ตอนที่ 19 เข้าใจผิดมาตลอด

เช้าวันต่อมา อี้หนิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ทันทีที่ลืมตาความทรงจำเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งภาพที่ตัวเองขยับเข้าไปจุ๊บแก้มเผิงเทียน รวมถึงใบหูแดงก่ำของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งราวกับถูกสาป

พอนึกถึงสีหน้าของเขาตอนนั้น อี้หนิงก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ใครจะคิดว่าผู้ชายตัวโตขนาดนั้น แค่ถูกภรรยาจูบแก้มครั้งเดียวก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก เธอส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพลิกตัวไปมองข้างกาย ก่อนพบว่าพื้นที่อีกฝั่งของเตียงว่างเปล่า

“ตื่นเช้าจริง ๆ…”

อี้หนิงพึมพำ ก่อนนึกถึงธนบัตรปึกหนาที่ซ่อนไว้เมื่อคืนขึ้นมาได้ เธอรีบสอดมือเข้าไปใต้หมอน ก่อนจะรีบเก็บใส่ห่อผ้าแล้วนำไปซ่อนไว้หลังตู้เสื้อผ้าตามเดิม เพราะกลัวว่าเผิงเทียนจะเข้ามาเห็น

"เอาไว้มีเวลาค่อยนับก็แล้วกัน"

หลังจากจัดการเรียบร้อย เธอก็เดินออกไปล้างหน้าล้างตาที่โอ่งน้ำข้างบ้าน ก่อนตรงไปยังห้องครัว เมื่อวานหลังจากได้กุ้งฝอยกลับมา เธอก็นำไปคั่วเกลือด้วยไฟอ่อนจนสุก แล้วผึ่งเอาไว้ ตั้งใจว่าวันนี้จะนำออกไปตากให้แห้งสนิท แล้วตำเก็บไว้ใช้ปรุงน้ำแกง

นอกจากนี้ยังมีปลาตัวเล็ก ๆ ที่ติดตาข่ายขึ้นมาพร้อมกุ้งอีกหนึ่งชาม เธอคลุกเกลือเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน รวมถึงผักป่าที่เหลือจากเมื่อวาน

อี้หนิงกวาดตามองวัตถุดิบทั้งหมด ก่อนถอนหายใจเบา ๆ มีของกินเพิ่มขึ้นมาบ้างก็จริง แต่จะให้กินอิ่มท้องทั้งสี่คนก็ยังลำบากอยู่ดี สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจทำอาหารเช้าง่าย ๆ

หญิงสาวก่อไฟตั้งหม้อ เติมน้ำลงไป รอจนเดือดจึงใส่ปลาตัวเล็กตามลงไป ปลาพวกนี้แทบไม่มีเนื้อ แต่หากนำมาต้มน้ำแกง อย่างน้อยก็ยังช่วยเพิ่มรสหวานได้บ้าง

ไม่นานน้ำแกงก็เริ่มส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ อี้หนิงรอให้น้ำเดือดอีกครั้ง ก่อนใส่ผักป่าลงไป ปรุงด้วยเกลือเล็กน้อย แล้วคนให้เข้ากัน

เมื่อผักสุกได้ที่ เธอก็ตักน้ำแกงขึ้นมาชิม รสชาติออกเค็มไปนิด แต่ยังพอมีความหวานจากเนื้อปลาอยู่บ้าง

ไม่นานเผิงซิ่วก็ตื่น ส่วนเผิงเทียนที่ออกไปตักน้ำมาเติมโอ่งตั้งแต่เช้าก็กลับเข้าบ้านมาพอดี เมื่อทุกคนจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว จึงมานั่งรวมกันที่โต๊ะอาหารใต้ชายคา อาหารเช้าวันนี้มีเพียงน้ำแกงผักป่าหม้อหนึ่งกับน้ำแป้งข้าวโพดต้มเท่านั้น

อี้หนิงมองอาหารบนโต๊ะแล้วแอบถอนหายใจ เมื่อคืนเพิ่งได้กินเนื้อกระต่ายไปแท้ ๆ เช้าวันนี้กลับต้องมานั่งซดน้ำแกงผักป่าอีกแล้ว

“อืม...น้ำแกงวันนี้อร่อยดีนะ” เผิงซิ่วพูดขึ้นหลังจากซดน้ำแกงไปหลายคำ

"ใช่" ชุนฟางพยักหน้าเห็นด้วย

อี้หนิงมองทั้งสองคน ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“แม่คะ”

ชุนฟางละสายตาจากชาม “หืม?”

“ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”

“ถามมาสิ”

“ถ้าเราอยากทำอาหารหรือขนมไปขายในตัวอำเภอ จะทำได้ไหมคะ?”

ช้อนในมือของเผิงซิ่วหยุดทันที ชุนฟางเองก็นิ่งไป

แม้แต่เผิงเทียนที่กำลังยกชามขึ้นดื่มน้ำแกง ก็ยังลดชามลงแล้วเงยหน้ามองภรรยา

อี้หนิงมองทั้งสามคนสลับกันอย่างงุนงง “ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ?”

“พี่ไม่รู้จริง ๆ หรือ?” เผิงซิ่วถาม

“ถ้ารู้แล้วฉันจะถามทำไม?”

“แต่เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้น”

อี้หนิงเม้มปากเล็กน้อย

'เธอจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า!'

ถึงจะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ในหัว แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็ไม่ได้ละเอียดถึงขั้นบอกเรื่องทุกอย่างในชีวิตประจำวันเสียหน่อย

ชุนฟางเห็นลูกสะใภ้ทำหน้างุนงง จึงอธิบายอย่างใจเย็น

“ถ้าจะทำของขายเป็นเรื่องเป็นราวก็ต้องไปขอใบอนุญาตจากทางการก่อน ไม่ใช่ว่าใครอยากตั้งแผงขายอะไรก็ทำได้ตามใจ”

อี้หนิงพยักหน้าช้า ๆ

“หมายความว่า ถ้าได้ใบอนุญาตก็สามารถขายอาหารได้ใช่ไหมคะ?”

ชุนฟางพยักหน้า "ใช่ แต่ขั้นตอนการขอมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะ"

“ถ้าอย่างนั้นในตัวอำเภอก็มีร้านขายบะหมี่ ร้านขายขนม แล้วก็ร้านอาหารใช่ไหม?”

คราวนี้เผิงซิ่วถึงกับวางช้อนลง “เมื่อก่อนพี่เข้าอำเภอแทบทุกเดือน ยังจะมาถามเรื่องพวกนี้อีกหรือ?”

อี้หนิงชะงักไปเล็กน้อย

'จริงด้วย...'

เจ้าของร่างเดิมชอบเข้าอำเภอไปเดินดูของสวย ๆ งาม ๆ อยู่บ่อยครั้ง แม้จะไม่มีเงินในกระเป๋าเธอก็ไป

"ฉันหมายถึงเวลาซื้ออาหารพวกนั้น ต้องใช้คูปองด้วยหรือเปล่า?”

ชุนฟางเห็นลูกสะใภ้ยังไม่เข้าใจ จึงถอนหายใจเบา ๆ ในใจคงคิดว่าอาการไข้คราวนี้ทำให้อี้หนิงลืมเรื่องรอบตัวไปไม่น้อยจริง ๆ

“พวกข้าวสาร แป้ง น้ำมัน หรือน้ำตาลที่ร้านค้าของรัฐ ส่วนใหญ่ต้องใช้คูปองตามที่กำหนด แต่ของกินสำเร็จบางอย่างที่เขาอนุญาตให้ขายเป็นเงินสด ก็ไม่จำเป็นต้องใช้คูปองหรอก”

อี้หนิงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

“จริงหรือคะ?”

“จริงสิ” ชุนฟางพยักหน้า “อย่างพวกขนมของกินเล่น หรืออาหารบางอย่างที่ขายในตัวอำเภอ ก็มีที่รับเงินสดอย่างเดียวอยู่เหมือนกัน แต่ของพวกนั้นราคาแพงกว่าเราทำกินเองมาก คนธรรมดาอย่างเราเลยไม่ค่อยซื้อกินกันหรอก”

อี้หนิงพยักหน้ารัว ๆ ขณะฟัง

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง!

หลายวันที่ผ่านมา เธอเข้าใจมาตลอดว่าการซื้อของกินในยุคนี้จำเป็นต้องใช้คูปองไปเสียทุกอย่าง ต่อให้มีเงินอยู่ในมือก็คงซื้ออะไรไม่ได้มากนัก เธอก้มมองน้ำแกงผักป่าในชาม ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

'มีเงินอยู่ตั้งมากมายแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ตัวเองกับคนในบ้านอดอยากมาตั้งหลายวัน เธอนี่มันโง่จริง ๆ!'

เผิงซิ่วที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองรอยยิ้มของพี่สะใภ้แล้วเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล

“พี่กำลังคิดอะไรอยู่?”

อี้หนิงเงยหน้าขึ้นทันที

“วันนี้ฉันจะเข้าอำเภอ!”

“หา?!”

ชุนฟางเองก็ตกใจ “วันนี้เลยหรือ?”

อี้หนิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

“พี่มีเงินหรือ?”

"มีสิ!"

แถมยังมีเยอะเสียด้วย!

แน่นอนว่าประโยคหลังอี้หนิงได้แต่พูดอยู่ในใจ หากบอกออกไปตรง ๆ มีหวังทุกคนคงพากันตกใจจนกินข้าวไม่ลงแน่

เผิงเทียนที่นั่งเงียบมาตลอดค่อย ๆ วางชามลง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาชี้มาที่อี้หนิง จากนั้นก็ชี้ออกไปนอกบ้าน

อี้หนิงมองท่าทางของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะเดาได้ว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันยังมีเงินที่คุณให้มาเหลืออยู่ ซื้อของกินนิดหน่อยก็กลับแล้ว”

ทว่าเผิงเทียนกลับไม่ได้มีท่าทีสบายใจขึ้นเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนอี้หนิงจะออกไปไหน เขาไม่เคยถามมากนัก ไม่ใช่เพราะไม่สนใจ แต่เพราะเธอไม่ชอบให้เขายุ่ง หากเขาถามมาก เธอก็จะรำคาญ หากเขาตามไปเธอก็อับอายที่มีสามีเป็นใบ้

ทุกครั้งที่เธอออกจากบ้าน เขาทำได้เพียงคอยมองทาง รอจนเห็นร่างคุ้นเคยปั่นจักยานกลับมาจึงค่อยวางใจ

แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป นับตั้งแต่อี้หนิงหายไข้ เธอก็เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน ทั้งนิสัยใจคอและท่าทีที่มีต่อคนในบ้าน แม้การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นจะเป็นไปในทางที่ดี แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอดูเหมือนจะหลงลืมเรื่องราวบางอย่างไป ถ้าปล่อยให้เธอเข้าอำเภอเพียงลำพังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร

ยิ่งคิด คิ้วของเผิงเทียนก็ยิ่งขมวดแน่น

อี้หนิงเห็นสามียังทำหน้ากังวลไม่เลิก จึงพูดขึ้น

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ฉันจะพาซิ่วซิ่วไปด้วยดีไหม”

“ทำไมต้องเป็นฉันอีกแล้ว?!” เผิงซิ่วโวยวายขึ้นมาทันที

“พี่ชายเธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงฉันยังไงล่ะ”

เผิงซิ่วเม้มปาก ก่อนเหลือบมองมารดา

ชุนฟางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ไปด้วยกันก็ดี อย่างน้อยก็มีเพื่อน”

เมื่อแม้แต่มารดายังเห็นด้วย เผิงซิ่วก็รู้ทันทีว่าตัวเองคงปฏิเสธไม่ได้แล้ว

“ฉันไปด้วยก็ได้!”

อี้หนิงยิ้มกว้างทันที

เผิงเทียนมองน้องสาว แล้วชี้ไปที่อี้หนิง ก่อนจะชี้ตาตัวเอง จากนั้นชี้ไปที่น้องสาวอีกครั้ง

เผิงซิ่วเห็นแล้วทำหน้ามุ่ย “รู้แล้วน่า พี่ไม่ต้องสั่งหรอก ฉันจะดูพี่สะใภ้ให้ดี ไม่ปล่อยให้หายไปไหนหรอก”

อี้หนิงหันไปมองสามีทันที

“ฉันโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กสามขวบ”

เผิงเทียนสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตา แต่คิ้วที่เคยขมวดแน่นกลับคลายออกเล็กน้อย สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

อี้หนิงมองแล้วได้แต่เม้มปาก เห็นชัด ๆ ว่าเขาเชื่อใจน้องสาวมากกว่าเธอเสียอีก แต่พอนึกถึงวีรกรรมที่เจ้าของร่างเดิมเคยสร้างไว้ ความขุ่นใจเล็ก ๆ ในอกกลับหายไปอย่างรวดเร็ว