ตอนที่ 2 ภรรยาผู้ไม่เอาไหน

ส่วนทางบ้านเผิง การแต่งงานครั้งนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากเช่นกัน เผิงเทียนพูดไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก ต่อให้เขาร่างกายแข็งแรงและขยันทำงานขนาดไหน ครอบครัวที่มีลูกสาวก็ไม่มีบ้านไหนอยากให้ลูกสาวแต่งงานกับชายใบ้ง่าย ๆ

บางบ้านรังเกียจที่เขาพูดไม่ได้ บางบ้านก็กลัวว่าลูกสาวแต่งเข้ามาแล้วจะลำบาก ส่วนครอบครัวที่พอจะยอมรับได้ก็เรียกสินสอดเยอะเสียจนบ้านเผิงถอดใจ

เรื่องนี้ทำให้ชุนฟางผู้เป็นแม่กลัดกลุ้มมาหลายปี กระทั่งวันหนึ่ง พ่อแม่ของอี้หนิงเป็นฝ่ายมาทาบทามถึงบ้าน ทั้งยังบอกว่าไม่ต้องการสินสอดแม้แต่หยวนเดียว ขอเพียงเผิงเทียนดูแลลูกสาวของพวกเขาให้ดีก็พอ

ชุนฟางได้ยินแล้วทั้งดีใจทั้งหนักใจ ชื่อเสียงของอี้หนิงในหมู่บ้านเป็นอย่างไร มีหรือที่เธอจะไม่รู้ เด็กสาวคนนี้ถูกพ่อแม่ตามใจจนเสียคน วัน ๆ เอาแต่แต่งตัวสวยอยู่แต่ในบ้าน

แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ ลูกชายของเธออายุก็ไม่น้อยแล้ว หากปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกหลายปี เกรงว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้แต่งภรรยา

ในฐานะแม่ชุนฟางไม่ได้หวังอะไรมากมาย เธอเพียงอยากเห็นลูกชายมีภรรยา มีครอบครัว และมีใครสักคนอยู่เคียงข้างเขาในวันที่เธอไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ถึงเผิงเทียนจะยังมีน้องสาว แต่วันหนึ่งเผิงซิ่วก็ต้องแต่งออกไปสร้างครอบครัวของตัวเอง จะให้น้องสาวอยู่ดูแลพี่ชายไปตลอดชีวิตได้อย่างไร

ด้วยเหตุผลนี้การแต่งงานจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และมีเพียงอี้หนิงที่ไม่เต็มใจตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะในใจของเธอมีชายคนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว

“เยี่ยฟง” ชายหนุ่มมีการศึกษาในหมู่บ้านที่อี้หนิงแอบชอบมาตลอด และเธอก็เคยคิดมาตลอดว่าด้วยหน้าตาของตัวเอง วันหนึ่งเธอจะต้องได้แต่งกับผู้ชายดี ๆ อย่างเยี่ยฟง แล้วเข้าไปใช้ชีวิตในอำเภอ ไม่ต้องตากแดดทำงานในกองผลิตเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ

เธอเคยจินตนาการถึงชีวิตหลังแต่งงานเอาไว้เสียสวยงาม แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามกับความฝันทุกอย่าง สามีของเธอไม่เพียงยากจน แต่ยังเป็นใบ้ และที่ทำให้อี้หนิงเจ็บใจยิ่งกว่านั้นคือ พ่อแม่ยกเธอให้บ้านเผิงเปล่า ๆ โดยไม่เรียกสินสอดแม้แต่น้อย

สำหรับอี้หนิงนั่นไม่ต่างจากการประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่า ครอบครัวอยากผลักไสเธอออกจากบ้านมากเพียงใด เธอจึงโทษทั้งหมดว่าเป็นความผิดของเผิงเทียน เอาความโกรธแค้นทั้งหมดมาลงที่เขา ทั้งที่ชายหนุ่มไม่เคยบังคับหรือแม้แต่ขอร้องให้เธอแต่งงานด้วยเลย

หนิงหนิงหลับตาลงช้า ๆ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกอย่างไรกับชีวิตใหม่ที่ตัวเองเพิ่งได้รับมา ตายจากโลกเดิมมาอยู่ในยุค 70 ก็น่าตกใจมากพอแล้ว แถมยังมีสามีอีก แล้วเจ้าของร่างเดิมยังสร้างเรื่องเอาไว้เสียจนไม่รู้จะเริ่มแก้ตรงไหนก่อน

ทันใดนั้นประตูไม้เก่า ๆ ก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้หญิงวัยกลางคนร่างผอมเดินเข้ามาในห้อง เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำตาลที่ซักจนซีดและมีรอยปะชุนอยู่สองสามที่

“ฟื้นแล้วหรือ?”

หนิงหนิงมองอีกฝ่าย ความทรงจำในหัวบอกทันทีว่า คนตรงหน้าคือชุนฟาง แม่สามีของร่างนี้

“แม่...” คำเรียกหลุดออกจากปากของเธอโดยไม่รู้ตัว

ชุนฟางชะงัก สีหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะตั้งแต่อี้หนิงแต่งเข้าบ้านมา น้อยครั้งนักที่หญิงสาวจะเรียกเธอว่าแม่ดีๆ ส่วนใหญ่หากไม่ทำเป็นมองไม่เห็นก็พูดจาเย็นชาใส่

ชุนฟางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนยื่นมือที่หยาบกร้านแตะหน้าผากลูกสะใภ้อย่างระมัดระวัง

“ไข้ลดแล้ว... ดีจริง ๆ”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจ

“เมื่อคืนเธอตัวร้อนมาก อาเทียนเฝ้าเธออยู่ทั้งคืน เช้ามืดถึงออกไปทำงาน ฉันกลัวแทบแย่ว่าเธอจะเป็นอะไรไป”

"..." หนิงหนิงเม้มริมฝีปาก เธออยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“เธอคงหิวแล้วสินะ แม่ต้มโจ๊กเอาไว้ จะไปเอามาให้นะ” พูดจบ ชุนฟางก็รีบร้อนออกจากห้องไป

ไม่นานนัก เธอก็เดินกลับมาพร้อมชามดินเผาใบหนึ่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวต้มร้อน ๆ ลอยมาแตะจมูก

หนิงหนิงมองลงไปในชาม โจ๊กไม่ได้ข้นนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นโจ๊กที่ทำมาจากข้าวขาว

“กินเถอะ...เธอเพิ่งหายไข้ ต้องกินของอ่อน ๆ ก่อน” ชุนฟางยื่นชามโจ๊กให้ลูกสะใภ้

หนิงหนิงรับมาโดยไม่พูดอะไร เมื่อตักเข้าปากได้สองคำ เธอก็เห็นหญิงวัยกลางคนตรงหน้ากลืนน้ำลายเบา ๆ

หนิงหนิงชะงัก “แม่กินหรือยัง?”

“กินแล้ว”

แต่ทันทีที่พูดจบ ท้องของชุนฟางกลับร้องขึ้น

โครก~

ภายในห้องเงียบกริบ ชุนฟางมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะรีบยกมือลูบท้องตัวเองแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

"ท้องคนแก่ก็แบบนี้แหละ บางทีก็ร้องขึ้นมาเอง ทั้งที่กินอิ่มแล้วแท้ ๆ”

แต่หนิงหนิงกลับยิ้มไม่ออก ในความทรงจำของร่างเดิม บ้านเผิงยากจนมาก งานหลักของคนในบ้านคือทำงานในกองผลิตเพื่อแลกแต้มแรงงาน พอถึงปลายปีก็แบ่งธัญพืชและข้าวสารตามแต้มที่สะสมไว้

เดิมทีครอบครัวเผิงมีพ่อของเผิงเทียนเป็นกำลังหลัก ทว่าเขากลับเสียชีวิตไปตั้งแต่เผิงเทียนอายุเพียงสิบหกปี

นับแต่นั้นมา ภาระทุกอย่างในบ้านก็ตกอยู่บนบ่าของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เผิงเทียนต้องดูแลแม่ที่สุขภาพไม่แข็งแรง และน้องสาวที่ตอนนั้นยังเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ งานหนักงานเบา ขอเพียงแลกเป็นแต้มแรงงานได้ เขาล้วนยินดีทำทั้งสิ้น แม้แต่ช่วงที่งานในกองการผลิตมีน้อย หากได้ยินว่าที่ไหนมีงานใช้แรงแลกอาหารหรือเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ไม่เคยเกี่ยง

ตลอดสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มแทบไม่เคยมีชีวิตเพื่อตัวเอง เสื้อผ้าดี ๆ เขาไม่เคยได้สวมใส่ หากในบ้านมีอาหารไม่พอ คนที่กินน้อยที่สุดก็มักเป็นเขาเสมอ

ส่วนอี้หนิง ตลอดสองปีที่แต่งเข้ามา เธอแทบไม่หยิบจับหรือช่วยงานอะไรในบ้านเผิงเลย แต่กลับเป็นคนที่ได้กินดีที่สุดในบ้าน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หนิงหนิงก็ก้มมองชามโจ๊กในมืออีกครั้ง จู่ ๆ ชามดินเผาใบนี้ก็หนักขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอจึงวางช้อนลงแล้วยื่นชามคืนให้แม่สามี

“แม่กินเถอะค่ะ ฉันยังไม่ค่อยหิว”

ชุนฟางมองชามโจ๊กที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างงุนงง

“ไม่ถูกปากหรือ?”

แต่ยังไม่ทันที่หนิงหนิงได้เอ่ยอะไร เสียงเรียกก็ดังมาจากนอกห้องเสียก่อน

“แม่!”

สิ้นเสียง เด็กสาวรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอมีหน้าตาสะสวยไม่น้อย ใบหน้ารูปไข่รับกับคิ้วเรียวเข้ม ดวงตากลมโต จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อ ผิวคล้ำแดดเล็กน้อยแต่ยังดูสดใสตามวัย เส้นผมสีดำถักเป็นเปียสองข้างอย่างเรียบง่าย แม้จะสวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าที่ผ่านการซักจนสีซีด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ารักของเด็กสาวลดลงเลย

เมื่อเห็นมารดาถือชามโจ๊กอยู่ข้างเตียง แววตาของเผิงซิ่วก็แข็งกร้าวขึ้นทันที

“พี่สะใภ้ไม่กินอีกแล้วหรือ?”

หนิงหนิงยังไม่ทันอ้าปากตอบ เผิงซิ่วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“พี่จะเอาอะไรอีก? มีโจ๊กข้าวขาวให้กินก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังจะเลือกอีกหรือ?”

“ซิ่วซิ่ว!” ชุนฟางรีบปรามลูกสาว แต่ดูเหมือนความอดทนของเผิงซิ่วจะหมดลงเสียแล้ว

“หนูพูดอะไรผิดหรือแม่?”

เด็กสาวหันขวับไปมองมารดา ดวงตาเริ่มแดงเรื่อด้วยความคับข้องใจ

“เมื่อเช้าพี่ใหญ่กินมันเทศไปแค่หัวเดียวก็ออกไปทำงานแล้ว แม่เองก็กินแค่น้ำต้มแป้งข้าวโพด ส่วนข้าวขาวที่เหลืออยู่ก็เอามาต้มให้พี่สะใภ้กินคนเดียว!”

ยิ่งพูด น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งสั่น

เผิงซิ่วหันกลับมามองอี้หนิง

“พี่รู้หรือเปล่าว่าข้าวนี่พี่ใหญ่ได้มายังไง?”

"..." หนิงหนิงนิ่งเงียบ

“เมื่อวานพี่ใหญ่ไปช่วยทำงานบ้านลุงจางทั้งวัน ได้ข้าวกลับมาเป็นค่าแรงนิดเดียว แต่พี่ใหญ่ไม่ยอมแตะสักเม็ด เก็บเอาไว้ให้พี่กิน!”

เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความโกรธ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว

“พอตกกลางคืนพี่ก็เป็นไข้ พี่ใหญ่ต้องคอยเฝ้าดูแลทั้งคืน แทบไม่ได้นอน พอฟ้าสางก็ต้องออกไปทำงานในกองการผลิตอีก แล้วดูพี่สิ!”

เผิงซิ่วชี้ไปยังชามโจ๊กในมือมารดา

“พอฟื้นขึ้นมาก็ยังเรื่องมากเหมือนเดิม! พี่เคยคิดถึงคนอื่นบ้างไหม?”

“เผิงซิ่ว!” คราวนี้ชุนฟางขึ้นเสียงจริง ๆ

เด็กสาวกัดริมฝีปาก ก่อนเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แม้จะไม่พูดต่อ แต่หน้าอกยังขยับขึ้นลงด้วยความโกรธ

ภายในห้องเงียบลงทันที อี้หนิงไม่ได้โกรธ ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้สมควรแล้ว ถ้าเป็นเธอที่ต้องมองพี่ชายตัวเองถูกภรรยาด่าทอและเหยียดหยามดูถูกอยู่ทุกวัน เธอคงไม่ได้พูดเพียงเท่านี้ด้วยซ้ำ

"ฉันขอโทษ”

เสียงของหนิงหนิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

เผิงซิ่วชะงัก

“อะไรนะ?”

เด็กสาวหันกลับมามอง ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่

หนิงหนิงเงยหน้าสบตาเธอ

“ฉันไม่ได้ไม่กินเพราะรังเกียจโจ๊ก แต่เห็นว่าแม่ยังไม่ได้กินอะไร เลยอยากให้แม่กินก่อน”

“...”

คราวนี้ไม่เพียงเผิงซิ่วที่นิ่งงัน แม้แต่ชุนฟางเองก็มองลูกสะใภ้อย่างไม่อยากเชื่อหู

เผิงซิ่วขมวดคิ้วแน่น เธออยู่ร่วมชายคากับอี้หนิงมาสองปี มีหรือจะไม่รู้นิสัยของพี่สะใภ้คนนี้

ผู้หญิงที่แม้แต่ข้าวสักคำก็ยังไม่เคยคิดจะแบ่งให้ใคร วันนี้กลับบอกว่าอยากยกโจ๊กข้าวขาวให้แม่กินก่อน

ใครจะไปเชื่อ!

“พี่เป็นไข้จนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือ?”

หนิงหนิงส่ายหน้าเบา ๆ “สมองฉันยังดีอยู่”

เผิงซิ่วไม่รู้ว่าพี่สะใภ้กำลังคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก แต่หากคิดว่าพูดจาดีเพียงไม่กี่คำแล้วจะทำให้เธอลืมเรื่องที่ผ่านมาได้ละก็ ฝันไปเถอะ!

หนิงหนิงไม่ได้สนใจสายตาเคลือบแคลงของเด็กสาว เธอมองชามโจ๊กที่แม่สามีถืออยู่ ปริมาณไม่ได้มากนัก หากแบ่งกันสามคน คงได้กินเพียงคนละไม่กี่คำ