ตอนที่ 4 สามีใบ้

หลังจากเวลาผ่านไปพอสมควร อี้หนิงจึงเปิดฝาซึ้งไม้ไผ่ออก ไอน้ำร้อนพวยพุ่งออกมาทันที ผักก้อนมีสีเข้มขึ้นเล็กน้อย หน้าตาอาจไม่ได้สวยงาม แต่สำหรับครอบครัวเผิงที่ปกติมีเพียงน้ำต้มแป้งข้าวโพดกับผักต้ม มันดูน่ากินมากทีเดียว

เธอพยักหน้าอย่างพอใจ “สุกแล้ว”

เผิงซิ่วเดินเข้ามาดูใกล้ๆ อี้หนิงคีบชิ้นหนึ่งใส่ชามแล้วยื่นให้

“ลองชิมสิ”

เด็กสาวชะงัก สายตามองผักก้อนในชาม ก่อนเงยหน้ามองพี่สะใภ้

“ให้ฉัน?”

“ใช่”

เผิงซิ่วเม้มปาก เหมือนอยากปฏิเสธเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แต่กลิ่นหอมที่ลอยอยู่ตรงหน้ากลับทำให้คำว่า ‘ไม่กิน’ ติดอยู่ในลำคอ

สุดท้ายเธอก็รับชามมา

“ฉันแค่จะช่วยชิมว่ามันกินได้หรือเปล่า”

“อืม”

“ไม่ได้อยากกินนะ”

“รู้แล้ว”

“ถ้าไม่อร่อยฉันจะพูดตามตรง”

อี้หนิงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อเห็นพี่สะใภ้พยักหน้าให้ เผิงซิ่วจึงคีบผักก้อนขึ้นมาเป่าสองสามครั้ง ก่อนกัดเข้าไปคำหนึ่ง

เนื้อด้านนอกนุ่มหนึบเล็กน้อยจากแป้งข้าวโพด ด้านในมีความหวานของมันเทศ ตามด้วยกลิ่นหอมของต้นหอมและกุยช่าย มีรสเค็มของเกลือตัดเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้จืดชืดอย่างที่คิด

เมื่อจิ้มกับน้ำส้มสายชูพริก รสเปรี้ยวเผ็ดอ่อน ๆ ก็ช่วยตัดความหวานของมันเทศพอดี ดวงตาของเผิงซิ่วเบิกขึ้นเล็กน้อย

อี้หนิงเห็นสีหน้าของเด็กสาวก็อดถามไม่ได้

“เป็นยังไงบ้าง?”

“ก็...ธรรมดา” พูดจบ เผิงซิ่วก็คีบผักก้อนอีกครึ่งชิ้นที่เหลือเข้าปากทันที

ชุนฟางเห็นเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ธรรมดาแล้วทำไมกินอีกล่ะ?”

เผิงซิ่วหน้าแดง "ก็หนูเสียดายนิแม่!"

อี้หนิงส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะคีบอีกก้อนหนึ่งใส่ชามส่งให้แม่สามี

“แม่ลองชิมดูค่ะ”

ชุนฟางรีบโบกมือ “แม่ไม่กินหรอก ลูกกินเถอะ”

ยังไม่ทันที่อี้หนิงจะพูดอะไร เสียงเปิดประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน

เผิงซิ่วหันขวับไปทางต้นเสียง

“พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!”

“พี่ใหญ่กลับมาแล้ว”

ไม่รู้เพราะอะไร หัวใจของอี้หนิงจึงเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

ครู่ต่อมา ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงประตูครัว เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มที่ซีดจนเกือบเป็นสีเทา แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดนูนชัด ผิวของเขาคล้ำจากแดด บนหน้าผากมีเหงื่อเกาะอยู่บาง ๆ เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อย

อี้หนิงเผลอมองสำรวจเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เผิงเทียนสูงกว่าที่เธอคิดไว้มาก ไหล่กว้าง เอวสอบ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนา จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง

หากเขาไม่ใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ กับผิวที่คล้ำแดด ผู้ชายคนนี้ก็นับว่าหล่อเหลาทีเดียว

ไม่สิ...

ต่อให้สวมเสื้อผ้าเก่า เขาก็ยังดูดีอยู่มาก

อี้หนิงแอบประหลาดใจ เจ้าของร่างเดิมมีสามีหน้าตาดีถึงเพียงนี้ แต่กลับรังเกียจเขาเสียยิ่งกว่าอะไรดี

เผิงเทียนหยุดฝีเท้าอยู่ตรงประตู สายตาของเขากวาดผ่านมารดากับน้องสาว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อี้หนิง แววตาคู่นั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกำลังประหลาดใจที่เห็นเธอยืนอยู่ในครัว

ทั้งสองมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเผิงเทียนจะยกมือขึ้นทำท่าทางบางอย่าง

อี้หนิงมองแล้วไม่เข้าใจ

แต่ชุนฟางกลับตอบทันที “อี้หนิงไข้ลดแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

มือของชายหนุ่มหยุดลง เขาเหลือบมองอี้หนิงอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เผิงเทียนเข้าใกล้อี้หนิง เจ้าของร่างเดิมมักจะตวาดไล่เขาออกไป

“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”

“ตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อ เหม็นจะตาย!”

“เห็นหน้าแกฉันก็หมดอารมณ์กินข้าวแล้ว!”

อี้หนิงมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังจะเดินออกไป ก่อนจะเอ่ยเรียกโดยไม่ทันคิด

“เผิงเทียน”

ร่างสูงหยุดทันที

เผิงซิ่วกับชุนฟางก็นิ่งไปเช่นกัน เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา แทบไม่มีครั้งไหนเลยที่อี้หนิงจะเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงปกติเช่นนี้

เผิงเทียนค่อย ๆ หันกลับมา

อี้หนิงกระแอมเบา ๆ ก่อนชี้ไปยังซึ้งไม้ไผ่บนเตา

“อาหารเสร็จแล้ว ไปล้างมือแล้วมากินด้วยกันนะ”

ชายหนุ่มยืนนิ่ง ดวงตาคมเข้มมองเธออย่างไม่เข้าใจ ราวกับกำลังสงสัยว่าคำพูดเมื่อครู่ตั้งใจบอกเขาจริง ๆ หรือไม่

อี้หนิงเห็นเขาไม่ขยับจึงพูดซ้ำ

“ฉันบอกว่า มากินข้าวด้วยกัน”

คราวนี้เผิงเทียนหลุบตามองปลายเท้าตัวเอง ฝ่ามือทั้งสองข้างค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออกช้า ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไปทางโอ่งน้ำข้างบ้าน

อี้หนิงมองตามแผ่นหลังของเขา ก่อนถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ เธอเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าควรเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกับสามีที่เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรกอย่างไร

แม้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจะมีเรื่องราวเกี่ยวกับเผิงเทียนอยู่ไม่น้อย แต่กลับแทบไม่มีเรื่องดี ๆ เลยสักอย่าง

ส่วนใหญ่มีเพียงภาพอี้หนิงด่าทอเขา ไล่เขาออกจากห้อง หรือไม่ก็โยนข้าวของที่เขาอุตส่าห์หามาให้ทิ้งอย่างไม่ไยดี

คิดแล้วก็ปวดหัว เธอจึงเดินกลับเข้าไปในบ้านยกชามโจ๊กชามเดิมที่แม่สามีวางไว้ในห้องเธอ ออกมาอุ่นบนเตาไฟอีกครั้ง

ไม่นานโจ๊กก็ร้อน อี้หนิงยกอาหารออกไปวางโต๊ะไม้เก่าหน้าบ้าน โต๊ะตัวนี้ผ่านการใช้งานมาหลายปีจนผิวไม้ขึ้นเงา ม้านั่งยาวสองตัววางอยู่คนละฝั่ง แม้เก่าแต่สะอาดสะอ้าน เห็นได้ชัดว่าชุนฟางดูแลบ้านอย่างดี

เผิงเทียนล้างมือและใบหน้าเรียบร้อยแล้ว เขาเดินกลับมาพอดีที่เห็นอี้หนิงกำลังยกอาหารมาวางบนโต๊ะ

หลังวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะ เธอก็เริ่มแบ่งผักก้อนนึ่งใส่ชามให้ทุกคน

จากนั้นอี้หนิงก็เลื่อนชามโจ๊กที่เพิ่งอุ่นเสร็จไปตรงหน้าเผิงเทียน

“ส่วนโจ๊กชามนี้...ของคุณนะ”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เงียบอยู่แล้ว เงียบลงยิ่งกว่าเดิม อี้หนิงถูกคนทั้งสามจ้องมองพร้อมกันก็รู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในอดีตเจ้าของร่างเดิมรังเกียจสามีตัวเองแค่ไหน อย่าว่าแต่ยกโจ๊กให้เผิงเทียนกินเลย แค่เขานั่งใกล้เกินไป เจ้าของร่างเดิมก็พร้อมจะชักสีหน้าใส่แล้ว

จู่ ๆ วันนี้เธอกลับยกอาหารให้เขาทั้งชาม หากทุกคนไม่ตกใจสิถึงจะแปลก

“ฉันกินอันนี้ก็พอแล้ว" เธอพูดออกมาหน้าตาเฉย ก่อนจะคีบผักก้อนนึ่งในชามตัวเองขึ้นมากัดหนึ่งคำ

เผิงซิ่วหรี่ตามองทันที เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อ

เมื่อเห็นทุกคนเอาแต่จ้องหน้าเธอ อี้หนิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“กินสิ มองฉันแล้วพวกคุณจะอิ่มหรือ?”

“...” เผิงซิ่วเบือนหน้าหนี ก่อนหยิบผักก้อนของตัวเองขึ้นมากิน

ชุนฟางมองลูกสะใภ้สลับกับลูกชายอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่แววตาที่มองอี้หนิงเต็มไปด้วยความซับซ้อน

ส่วนเผิงเทียนยังไม่ได้แตะโจ๊ก เขามองชามตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นชี้มาที่อี้หนิง จากนั้นจึงชี้ชามโจ๊ก

อี้หนิงพอจะเดาความหมายได้คร่าว ๆ

“ฉันไม่กินจริง ๆ”

เผิงเทียนยังคงมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวงอย่างเห็นได้ชัด

“คุณกินเถอะ เมื่อเช้ากินมันเทศไปแค่หัวเดียวไม่ใช่หรือ?...ตอนบ่ายยังต้องไปทำงานอีก กินแค่นั้นจะเอาแรงที่ไหนทำงาน”

เผิงเทียนชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มมองชามโจ๊กตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับต้องการแน่ใจว่าเธอไม่ได้พูดประชด

แต่เมื่อเห็นอี้หนิงก้มหน้ากินผักก้อนนึ่งในชามตัวเองต่ออย่างหน้าตาเฉย เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

อี้หนิงเห็นสามีเอาแต่มองโจ๊กสลับกับมองหน้าเธอ ก็เริ่มหมดความอดทนขึ้นมาเล็กน้อย

แค่กินข้าวชามเดียว ทำไมถึงยากเย็นนักนะ?

“มองอะไรอีกล่ะ? ฉันบอกให้กินก็กินสิ”

เธอเผลอพูดต่อโดยไม่ทันคิด

“หรือจะให้ฉันป้อน?”

“แค่ก!”

เผิงซิ่วที่กำลังเคี้ยวผักก้อนนึ่งอยู่ถึงกับสำลัก

อี้หนิงเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

ให้ตายเถอะ!

เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย!

“เอ่อ...ฉันหมายถึง...โจ๊กจะเย็นแล้ว รีบกินเถอะ”

เผิงเทียนมองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับช้อนตักโจ๊กขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วส่งเข้าปากอย่างเงียบงัน

ทว่าในจังหวะที่ก้มหน้าลงนั้น มุมปากของชายหนุ่มกลับขยับขึ้นเล็กน้อย จนไม่มีใครทันสังเกตเห็น