ตอนที่ 18 ได้กินเนื้อแล้ว

ทันทีที่เผิงเทียนเดินผ่านประตูรั้วเข้ามา เผิงซิ่วซึ่งกำลังยืนชะเง้อรออยู่ใต้ชายคาก็สังเกตเห็นสิ่งที่อยู่ในมือพี่ชาย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที

“กระต่าย!”

เสียงร้องของเธอดังจนชุนฟางที่อยู่ในบ้านต้องรีบเดินออกมาดู

“อะไรนะ?”

“แม่! พี่ใหญ่จับกระต่ายมาได้!”

เผิงซิ่ววิ่งเข้ามาหาพี่ชาย ก่อนก้มมองกระต่ายป่าตัวอ้วนในมือเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ตัวใหญ่ด้วย!”

ชุนฟางเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นกระต่ายป่าจริง ๆ ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ดีจริง ๆ วันนี้ทุกคนจะได้กินเนื้อกันเสียที”

เผิงเทียนเห็นมารดากับน้องสาวดีใจ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

หลังจากนั้นเขาก็นำกระต่ายไปจัดการตรงหลังบ้าน ลงมือถอนขนและชำแหละอย่างคล่องแคล่ว ส่วนอี้หนิงเข้าไปก่อไฟรออยู่ในครัว

ไม่นานชายหนุ่มก็นำเนื้อกระต่ายที่จัดการเรียบร้อยแล้วเข้ามาให้

อี้หนิงรับเนื้อมา ก่อนเงยหน้ามองเขา

“ไปพักเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง”

เผิงเทียนไม่ได้ออกไปทันที เขายืนอยู่ตรงประตูครัว มองภรรยาหยิบมีดขึ้นมาหั่นเนื้อกระต่ายอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อก่อนหากมีเนื้อสัตว์เข้าบ้าน อี้หนิงไม่เคยคิดจะเข้าครัวทำอาหารเองเลยสักครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นมารดาของเขาที่ต้องจัดการทุกอย่าง แต่วันนี้เธอกลับลงมือทำด้วยตัวเอง ทั้งยังดูชำนาญเสียจนเขาอดแปลกใจไม่ได้

อี้หนิงหันมาเห็นสามียังยืนอยู่ที่เดิมก็ขมวดคิ้ว

“ทำไมยังไม่ไปพักอีกล่ะ? เหนื่อยมาทั้งวันแล้วไม่ใช่หรือ?”

เผิงเทียนชะงัก ก่อนพยักหน้าเบา ๆ แล้วจึงยอมเดินออกไป

เมื่อเหลืออยู่คนเดียว อี้หนิงก็หันกลับมาสนใจเนื้อกระต่ายตรงหน้า เธอหั่นเนื้อออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพื่อให้แบ่งกันกินได้ทั่วถึง จากนั้นตั้งหม้อน้ำให้เดือดแล้วนำเนื้อลงลวกครู่หนึ่ง ก่อนตักขึ้นพักไว้ให้สะเด็ดน้ำ

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอก็ตั้งกระทะบนเตา ใส่น้ำมันลงไปเพียงเล็กน้อย รอจนกระทะร้อนจึงเทเนื้อกระต่ายลงไปคั่ว

ฉ่า!

เสียงเนื้อกระทบกระทะดังขึ้นพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ

อี้หนิงใช้ตะหลิวพลิกเนื้อไปมา จนผิวด้านนอกเริ่มเปลี่ยนสี จากนั้นจึงใส่พริกแห้งที่หั่นเตรียมไว้ลงไปเล็กน้อย คั่วต่ออีกครู่หนึ่งก่อนเติมน้ำสะอาด ปรุงด้วยเกลือ แล้วปิดฝาเคี่ยวด้วยไฟอ่อน

น่าเสียดายที่ในครัวไม่มีทั้งซีอิ๊ว เหล้าจีน หรือเครื่องเทศดี ๆ สักอย่าง ไม่อย่างนั้นเธอคงทำกระต่ายตุ๋นออกมาได้อร่อยกว่านี้มาก

แต่ถึงจะมีเครื่องปรุงเพียงไม่กี่อย่าง กลิ่นเนื้อที่ค่อย ๆ ลอยออกมาจากกระทะก็ยังหอมเสียจนเผิงซิ่วอดเดินมาชะโงกหน้าดูไม่ได้

“พี่สะใภ้ ใกล้เสร็จหรือยัง?”

อี้หนิงเหลือบมองน้องสามี

“อีกพักหนึ่ง”

เผิงซิ่วพยักหน้า ก่อนเดินกลับออกไป

ทว่าเพียงไม่นาน เด็กสาวก็โผล่หน้ากลับเข้ามาอีกครั้ง

“พี่สะใภ้...”

“ยังไม่เสร็จ” อี้หนิงตอบทั้งที่ยังไม่ทันหันไปมอง

เผิงซิ่วทำหน้ามุ่ย “ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะ”

“ก็เห็นเธอเดินมาดูเป็นรอบที่สามแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ก็กลิ่นมันหอมนี่นา...”

เด็กสาวบ่นอุบอิบ ก่อนยอมเดินออกไปอีกครั้ง อี้หนิงมองตามแล้วหลุดหัวเราะเบา ๆ จากนั้นจึงหันกลับมาดูเนื้อในกระทะต่อ

เมื่อเคี่ยวจนเนื้อเริ่มนุ่มและน้ำแกงงวดลง เธอก็ใส่ต้นหอมที่หั่นเตรียมไว้ลงไป คนอีกสองสามครั้ง ก่อนตักเนื้อกระต่ายตุ๋นใส่ชามดินเผาใบใหญ่ กลิ่นหอมของเนื้อร้อน ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว แม้หน้าตาจะไม่ได้สวยงามเหมือนอาหารในภัตตาคาร แต่สำหรับครอบครัวที่กินเพียงน้ำแป้งข้าวโพดกับผักป่ามาหลายวัน อาหารชามนี้ถือว่าเป็นมื้อที่ดีมากๆ

เมื่อยกอาหารออกไปวางบนโต๊ะ ทุกคนก็มานั่งพร้อมหน้ากัน ตรงกลางโต๊ะมีเนื้อกระต่ายตุ๋นชามใหญ่ ข้างกันเป็นชามน้ำแป้งข้าวโพดที่เหลือจากมื้อตอนกลางวัน

เผิงซิ่วจ้องชามเนื้อตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ชุนฟางเองก็มองอยู่นาน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ได้เห็นเนื้อเต็มชามแบบนี้มานานแล้วจริง ๆ”

อี้หนิงได้ยินแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอหยิบกระบวยตักน้ำแกงใส่ถ้วยเล็กให้ทุกคน ก่อนนั่งลงประจำที่

“กินกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย”

ชุนฟางพยักหน้า เผิงซิ่วรีบยกถ้วยน้ำแกงขึ้นซดทันที

“อร่อย!” เผิงซิ่วร้องออกมาหลังกลืนน้ำแกงคำแรก

อี้หนิงหัวเราะ “อร่อยก็กินเยอะ ๆ”

แต่หลังจากซดน้ำแกงไปแล้ว กลับไม่มีใครยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อในชามกลางเสียที อี้หนิงถอนหายใจก่อนคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามชุนฟาง แล้วคีบอีกชิ้นให้เผิงซิ่ว จากนั้นเธอก็คีบชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ชามของเผิงเทียน

ชายหนุ่มชะงัก ก่อนมองเนื้อในชาม แล้วเงยหน้ามองเธอ

“มองอะไร คุณเป็นคนจับมา คุณก็กินสิ”

เผิงเทียนคีบเนื้อชิ้นนั้นขึ้นมา แต่แทนที่จะกิน เขากลับวางมันลงในชามของอี้หนิง

หญิงสาวนิ่งไป “ให้ฉันทำไม?...คุณไม่กินหรือ?”

เผิงเทียนส่ายหน้า ก่อนชี้ไปยังชามเนื้อตรงกลาง แล้วชี้กลับมาที่เธอ

อี้หนิงมองตาม ก่อนจะเข้าใจว่าเขาต้องการให้เธอกินชิ้นนี้ ส่วนตัวเองจะกินชิ้นอื่นแทน

“แต่ชิ้นนี้ฉันตักให้คุณนะ”

ชายหนุ่มยังคงมองเธอ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ราวกับยืนยันว่าเขาอยากให้เธอกินจริง ๆ

อี้หนิงก้มมองเนื้อในชามตัวเองอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้นี่นะ...

ทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน แล้วยังขึ้นเขาไปจับกระต่ายกลับมาอีก แต่พอถึงเวลากิน กลับยกเนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดให้เธอเสียอย่างนั้น

“ก็ได้ งั้นฉันกินนะ”

เผิงเทียนพยักหน้าทันที

เมื่อเห็นภรรยาคีบเนื้อชิ้นนั้นเข้าปาก มุมปากของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ากินอาหารในชามของตัวเองต่อ

อี้หนิงเคี้ยวเนื้อกระต่ายช้า ๆ เนื้อที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มมีรสเค็มอ่อน ๆ กับความเผ็ดเล็กน้อยของพริกแห้ง แม้เครื่องปรุงจะไม่ครบ แต่รสชาติกลับดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก เธออดตักน้ำแกงมาซดอีกคำไม่ได้

'อร่อยจริง ๆ ด้วย'

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือของเธอ หรือเพราะไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันกันแน่

หลังจากนั้นบนโต๊ะก็แทบไม่มีใครพูดอะไรอีก ทุกคนต่างตั้งใจกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากกินอิ่ม ชุนฟางกับเผิงซิ่วก็ช่วยกันเก็บชามไปล้าง ส่วนอี้หนิงกำลังจะกลับห้อง ทว่าพอนึกถึงรอยแผลบนแขนของเผิงเทียนขึ้นมาได้ เธอก็รีบหันไปหาแม่สามี

“แม่คะ ที่บ้านมียาใส่แผลไหม?”

ชุนฟางหันมามอง “มีอยู่หน่อยหนึ่ง ลูกเป็นอะไรหรือ?”

“ไม่ใช่ฉันค่ะ เผิงเทียนโดนกิ่งไม้ข่วนตอนขึ้นเขา”

"เดี๋ยวแม่ไปหยิบมาให้” พูดจบชุนฟางก็รีบเดินเข้าห้อง ไม่นานจึงกลับออกมาพร้อมตลับยาใบเล็ก

อี้หนิงรับตลับยามา ก่อนเดินกลับไปยังห้องนอน เมื่อผลักประตูเข้าไป เธอก็เห็นเผิงเทียนกำลังนั่งอยู่ริมเตียง ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

อี้หนิงเดินตรงเข้าไปหา

“ยื่นแขนมาสิ”

เผิงเทียนก้มมองตลับยาในมือเธอ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ

อี้หนิงหรี่ตาลงทันที

“อย่าบอกนะว่าไม่เป็นอะไรอีก”

มือที่ชายหนุ่มกำลังจะยกขึ้นหยุดค้างกลางอากาศ

เห็นเช่นนั้น อี้หนิงก็แทบหลุดหัวเราะ “ฉันรู้ทันคุณแล้ว”

เผิงเทียนมองเธออย่างจนใจ สุดท้ายจึงยอมยื่นแขนออกมาแต่โดยดี

อี้หนิงนั่งลงข้างเขาบนเตียง ก่อนจับท่อนแขนแข็งแรงนั้นขึ้นมาวางบนตักตัวเอง เมื่อมองใกล้ ๆ เธอก็เห็นรอยกิ่งไม้ข่วนอยู่หลายแห่ง บางรอยเป็นเพียงเส้นแดง ๆ แต่บางรอยก็บาดลึกพอสมควร

“นี่หรือที่บอกว่าไม่เป็นอะไร?”

เผิงเทียนหลุบตาลงเล็กน้อย

“คราวหลังระวังหน่อยสิ"

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

อี้หนิงมองเขา ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วค่อย ๆ ทายาลงบนรอยแผลทีละแห่ง

เผิงเทียนนั่งนิ่งอย่างว่าง่าย แต่ความจริงแล้ว ตอนนี้เขาแทบไม่ได้สนใจบาดแผลบนแขนตัวเองเลยสักนิด สายตาของชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ใบหน้าของภรรยา

เพราะทั้งสองนั่งอยู่ใกล้กันมาก เขาจึงมองเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดกว่าทุกครั้ง แสงตะเกียงสีเหลืองนวลส่องกระทบผิวขาวละเอียด ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ อยู่ใต้ดวงตา เส้นผมบางส่วนหลุดจากการรวบแล้วตกลงมาข้างแก้ม

อี้หนิงกำลังก้มหน้าทายาให้เขาอย่างตั้งใจ ขณะที่ริมฝีปากก็บ่นเรื่องที่เขาไม่รู้จักระวังตัว

เผิงเทียนมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว ตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา เขาแทบไม่เคยได้นั่งใกล้ภรรยาถึงเพียงนี้ อย่าว่าแต่ให้เธอจับแขนทายาเลย แม้เพียงเดินเข้าไปใกล้ บางครั้งเธอก็ยังแสดงท่าทีรังเกียจ แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายจับแขนเขาไว้ ทั้งยังคอยทายาให้อย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ

หัวใจของเผิงเทียนค่อย ๆ เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาเลื่อนจากดวงตาของเธอลงมายังปลายจมูก ก่อนหยุดอยู่ตรงริมฝีปากอิ่ม ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงช้า ๆ

เมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาก็รีบเบือนหน้าหนีทันที แต่ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“เสร็จแล้ว”

อี้หนิงปิดตลับยา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองสามี

ทว่าพอเห็นใบหูแดงก่ำของอีกฝ่าย เธอก็ชะงักไป

“ทำไมหูแดงขนาดนั้นล่ะ?”

เผิงเทียนชะงัก เขารีบยกมือแตะใบหูตัวเอง ก่อนหลุบตาลงอย่างทำอะไรไม่ถูก

อี้หนิงเห็นแล้วก็ยิ่งนึกขำ ผู้ชายคนนี้อายุยี่สิบเจ็ดปีแล้วแท้ ๆ แต่เพียงแค่เธอนั่งใกล้หน่อยเดียวก็เขินจนหูแดงเสียแล้ว

เธอจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนความคิดอยากแกล้งจะผุดขึ้นมา

“เผิงเทียน”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้แสดงท่าทีอะไร อี้หนิงก็ขยับตัวเข้าไปใกล้

จุ๊บ!

ริมฝีปากนุ่มแตะลงบนแก้มของเขาอย่างรวดเร็ว

เผิงเทียนแข็งค้างไปทั้งตัว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทันที มือที่วางอยู่บนเข่ากำแน่นโดยไม่รู้ตัว

อี้หนิงถอยกลับมานั่งที่เดิม ก่อนมองสีหน้าตกตะลึงของสามีอย่างขบขัน

“แค่จุ๊บแก้มเอง ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย?”

เผิงเทียนไม่ได้ตอบ แต่ใบหูที่เดิมก็แดงอยู่แล้วกลับยิ่งแดงจัดขึ้นไปอีก แม้แต่ลำคอก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะแก้มข้างที่ถูกจูบ สัมผัสอุ่นนุ่มเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ตรงนั้น

เผิงเทียนกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองภรรยาอีกครั้ง ราวกับอยากแน่ใจว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่เพียงสิ่งที่เขาคิดไปเอง

อี้หนิงเห็นท่าทางนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ที่จริงเธอไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งเลยสักนิด เพียงเห็นผู้ชายตัวโตนั่งหูแดงเพราะเธอเข้าใกล้ ก็อดอยากแกล้งไม่ได้เท่านั้น

ใครจะรู้ว่าแค่จูบแก้มครั้งเดียว เขาจะตกใจถึงเพียงนี้

แต่พอเห็นเขาเอาแต่นั่งนิ่ง มือยังแตะอยู่ตรงแก้มข้างเดิม อี้หนิงก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคงแกล้งแรงไปหน่อย

เธอกระแอมเบา ๆ ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาล่ะดึกแล้ว นอนกันเถอะ”

พูดจบหญิงสาวก็วางตลับยาไว้ข้างหัวเตียง ก่อนล้มตัวลงนอน ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาก็พบว่าเป็นธนบัตรปึกหนาอีกแล้ว เธอรีบหันไปมองเผิงเทียน เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ริมเตียง มือข้างหนึ่งแตะแก้มตัวเอง ราวกับยังไม่หายจากอาการตกตะลึง

เห็นเช่นนั้น อี้หนิงจึงรีบคว้าธนบัตรทั้งปึกยัดเข้าไปใต้หมอน ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอย่างรวดเร็ว

เผิงเทียนเพิ่งได้สติกลับคืนมา เขาหันมองภรรยาที่ล้มตัวลงนอนแล้ว ก่อนลุกไปดับตะเกียงและกลับมานอนข้างเธอ ทว่าคืนนี้เขากลับข่มตาหลับไม่ลง

ชายหนุ่มนอนหงายมองเพดานอยู่ในความมืด ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะแก้มข้างเดิมอีกครั้ง มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว