ตอนที่ 1 ผู้ช่วยเชฟ

“หนิงหนิง! โต๊ะเจ็ดเร่งอาหาร!”

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ!”

เสียงตะโกนจากหน้าร้านดังลอดเข้ามาในครัว หนิงหนิงขานรับโดยไม่เงยหน้า มือข้างหนึ่งพลิกกระทะ อีกข้างหยิบเครื่องปรุงใส่ลงไปอย่างคล่องแคล่ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดเต็มหน้าผาก แต่เธอไม่มีเวลาจะยกมือขึ้นเช็ด

“ผัดเส้นโต๊ะเจ็ดได้แล้วค่ะ!”

หนิงหนิงเทอาหารลงจาน ก่อนจะรีบหันกลับไปจัดการกับกระทะอีกใบ

นี่คือชีวิตประจำวันของเธอ หนิงหนิงทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในปักกิ่ง แม้เงินเดือนจะไม่ได้มากมายอะไร แต่เธอก็อดทนทำงานที่นี่มาหลายปี เพราะมีความฝันอยู่เพียงอย่างเดียว

เธออยากมีร้านอาหารเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หนิงหนิงประหยัดแทบทุกอย่าง เสื้อผ้าใหม่แทบไม่ซื้อ เครื่องสำอางราคาแพงไม่เคยแตะ แม้แต่วันหยุดก็ยังรับงานพิเศษเพิ่ม เงินทุกหยวนที่เหลือจากค่าใช้จ่ายจำเป็น เธอเก็บเอาไว้ในบัญชีสำหรับเปิดร้าน

เหลืออีกนิดเดียวเท่านั้น เงินเก็บของเธอก็จะถึงจำนวนที่ตั้งเป้าไว้เอาแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุมปากของหนิงหนิงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ยิ้มอะไรคนเดียว?” เชฟใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น

หนิงหนิงหัวเราะเบาๆ “กำลังคิดว่าอีกไม่นานฉันก็จะลาออกแล้วค่ะ”

“โอ้โห ยังไม่ทันเปิดร้านก็คิดจะทิ้งพวกเราแล้วหรือ?”

“ก็ต้องไปสิคะ ฉันทำงานให้เชฟมาตั้งหลายปี จะให้เป็นผู้ช่วยไปจนแก่หรือไง?”

“ได้ ๆ พอเปิดร้านแล้วอย่าลืมเชิญฉันไปชิมก็แล้วกัน”

เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายภายในครัว หนิงหนิงเองก็หัวเราะตาม

กว่าร้านจะปิดก็เกือบห้าทุ่ม หลังจากช่วยทุกคนเก็บครัวจนเรียบร้อย หนิงหนิงจึงสะพายกระเป๋าเดินออกจากร้าน

ฝนตกลงมาตั้งแต่หัวค่ำ แม้ตอนนี้จะเบาลงแล้ว แต่พื้นถนนยังคงเปียกลื่น แสงไฟจากป้ายร้านค้าสะท้อนบนแอ่งน้ำเป็นประกายพร่า หนิงหนิงกางร่ม ก่อนจะเดินไปยังป้ายรถประจำทางตามปกติ

ในตอนนั้นเอง เสียงแตรรถก็ดังขึ้น

ปี๊นนนนๆ!

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ แสงไฟหน้ารถสาดเข้าตาจนเธอมองอะไรแทบไม่เห็น รถยนต์คันหนึ่งพุ่งข้ามสวนเลนตรงเข้ามา ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอไม่มีแม้แต่เวลาจะขยับตัวหนี เสียงเบรกเสียดสีกับถนนเปียกดังแหลมบาดแก้วหู ร่มในมือหลุดกระเด็น ร่างของเธอถูกแรงมหาศาลกระแทกจนลอยขึ้นฟ้า ก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างแรง

“เจ็บ...”

นั่นเป็นความรู้สึกสุดท้ายที่หนิงหนิงรับรู้

เสียงผู้คนรอบข้างคล้ายกำลังตะโกนอะไรบางอย่าง แต่เสียงเหล่านั้นกลับค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนที่ทุกสิ่งจะจมหายลงสู่ความมืด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หนิงหนิงรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมอยู่ในห้วงความฝัน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องสีขาวในโรงพยาบาล แต่กลับเป็นคานไม้เก่า ๆ เหนือศีรษะ

หนิงหนิงกะพริบตาปริบๆ

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

ก็ยังคงเป็นคานไม้ หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันศีรษะมองรอบตัว ผนังรอบด้านเป็นดินสีเหลือง บางแห่งแตกร้าวจนมองเห็นฟางที่ผสมอยู่ด้านใน หน้าต่างไม้กรุกระดาษถูกเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ข้างผนังมีตู้ไม้สีเขียวเก่าๆ สีบนบานตู้หลุดลอกจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ไม่ต้องพูดถึงเครื่องปรับอากาศ แม้แต่พัดลมสักตัวก็ไม่มี

“ที่นี่...ที่ไหน?”

หนิงหนิงนอนแข็งทื่อ เนิ่นนานกว่าจะดึงสติของตัวเองกลับมาได้ เธอฝืนร่างกายลุกขึ้น เดินไปหยิบกระจกบานเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งข้างตู้เสื้อผ้าขึ้นมาส่อง หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าเรียวได้รูป ผิวขาวเนียน คิ้วเรียว ดวงตากลมสวย แม้ตอนนี้ใบหน้าจะซีดเซียวและเส้นผมยุ่งเหยิง แต่ก็ยังมองออกว่าหน้าตาสวยมาก

แต่ใบหน้านี้...

ไม่ใช่เธอ!

มือที่ถือกระจกสั่นเล็กน้อย ยังไม่ทันได้คิดต่อ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็พลันแล่นขึ้นมาจากส่วนลึกของสมอง

“อึก...” หนิงหนิงยกมือกุมศีรษะโดยสัญชาตญาณ ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัว จนเธอรู้สึกเวียนหัวไปหมด

ร่างที่วิญญาณเธอเข้ามาอาศัยอยู่ตอนนี้ ชื่ออี้หนิง หญิงสาววัยยี่สิบสองปี เจ้าของร่างเดิมเป็นลูกสาวคนเล็กของครอบครัวตระกูลอี้ และเธอก็แต่งงานแล้ว มีสามีชื่อเผิงเทียน ชายใบ้ที่พูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก

ตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา อี้หนิงด่าทอและดูถูกสามีสารพัด ไม่ว่าจะอารมณ์ดีหรือร้าย เธอก็หาเรื่องด่าเผิงเทียนได้ทุกวัน บางครั้งถึงกับโยนอาหารที่เขาหามาให้ลงบนพื้น เพียงเพราะมันไม่ใช่อาหารที่เธออยากกิน

ส่วนเหตุผลที่อี้หนิงต้องแต่งงานกับเผิงเทียนนั้น หากจะพูดให้ฟังดูดีหน่อย ก็คงบอกได้เพียงว่าพ่อแม่ของอี้หนิงเห็นว่าเผิงเทียนเป็นคนขยันขันแข็ง น่าจะสามารถดูแลลูกสาวของพวกเขาได้

แต่หากพูดกันตามความจริง ครอบครัวอี้เพียงต้องการลดภาระในบ้านลง เพราะครอบครัวอี้มีลูกหลายคน ในอดีตตอนที่สมาชิกในบ้านยังไม่มากนัก พ่อแม่ของอี้หนิงยังพอหลับหูหลับตาตามใจลูกสาวคนเล็กคนนี้ได้ อี้หนิงหน้าตาน่ารักมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังรู้จักพูดจาออดอ้อนเอาใจพ่อแม่ เมื่อเทียบกับลูกคนอื่นแล้ว พ่อแม่จึงรักและตามใจเธอมากกว่าอยู่หลายส่วน

ไม่อยากลงงานในกองผลิตก็ไม่ต้องไป งานบ้านไม่อยากทำก็ปล่อยให้พี่สาวกับพี่สะใภ้ทำแทน มีของกินดี ๆ เพียงเล็กน้อย พ่อแม่ก็มักจะแอบเก็บส่วนหนึ่งเอาไว้ให้ลูกสาวคนเล็กเสมอ การตามใจเช่นนี้นานวันเข้ากลับทำให้อี้หนิงกลายเป็นคนขี้เกียจและเห็นแก่ตัว

จนกระทั่งช่วงหลายปีหลัง เด็กเล็กในบ้านทยอยเพิ่มขึ้นทีละคนสองคน ขณะที่เสบียงอาหารซึ่งครอบครัวได้รับการจัดสรรในแต่ละปีกลับไม่ได้เพิ่มขึ้นตามจำนวนปากท้อง ทุกคนจึงต้องขยันทำงานให้มากขึ้น เพื่อสะสมแต้มแรงงานให้ได้มากที่สุด

มีเพียงอี้หนิงเท่านั้นที่ยังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่เปลี่ยนแปลง

งานหนักไม่ทำ งานเบาก็เลือก วันไหนแดดแรงหน่อยก็อ้างว่าปวดหัว วันไหนฝนตกก็ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากบ้าน

หากเป็นพี่น้องแท้ๆ แม้จะมีบ่นกันบ้าง แต่สุดท้ายก็ยังพออดทนยอมให้กันได้ ทว่าสะใภ้ทั้งสองคนที่แต่งเข้ามาในบ้านกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น พวกเธอต้องตื่นแต่เช้าออกไปทำงานในกองผลิต กลับมายังต้องทำอาหาร ซักผ้า เลี้ยงลูก และจัดการงานสารพัดในบ้าน แล้วเหตุใดน้องสามีที่โตจนถึงวัยออกเรือนแล้วถึงยังนั่งกินนอนกินโดยไม่ต้องทำอะไร

คำบ่นจึงเริ่มมีมากขึ้นทุกวัน จากบ่นลับหลังกลายเป็นประชดประชันต่อหน้า จากเรื่องเล็กน้อยกลายเป็นการทะเลาะเบาะแว้ง จนบรรยากาศในครอบครัวที่เดิมก็ไม่ได้สงบสุขนัก ยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ

พ่อแม่ของอี้หนิงเองก็จนปัญญา จะบังคับให้ลูกสาวออกไปทำงาน เธอก็ร้องห่มร้องไห้โวยวายจนบ้านแทบแตก ครั้นจะปล่อยเอาไว้เช่นเดิม ลูกสะใภ้ทั้งสองก็คงไม่ยอมอยู่เฉยอีกต่อไป

สุดท้ายทางออกที่ง่ายที่สุดจึงมีเพียงทางเดียว นั่นคือให้อี้หนิงแต่งงานออกไป

แต่ปัญหาก็คือ แม้อี้หนิงจะมีหน้าตาสะสวยจนชายหนุ่มหลายคนในหมู่บ้านชอบแอบมองอยู่บ่อยๆ แต่เมื่อพูดถึงการแต่งงานจริงจัง กลับไม่มีครอบครัวไหนอยากรับเธอไปเป็นลูกสะใภ้เลยสักบ้าน ลูกชายอาจชอบ แต่พ่อแม่กลับไม่เอาด้วย

บ้านไหนจะอยากได้ลูกสะใภ้ที่ขี้เกียจ ไม่ยอมลงงานในกองผลิต ทำอาหารก็ไม่เป็น งานบ้านก็ไม่แตะ ไปเป็นภาระให้ครอบครัวตัวเองกันเล่า?

ดังนั้นเรื่องแต่งงานของอี้หนิงจึงถูกยื้อออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งในที่สุด พ่อแม่ของเธอก็นึกถึงเผิงเทียนขึ้นมา

พ่อแม่ของอี้หนิงรู้ดีว่าชายหนุ่มใบ้ผู้นี้อาจไม่มีปัญญาทำให้อี้หนิงกินดีอยู่ดี แต่ด้วยสองมือที่ไม่เคยหยุดทำงานของเขา อย่างน้อยลูกสาวคนเล็กของพวกเขาก็คงไม่อดตาย