24. ตอนที่ 22 เริ่มสงสัย
ตอนที่ 22 เริ่มสงสัย
เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นมาอยู่เกือบตรงศีรษะแล้ว เผิงซิ่วปั่นจักรยานช้าลงเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะหมดแรงเพียงอย่างเดียว แต่เพราะจักรยานทั้งคันแทบจะกลายเป็นรถขนของไปแล้ว ถุงกระดาษกับห่อผ้าหลายห่อถูกผูกห้อยอยู่กับแฮนด์ทั้งสองข้าง ส่วนอี้หนิงที่นั่งซ้อนอยู่ก็ถือตะกร้ากับของจุกจิกอีกหลายอย่าง
ทันทีที่จักรยานจอดลงหน้าบ้าน อี้หนิงก็รีบลงไปเปิดประตูรั้วให้เผิงซิ่ว
“แม่! พวกเรากลับมาแล้ว!”
เผิงซิ่วตะโกนเสียงดังตั้งแต่ยังไม่ทันเข็นจักรยานเข้าไปในลานบ้าน
เผิงเทียนที่กำลังล้างมืออยู่ข้างโอ่งเงยหน้าขึ้นมองทันที ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่อี้หนิง เมื่อเห็นว่าภรรยากลับมาอย่างปลอดภัย คิ้วที่ขมวดอยู่เล็กน้อยจึงค่อย ๆ คลายออก
“ทำไมวันนี้คุณกลับมาเร็วจัง?”
เผิงเทียนมองของในมือเธอ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังน้องสาวที่ประคองจักรยานอยู่ด้านหลัง แล้วเขาก็นิ่งไป ดวงตาคู่มมองถุงกระดาษห้อยอยู่ตรงแฮนด์จักรยานหลายถุงซ้อนกันไม่วางตา ความจริงวันนี้เขาไม่ได้ตั้งใจกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้าน เพราะงานขุดคลองด้านตะวันตกอยู่ไกลจากบ้านพอสมควร แต่ที่เขากลับมาเพราะเป็นห่วงเธอ
เมื่อเห็นเขาไม่ตอบ อี้หนิงจึงยกถุงกระดาษในมือขึ้นอวด “กลับมาแล้วก็ดีเลย ฉันซื้อของกินมาเยอะเลย”
ชุนฟางได้ยินเสียงลูกสาวก็รีบเดินออกมาจากในบ้าน
“กลับมากันแล้วหรือ?”
“กลับมาแล้วแม่” เผิงซิ่วตอบเสียงเหนื่อย
ชุนฟางที่เพิ่งเดินมาถึงหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นของที่ห้อยอยู่เต็มจักรยาน และในมือของลูกสะใภ้
“นี่...ซื้ออะไรกันมามากมายขนาดนี้?”
“ของกินค่ะ มีแป้งทอด เต้าหู้แห้ง ผักดอง เครื่องปรุง แล้วก็เส้นแห้งนิดหน่อย” อี้หนิงตอบอย่างอารมณ์ดี
“...”ชุนฟางมองของเหล่านั้นตาค้าง
เผิงซิ่วพิงจักรยานไว้ข้างกำแพง ก่อนปลดถุงที่ผูกอยู่ตรงแฮนด์ออกทีละถุง อี้หนิงเองก็หอบของในมือไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว
ส่วนชุนฟางยิ่งมองพวกถุงเหล่านั้นก็ยิ่งปวดใจแทนเงินที่เสียไป
“อี้หนิง...ของพวกนี้คงใช้เงินไปไม่น้อยเลยใช่ไหมลูก?”
“ก็ไม่น้อยค่ะ” อี้หนิงตอบตามตรง ก่อนหันไปเห็นสีหน้าแม่สามีแล้วรีบพูดต่อ
“แต่ซื้อมาแล้วก็เก็บไว้กินได้หลายวัน อย่างน้อยพรุ่งนี้เช้าพวกเราก็ไม่ต้องมานั่งคิดกันอีกว่าจะเอาอะไรกิน”
ชุนฟางอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายกลับพูดไม่ออก
เผิงซิ่วที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะพยักหน้าหงึก ๆ “ใช่! พี่สะใภ้พูดถูกนะแม่”
อี้หนิงหันขวับไปมองทันที “วันนี้รู้จักเข้าข้างฉัน?”
เผิงซิ่วชะงัก “ใครเข้าข้างพี่ ฉันแค่พูดเรื่องจริงต่างหาก”
“อ้อ” อี้หนิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอวางของในมือลงแล้วหยิบห่อยาสองชุดที่แยกเอาไว้ออกมา
“นี่ของแม่ค่ะ”
ชุนฟางมองของในมือลูกสะใภ้ด้วยความงุนงง
“ของแม่?”
“ซิ่วซิ่วบอกว่ายาของแม่ใกล้หมดแล้ว ฉันเลยซื้อมาให้สองชุด”
ชุนฟางชะงัก สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ห่อยาสองชุดตรงหน้าอยู่นาน ก่อนเงยหน้ามองลูกสะใภ้
“ทำไมซื้อมาเยอะขนาดนั้นลูก ยาแม่ยังเหลืออยู่อีกตั้งหลายวัน ซื้อแค่ชุดเดียวก็พอแล้ว เงินตั้งหกเหมา...”
อี้หนิงรีบยัดห่อยาใส่มือแม่สามี “ซื้อมาแล้วคืนไม่ได้หรอกค่ะ เงินนะหาใหม่ได้ แต่ถ้าแม่ไม่ได้กินยาแล้วป่วยขึ้นมา คนที่ลำบากก็คือเผิงเทียนไม่ใช่หรือคะ?”
คำพูดของลูกสะใภ้ทำให้ชุนฟางนิ่งไป หากเป็นอี้หนิงเมื่อก่อน อย่าว่าแต่ควักเงินซื้อยาให้เธอเลย ต่อให้เธอนอนป่วยอยู่ตรงหน้า ก็แทบไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเป็นอย่างไรบ้าง
“ขอบใจมากนะลูก” เสียงของชุนฟางสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
อี้หนิงยิ้ม “คนบ้านเดียวกัน จะขอบคุณทำไมคะ”
เผิงซิ่วที่ยืนดูอยู่เงียบไปทันที ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าขอบตาตัวเองร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
ส่วนเผิงเทียนยังยืนอยู่ห่างจากอี้หนิงออกไปประมาณหนึ่งช่วงแขน สายตาของเขาไม่ได้มองห่อยาในมือมารดา แต่เขากลับจ้องมองของทั้งหมดที่ภรรยาซื้อมาบนโต๊ะ คิ้วเข้มค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน เขารู้ว่าอี้หนิงมีเงินติดตัวอยู่บ้าง และเป็นเงินที่เขาเคยให้ แต่เท่าที่จำได้มันไม่น่าจะมากถึงขนาดซื้อของเหล่านี้ได้ทั้งหมด แม้จะไม่รู้ราคาทุกอย่าง แต่เพียงแป้งทอด เต้าหู้แห้ง และยาสองชุด ก็คงเสียเงินไปหลายเหมาแล้ว ไหนจะเครื่องปรุงกับของแห้งที่อยู่ในตะกร้าอีก
‘เงินเหล่านี้...มาจากไหน?’ ชายหนุ่มมองอี้หนิงด้วยสายตาครุ่นคิด
อี้หนิงเปิดห่อแป้งทอดที่ซื้อมา ก่อนหยิบออกมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นไปทางเผิงเทียน
“เอาไปกินรองท้องก่อน”
เผิงเทียนก้มมองแป้งทอด ก่อนเงยหน้ามองเธอ
“รับไปสิ”
เขาจึงยื่นมือมารับ แป้งทอดยังเหลือความอุ่นอยู่นิดหน่อย แม้จะไม่ร้อนเหมือนตอนเพิ่งออกจากกระทะ แต่กลิ่นน้ำมันกับกลิ่นแป้งยังหอมอยู่ เขาถือมันไว้ในมือแต่ยังไม่ยอมกิน
อี้หนิงเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว “ทำไมไม่กินล่ะ?”
เผิงเทียนไม่ได้ตอบ เขาเพียงเหลือบมองของที่กองเต็มโต๊ะ ก่อนยกมือชี้ไปยังถุงเหล่านั้นทีละอย่าง แล้วชี้กลับมาที่อี้หนิง
อี้หนิงเข้าใจในทันที เขากำลังถามเรื่องเงิน
“เอ่อ...”
เผิงซิ่วที่ยืนมองอยู่เห็นท่าทางพี่ชายก็เข้าใจเหมือนกัน เด็กสาวรีบพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่! ฉันก็ถามพี่สะใภ้ตั้งแต่ในอำเภอแล้ว แต่พี่สะใภ้ไม่ยอมบอก”
“…” อี้หนิงอยากหยิบแป้งทอดในมือยัดปากเด็กคนนี้เสียจริง
ชุนฟางก็หันมามองเช่นกัน อี้หนิงเม้มริมฝีปาก จะบอกว่าอย่างไรดี หากพูดความจริงออกไป เธอคงถูกคนทั้งบ้านลากไปหาหมอแน่ๆ
อี้หนิงกระแอมเบา ๆ “ก็…เงินเก็บของฉันไง”
เผิงซิ่วเบิกตากว้าง “พี่มีเงินเก็บด้วยหรือ?!”
“ทำไมฉันจะมีไม่ได้?”
“ก็เมื่อก่อนพี่...” เผิงซิ่วหยุดพูดกะทันหัน
อี้หนิงเลิกคิ้ว “เมื่อก่อนฉันทำไม?”
"..." เผิงซิ่วเม้มปากแน่น ความจริงเธออยากพูดว่า เมื่อก่อนพี่สะใภ้มีเงินเมื่อไรก็ใช้จนหมด ไม่เคยเห็นเก็บเงินได้สักครั้ง แต่พอนึกถึงห่อยาที่อีกฝ่ายเพิ่งซื้อให้มารดา เธอก็พูดไม่ออก
อี้หนิงมองคนทั้งสาม ก่อนเหลือบไปทางห้องครัว แดดข้างนอกขึ้นสูงจนเกือบตรงศีรษะแล้ว หากตอนนี้เข้าไปก่อไฟทำอาหาร กว่าจะเสร็จก็คงเลยเวลาไปมาก เธอจึงหยิบแป้งทอดออกมาเพิ่มอีกหลายชิ้น
“มื้อเที่ยงวันนี้กินนี่ไปก่อนนะคะ ฉันเข้าครัวตอนนี้คงไม่ทันแล้ว เดี๋ยวเอาผักดองมากินด้วย”
“แค่นี้ก็ดีมากแล้วลูก” ชุนฟางพูด
สำหรับบ้านเผิงแล้ว แป้งทอดที่ใช้น้ำมันทำแบบนี้ไม่ใช่อาหารที่ได้กินกันบ่อย ๆ ด้วยซ้ำ
อี้หนิงเดินเข้าไปในครัว หยิบผักดองที่ซื้อมาหั่นใส่จาน แล้วยกออกมาวางบนโต๊ะ มื้อเที่ยงจึงกลายเป็นแป้งทอดกับผักดองง่าย ๆ
หลังจากกินเสร็จ เผิงเทียนก็ลุกขึ้นไปหยิบจอบที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมาพาดบ่า ก่อนเดินตรงไปยังประตูรั้ว
อี้หนิงที่กำลังจะเอาของไปเก็บในครัวหันไปมอง “จะไปแล้วหรือ?”
เผิงเทียนพยักหน้า
“ตอนเย็นรีบกลับมานะ ฉันจะทำของอร่อยไว้รอ”
เผิงเทียนพยักหน้าอีกครั้ง แล้วจึงหมุนตัวเดินออกจากบ้านไป