ตอนที่ 3 ผักก้อนนึ่ง

อี้หนิงจึงตัดสินใจเดินออกมานอกห้อง เธอหยุดยืนอยู่ใต้ชายคา กวาดตามองสภาพบ้านเผิงอย่างเงียบ ๆ แม้บ้านหลังนี้จะเก่าทรุดโทรม แต่กลับสะอาดสะอ้านกว่าที่คิด 

ตัวบ้านสร้างจากดินเหนียวล้อมลานดินไว้สามด้าน หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีดำเก่าๆ  ชายคายื่นออกมาค่อนข้างกว้าง ใต้ชายคามีตั้งโต๊ะไม้เก่ากับม้านั่งยาวสองตัวเอาไว้สำหรับกินข้าว และมีเล้าไก่เล็ก ๆ ตรงมุมหน้าบ้าน ในเล้ามีแม่ไก่สองตัวกำลังคุ้ยเขี่ยดินอยู่ มีเท่านั้นจริง ๆ ไม่มีหมู ไม่มีเป็ด ไม่มีวัว

ทรัพย์สินที่พอมีค่าที่สุดในบ้านน่าจะเป็นจักรยานสีดำที่จอดพิงอยู่ข้างผนังบ้านฝั่งซ้ายมือ 

อี้หนิงมองจักรยานคันนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องครัวทางทิศตะวันตกของลานบ้าน

ชุนฟางกับเผิงซิ่วเดินตามหลังมาไม่ห่าง โดยเฉพาะเผิงซิ่วที่ยังคงกอดอกแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าพี่สะใภ้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

ทันทีที่อี้หนิงผลักประตูครัวเข้าไป กลิ่นควันฟืนจาง ๆ ก็ลอยมาแตะจมูก ห้องครัวไม่ได้กว้างมาก พื้นเป็นดินอัดแน่น เตาไฟก่อด้วยอิฐอยู่ชิดกำแพง ด้านบนวางกระทะเหล็กใบใหญ่ที่ผ่านการใช้งานมานานจนก้นกระทะดำสนิท ข้างเตามีหม้อดินสองใบ 

ส่วนบนผนังแขวนตะหลิวเหล็กและกระบวยสองสามอัน ตรงมุมห้องมีไหดินเผาเปล่าหลายใบวางเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ข้างไหดินเผามีตะกร้าเทศสี่ห้าหัว  ดูก็รู้ว่าเป็นมันเทศที่เก็บเอาไว้กินประทังท้องในแต่ละวัน

อี้หนิงเหลือบมองตะกร้ามันเทศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามแม่สามี

“มีไข่ไหมคะ?”

“มี” ชุนฟางตอบพลางชี้ไปยังตะกร้าใบเล็กที่แขวนไว้สูงจากพื้น

อี้หนิงเดินเข้าไปเปิดผ้าคลุมออกดู ภายในมีไข่ไก่อยู่สามฟอง ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

“สามฟองนี้กินได้ไหม?”

“...” คราวนี้ทั้งชุนฟางและเผิงซิ่วเงียบพร้อมกัน

อี้หนิงหันกลับมามอง “ไม่ได้หรือ?”

“ก็...ไม่ใช่ว่าไม่ได้” ชุนฟางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ปกติไข่พวกนี้เก็บไว้เอาไปแลกเกลือกับของใช้ที่สหกรณ์”

อี้หนิงชะงัก สายตาหันกลับไปมองไข่สามฟองในตะกร้าอีกครั้ง ในยุคของเธอ ไข่สามฟองอาจมีค่าไม่กี่หยวน แต่ในยุคนี้ ไข่ไก่ไม่ใช่เพียงอาหาร แต่มันคือของที่สามารถเอาไปแลกสิ่งจำเป็นได้

“ถ้าอย่างนั้นไม่ใช้ก็ได้ค่ะ” เธอปิดผ้าคลุมตะกร้ากลับอย่างเดิม

เผิงซิ่วที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างถึงกับหุบปากทันที เธอมองพี่สะใภ้ด้วยสายตาประหลาดใจ เดิมทีนึกว่าจะต้องเถียงกันเสียอีก

อี้หนิงไม่ได้สนใจสายตาของน้องสามี เธอหันไปสำรวจวัตถุดิบในครัวต่อ

“มีผักไหมคะ?”

“หลังบ้านมีผักปลูกอยู่บ้าง” ชุนฟางตอบ

อี้หนิงพยักหน้า ก่อนเดินออกไปทางประตูหลังห้องครัว

ด้านหลังบ้านมีแปลงต้นหอมเล็ก ๆ ถัดไปเป็นแปลงผักกาดที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ต้น มุมหนึ่งมีกุยช่ายขึ้นอยู่หลายสิบกอ ส่วนเถาฟักที่เลื้อยอยู่ข้างรั้วก็มีเพียงลูกเล็ก ๆ ห้อยอยู่สองสามลูก ยังไม่โตพอจะเก็บมากินได้

อี้หนิงยืนมองแปลงผักอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่คิดจะทำอะไร?” เสียงเผิงซิ่วดังขึ้นด้านหลัง

อี้หนิงไม่ตอบ เธอเดินไปเด็ดใบต้นหอมกับกุยช่าย และใบผักกาดอีกเล็กน้อย 

ส่วนเผิงซิ่งจ้องพี่สะใภ้เขม็ง ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะถอนผักทั้งแปลงไปทำอาหารเพียงมื้อเดียว แต่กลับผิดคาดอี้หนิงไม่ได้ทำอย่างที่เธอคิด 

อี้หนิงนำผักที่เก็บมาไปล้างจนสะอาด แล้วเดินกลับเข้าครัวก ก่อไฟใส่เตา เมื่อไฟติดดีแล้วเธอก็หันไปถามแม่สามี

“แม่คะ ปกติเขา...”

คำพูดหยุดลงกลางคัน

อี้หนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอควรเรียกสามีของร่างนี้ว่ายังไงดี ในความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมแทบไม่เคยเรียกสามีดี ๆ เลยสักครั้ง หากไม่เรียกว่า ‘ไอ้ใบ้’ ก็เรียกชื่อเขาห้วน ๆ อย่างไม่ไว้หน้า

พอนึกถึงเรื่องนี้ อี้หนิงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างประหลาด

“ปกติเผิงเทียนกลับมากินข้าวเที่ยงไหมคะ?”

ชุนฟางพยักหน้า “วันนี้ช่วงพักเที่ยงเขาน่าจะกลับมานะ”

“มีเกลือไหมคะ?”

ชุนฟางพยักหน้าอีกครั้ง “ยังเหลืออยู่นิดหน่อย อยู่ในตู้กับข้าว”

เผิงซิ่วที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “พี่จะทำอาหารจริง ๆ หรือ?”

“ก็เก็บผักมาแล้ว จะให้ฉันยืนดูเตาหรือไง?”

“แต่พี่ไม่เคยทำ เดียวก็เสียของหรอก”

อี้หนิงส่ายศีรษะ ก่อนจะไม่สนใจน้องสาวของสามีอีก เธอนำผักที่เก็บมาหั่นให้ละเอียด มือของร่างนี้ขาวและนุ่มมาก เห็นได้ชัดว่าแทบไม่เคยหยิบจับอะไรเลย

จากนั้นเธอก็หยิบแป้งข้าวโพดที่เหลืออยู่ครึ่งถุงในตู้เก็บกับข้าวออกมา

เผิงซิ่วเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที “พี่จะใช้แป้งข้าวโพดทั้งหมดหรือ?”

 “ไม่ทั้งหมดหรอก ใช้แค่นิดเดียว”

พูดจบเธอก็ตักแป้งข้าวโพดออกมาใส่ชามเพียงไม่กี่ช้อน ผักที่เก็บมาได้มีไม่มาก หากนำไปผัดก็คงได้เพียงจานเล็ก ๆ ไม่พอให้คนทั้งบ้านกิน แต่ถ้านำผักมาสับ คลุกกับแป้งข้าวโพด ปั้นเป็นก้อนแล้วนำไปนึ่ง อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้อิ่มท้องได้มากขึ้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น อี้หนิงจึงหันกลับไปมองตะกร้ามันเทศที่เห็นตั้งแต่ตอนเข้าครัว เธอหยิบมันเทศมาใช้สองหัว ปอกเปลือกออกบาง ๆ แล้วหั่นเป็นชิ้น ก่อนนำไปต้มในหม้อ

เธอรอจนมันเทศสุก ใช้ตะเกียบจิ้มมันเทศ เมื่อเห็นว่าเนื้อนิ่มดีแล้วจึงตักขึ้นมาใส่ชาม จากนั้นใช้หลังช้อนบดจนละเอียด แล้วเทผักที่ซอยไว้ลงไป คลุกเข้ากับมันเทศบด เติมเกลือเพียงหยิบมือ ก่อนค่อย ๆ โรยแป้งข้าวโพดตามลงไปทีละน้อย

ชุนฟางที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ เห็นอย่างนั้นก็อดถามไม่ได้

“ใส่แป้งเท่านี้จะพอหรือ?”

“พอค่ะ”

อี้หนิงใช้ตะเกียบคนส่วนผสมให้เข้ากัน เมื่อส่วนผสมเข้ากันดี เธอจึงหยิบขึ้นมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ ใส่ซึ้งไม้ไผ่ จากนั้นเธอก็ตักน้ำใส่กระทะใบใหญ่ แล้วยกซึ้งไม้ไผ่ขึ้นไปวางปิดฝา

ระหว่างรอเธอก็สำรวจของในครัวอีกครั้ง เครื่องปรุงแทบไม่มีอะไร นอกจากเกลือ น้ำส้มสายชูที่เหลือติดก้นไห และพริกแห้งไม่กี่เม็ดที่ร้อยเชือกแขวนเอาไว้ข้างผนัง

“พริกนี่ใช้ได้ไหมคะ?”

ชุนฟางพยักหน้า “ใช้ได้ แต่เธอเพิ่งหายไข้ อย่ากินเผ็ดมากนัก”

“ฉันไม่ใช้เยอะหรอก แค่จะทำน้ำจิ้มสักหน่อย”

“น้ำจิ้ม?”

เผิงซิ่วขมวดคิ้วแทบจะชนกัน วันนี้ตั้งแต่อี้หนิงฟื้นขึ้นมา เธอรู้สึกว่าตัวเองถามคำว่า ‘อะไร’ และ ‘ทำไม’ มากกว่าปกติทั้งเดือนเสียอีก

อี้หนิงไม่สนใจสีหน้าสงสัยของน้องสามี เธอหยิบพริกแห้งมาเพียงห้าเม็ด ใช้มีดสับละเอียด ใส่ลงในถ้วยเล็ก เติมต้นหอมซอย เกลือนิดเดียว แล้วเทน้ำส้มสายชูที่เหลืออยู่ทั้งหมดลงไป ไม่มีซีอิ๊ว น้ำตาลก็ไม่มี หรือแม้แต่กระเทียมสักกลีบก็ยังไม่มี

อี้หนิงมองน้ำจิ้มในถ้วยแล้วอดถอนหายใจในใจไม่ได้ หากเป็นโลกเดิมของเธอ น้ำจิ้มที่มีเครื่องปรุงเพียงเท่านี้คงเรียกว่าน้ำจิ้มได้ไม่เต็มปากนัก

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ จะให้เลือกมากก็คงไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่ากินผักก้อนเปล่า ๆ