธอใช้เงินพวกนี้ได้

เพียงแต่ต้องค่อย ๆ คิดหาวิธีเท่านั้น

ไม่นานอาหารมื้อกลางวันก็จบลง เผิงเทียนวางชามที่กินจนหมดลงบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นเตรียมกลับไปทำงาน เขาหยิบจอบที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมาพาดบ่า แล้วเดินตรงไปยังประตูรั้ว

ก่อนจะออกจากดประตู เขาหันกลับไปมองภรรยาอีกครั้ง อี้หนิงกำลังช่วยมารดาของเขาเก็บชามอยู่ที่โต๊ะ เธอพูดคุยอะไรบางอย่างกับเผิงซิ่ว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอทำให้เผิงเทียนเผลอมองอยู่นาน

ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยเห็นภรรยายิ้มอย่างมีความสุขขณะอยู่กับคนในบ้านเลย แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เธอไม่เพียงยอมกินแป้งข้าวโพดกับผักป่าโดยไม่บ่นสักคำ ยังลุกขึ้นมาทำอาหาร ซักเสื้อผ้า และวันนี้ถึงกับขึ้นเขาไปหาผักป่ากลับมาให้ทุกคนกิน

เผิงเทียนรู้ดีว่าภรรยาไม่เคยชอบชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้ เมื่อก่อนเพียงเห็นน้ำแป้งข้าวโพดใส ๆ เธอก็ไม่ยอมแตะแล้ว มือหยาบกร้านกำด้ามจอบแน่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นสายตาก็มองไปยังภูเขาทางทิศตะวันออก หากวันนี้เขาขอหัวหน้ากลุ่มเลิกงานเร็วขึ้นสักหน่อย บางทีอาจมีเวลาขึ้นเขาก่อนฟ้ามืด

ถ้าโชคดีเขาอาจจะจับกระต่ายได้สักตัว...

เย็นนี้ภรรยาก็คงได้กินเนื้อเสียที

“เผิงเทียน?”

เสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มหลุดจากความคิด

อี้หนิงยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล ในมือยังถือชามสองใบ

“ยืนคิดอะไรอยู่? ไม่รีบไปทำงานหรือ?”

เผิงเทียนส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนชี้ไปทางถนนเป็นเชิงบอกว่าเขากำลังจะไปแล้ว

“ตอนเย็นอย่ากลับค่ำนักนะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

“ไปเถอะ เดี๋ยวไปสายแล้วหัวหน้ากลุ่มจะว่าเอา”

อี้หนิงส่งยิ้มให้เขา

เผิงเทียนมองรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง ก่อนหมุนตัวเดินออกจากบ้าน

อี้หนิงยืนมองจนแผ่นหลังกว้างของสามีหายลับไปตามทาง จึงค่อยหันกลับไปเก็บชามที่เหลือ

หลังจากล้างชามเรียบร้อย เธอก็กลับเข้าห้องนอนทันที หญิงสาวปิดประตู ก่อนนั่งลงข้างเตียงแล้วรีบดึงธนบัตรออกจากรองเท้ามานับ

“หนึ่ง สอง สาม…”

สิบใบ!

อี้หนิงมองเงินในมือแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนเธอจะรีบนำเงินไปซ่อนไว้ที่ห่อผ้าหลังตู้เหมือนเดิม

ในเวลาเดียวกัน เผิงเทียนยังคงทำงานอยู่ที่คันส่งน้ำ จนกระทั่งแดดเริ่มคล้อยต่ำ ชายหนุ่มจึงวางจอบลง ก่อนเดินไปหาหัวหน้ากลุ่ม

คนในกลุ่มต่างรู้ดีว่าเผิงเทียนเป็นคนขยัน เขาไม่เคยเกี่ยงงานหนัก ทั้งยังทำงานได้มากกว่าคนทั่วไป หากไม่จำเป็นจริง ๆ ก็แทบไม่เคยขอหยุดหรือกลับก่อนเลยสักครั้ง

ดังนั้นเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาหา หัวหน้ากลุ่มจึงถามขึ้นทันที

“มีอะไรหรือ?”

เผิงเทียนชี้ไปทางหมู่บ้าน ก่อนยกมือประสานกันเป็นเชิงขออนุญาต

หัวหน้ากลุ่มขมวดคิ้ว

“นายจะขอกลับก่อน?”

เผิงเทียนพยักหน้า

“ที่บ้านมีเรื่องหรือ?”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย

หากบอกว่ามีเรื่องก็คงไม่ถูกนัก เขาเพียงอยากขึ้นเขาไปหาอะไรกลับมาให้ภรรยากินเท่านั้น

สุดท้ายจึงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนชี้ไปทางคันส่งน้ำส่วนที่ตนรับผิดชอบ ซึ่งทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หัวหน้ากลุ่มมองตาม ก่อนถอนหายใจ

“เอาเถอะ วันนี้กลับก่อนก็ได้ แต่งานพรุ่งนี้ยังมีอีกเยอะ อย่ามาสายล่ะ”

เผิงเทียนพยักหน้ารับทันที ก่อนก้มศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ แล้วจึงเดินจากไป

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลมองตาม ก่อนหัวเราะขึ้นมา

“ช่วงนี้เผิงเทียนรีบกลับบ้านทุกวันเลยนะ”

อีกคนหัวเราะตาม

“มีภรรยาสวยรออยู่ที่บ้าน ถ้าเป็นฉัน ฉันก็รีบกลับเหมือนกัน!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มคนงาน

ฝีเท้าของเผิงเทียนชะงักไปเพียงนิดเดียว ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น แต่เขาไม่ได้หันกลับไป เขากลับเดินเร็วกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

ส่วนทางด้านอี้หนิงหลังจากพักเหนื่อยแล้ว เธอก็ชวนเผิงซิ่วออกไปช้อนกุ้งฝอยในคลองชลประทาน เธอนำเศษตาข่ายเก่าที่หาได้มาผูกเข้ากับกิ่งไม้โค้ง ทำเป็นสวิงด้ามสั้น ๆ

เผิงซิ่วมองอุปกรณ์ในมือพี่สะใภ้อย่างไม่ค่อยเชื่อถือ

“พี่แน่ใจหรือว่าเจ้าสิ่งนี้จะจับกุ้งได้?”

“ลองดูก็รู้แล้ว” อี้หนิงตอบยิ้ม ๆ

เมื่อเตรียมอุปกรณ์พร้อมแล้วทั้งสองจึงถือตะกร้ากับถังไม้เดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังคลองชลประทาน

ทั้งสองผลัดกันช้อนกุ้งตามกอหญ้าริมคลอง บางครั้งก็ได้ปลาตัวเล็ก ๆ ติดขึ้นมาด้วย กว่าจะรู้ตัวตะวันก็คล้อยต่ำไปมากแล้ว

อี้หนิงก้มมองกุ้งฝอยกับปลาตัวเล็ก ๆ ในถัง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ

“พอแล้วล่ะ กลับกันเถอะ”

เผิงซิ่วพยักหน้า

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เด็กสาวก็รีบผลักประตูรั้วเข้าไป ก่อนร้องเรียกมารดาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แม่!”

ครู่หนึ่งชุนฟางจึงเดินออกมาจากห้อง

“กลับมากันแล้วหรือ?”

“แม่ดูสิ!”

เผิงซิ่วรีบยกถังไม้เข้าไปให้มารดาดูใกล้ ๆ

ชุนฟางก้มลงมองกุ้งฝอยในถัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“ได้เยอะขนาดนี้เชียว?”

เผิงซิ่วยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

“ตาข่ายของพี่สะใภ้ใช้ได้ดีจริง ๆ! ตอนแรกฉันยังคิดว่าจะจับอะไรไม่ได้เสียอีก”

“ดีจริง ๆ ถ้าเอาไปคั่วเกลือแล้วตากแห้ง คงเก็บไว้กินได้อีกหลายวัน”

สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี ส่วนอี้หนิงกลับหันไปมองประตูรั้วโดยไม่รู้ตัว

ตามปกติเวลานี้เผิงเทียนควรกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ?

คิ้วของอี้หนิงค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหันไปถามแม่สามี

“แม่ เผิงเทียนยังไม่กลับมาหรือคะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าชุนฟางจางลงเล็กน้อย “ยังเลย แต่น่าจะเลิกงานกันแล้วนะ เพราะเมื่อครู่คนบ้านฮุ่ยเพิ่งเดินผ่านหน้าบ้านไป”

“หรือเขารับงานเพิ่มอีก?”

ชุนฟางส่ายหน้า “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

อี้หนิงมองออกไปนอกประตูอีกครั้ง ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกกระวนกระวายบางอย่างจึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

บนภูเขา เผิงเทียนเองก็กำลังมองท้องฟ้าเช่นกัน เขารู้ว่าไม่ควรอยู่ต่อแล้ว หากช้ากว่านี้ ตอนลงเขาจะมืด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรับปากอี้หนิงไว้แล้วว่าจะไม่กลับค่ำ เขามองกระต่ายในมือ ดวงตาที่นิ่งสงบมาตลอดทั้งวันกลับเป็นประกาย คืนนี้ทุกคนจะได้กินเนื้อแล้ว

แค่นึกถึงสีหน้าของอี้หนิงตอนเห็นกระต่ายตัวนี้ มุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เธอน่าจะดีใจ

เมื่อคิดเช่นนั้น เผิงเทียนก็ไม่เสียเวลาอีก รีบสาวเท้าลงจากภูเขาทันที ตอนเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน แสงสุดท้ายของวันแทบจะหายไปหมดแล้ว แต่เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เขากลับชะงักกะทันหัน เมื่อเห็นอี้หนิงกำลังกอดอกยืนอยู่หน้าประตูรั้ว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก และทันทีที่เห็นเขา เธอก็เดินตรงเข้ามาหา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งวิ่งลงมาจากภูเขา หรือเป็นเพราะสายตาที่หญิงสาวกำลังมองมา หัวใจของเผิงเทียนถึงได้เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

“ทำไมกลับค่ำนักล่ะ?”

เผิงเทียนกะพริบตา ก่อนจะรีบยกมือชี้ท้องฟ้า จากนั้นชี้ตัวเองแล้วส่ายหน้า ราวกับจะอธิบายว่าเขาไม่ได้ตั้งใจกลับช้า

“พอเลย...” อี้หนิงกำลังจะพูดต่อ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขาเสียก่อน

“กระต่ายป่า?”

เผิงเทียนยกกระต่ายในมือขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเหมือนเด็กที่กำลังนำของดีมาอวด

หากเป็นเวลาปกติ อี้หนิงคงดีใจไม่น้อย แต่คราวนี้เธอกลับหรี่ตามองเขา

“นายไปขึ้นเขามาหรือ?”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“หลังเลิกงาน?”

เขาพยักหน้าอีกครั้ง

อี้หนิงเข้าใจทุกอย่างทันที แต่ความดีใจที่เห็นเนื้อสัตว์หายไปทันทีเมื่อเห็นรอยแผลที่แขนเขา

“แขนนาย…”

เผิงเทียนก้มลงมองตาม บนท่อนแขนมีรอยกิ่งไม้ข่วนอยู่หลายรอย บางแห่งแดง บางแห่งมีเลือดแห้งติดอยู่ เขารีบส่ายหน้าทันที ก่อนจะโบกมือเบาๆ ราวกับจะบอกว่าไม่เป็นอะไร

อี้หนิงถอนหายใจ “ไม่เป็นอะไรอีกแล้ว...นายพูดไม่ได้ก็จริง แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนได้ยินคำว่าไม่เป็นอะไรจากนายทุกวันเลยนะ”

ชายหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ

เห็นท่าทางนั้น อี้หนิงทั้งโมโหทั้งจนใจ

“ครั้งหน้า ถ้าจะไปไหนหลังเลิกงานต้องบอกคนที่บ้านก่อน เข้าใจไหม?”

เผิงเทียนพยักหน้าช้า ๆ

“อย่างน้อยก็ฝากคนอื่นมาบอกสักคำ ไม่ใช่หายไปเฉย ๆ จนฟ้ามืดแบบนี้”

เขานิ่งไป แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย ที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะกลับบ้านช้าเพียงใด อี้หนิงก็ไม่เคยถาม ขอแค่เขามีอาหารดีๆ หรือเงินติดมือกลับมาให้เธอก็พอแล้ว

อี้หนิงเม้มปาก ก่อนพูดออกมาตามตรง

“รู้ไหมคนที่บ้านเป็นห่วง”

เผิงเทียนยังคงมองเธอ

“ฉันก็เป็นห่วง”

เผิงเทียนแข็งค้างไปทั้งตัว เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

‘อี้หนิงเป็นห่วงเขาจริงๆหรือ?’

อี้หนิงเห็นสีหน้าตกใจของเขาแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง จะว่าไปแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย เขาทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน พอเลิกงานก็ยังขึ้นเขาไปอีก ที่ทำทั้งหมดก็เพียงเพราะอยากหาเนื้อกลับมาให้คนในบ้านกิน คิดได้ดังนั้นความโมโหที่เหลืออยู่ในใจก็หายไปจนหมด

“ช่างเถอะ ฉันไม่บ่นนายแล้ว” เธอยื่นมือไปทางกระต่ายในมือเขา “เอามานี่ คืนนี้ฉันจะทำของอร่อยให้กิน”

เผิงเทียนก้มมองมือขาวเนียนที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าแล้วชี้กระต่ายในมือ จากนั้นทำท่าถอนขน แล้วชี้ไปทางหลังบ้าน

อี้หนิงมองอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจ “คุณจะจัดการให้ก่อน?”

เผิงเทียนพยักหน้า

“ก็ได้”