ตอนที่ 6 สายตาที่เปลี่ยนไป

หลังจากกินข้าวเสร็จ เผิงเทียนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับไปทำงานต่อ เขาหยิบหมวกฟางเก่า ที่วางอยู่ข้างประตูขึ้นมาสวม ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูรั้ว ทว่าเมื่อก้าวพ้นลานบ้านไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็อดที่จะหันกลับมามองภรรยาอีกครั้งไม่ได้

อี้หนิงกำลังช่วยมารดาของเขาเก็บชามบนโต๊ะ ภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่เผิงเทียนไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา เขาแทบไม่เคยเห็นภรรยานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับคนในครอบครัวอย่างสงบสุขเลยสักครั้ง โดยเฉพาะเวลาที่อี้หนิงกับเผิงซิ่วนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกัน ทั้งสองคนมักจะมีปากเสียงกันอยู่เสมอ บางครั้งรุนแรงจนมารดาของเขาต้องเป็นคนห้าม

เผิงเทียนหลุบตาลงเล็กน้อย ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าอี้หนิงไม่เคยพูดจาดี ๆ กับเขาเลย เพียงแต่ทุกครั้งที่เธอทำเช่นนั้น มักมีบางอย่างที่ต้องการจากเขาเสมอ

ชายหนุ่มมองภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านไป

อี้หนิงที่กำลังเก็บชามได้ยินเสียงประตูรั้วปิดลง จึงเงยหน้าขึ้นมองตาม

ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบพื้นดินก็ดังขึ้นเบา ๆ

กริ๊ก!

หญิงสาวชะงัก ก่อนค่อย ๆ ก้มลงมองบริเวณปลายเท้า ก็พบเหรียญห้าเฟินอีกเหรียญหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนพื้นดิน

“เป็นไปไม่ได้...” อี้หนิงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความเหลือเชื่อ

​ต่อให้คนบ้านเผิงจะซุ่มซ่ามทำเงินตกเกลื่อนบ้านจริง ๆ ก็คงไม่มีทางบังเอิญร่วงลงมาตรงหน้าเธอถึงสามครั้งติดต่อกันเช่นนี้

​ถ้าไม่ใช่เงินของคนในบ้าน... แล้วมันมาจากไหนกันแน่?

อี้หนิงจ้องเหรียญห้าเฟินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงเก็บขึ้นมาแล้วหันไปเรียกแม่สามี

“แม่คะ”

“มีอะไรหรือลูก?”

อี้หนิงไม่ได้ตอบ เพียงแบฝ่ามือออกให้ดู

ชุนฟางก้มมองสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือลูกสะใภ้ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“เงินอีกแล้วหรือ?”

“ค่ะ”

เผิงซิ่วที่กำลังยกชามไปล้างได้ยินดังนั้นก็รีบหันกลับมาทันที

“พี่สะใภ้เก็บเงินได้อีกแล้วหรือ?!”

อี้หนิงพยักหน้า “อืม”

เผิงซิ่วรีบเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะก้มสำรวจพื้นใต้โต๊ะอย่างจริงจัง ด้วยความหวังว่าตัวเองจะเจออีกสักเหรียญที่ซ่อนอยู่ตรงนั้นบ้าง

ชุนฟางเห็นท่าทางกระตือรือร้นของลูกสาวก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันมามองลูกสะใภ้

“ดูเหมือนวันนี้เธอจะนำโชคเข้าบ้านจริง ๆ”

“คงอย่างนั้นมั้งคะ”

อี้หนิงตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่ภายในใจกลับไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้เป็นเพียงโชคอีกต่อไป

เธอยื่นเหรียญให้แม่สามี

“แม่เก็บไว้เหมือนเดิมเถอะ”

ชุนฟางมองเหรียญในมือลูกสะใภ้ด้วยความลังเล

"เธอไม่เก็บไว้ใช้เองบ้างหรือ? วันนี้เก็บได้ตั้งสามเหรียญแล้วนะ”

“ไม่ค่ะ แม่เก็บไว้ซื้อของเข้าบ้านเถอะ”

เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ยืนยันเช่นนั้น ชุนฟางจึงยอมรับเหรียญมา

“ได้ แม่จะเก็บเอาไว้”

อี้หนิงพยักหน้า ก่อนจะเหลือบมองพื้นดินตรงจุดที่พบเหรียญอีกครั้ง

ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลก

เงินพวกนี้มันมาจากไหนกันแน่?

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว อี้หนิงไม่ได้กลับเข้าห้องไปนอนเฉย ๆ เหมือนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำ เธอช่วยแม่สามีเก็บกวาดบ้านและทำความสะอาดลานหน้าบ้าน ตอนแรกชุนฟางพยายามห้ามอยู่หลายครั้ง แต่อี้หนิงก็แย่งงานในมือแม่สามีทำอยู่ดี สุดท้ายชุนฟางจึงได้แต่ปล่อยให้เธอทำตามใจ

จนกระทั่งแสงแดดอ่อนลง เงาของบ้านดินทอดยาวไปบนพื้นลาน เสียงเปิดประตูรั้วจึงดังขึ้นอีกครั้ง เผิงเทียนเดินผ่านประตูรั้วเข้ามาพร้อมจอบด้ามเก่าที่พาดอยู่บนบ่า เสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นบนร่างเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ชายกางเกงและรองเท้าผ้าเต็มไปด้วยฝุ่นดิน

อี้หนิงที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ที่โต๊ะกินข้าวก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะเอ่ยทักเขาด้วยรอยยิ้ม

“กลับมาแล้วหรือ?”

ฝีเท้าของเผิงเทียนหยุดชะงักทันที เขามองภรรยาด้วยแววตาประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ตลอดสองปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะกลับบ้านเร็วหรือช้า อี้หนิงก็ไม่เคยสนใจถามไถ่ แต่วันนี้เธอกลับเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน ทั้งยังยิ้มให้เขาอีกด้วย

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบรับ จากนั้นจึงเดินนำจอบไปพิงไว้ข้างกำแพงดิน แล้วเดินไปล้างหน้าล้างมือที่โอ่งน้ำ

อี้หนิงมองตามแผ่นหลังกว้างของสามีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา ในจังหวะนั้นเองสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบางอย่างบนพื้นดินข้างโต๊ะ

เป็นเหรียญห้าเฟินอีกแล้ว!

อี้หนิงรีบลุกจากม้านั่งแล้วเดินไปหยิบเหรียญนั้นขึ้นมา เธอพลิกดูทั้งสองด้าน ก่อนจะเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ ลานบ้านด้วยความเหลือเชื่อ

เมื่อช่วงบ่ายเธอเพิ่งช่วยแม่สามีกวาดลานบ้านจนสะอาด ไม่มีทางที่จะมองไม่เห็นเหรียญเงินบนพื้นดินอย่างแน่นอน

แล้วเหรียญนี้มาจากไหนกัน?

คิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากัน ครั้งแรกอาจเป็นเรื่องบังเอิญ ครั้งที่สองยังพอคิดว่าโชคดีได้

แต่ตอนนี้เป็นครั้งที่สี่แล้ว!

ต่อให้โชคดีขนาดไหน ก็คงไม่มีใครเก็บเงินได้ถึงสี่ครั้งภายในวันเดียว ทั้งยังเป็นเหรียญห้าเฟินเหมือนกันทุกครั้งเช่นนี้

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว

ต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน!

อี้หนิงกำเหรียญในมือ ก่อนจะพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงเที่ยง

ครั้งแรกเธอพบเหรียญขณะนั่งกินข้าวร่วมกับทุกคน

ครั้งที่สองก็ยังเป็นตอนกินข้าว

ส่วนครั้งที่สาม เธอพบมันหลังจากเผิงเทียนเดินออกจากบ้านไปทำงาน

และครั้งนี้เหรียญก็ปรากฏขึ้นหลังจากเผิงเทียนกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อี้หนิงก็หันหน้าไปทางโอ่งน้ำอีกครั้ง เผิงเทียนกำลังยืนใช้ผ้าผืนเก่าเช็ดใบหน้าอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าภรรยากำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาสงสัย

"หรือว่าเงินประหลาดนี้...จะเกี่ยวข้องกับเขา?"