ตอนที่ 24 โรงครัวกองผลิต

รุ่งเช้าวันต่อมา

เผิงเทียนลืมตาขึ้นตามเวลาที่เคยชิน ชายหนุ่มกำลังจะขยับตัวลุกจากเตียง แต่ทันทีที่ขยับแขน ร่างทั้งร่างกลับแข็งทื่อ เมื่อบนหน้าอกของเขามีศีรษะของภรรยาซบอยู่ แขนขาวเนียนพาดข้ามเอวสอบของเขา ส่วนขาข้างหนึ่งของเธอก็พาดทับต้นขาเขาเอาไว้อย่างไม่เกรงใจ

ชายหนุ่มไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงมองใบหน้าของอี้หนิงที่อยู่ใกล้เสียจนมองเห็นขนตาของเธอได้ชัดเจน ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดบริเวณหน้าอกเป็นจังหวะ

ใบหูของเผิงเทียนเริ่มแดงขึ้นทีละน้อย จากนั้นสีแดงก็ลามไปถึงลำคอ เขายกมือขึ้นเหมือนคิดจะขยับแขนของหญิงสาวออก แต่เพียงปลายนิ้วแตะถูกข้อมือเธอก็รีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน สุดท้ายจึงได้แต่นอนแข็งอยู่เช่นนั้น

อี้หนิงขยับตัวเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียงงึมงำในลำคอ ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาอกเขามากกว่าเดิม

เผิงเทียนถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงเสียจนเขากลัวว่าคนในอ้อมแขนจะได้ยิน

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง อี้หนิงจึงค่อย ๆ รู้สึกตัว สิ่งแรกที่เธอรู้สึกคือความอุ่น อย่างที่สองคือสิ่งที่รองแก้มของเธออยู่แข็งกว่าหมอนมาก เธอขมวดคิ้วก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ภาพตรงหน้าคือแผงอกกว้างของผู้ชาย สมองที่ยังงัวเงียหยุดทำงานไปชั่วขณะ เธอกะพริบตาปริบๆ จากนั้นจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเผิงเทียนกำลังมองเธออยู่พอดี

“…”

อี้หนิงค่อย ๆ ก้มลงมองแขนตัวเองที่กอดเอวเขาอยู่ แล้วก็พบว่าไม่เพียงแขน แต่ขาของตัวเองยังพาดอยู่บนตัวอีกฝ่ายเสียด้วย หญิงสาวรีบชักแขนชักขากลับแทบไม่ทัน

“ขอโทษ...ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนอนดิ้นขนาดนี้”

อี้หนิงเห็นใบหูแดงจัดของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ่งกระอักกระอ่วน

“เอ่อ...เมื่อคืนฉันไม่ได้เตะคุณด้วยใช่ไหม?”

เผิงเทียนส่ายหน้าก่อนจะรีบลุกจากเตียง เขาคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวก ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

อี้หนิงมองประตูที่ปิดลง จากนั้นก็หลุดหัวเราะ

“อะไรจะเขินขนาดนั้น...”

เธอกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง แต่สายตากลับเหลือบเห็นบางอย่างเสียก่อน ตรงบริเวณที่เผิงเทียนนอนอยู่เมื่อครู่ มีธนบัตรวางอยู่หลายใบ

ดวงตาของอี้หนิงเบิกกว้าง เธอรีบคว้ามันขึ้นมานับ จากนั้นมุมปากก็ค่อย ๆ ยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่แค่กอดเองนะ… ถ้าทำมากกว่านี้ล่ะก็…”

หญิงสาวรีบหยุดความคิดแผลงๆ ของตัวเองทันที

“ไม่ได้ ๆ คิดอะไรเนี่ย!” เธอส่ายหน้าไปมา ก่อนจะนำเงินก้อนใหม่ไปซ่อนเก็บรวมไว้กับเงินก้อนเดิมอย่างมิดชิด

จากนั้นก็เดินออกมาล้างหน้าล้างตาที่โอ่งน้ำข้างนอก แล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้า เธอนำน้ำผักดองออกมาต้มใส่เต้าหู้แห้ง ก่อนนำแป้งทอดที่เหลือมาอุ่นบนกระทะให้ร้อน

ไม่นานทุกคนก็มานั่งพร้อมหน้าที่โต๊ะ มื้อเช้ายังเป็นอาหารง่าย ๆ เหมือนเคย มีเพียงน้ำซุปผักดองใส่เต้าหู้แห้งกับแป้งทอดที่เหลือจากเมื่อวาน

หลังอาหารเช้า อี้หนิงก็เดินออกจากบ้านพร้อมเผิงเทียน วันนี้ในหมู่บ้านคึกคักกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ระหว่างทางมีชาวบ้านเดินไปทางลานกองการผลิตหลายคน

เผิงเทียนเดินอยู่ข้างอี้หนิงเงียบ ๆ หญิงสาวเหลือบมองเขาเป็นระยะ พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้

ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังมอง จึงหันมาสบตา

อี้หนิงรีบทำหน้าปกติ

“ไม่มีอะไร”

เผิงเทียนมองเธออย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถาม

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงลานกองการผลิต สายตาหลายคู่ก็หันมามอง เมื่อก่อนหากอี้หนิงต้องเดินผ่านกลางหมู่บ้านพร้อมสามี หญิงสาวมักเดินนำไปไกล ๆ แต่วันนี้ทั้งสองกลับเดินมาด้วยกันทำให้พวกเขาต่างก็แปลกใจ

อี้หนิงไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นมากนัก เธอกำลังจะถามเผิงเทียนว่าตัวเองต้องไปทางไหน ก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากด้านข้าง

“อี้หนิง?”

หญิงสาวหันไปตามเสียง ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้ ข้างกายเขามีหญิงสาวอีกคนเดินตามมา ในมือของอีกฝ่ายถือตะกร้าใบหนึ่ง

อี้หนิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจะบอกว่า คนตรงหน้าคืออี้ไป๋ชุน พี่ชายคนโตของเธอ ส่วนหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างเขาก็คือไห่จิน พี่สะใภ้ แม้จะแต่งเข้าบ้านเผิงแล้วแต่อี้หนิงก็มักจะกลับบ้านเดิมอยู่บ่อยๆ

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้”

อี้ไป๋ชุนมองน้องสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“เธอสบายดีไหม ทำไมไม่กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่บ้าง” น้ำเสียงของอี้ไป๋ชุนไม่ได้อ่อนโยนมากนัก แต่ก็ฟังออกว่าเป็นห่วงน้องสาวอยู่ไม่น้อย

“ช่วงนี้ฉันมีอะไรให้ทำหลายอย่าง เลยยังไม่ได้ไป”

อี้ไป๋ชุนขมวดคิ้ว “แม่ถามถึงเธอทุกวัน ว่าง ๆ ก็กลับไปให้แม่เห็นหน้าบ้าง จะได้เลิกบ่นเสียที”

“ไว้เสร็จงานวันนี้แล้ว ถ้ามีเวลาฉันจะกลับไปเยี่ยม”

จินไห่ที่ยืนอยู่ข้างสามีเอ่ยขึ้นบ้าง “ได้ยินว่าเธอลงชื่อมาช่วยงานครัววันนี้ด้วยหรือ?”

อี้หนิงพยักหน้า “ใช่”

“เธอทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไร?”

คำถามของไห่จินทำให้อี้หนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ก็พอทำได้ ช่วงนี้ลองหัดทำกินที่บ้านอยู่หลายอย่าง”

ไห่จินมองน้องสามีด้วยสายตาแปลกใจ เห็นได้ชัดว่ายังไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไรนัก เธอแต่งเข้าบ้านอี้มาหลายปี จะไม่รู้จักนิสัยของอี้หนิงได้อย่างไร เมื่อก่อนอย่าว่าแต่ทำอาหารเลย แค่ให้ช่วยเด็ดผักยังต้องเรียกอยู่หลายรอบ บางครั้งเรียกมากเข้าก็ทำหน้าบึ้งแล้วเดินหนีเสียด้วยซ้ำ

ยังไม่ทันที่ทั้งสี่คนจะพูดอะไรกันต่อ เสียงของหัวหน้าเฉินก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

“ทุกคนมารวมกันทางนี้ก่อน!”

ชาวบ้านที่กำลังพูดคุยกันอยู่ต่างทยอยเดินเข้าไปรวมกัน เฉินต้าหย่งยืนอยู่ด้านหน้าพร้อมสมุดเล่มหนึ่งในมือ ข้างกายมีชายหนุ่มที่รับหน้าที่จดแต้มแรงงาน

เมื่อเห็นว่าคนมาครบเกือบทั้งหมดแล้ว เขาจึงเริ่มแบ่งงาน

“คนที่ฉันเรียกชื่อให้ไปฝั่งคันส่งน้ำตะวันออก เตรียมพื้นที่ให้เรียบร้อยก่อนคนจากอำเภอมาถึง”

จากนั้นรายชื่อหลายชื่อก็ถูกเรียกอย่างต่อเนื่อง

“เผิงเทียน!”

เผิงเทียนที่ยืนเงียบอยู่ข้างอี้หนิงก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

เฉินต้าหย่งชี้มือไปทางกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง

“นายไปช่วยพวกกลุ่มอาสือ”

เผิงเทียนพยักหน้ารับทันที แต่ก่อนเดินออกไปเขาหันกลับมามองอี้หนิงเล็กน้อย

อี้หนิงเห็นสายตานั้นก็ยิ้มให้

“ไปเถอะ ฉันอยู่ได้”

เผิงเทียนยังมองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วเดินตามชายกลุ่มนั้นออกไป

อี้หนิงมองแผ่นหลังกว้างของเขาจนลับไป ก่อนหันกลับมาสนใจเฉินต้าหย่งอีกครั้ง

“ส่วนคนช่วยครัวไปทางโรงครัวทั้งหมด ป้าโจวเป็นคนคุม ใครได้งานอะไรก็ทำตามที่ป้าแกสั่ง”

เมื่อได้ยินดังนั้น อี้หนิงจึงเดินตามพี่สะใภ้กับหญิงอีกสองสามคนไปทางโรงครัวของกองผลิต

โรงครัวไม่ได้ใหญ่โตอะไร เป็นเพียงอาคารอิฐหลังคากระเบื้อง มีเตาใหญ่สามเตาเรียงอยู่ด้านใน กระทะเหล็กขนาดใหญ่จนแทบจะเอาเด็กลงไปนั่งได้วางอยู่บนเตาสองใบ ส่วนอีกเตามีหม้อใบใหญ่ตั้งอยู่ ตรงลานด้านนอกมีตะกร้าผักกาด มันฝรั่ง หัวไชเท้า และต้นหอมวางกองอยู่หลายตะกร้า

หญิงวัยเกือบห้าสิบรูปร่างท้วมเดินออกมาจากด้านใน อี้หนิงจำได้ว่าคนนี้คือป้าโจว แม่ครัวที่มักได้รับหน้าที่เวลามีงานส่วนรวม

ป้าโจวเริ่มแบ่งงานทันที “พวกเธอสามคนช่วยกันนวดแป้งทำหมั่นโถว ส่วนจินไห่ไปก่อไฟ”

จากนั้นสายตาก็หยุดที่อี้หนิง ป้าโจวมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ส่วนเธอ… ไปยกผักทั้งหมดตรงโน้นไปล้างให้สะอาดก่อน”

“ได้ค่ะ”

อี้หนิงรับคำอย่างว่าง่าย เธอยกตะกร้าผักไปนั่งล้างทันที ป้าโจวมองตามอย่างแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

จนกระทั่งช่วงสาย คนจากอำเภอก็มาถึง รถจี๊ปเก่าคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าลานกองผลิต เจ้าหน้าที่ห้าคนลงมาจากรถ มีทั้งชายวัยกลางคนและชายหนุ่มสองคน แต่ละคนถือสมุดกับเอกสารติดมือมา เฉินต้าหย่งรีบออกไปต้อนรับ ก่อนพาพวกเขาไปตรวจดูบัญชีผลผลิต จากนั้นจึงเดินทางต่อไปยังคันส่งน้ำฝั่งตะวันออก และกลับมาสำรวจดูพื้นที่เพราะปลูกทั้งหมดต่อ

ตัดมาที่โรงครัว บรรยากาศเริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ อี้หนิงเพิ่งล้างผักกาดตะกร้าสุดท้ายเสร็จ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก

“ป้าโจว! ของจากสหกรณ์มาส่งแล้วครับ!”

ป้าโจวที่กำลังยืนคุมไฟนึ่งแป้งหมั่นโถวอยู่หน้าเตารีบเช็ดมือกับผ้า ก่อนจะเดินออกไปดู