23. ตอนที่ 21 เปลี่ยนไปมาก
ตอนที่ 21 เปลี่ยนไปมาก
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงหน้าร้านค้าสหกรณ์ของอำเภอ อาคารตรงหน้าใหญ่กว่าร้านสหกรณ์ในหมู่บ้านหลายเท่า ด้านหน้าเป็นอาคารอิฐกว้าง มีประตูสองบานเปิดออก ภายในมีเคาน์เตอร์ไม้ยาวเกือบตลอดแนว และด้านหลังเคาน์เตอร์มีชั้นวางสินค้าหลายชั้น จักรยานจอดเรียงอยู่หน้าร้านหลายคัน
เผิงซิ่วจอดจักรยานไว้ด้านข้าง ก่อนหยิบโซ่เก่ากับกุญแจขึ้นมาคล้องล้อไว้ เธอดึงโซ่ที่คล้องล้อจักรยานอีกสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าล็อกแน่นดีแล้ว จึงลุกขึ้นปัดมือ ก่อนหันมาหาพี่สะใภ้
“พี่อยากซื้ออะไร?”
อี้หนิงไม่ได้ตอบทันที สายตาของหญิงสาวกวาดมองร้านค้าและผู้คนรอบ ๆ อย่างสนใจ หน้าร้านสหกรณ์มีคนเข้าออกอยู่ตลอดเวลา บริเวณสองข้างทางยังมีร้านค้าเล็ก ๆ เปิดอยู่หลายแห่ง
“ของกิน”
เผิงซิ่วทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว “ของกินอะไร?”
“อะไรก็ได้ที่เก็บไว้ได้หลายวัน ไม่เสียง่าย แล้วไม่ต้องใช้คูปอง”
“ถ้าเป็นของกินที่เก็บได้หลายวัน...” เผิงซิ่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังอีกฝั่งของถนน “ตรงนั้นมีร้านขายแป้งทอด”
“แป้งทอดหรือ?” ดวงตาของอี้หนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
เผิงซิ่วพาพี่สะใภ้เดินข้ามไปยังร้านเล็ก ๆ ริมถนน กลิ่นแป้งทอดหอม ๆ ลอยมาแตะจมูกตั้งแต่ยังเดินไปไม่ถึง
ร้านแป้งทอดมีเพียงโต๊ะไม้เก่า ๆ ตัวหนึ่งกับเตาถ่าน ด้านบนวางกระทะเหล็กแบน ป้ารูปร่างท้วมคนหนึ่งกำลังใช้ตะหลิวพลิกแผ่นแป้งกลมอยู่เหนือกระทะ กลิ่นแป้งสุกผสมกับกลิ่นน้ำมันทำให้อี้หนิงที่กินเพียงน้ำแกงผักป่ามาเมื่อเช้ารู้สึกท้องร้องขึ้นมาทันที
เธอเดินเข้าไปใกล้ “ป้าแป้งทอดนี่ขายยังไง?”
คนขายเงยหน้าขึ้นมอง “ชิ้นละสองเฟิน เอากี่ชิ้นล่ะ?”
อี้หนิงก้มมองแป้งจี่ที่วางซ้อนกันอยู่ในตะกร้า แผ่นแป้งมีขนาดไม่ใหญ่นัก ผิวด้านนอกทอดจนเป็นสีเหลืองเข้ม บางชิ้นมีรอยเกรียมเล็กน้อย
“เอายี่สิบชิ้นค่ะ”
“หา?!”
เสียงของเผิงซิ่วดังขึ้นข้างหูทันที
อี้หนิงหันไปมอง เห็นดวงตาของเผิงซิ่วเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา
“อะไร?”
“พี่จะซื้อไปทำไมตั้งยี่สิบชิ้น?”
“ซื้อไปให้ทุกคนกินไง”
“แต่บ้านเรามีแค่สี่คนเองนะ!”
“ฉันรู้...ก็ไม่ได้จะกินมื้อเดียวเสียหน่อย”
เผิงซิ่วอ้าปากเหมือนอยากเถียงต่อ แต่อี้หนิงหันกลับไปหาคนขายเสียก่อน
“เอายี่สิบชิ้นค่ะป้า”
ป้าคนขายเองก็ดูแปลกใจไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าลูกค้าพูดจริงก็รีบหยิบกระดาษมาห่อแป้งจี่ทันที
“ยี่สิบชิ้น สี่เหมา”
อี้หนิงหยิบเงินออกมานับอย่างไม่ลังเล ส่วนเผิงซิ่วยืนมองเงินในมือพี่สะใภ้ตาไม่กะพริบ
สี่เหมา!
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเผิงซิ่วคงโมโหไปแล้ว เพราะพี่สะใภ้ใช้เงินเก่งเป็นทุนเดิม แต่คราวนี้ของที่ซื้อไม่ได้มีไว้กินคนเดียว แถมยังพูดชัดว่าจะซื้อกลับไปให้คนในบ้านกิน เด็กสาวจึงได้แต่ยืนทำหน้าเสียดายเงินอยู่ข้าง ๆ
อี้หนิงรับห่อแป้งจี่มา ก่อนหยิบชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้น้องสามี
“เอาไหม?”
เผิงซิ่วมองแป้งจี่ในมือเธอทันที
“ไม่เอา”
“แน่ใจ?”
“...”
“ถ้าไม่เอาฉันกินนะ”
อี้หนิงทำท่าจะดึงมือกลับ
“เดี๋ยว!”
เผิงซิ่วรีบคว้าไปทันที
อี้หนิงหลุดหัวเราะ “ไหนบอกไม่เอา?”
“ก็...ซื้อมาแล้ว ถ้าเย็นหมดก็ไม่อร่อยสิ!”
“อ้อ”
อี้หนิงไม่ได้แกล้งต่อ เธอหยิบแป้งจี่อีกชิ้นขึ้นมากัดชิมบ้าง ผิวด้านนอกกรอบเล็กน้อย ส่วนด้านในเหนียวนุ่มกว่าที่คิด รสชาติแทบไม่มีอะไรนอกจากรสเค็มอ่อน ๆ ของเกลือ ถ้ามีน้ำแกงร้อน ๆ สักถ้วย ก็นับเป็นอาหารหนึ่งมื้อได้สบาย
“ไม่เลว” อี้หนิงพึมพำ
เผิงซิ่วที่กำลังเคี้ยวอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
“ร้านนี้ทำอร่อย คนในอำเภอซื้อกันเยอะ”
“แล้วมีอะไรที่เก็บได้นานกว่านี้อีกไหม?”
เผิงซิ่วชะงัก “พี่ยังจะซื้ออีกหรือ?”
“แน่นอน”
เด็กสาวก้มมองห่อแป้งจี่ยี่สิบชิ้นในมือ ก่อนเงยหน้ามองพี่สะใภ้อีกครั้ง
“พี่มีเงินเท่าไรกันแน่?”
“ก็มีนิดหน่อย”
อี้หนิงหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินนำไปยังร้านค้าด้านหน้า ทิ้งให้เผิงซิ่วยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบตามไป
ยิ่งเดินก็ยิ่งพบว่าของกินที่ใช้เงินสดซื้อได้มีมากกว่าที่เธอคิด มีทั้งเต้าหู้แห้ง ผักดอง และของกินสำเร็จรูปบางชนิดที่ร้านขอรัฐอนุญาตให้จำหน่าย เพียงแต่ราคาสูงกว่าในร้านสหกรณ์อยู่ไม่น้อย เธอจึงเลือกซื้อเต้าหู้แห้งกับผักดอง
ระหว่างเดินผ่านร้านขายของแห้งอีกร้าน สายตาของอี้หนิงก็สะดุดเข้ากับขวดแก้วสีน้ำตาลหลายใบที่วางเรียงอยู่บนชั้นไม้ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที
เครื่องปรุง!
หลายวันที่ผ่านมา สิ่งที่เธออยากได้มากที่สุดนอกจากข้าวสารกับเนื้อสัตว์ก็คือเครื่องปรุงนี่แหละ ถึงจะมีฝีมือทำอาหารดีแค่ไหน แต่หากมีเพียงเกลือกับพริกแห้งไม่กี่เม็ด ต่อให้เป็นพ่อครัวระดับภัตตาคารก็คงทำอาหารให้อร่อยได้ยาก
อี้หนิงรีบเดินเข้าไปในร้านทันที ด้านในมีชั้นไม้สองสามชั้นวางของแห้งกับเครื่องปรุงอยู่ไม่มากนัก มีทั้งเกลือ น้ำส้มสายชู ซีอิ๊ว และพริกแห้งบรรจุอยู่ในถุงกระดาษ
อี้หนิงกวาดตามองของทั้งหมด ก่อนหันไปถามคนขาย
“ลุงคะ ซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชูขายยังไง?”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เงยหน้าขึ้น
“ซีอิ๊วขวดเล็กสองเหมา น้ำส้มสายชูขวดเล็กหนึ่งเหมากับห้าเฟิน”
อี้หนิงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนถามต่อ
“ต้องใช้คูปองไหมคะ?”
“ของสองอย่างนี้ขายเงินสดได้”
ได้ยินเช่นนั้น อี้หนิงก็ยิ้มออกมาทันที
“งั้นเอาอย่างละขวดค่ะ”
เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย อี้หนิงก็รับเครื่องปรุงทั้งหมดมาใส่ตะกร้า
เผิงซิ่วมองของในตะกร้า ก่อนถอนหายใจยาว
“พี่สะใภ้...พอแล้วมั้ง”
“ยัง”
“แต่เราซื้อเยอะมากแล้วนะ!”
อี้หนิงหันกลับมามองเด็กสาว
“พรุ่งนี้เธออยากซดน้ำแกงผักป่าอีกหรือ?”
เผิงซิ่วเงียบลงทันที นึกถึงน้ำแกงผักป่าเมื่อเช้าแล้ว เด็กสาวก้มมองของในมือ
“ไม่อยาก...”
“งั้นก็ถือของตามมาดี ๆ อย่าบ่นมาก”
“พี่ใช้ฉันถือของอีกแล้ว!”
“เมื่อเช้าใครเป็นคนบอกพี่ชายว่าจะดูแลฉัน?”
“ดูแลกับถือของมันคนละเรื่องกัน!”
ถึงปากจะบ่นไม่หยุด แต่ทุกครั้งที่อี้หนิงซื้อของเพิ่ม เผิงซิ่วกลับเป็นฝ่ายยื่นมือมาแย่งไปถือเองเสียทุกครั้ง
อี้หนิงเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เด็กคนนี้ปากแข็งจริง ๆ
ทั้งสองเดินดูของต่ออีกพักหนึ่ง อี้หนิงยังแวะซื้อหัวไชเท้าดองกับของแห้งอีกเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจหยุดซื้อ
ไม่ใช่เพราะเงินหมด แต่เพราะของที่ซื้อมาเริ่มมากเกินกว่าจะขนกลับด้วยจักรยานคันเดียวได้แล้ว
“กลับกันเถอะ”
คราวนี้เผิงซิ่วรีบพยักหน้า
ทั้งสองหอบของพะรุงพะรังเดินกลับไปทางร้านค้าสหกรณ์ที่จอดจักรยานเอาไว้
ทว่าเดินไปได้เพียงครึ่งทาง เผิงซิ่วกลับชะงักฝีเท้ากะทันหัน
“เดี๋ยวก่อน!”
“อะไรอีก?”
เผิงซิ่วไม่ได้ตอบทันที สายตาของเธอมองข้ามไปยังร้านเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้าม บนชั้นไม้หน้าร้านมีขวดยาและห่อยาหลายชนิดวางเรียงกันอยู่
“ฉันลืมไปเลย...”
“ลืมอะไร?”
“ยาของแม่” น้ำเสียงที่เคยสดใสหม่นลงเล็กน้อย
“ยาที่แม่กินอยู่ใกล้หมดแล้ว เมื่อวานแม่ยังบอกว่าจะรออีกสองสามวัน แล้วค่อยฝากคนที่เข้าอำเภอมาซื้อให้”
อี้หนิงมองร้านขายยาฝั่งตรงข้าม ก่อนหันกลับมาถาม
“ราคาเท่าไร?”
“ถ้าเอาเท่าเดิม...น่าจะประมาณสามเหมา”
“งั้นก็ไปซื้อ”
พูดจบอี้หนิงก็เดินข้ามถนนไปทันที
เผิงซิ่วยืนอึ้งอยู่สองอึดใจ ก่อนรีบหอบของตามไป
“พี่สะใภ้รอฉันด้วย!”
เมื่อเข้ามาภายในร้าน มีกลิ่นสมุนไพรกับกลิ่นยาจาง ๆ ปะปนกันอยู่ หลังโต๊ะไม้มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อสีเทากำลังจัดขวดยาบนชั้น เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามาจึงเงยหน้าขึ้น
“จะซื้ออะไร?”
อี้หนิงหันไปหาเผิงซิ่ว
“บอกเขาสิว่าแม่กินยาอะไร”
เผิงซิ่วรีบบอกชื่อยา พร้อมอธิบายลักษณะห่อกับจำนวนที่เคยซื้อครั้งก่อน คนขายฟังแล้วพยักหน้า ก่อนหันไปหยิบยาจากชั้นด้านหลังมาวาง
“อันนี้ใช่ไหม?”
เผิงซิ่วก้มดู ก่อนพยักหน้าทันที
“ใช่ค่ะ อันนี้แหละ”
“เอากี่ห่อ?”
เผิงซิ่วลังเลแล้วตอบ
“เอา...”
“เอาสองชุดค่ะ”
เสียงของอี้หนิงดังแทรกขึ้นมา
เผิงซิ่วหันขวับ
“พี่สะใภ้!”
แม้แต่คนขายยังเงยหน้ามอง แต่อี้หนิงกลับมีสีหน้าปกติแล้วพูดว่า “ซื้อทั้งทีก็ซื้อเผื่อไว้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเข้าอำเภอบ่อย ๆ”
“แต่สองชุดตั้งหกเหมานะ!”
“ฉันรู้”
“หกเหมาเลยนะ!”
“หูฉันไม่ได้หนวก”
เผิงซิ่วพูดไม่ออก ได้แต่จ้องพี่สะใภ้ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
อี้หนิงไม่ได้สนใจสีหน้าของเด็กสาว เธอหยิบเงินออกมานับหกเหมาแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ จากนั้นรับห่อยามาถือไว้
“กลับกันเถอะ”
เธอหมุนตัวเดินออกจากร้าน เผิงซิ่วยังคงยืนอยู่ที่เดิม จนกระทั่งอี้หนิงเดินไปถึงหน้าร้านแล้วหันกลับมา
“ไม่กลับหรือ?”
เผิงซิ่วถึงได้สติ รีบหอบของตามออกไป
ระหว่างเดินกลับไปยังร้านสหกรณ์ เผิงซิ่วเงียบผิดปกติ อี้หนิงเหลือบมองอยู่สองครั้ง ในที่สุดก็อดถามไม่ได้
“เป็นอะไรอีก?”
“เปล่า”
“แล้วทำไมเงียบ?”
เผิงซิ่วเม้มปาก ก่อนเหลือบมองห่อยาในมือของพี่สะใภ้
“พี่...”
“หืม?”
“พี่ซื้อยาให้แม่จริง ๆ หรือ?”
อี้หนิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนมองเด็กสาวด้วยสีหน้าประหลาด
“เมื่อกี้เธอยืนดูฉันจ่ายเงินอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น!”
“แล้วหมายถึงอะไร?”
เผิงซิ่วอ้าปาก แต่สุดท้ายกลับไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร
เมื่อก่อนพี่สะใภ้มีเงินเมื่อไร สิ่งแรกที่คิดถึงมักเป็นของกินของใช้ของตัวเอง แต่วันนี้กลับซื้ออาหารกลับบ้านเสียมากมาย และที่สำคัญยังยอมควักเงินหกเหมาซื้อยาให้แม่อีกด้วย
หกเหมาเชียวนะ! แต่พี่สะใภ้กลับยอมจ่ายเพื่อซื้อยาให้แม่โดยแทบไม่ลังเล
เผิงซิ่วก้มมองห่อยาในมือของอี้หนิงอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งแปลกใจ ทั้งสับสน และเหมือนกำแพงบางอย่างที่เคยตั้งขวางอยู่ระหว่างเธอกับพี่สะใภ้กำลังสั่นคลอนทีละน้อย
“ไม่มีอะไร...” เผิงซิ่วพึมพำเบา ๆ
อี้หนิงมองเผิงซิ่วอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเด็กสาวไม่คิดจะพูดต่อก็ไม่ได้ซักถาม เธอจึงเดินนำกลับไปยังจักรยาน
เผิงซิ่วยืนมองแผ่นหลังของพี่สะใภ้อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามไปเงียบ ๆ