22. ตอนที่ 20 เข้าอำเภอ
ตอนที่ 20 เข้าอำเภอ
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เผิงเทียนก็เตรียมตัวออกไปทำงานตามปกติ ทว่าก่อนจะก้าวพ้นประตูรั้ว ชายหนุ่มยังไม่วายหันกลับมามองอี้หนิงอีกครั้ง
อี้หนิงหันมาเห็นสายตานั้นเข้าพอดี จึงอดพูดไม่ได้
“รู้แล้ว ๆ ฉันจะรีบไปรีบกลับ ไม่เถลไถลแน่นอน”
เผิงเทียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ แล้วจึงยอมเดินจากไป
อี้หนิงยืนมองแผ่นหลังกว้างของสามีจนหายลับไปตรงหัวทาง จากนั้นจึงหมุนตัวกลับเข้าบ้าน
เมื่อเข้ามาในห้องนอน เธอก็เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า ก่อนคุกเข่าลงแล้วเอื้อมมือเข้าไปในซอกด้านหลัง หยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ที่ซ่อนเอาไว้ออกมา
ภายในห่อผ้ามีทั้งเหรียญห้าเฟินและธนบัตรหลายใบพับซ้อนกันอยู่ อี้หนิงมองเงินตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย
ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะหยิบไปเพียงเล็กน้อย แต่พอนึกถึงที่ครัวแทบไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลยก็เปลี่ยนใจ เธอหยิบเงินออกมามากกว่าที่ตั้งใจไว้ตอนแรกพอสมควร ก่อนเก็บห่อผ้าที่เหลือกลับเข้าที่เดิม
เมื่อเดินออกมาหน้าบ้านก็เห็นเผิงซิ่วกำลังยืนรออยู่กลางลานแล้ว
“เสร็จหรือยัง?” เด็กสาวถามทันที
“เสร็จแล้ว”
“งั้นไปกันเถอะ”
เผิงซิ่วกำลังจะเดินออกจากประตูรั้ว แต่อี้หนิงกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวก่อน”
เด็กสาวหันกลับมา “อะไรอีก?”
อี้หนิงชี้ไปทางจักรยานเก่าสีดำที่จอดพิงผนังบ้านอยู่
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ตัวอำเภออยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร หากต้องเดินไปกลับคงเสียเวลาไม่น้อย
“เราเอาจักรยานไปไม่ได้หรือ?”
เผิงซิ่วมองตามปลายนิ้ว ก่อนหันกลับมามองพี่สะใภ้ด้วยสีหน้าแปลก ๆ
“ก็ได้...”
พูดจบเด็กสาวก็เดินไปเข็นจักรยานออกมา ก่อนใช้มือตบฝุ่นบนเบาะเบา ๆ
“ฉันปั่นเอง”
อี้หนิงเลิกคิ้ว “เธอปั่นไหวหรือ?”
“ทำไมจะไม่ไหว?”
“ก็ฉันหนักกว่าเธอ”
“พี่ไม่ได้หนักขนาดนั้นสักหน่อย!”
เผิงซิ่วตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนขึ้นคร่อมจักรยาน
อี้หนิงมองอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินไปนั่งซ้อนท้าย “ถ้าปั่นไม่ไหวก็บอกนะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยน”
“พี่นั่งดี ๆ เถอะ”
จักรยานคันเก่าส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานบ้าน ช่วงแรกเผิงซิ่วปั่นส่ายไปเล็กน้อยเพราะไม่ได้ขี่จักรยานคันนี้มานาน แต่พอเริ่มจับจังหวะได้ก็ปั่นคล่องขึ้น
ชาวบ้านที่พบพวกเธอระหว่างทางต่างหันมามองแทบทุกคน แม้แต่เด็กสองคนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างถนนยังหยุดมองตามจักรยานจนลับสายตา
อี้หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ทำไมทุกคนมองพวกเราแบบนั้น?”
“ก็พี่นั่งจักรยานออกจากบ้านแต่เช้า ใครเห็นก็ต้องมองสิ” เผิงซิ่วตอบโดยไม่หันกลับมา
“ฉันเคยขี่บ่อยหรือ?”
คำถามนั้นทำให้เท้าที่กำลังถีบบันไดจักรยานของเผิงซิ่วชะงักไปจังหวะหนึ่ง เธอหันกลับไปมองอี้หนิงแวบหนึ่ง
“พี่จำไม่ได้จริง ๆ หรือ?”
อี้หนิงเริ่มปวดหัวกับประโยคนี้ขึ้นมาทันที ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ คำว่า ‘พี่ไม่รู้จริง ๆ หรือ’ แทบจะกลายเป็นประโยคติดปากของเผิงซิ่วไปแล้ว
“ถ้าจำได้แล้วฉันจะถามเธอทำไม?”
“ฮึ!”
เผิงซิ่วทำเสียงในลำคอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
อี้หนิงก้มมองจักรยานเก่าใต้ตัว ก่อนนึกถึงสิ่งที่สงสัยมาตั้งแต่วันแรกที่เห็นมัน
บ้านเผิงยากจนถึงขนาดต้องเก็บไข่ไก่สามฟองเอาไว้แลกเกลือ แต่กลับมีจักรยานอยู่หนึ่งคัน ต่อให้จักรยานคันนี้จะเก่าแล้ว ก็ยังถือเป็นทรัพย์สินมีค่าไม่น้อยในยุคนี้
“ซิ่วซิ่ว”
“อะไรอีก?”
“จักรยานคันนี้บ้านเราได้มายังไง?”
เอี๊ยด!
เผิงซิ่วบีบเบรกกะทันหันจนจักรยานหยุดลง ก่อนหันกลับมามองพี่สะใภ้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้ทำให้เด็กสาวตกใจยิ่งกว่าคำถามก่อนหน้าเสียอีก
“พี่จำไม่ได้จริง ๆ หรือ?”
“ก็บอกแล้วไงว่าหลังป่วยฉันจำอะไรไม่ค่อยได้”
เผิงซิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“หัวหน้าเฉินให้พี่ใหญ่มาเมื่อปีก่อน”
“ให้เลยหรือ?”
“อืม ตอนนั้นหัวหน้าเฉินมีเรื่องต้องให้พี่ใหญ่ช่วยทำงานอยู่หลายครั้ง พอหลังจากนั้นเขาได้จักรยานคันใหม่ ก็เลยยกคันเก่านี้ให้พี่ใหญ่”
อี้หนิงพยักหน้าช้า ๆ
“ที่แท้ก็แบบนี้เอง”
“แต่ปกติพวกเราไม่ค่อยเอาออกมาใช้หรอกนะ”
“ทำไมล่ะ?”
“ก็กลัวมันพังน่ะสิ!”
เผิงซิ่วตอบทันที ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าพังขึ้นมาแล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซ่อม? ยางเส้นหนึ่งก็ไม่ใช่ถูก ๆ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ พวกเราไม่เอาออกมาขี่หรอก”
พูดถึงตรงนี้ เด็กสาวก็เงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก
“มีแต่พี่นั่นแหละที่ชอบขี่”
“ฉัน?”
“ใช่!” เผิงซิ่วเบ้ปาก
“เมื่อก่อนเวลาอยากเข้าอำเภอหรือไปไหน พี่ก็เอาจักรยานไปตลอด บางครั้งเอาไปตั้งแต่เช้ากว่าจะกลับก็เกือบมืด พี่ใหญ่เองยังแทบไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ”
คราวนี้อี้หนิงเงียบลงทันที ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมจะไม่ได้แค่เอาเปรียบเรื่องอาหารการกินเท่านั้น แม้แต่จักรยานก็ยังยึดเอาไปใช้ตามใจชอบ
เผิงซิ่วเห็นพี่สะใภ้ไม่เถียงกลับก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เด็กสาวออกแรงปั่นจักรยานต่อ
ไม่นานทั้งสองก็ออกจากเขตหมู่บ้าน ถนนข้างหน้ากว้างขึ้นเล็กน้อย สองข้างทางเป็นทุ่งนากว้าง บางช่วงมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นเรียงรายอยู่ริมถนน
กริ๊ง! กริ๊ง!
ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งจักรยานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
อี้หนิงยังไม่ทันหันไปมอง จักรยานอีกคันก็ปั่นขึ้นมาเทียบข้างเสียก่อน
“อี้หนิง!”
เสียงคุ้นหูทำให้หญิงสาวหันไปมอง เมื่อเห็นชายหนุ่มบนจักรยาน เธอก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เยี่ยฟงอีกแล้วหรือ?
วันนี้ชายหนุ่มสวมเสื้อคอจีนสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม ด้านหลังจักรยานมีกระเป๋าผ้าใบหนึ่งผูกเอาไว้ ดูเหมือนเขากำลังจะเดินทางเข้าอำเภอเช่นกัน
“พวกเธอสองคนกำลังจะเข้าอำเภอหรือ?” เยี่ยฟงเอ่ยถาม
“ใช่” อี้หนิงตอบสั้น ๆ
เยี่ยฟงชะลอความเร็วจนจักรยานทั้งสองคันเคลื่อนไปเกือบพร้อมกัน
“บังเอิญจริง ฉันก็จะเข้าอำเภอเหมือนกัน”
“อ้อ”
อี้หนิงพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนหันกลับไปมองสองข้างทางต่อ
เยี่ยฟงเหลือบมองเธออีกครั้ง ความรู้สึกแปลกประหลาดแบบเดียวกับเมื่อวันก่อนผุดขึ้นมาในใจ
หากเป็นเมื่อก่อน เพียงได้ยินว่าเขาจะเข้าอำเภอ อี้หนิงคงรีบถามแล้วว่าไปทำอะไร ไปที่ไหน และจะกลับเมื่อไร บางทีอาจหาเรื่องขอไปด้วยเสียด้วยซ้ำ
แต่วันนี้หญิงสาวกลับนั่งซ้อนท้ายจักรยานของเผิงซิ่วอย่างสงบ นอกจากตอบคำถามสั้น ๆ แล้วก็ไม่มีท่าทีอยากพูดคุยกับเขาอีก
เยี่ยฟงอดมองเธออีกครั้งไม่ได้ อี้หนิงไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด เธอกำลังมองทุ่งนาและต้นไม้สองข้างทางด้วยความสนใจ ราวกับสิ่งเหล่านั้นน่ามองกว่าเขาเสียอีก
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขารู้มาตลอดว่าอี้หนิงชอบเขา เรื่องนี้แทบไม่ใช่ความลับสำหรับคนในหมู่บ้าน หญิงสาวมักหาโอกาสเข้ามาพูดคุยกับเขาอยู่เสมอ หากมีของกินดี ๆ ก็มักแบ่งมาให้ แม้กระทั่งหลังจากแต่งงานกับเผิงเทียนแล้ว ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ยังไม่เปลี่ยน และเขาก็ไม่ได้รังเกียจความรู้สึกนั้นเลยสักนิด
การมีหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งคอยชื่นชม ย่อมทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพึงพอใจอยู่บ้าง แต่ความชอบกับการแต่งเป็นภรรยามันคนละเรื่องกัน
ไม่ใช่ว่าอี้หนิงไม่สวย ตรงกันข้าม เธอนับเป็นหญิงสาวที่หน้าตาดีที่สุดคนหนึ่งในหมู่บ้าน ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาว ดวงตากลมโต ต่อให้สวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาก็ยังสะดุดตากว่าหญิงสาวคนอื่น ทว่าเยี่ยฟงรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร
เขาไม่คิดจะอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ไปตลอดชีวิต หากสอบได้เป็นครูประจำอำเภอ เขาก็จะมีงานมั่นคง มีเงินเดือน และมีโอกาสก้าวไปสู่ชีวิตที่ดีกว่าเดิม
ส่วนผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของเขา อย่างน้อยก็ควรอ่านออกเขียนได้ มีความรู้ รู้จักวางตัว และสามารถยืนอยู่ข้างเขาได้อย่างเหมาะสม
ไม่ใช่หญิงสาวที่ไม่รู้หนังสือ ไม่ยอมทำงาน และเอาแต่ใช้อารมณ์อย่างอี้หนิง
ดังนั้นเมื่อเธอแต่งงานกับเผิงเทียน เขาจึงไม่ได้คิดอะไร ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ทว่าพอคนที่เคยมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม กลับปฏิบัติต่อเขาราวกับเป็นเพียงคนรู้จักธรรมดา เยี่ยฟงก็เริ่มรู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมา
เขาไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจ เพียงแต่รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไปโดยไม่ทันตั้งตัว
เยี่ยฟงเหลือบมองอี้หนิงอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงแดดยามเช้าหรืออย่างไร วันนี้หญิงสาวตรงหน้าถึงดูสดใสกว่าที่เขาจำได้
“ดูเหมือนช่วงนี้พวกเธอสองคนจะสนิทกันขึ้นนะ”
เผิงซิ่วชะงักไปเล็กน้อย
“ก็...”
เด็กสาวเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะตอบอะไร จึงรีบหุบปาก
อี้หนิงเห็นท่าทางนั้นก็หลุดหัวเราะ
“อยู่บ้านเดียวกัน จะให้ทะเลาะกันทุกวันก็คงเหนื่อยแย่”
เผิงซิ่วรีบหันกลับมามองพี่สะใภ้แวบหนึ่ง
“ใครทะเลาะกับพี่ทุกวัน!”
“อ้าว ไม่ได้ทะเลาะหรือ?”
“พี่ต่างหากที่ชอบกวนฉัน!”
“ฉันกวนเธอตอนไหน?”
“ก็ตอนนี้ไง!”
อี้หนิงหัวเราะออกมาทันที
เสียงสองสาวเถียงกันดังไปตามถนน เผิงซิ่วแม้จะทำหน้ามุ่ย แต่ก็ไม่ได้ดูโกรธเคืองจริงจังนัก
เยี่ยฟงปั่นจักรยานมองอย่างเงียบ ๆ เขาเคยเห็นอี้หนิงยิ้มมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่รู้ทำไมรอยยิ้มในวันนี้ถึงดูแตกต่างออกไป
เมื่อก่อนเวลาอยู่ต่อหน้าเขา อี้หนิงมักพยายามทำตัวให้น่ามองที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการจัดเสื้อผ้า ลูบผม หรือคอยสังเกตสีหน้าของเขาขณะพูดคุย
แต่ตอนนี้เธอกลับหัวเราะอย่างเปิดเผย ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะมองอยู่หรือไม่ รอยยิ้มเช่นนี้ดูเป็นธรรมชาติกว่าที่เขาคุ้นเคยเสียอีก
เยี่ยฟงละสายตากลับไปมองถนนตรงหน้า ไม่นานบ้านเรือนริมถนนก็เริ่มหนาตาขึ้น ผู้คนที่สัญจรไปมาก็มีมากกว่าเดิม
อี้หนิงที่กำลังหยอกล้อเผิงซิ่วอยู่เมื่อครู่หยุดลงทันที ดวงตาของหญิงสาวมองตรงไปข้างหน้าด้วยความสนใจ
“ถึงแล้วหรือ?”
“ยังอีกหน่อยหนึ่ง” เผิงซิ่วตอบ
อี้หนิงพยักหน้า ก่อนโน้มตัวมองผ่านไหล่น้องสามีไปข้างหน้า ยิ่งเข้าใกล้ตัวอำเภอ ผู้คนบนถนนก็ยิ่งพลุกพล่าน มีทั้งคนเดินเท้า คนปั่นจักรยาน รถเข็นไม้ และเกวียนที่บรรทุกสิ่งของเข้ามา
สำหรับเผิงซิ่ว สิ่งเหล่านี้เป็นภาพที่เคยเห็นจนชินตา แต่สำหรับอี้หนิง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นโลกยุคนี้นอกหมู่บ้านอย่างแท้จริง
หญิงสาวมองอาคารอิฐสองข้างทางด้วยดวงตาเป็นประกาย บางหลังมีป้ายตัวหนังสือสีแดงแขวนอยู่เหนือประตู บางแห่งมีผู้คนยืนเข้าแถวรอซื้อของ ทุกอย่างดูเก่าและเรียบง่ายเมื่อเทียบกับโลกที่เธอจากมา แต่กลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
ทว่าความตื่นเต้นทั้งหมดนั้นตกอยู่ในสายตาของเยี่ยฟง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางของอี้หนิงราวกับไม่เคยเข้าอำเภอมาก่อน ทั้งที่เมื่อก่อนเธอมาที่บ่อยกว่าใครทุกคนในหมู่บ้านเสียอีก
เขากำลังจะเอ่ยถาม แต่เมื่อเห็นทางแยกข้างหน้า จึงเปลี่ยนเป็นพูดอีกเรื่องแทน
“ข้างหน้ามีทางแยก ฉันต้องเลี้ยวไปทางโรงเรียนแล้ว”
อี้หนิงหันกลับมามองเขา “งั้นแยกกันตรงนี้นะ”
เยี่ยฟงชะงักไปเล็กน้อย “เธอจะกลับตอนไหน?”
“พวกเรายังไม่รู้เลยว่าจะกลับกี่โมง”
“ถ้ากลับช่วงเที่ยง บางทีเราอาจกลับพร้อมกันได้”
อี้หนิงกำลังจะตอบ แต่เผิงซิ่วกลับพูดแทรกขึ้นเสียก่อน
“ไม่เป็นไรหรอกพี่เยี่ยฟง พวกเรากลับกันเองได้”
อี้หนิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที
“ใช่ ไม่ต้องรอพวกเราหรอก”
เยี่ยฟงมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง หากเป็นเมื่อก่อน เพียงเขาเอ่ยปากชวนกลับพร้อมกัน อี้หนิงคงดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่วันนี้เธอกลับปฏิเสธอย่างง่ายดาย
ชายหนุ่มเงียบไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น...ฉันไปก่อนนะ”
อี้หนิงพยักหน้า “อืม”
เยี่ยฟงออกแรงปั่นจักรยานเลี้ยวไปตามถนนฝั่งซ้าย
อี้หนิงมองตามเพียงครู่เดียว ไม่ใช่เพราะอาลัยอาวรณ์ แต่เพราะอยากจำไว้ว่าถนนเส้นนั้นไปทางไหน จากนั้นเธอก็หันกลับมาสนใจร้านค้าสองข้างทางต่อทันที