25. ตอนที่ 23 มื้อเย็นที่แสนอร่อย
ตอนที่ 23 มื้อเย็นที่แสนอร่อย
หลังจากเผิงเทียนกลับไปทำงาน ชุนฟางก็นำยาที่ลูกสะใภ้ซื้อมาให้ไปเก็บในห้อง ส่วนอี้หนิงช่วยเผิงซิ่วจัดของที่ซื้อกลับมาจากอำเภอเข้าตู้ แป้งทอดถูกห่อเอาไว้อย่างดี เต้าหู้แห้งกับเส้นแห้งแยกเก็บไว้คนละส่วน ส่วนผักดองเก็บใส่ไหใบเล็กแล้วปิดฝาให้สนิท
พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย อี้หนิงก็เดินไปดูกุ้งฝอยที่ตากเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน แดดวันนี้แรงดี กุ้งตัวเล็ก ๆ เปลือกเริ่มแห้งกรอบแล้ว หากตากต่ออีกสักหน่อยก็น่าจะเก็บไว้ได้นาน เธอหยิบขึ้นมาหนึ่งตัว ลองบี้ด้วยปลายนิ้ว ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“ซิ่วซิ่ว”
“อะไร?”
เสียงตอบดังมาจากในห้อง ไม่นานเผิงซิ่วก็เดินออกมา
“ไปช้อนกุ้งกันไหม?”
“ตอนนี้หรือ?”
“อืม พรุ่งนี้ฉันต้องไปช่วยงานครัวแล้ว คงไม่มีเวลาไปหา”
“ไปก็ไป” พูดจบเผิงซิ่วก็เดินไปหยิบสวิงที่วางอยู่ใต้ชายคาทันที
สองสาวออกจากบ้านพร้อมถังไม้และสวิง เมื่อไปถึงคลองชลประทาน ทั้งคู่ก็เลือกบริเวณที่มีกอหญ้าขึ้นหนาแน่นเหมือนเมื่อวันก่อน
ทั้งสองช้อนกุ้งอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงจึงพากันกลับ ขากลับอี้หนิงยังพาเผิงซิ่วแวะเก็บผักป่าตามข้างทางอีกด้วย
พอกลับถึงบ้านแดดก็เริ่มคล้อยต่ำ อี้หนิงล้างกุ้งฝอยจนสะอาด ก่อนนำลงคั่วในกระทะกับเกลือเพียงเล็กน้อย พอกุ้งเปลี่ยนเป็นสีแดงอมส้มและน้ำในกระทะแห้งสนิท เธอก็ตักออกมาเกลี่ยบนกระด้ง ผึ่งไว้รอเอาออกไปตากแดดวันพรุ่งนี้ ก่อนจะยกกระด้งไปวางไว้ตรงมุมที่อากาศถ่ายเท แล้วหันกลับมาเปิดตู้เก็บอาหาร เธอหยิบเต้าหู้แห้งออกมาสองชิ้น ตามด้วยผักดองในไหเพียงเล็กน้อย เธอตั้งใจจะทำมื้อเย็นแบบง่าย ๆ ผัดผักป่ากับซุปผักดองใส่เต้าหู้แห้ง
ขณะที่อี้หนิงกำลังจะลงมือเตรียมอาหาร เสียงฝีเท้าก็ดังตึงตังมาจากด้านนอก
“พี่สะใภ้!”
ยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง เผิงซิ่วก็วิ่งเข้ามาในครัวพร้อมไข่ไก่สองฟองในมือ
“วันนี้ไก่สองตัวออกไข่ทั้งคู่เลย!”
“ก็ดีแล้วนี่”
เผิงซิ่วมองไข่สองฟองในมืออย่างมีความสุข ก่อนหันกลับไปมองทางเล้าไก่แล้วบ่นพึมพำ
“ถ้าพวกมันขยันออกไข่แบบนี้ทุกวันก็ดีสิ ทำไมชอบออกวันเว้นวัน บางทีก็หายไปตั้งสองสามวัน”
อี้หนิงฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “เธอยังมีหน้าไปบ่นพวกมันอีกหรือ?”
“ทำไมจะบ่นไม่ได้?”
“ทุกวันเธอให้มันกินอะไร?”
“ก็เศษอาหารกับเศษผัก”
“นั่นไงเธอให้มันกินแค่นั้น มันจะเอาสารอาหารที่ไหนมาออกไข่ให้เธอทุกวัน”
เผิงซิ่วขมวดคิ้ว “แล้วต้องให้มันกินอะไร?”
“ก็พวกหนอน แมลง ไส้เดือน หรือปลวกก็ได้ ของที่มีโปรตีนหน่อย”
“โป...อะไรนะ?”
อี้หนิงชะงักไปทันที เธอเกือบลืมไปว่าคำบางคำที่ตัวเองใช้จนติดปาก ฟังดูแปลกสำหรับคนในยุคนี้
“ฉันหมายถึง...ถ้ามันได้กินพวกหนอนพวกแมลงบ้าง ก็เหมือนคนเราได้กินเนื้อ ร่างกายแข็งแรงขึ้นก็มีแรงออกไข่”
เผิงซิ่วพยักหน้าหงึก ๆ เหมือนจะเข้าใจ “ถ้าให้พวกมันกินแมลงเยอะ ๆ มันจะออกไข่ทุกวันจริงๆใช่ไหม?”
“ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะออกทุกวัน แต่ดีกว่าให้กินแต่หญ้าแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปขุดปลวกมาให้พวกมันกิน”
อี้หนิงส่ายหน้าพลางหัวเราะ ก่อนหันกลับมาจัดการอาหารเย็นต่อ เธอนำไข่สองฟองนั้นนำมาตีกับน้ำเล็กน้อยแล้วผัดรวมกับผักป่าปริมาณก็ดูมากขึ้น ไม่นานอาหารเย็นสองอย่างก็เสร็จเรียบร้อย
เผิงเทียนกลับมาถึงบ้านในตอนที่อี้หนิงกำลังยกหม้อซุปออกจากครัวพอดี ชายหนุ่มวางจอบไว้ข้างกำแพง ก่อนสายตาจะตกลงบนอาหารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ
“กลับมาพอดีเลย”
อี้หนิงหันไปยิ้มให้เขา
“ไปล้างมือเถอะ จะได้กินข้าว”
เผิงเทียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หลังจากทุกคนนั่งลงพร้อมหน้า อี้หนิงก็ตักซุปผักดองใส่ชามให้ชุนฟางก่อน ตามด้วยเผิงซิ่วและเผิงเทียน
เผิงซิ่วคีบไข่ผัดผักป่าเข้าปาก ก่อนดวงตาจะเป็นประกาย
“อร่อย!”
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งเธอ” อี้หนิงพูด
“ก็ไม่ได้กินไข่มาหลายวันแล้วนี่”
อี้หนิงหัวเราะ ก่อนคีบผัดผักใส่ชามให้แม่สามี “แม่ก็กินเยอะๆหน่อยค่ะ”
“ขอบใจนะลูก”
“แม่ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกค่ะ ต่อไปมีอะไรก็กินด้วยกัน”
เผิงเทียนนั่งกินอยู่เงียบ ๆ เช่นเคย ทว่าทุกครั้งที่อี้หนิงคีบอาหารให้มารดาหรือน้องสาว สายตาของเขาจะมองตามอยู่เสมอ
หลังจากกินอิ่มทุกคนก็ช่วยกันเก็บโต๊ะ ก่อนแยกย้ายกันไปอาบน้ำกลับเข้าห้อง อี้หนิงแทบไม่มีแรงเหลือแล้วทันทีที่ศีรษะแตะหมอน เปลือกตาก็แทบลืมไม่ขึ้น เดิมทีเธอตั้งใจจะรอเผิงเทียนกลับเข้าห้องก่อน แต่รอได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไปเสียก่อน
เมื่อเผิงเทียนอาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือภรรยานอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ชายหนุ่มหยุดอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ปิดประตูลงอย่างเบามือ
แสงตะเกียงน้ำมันสลัว ๆ ส่องให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่หลับอยู่บนหมอน เส้นผมดำยาวกระจายอยู่ข้างแก้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ เห็นได้ชัดว่าเธอหลับสนิทไปแล้วจริง ๆ
เผิงเทียนเดินมานั่งลงข้างเตียง เขาไม่ได้ล้มตัวลงนอนทันที เพียงนั่งเงียบ ๆ แล้วมองภรรยาที่หลับอยู่นาน
หลายวันมานี้อี้หนิงเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน มากเสียจนบางครั้งเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือไม่ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ดับตะเกียง แล้วค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนข้างเธอ