CHAPTER 2

CHAPTER 2

Tulad ng mga nag daang klase ay napaka boring padin. Pero hindi ko hinayaan ang sariling bumagsak sa klase kahit mukha akong tatamad tamad. I need to maintain my grades or rather mas mataas pa duon, I can't disappoint my mom specially my Husband. Masiyadong matalino ang isang iyun at kahit anong pag aaral ko I can't compete with him when it comes to IQ. Spencer is on another level.

Napatingin ako sa cellphone ko ng makita ko ang text ni Mom sakin. She want us to attend to A friends party of hers. And she can't say no. Even withouth Dad, Mom can handle everything which I'm so proud as her daughter.

My parents are already divorce. My dad has his own family now, He's with his first love and I already meet her. The first time I saw her with her daughter I know that they're hiding something, And I don't really like them. My mom didn't take it at first coz she love Dad so much but in the end she agreed what my Dad wants, mom's tired from begging and I'm tired stopping Dad to leave us.

I'm actully mad at him because his leaving with his responsibility as my father and choosing his ex lover than Us. But past is past and it's time to forget and seeing my step sister here in school and smiling at me like stupid makes me wants to vomit. She's really stupid and trying hard bitch.

She do whatever I do. She's trying hard to copy me. Such a pathetic bitch. Siya yung klaseng taong walang originality. Pick me girl.

Looking at her walking the way I walk is funny. Mukha siyang tanga sa mga ginagawa niya wala siyang originality. Can't she walk in a natural way without copying me? The things I buy she has it as well. Kulang nalang pati mukha ko gayahin din nito. Hindi napigilan ni Xeiara ang mapangiwi ng makitang natapilok ang step sister niya sa Hallway.

"Clumsy as always"

Agad tumalikod si Xeiara bago pa siya makita ng kapatid niya sa Ama. That woman makes her head ache.

Nag lakad ako ng tahimik sa loob ng library habang nakatingin sa mga bookshelf na nadadaanan ko. And I can feel someone's following me pero nag patay malisiya padin ako at nag patuloy sa pag lalakad.

Based on the clumsiness the way it walks and the sound of the shoe's as well so I'm hundred for sure that this person who's following me is a guy. Hindi lang alam ni Xeiara kung ano ang sadiya nito sa kanya. Wala naman kasi siyang nararamdaman na panganib mula rito.

Huminto ako sa paglalakad at naramdaman ko ding huminto din ito. Kumuha ako ng libro sa kanang bahagi ng shelf at sumandal duon at kunwaring nag babasa. Hinintay ko ang susunod nitong gagawin at palihim na napangiti ng tuluyan itong nag lakad papalapit sa akin.

Ibinalik ko ang tingin sa libro na binabasa ng makita ko itong huminto sa harap ko. Nag kunwari akong hindi ito napansin at nakatingin padin sa libro.

What's this man up to?

"H-Hello Miss Xeiara" Rinig ko sa boses nito ang kaba. Why so nervous? As if I'll eat him alive.

"You need something?" Xeiara ask him with her calm voice while still reading the book she's holding and didn't even bother herself to look up at him.

"A-ano kasi... A-ano, G-gusto kita Miss Xeiara as in gustong gusto talaga kita. Matagal na kitang gusto at ngayon lang ako nag karoon ng lakas ng loob na umamin sayo k-kasi ano. Nahihiya akong lumapit sayo, A-ang ganda mo kasi masiyado" Nauutal nitong pag amin kay Xeiara na napailing na lang ng palihim at napangisi.

So clumsy....

Sinara ko ang librong hawak na hindi ko naman talaga binabasa at ibinalik ito sa tamang lalagyan bago hinarap yung lalaki.

Xeiara can tell that his nervous and scared. He has sweat bullets in his fore head and neck. Oh my, Boy stand straight as if I'm gonna kill you? Tumikhim ito at napakamot pa sa batok sa subrang kaba.

Dahil kilala ako sa campus bilang mabait at mahinhin kuno ay ngumiti ako rito. Yung angelic smile kaya natulala ang lalaki sa harap ko at namula bago nag iwas ng tingin na parang nahihiya.

Bigla ay gusto kung matawa sa nakita, kung ngumiti man ako nito sa asawa ko posibleng talikuran ako nun na para bang walang nakita at weird ako sa paningin niya. Spencer and his behavior. Napailing ako.

"My name is Mark. I'm the captain of the Basketball Team here in our school" Sabi pa nito.

"You're name is Mark?" Tanong ni Xeiara rito at Sunod-sunod naman itong tumango na parang bata.

"Yes. That's me. Mark Gomez. 23 years old. One of the campus heartrob. I'm the Captain of the basketball team. And I'm Single and very Available. So pwede muna akong maging boyfriend?"

Napataas ang kilay ko sa narinig. Boyfriend agad? This guy is fast, I admit that he has the face and body pero wala padin ito sa Asawa ko.

Napatikhim naman ako sa naisip. Ano naman kung gwapo siya at maganda ang katawan robot naman iyun kasi walang pakiramdam. Napairap ako ng wala sa oras sa inis ko kay Spencer.

Ibinalik ni Xeiara ang tingin sa lalaking nasa harap niya ngayon na animoy nag hihintay sa isasagot niya at tila nag aasam na pag bibigyan kuno niya ito dahil sikat ito. Well not to her.

"Thank you For confessing your feelings for me and I was flattered that you really like me" Magalang kung sabi at tipid na ngumiti rito.

Napangiti naman ang lalaki at nagkaroon ito ng confident dahil sa Sinabi ko pero agad nawala sa sumunod na sinabi ko.

"But I'm sorry coz I Can't give you want you want. I don't wanna hurt your feelings because that is not my intention, but I only see you as a...friend" Magalang ko paring sabi at napangiwi ng kaunti.

Hindi sa pag mamayabang pero hindi Ito ang unang beses na may umamin sa akin. I lost count actually and I reject them in a nice way para naman Hindi masiyadong masakit.

Atsaka I'm not dumb not to know their intentions. They just want me as a trophy knowing how popular I am in the campus. So having me is an achievement for them para may maipag yabang sila. Boys will always be boys. Isang ulo lang kase ang ginagamit nila. Can't they used their head up there?

"H-huh? W-why?" Utal na tanong sa akin ni Mark pero naka tingin lang ako sakanya.

"May Boyfriend ka na ba? I'm very handsome you see? And I'm pretty sure we're perfect for each other" Sabi pa nito sa akin.

Pinigilan ko ang sariling hindi mapangiwi sa sinabi nito. This guy is full to himself. Kanina lang nahihiya ito ngayon masiyado nang agresibo dahil lang sa ni reject ko siya.

Maybe he can't accept it. First time rejection I guess?

And boyfriend he say? Asawa meron. Mas gwapo pa sayo hindi nga lang mahilig mag salita kasi napaka tamad. Hindi nga ako nagkaroon ng pagkakataon na makaranas na mag ka boyfriend, Pero considered naman din na boyfriend ko si Spencer right? Ibinalik ko ang tingin kay Mark na nakatingin din sa akin at hinihintay ang sagot ko.

"I'm sorry Mr. ngunit sa akin na lang iyun" Magalang paring sabi ni Xeiara.

"Bakit? Tell me xeiara! Bakit?! May kulang paba sa akin?! Gwapo naman ako diba?! So what's the Problem?!" Pangungulit nito. Geez ayoko panaman sa mga makukulit at ayaw ko itong pag salitaan ng masama pero masiyadong makulit ang isang ito kumpara sa mga dating umamin sa akin.

He was about to touch me ng agad akong umiwas.

"Hindi ako intresado sayo" Xeiara said with a straight face and not bathing her eyelashes.

"Of course you are. I'm handsome you see? Cant you see it?" Pangungulit nito. At akmang hahawakan ulit ng tinabig ko ang kamay niya.

Pinigilan ko ang sariling hindi ito sapakin dahil ayaw kung masira ang image ko sa campus. Tumayo ako ng maayos at hinarap ito. Natigilan naman siya at napatingin sa mukha ko. Boys will always be Boys.

"Yes you're right your really Handsome. Your famous too since your one of the campus heartrob and the basketball captain, at wala na akong kontra duon. Pero sa tanong mo kung bakit? It's because I'm not that kind of person na basta-basta na lang nakikipag Relasyon. I'm very possessive and selfish sa magiging boyfriend ko. Kung ang basehan mo nang pakikipag bagay nating dalawa it's because your handsome and famous? Then your insulting my likings Mr. I'm a perfectionist too" Mahabang lintya ko bago ipagpatuloy ang sinasabi ko.

I don't want to say it but it's my only way for him to leave me alone.

"What's the use of your handsome face kung hindi ka naman matalino? I've heard you failed in your exams because your only focusing on playing basketball and getting people's attention. And your not good at cleaning at walang alam sa mga bagay-bagay sa buhay. Paano moko maaalagaan ng maganda at maayos sa darating na panahon kung tayo nga ang magkatuluyan? Sa panahon ngayon kailangan mong mag balat ng buto para mabuhay at hindi puro pagwapo lang ang alam. Walang maitutulong ang kagwapuhan mo kung hindi ka naman marunong mag trabaho. Bakit makakain ko bayan? I'm sure lahat ng ginagastos mo araw-araw galing padin sa mga magulang mo" Sabi ko pa at napalunok si mark at mabilis na nag iwas ng tingin sa akin. I guess I'm right. Napabuntong hininga naman ako. I crossed my arms while looking at him.

"I want to be spoiled too by my boyfriend" Kibit balikat kung sabi at ngumiti rito.

Ini ispoiled nga ako ni Spencer eh. Through what? Fighting of course. And I really like it. Wierd aren't I?

"Like what I've said earlier I'm very Selfish. Ayoko ng may kaagaw, ang sa akin ay sa akin lang. What Xeiara's wants, Xeiara's Gets. Kaya ang klase ng relasyon na gusto mo ay Hi6ndi mo makukuha sa akin"

Mahabang lintya ko kay Mark na gusto ng tumakbo at parang mahihimatay sa sinabi ko. Napangiwi naman ako sa nakita.

Was I being too much? But it was the truth. Should I say sorry? Sumubra ata ako. Imbes na bawiin ay nag patuloy pa ako.

"Now that you heard my reasons, mayroon kapa bang idadahilan kung bakit dapat kitang maging boyfriend? Meron kapa bang sasabihin sa akin?" Xeiara ask him pero nakayuko lang Ito.

Am I being Rude?

Hindi na ako nagulat ng tumalikod ito at nag mamadaling nag lakad papalayo sa akin. Sinundan ko na lang ito ng tingin hanggang mawala sa harap ko. Ayoko naman siyang saktan and I'm sure may Iba din siyang magugustuhan diyan.

I can't like him. And I'm not interested.

Dahil may Asawa naku. Aren't I the sweetest wife? Spencer should be thankful coz I'm very loyal to him. He should keep me if he wants me to himself.

Napabuntong hininga na lang si Xeiara at tumalikod at naisipang pumunta na lang ng Cafeteria.

She want to graduate and leave the school that fast, but she's not just studying here. She has an important matter here except studying. And students here are childish and immature and it pissed her off or matured lang ako mag isip kumpara sa kanila? Ganun siguro pag gifted katulad ko.

Dumeretsu naman ako papuntang cafeteria at may mga studyante na ruon since malapit na ang breaktime.

Lumapit ako ng counter at umorder ng mga pagkain na gusto ko at nag hanap ng mauupuan. Nang may makita ay duon ako umupo malayo sa ibang studyante. I want to eat in peace.

"Bon appetite"

I was about to eat when a guy stop in front of my table while holding his own tray of foods. Tumaas ang kilay ko nang makitang nakangiti ito sa akin. And who's this guy? Why he is in front of my table? May Kailangan ba ito sa akin? Ang pinaka ayaw ko panaman ang may nang iistorbo sa oras ng pagkain ko. Food is very important you know, Food is Life! Baka may masampal ako gamit ang tray.

"There's no vacant sit" Sabi nito. Tumaas lalo ang kilay ko sa narinig.

Inilibot ko naman agad ang tingin sa paligid bago ibalik sa lalaking nasa harap ko. Is this guy blind? I can still see a lots of vacant sits here inside the cafeteria. What does he take me for? I'm not dumb idiot! Kung ihampas ko kaya ang pag mumukha niya sa mesa?

"Can I sit here? With You?" He widely smiled at me and I almost give in when I saw his set of dimples on both sides of his cheeks. That's just cute. But I won't fall, delikado ang mga lalaking gwapo, Tulad na lang ng Asawa ko, wala pang ginagawa delikado na.

Napangiwi ako sa naisip.

Bat pumasok sa isip ko ang Abnoy nayun? Ibinalik ko ang atensiyon ko sa lalaking nasa harap ko na ang lawak ng ngiti. Kulang nalang mapunit ang bibig nito. Napailing na lang ako.

Hindi paman ako nakakasagot ng umupo na ito sa kaharap kung upuan. Hindi ko na ito napigilan dahil naka upo na siya. Nakakahiya naman kung papaalisin ko siya sa harap ko. At isa lang ang dahilan kung bakit siya nasa harap ko at nag papacute. Of course this guy likes me and he needs something. I'm not dumb and I won't fall for his tricks.

Try me big guy and Let's see what you up to. Nag simula na akong kumain at hindi ito kinausap. Yun lang naman sadya niya diba? Ang umupo hindi kasama duon ang makipag usap.

Malawak ang ngiti nito at pinagsiklop ang parehong kamay bago tumingin sa akin. I guess sasabayan ko na lang ito. I smiled at him, the sweet one at hindi ako nabigo ng makita itong natulala.

"A-ahm my name is Jake" He shyly said, I just nod my head and sweetly smiled at him, he didn't dissapoint me when I saw him blush.

"I'm X——"

"Xeiara right? That's your name"He cut me off and smile. I just nod my head and continue eating. Bahala siya diyan nagugutom na ako. Gusto ko nadin umuwi.

Minsan umuuwi ako kung anong oras gusto ko. Ganun talaga pag good student. Atsaka hinahayaan din naman ako ng mga instructor ko.

"X-Xeiara..." Nahihiyang tawag nito sa pangalan ko.

Tinaasan ko lang siya ng kilay. Napakamot ito sa batok at tumingin sa likod ko.

"What do you like about guys?" He curiously asks. Ngumiti ako at nag kunwaring may kinuha sa bag sa tabi ko but I simply look at the other table we're men's are looking at my table. Mga kaibigan siguro ni Jake.

"Messy hair. Tall. Wide shoulder, thick eyebrows and long eyelashes and of course grey eyes. Doesn't smile that much, mysterious type" Habang sinasabi ni Xeiara iyun ay biglang pumasok ulit sa isip niya si Spencer, lahat ng katangian na sinabi niya ay lahat meron nun si Spencer.

Mabilis kung itinikom ang bibig ko at awkward na ngumiti kay Jake at ipinag patuloy ang pagkain. Kahit naman marinig ni Spencer yung sinabi ko wala siyang pake alam duon na parang walang narinig. Ganun yun kabato.

"W-wow... He must be really H-handsome, San ka naman makakakita ng ganuong lalaki? It's rare" Jake said.

Pinigilan ko ang hindi matawa. Rare? Ano siya diamond? At nakita ko na siya. Asawa ko panga eh.

"Yeah" Tipid kung sabi at nag patuloy sa pagkain. Nakita ko itong Naoakamot sa pisngi at tumayo sa pag kakaupo. I guess he give up. Coz I'm showing myself that I'm not interested on him.

"M-may p-puntahan pa pala ako......" Hindi na ako nito hinintay sa pag sasalita at nag mamadaling umalis. Nag kibit balikat na lang ako at nag patuloy sa pagkain. At last wala ng istorbo.

Pagakatapos kung kumain ay tahimik akong bumalik ng klase. Tulad ng mga ibang subject ay hindi ako nakinig at mas piniling tumingin na lang sa katabing bintana. I'm enjoying the nature more than the instructor who's talking nonsense in front of the class. How did I say it's nonsense? Goodness this woman is old enough and she's flirting with my classmates while teaching.

Nag inat-inat pako ng matapos ang klase. Napaka boring naman ng araw natoh. Isang ngiti ang sumilay sa labi ko ng maalala kung makikita ko sa bahay si Spencer. Hindi man ako nito sinasalubong sa pag uwi ay okay na sakin na makita ito pag umuuwi ako galing school.

Malapit nadin pala ang Festival ng Academy. I'm actually not excited for it, mas gusto ko na lang ang tumambay sa bahay at makipag titigan sa asawa ko na hindi na papanisan ng laway kahit hindi mag salita buong araw. Or sakin lang siya ganyan tapos nakikipag usap siya sa Iba? Napasimangot naman ako sa naisip.

Lumabas ako sa building at dumeretsu ng parking lot. I was about to enter in my car ng makitang may binubully na naman si Abby. Napaikot ang mata ko ng wala sa oras sa nakita, may saltik siguro ang babae na ito at kung sino-sino na lang ang inaaway.

"How could you! Ang kapal ng mukha mong mag pa cute kay mike eh hindi ka naman gusto nun, porket tinulungan ka niyang tumayo dahil lampa ka lumaki na ulo mo" Rinig kung sigaw ni Abby. Oo Sigaw, gustong gusto talaga nito na naririnig siya ng iba. Attention seeker kase ang babaeng ito.

Napayuko naman yung inaaway nito na magulo na ang buhok at damit. Bat hindi ito ipagtanggol ang sarili? Ano naman ang kinakatakutan nito kay Abby? Isang suntok lang rito siguradong tatahimik na agad sa tabi.

Napakamot ako sa tenga sa sakit ng tili ni Abby. Kung pwede lang busalan ang bibig nito ginawa ko na. Napatingin ako sa paanan ko at napangiti sa nakita. Pinulot ko iyun at tumingin sa pwesto ni Abby at nung inaaway niya. Malayo sila sa akin kung tutuusin pero rinig padin sa pwesto ko dahil sa lakas ng boses ni Abby.

I calculated the distance and force that I will use to throw the rock based on its weight here in my hand.

Nang matansiya ay walang pag dadalawang isip na ibinato ito at siniguradong mag iiwan ito ng bukol. Agad akong napangisi ng makitang tinamaan sa noo si Abby. Mabilis akong sumakay sa kotse ko at pinaharurut ito paalis sa lugar. Malakas akong natawa habang nag mamaneho dahil sa ginawa ko kanina.

Hinahanap na siguro ni Abby kung sino ang gumawa nun sakanya. Paniguradong mag iiwan yun ng bukol sa ulo niya. I smirk and drive faster. I can drive but not that pro like Spencer, syempre car racer yun mabilis talaga mag maneho wala akong laban duon.

Ako kaya manehuin din niya? Napangisi ako sa naisip.

Nang makarating sa bahay ay pinark ko ang kotse sa garahe bago pumasok ng bahay. Tumaas pa ang kilay ko ng makarinig ng ingay sa loob ng gym room. He must be there.

Nilagpasan ko ang kwartong iyun at dumeretsu sa kwarto ko para maligo. Napangiti ako ng ni announce kanina na walang pasok bukas. Kung pwede nga lang hindi na pumasok ginawa ko na.

Pumasok ako ng banyo at naligo pagkatapos ay dumeretsu ng walk in closet ko bago bumaba ng kwarto ng makaramdam ng gutom. Hindi pa panaman ako nakakapasok ng tuluyan sa bukana ng kusina ng mahinto ako sa nakita sa loob.

Spencer is drinking water in front of the ref and his full of sweat, basa ang buhok nito dahil sa pawis pati nadin ang puting shirt nito kaya medyo nakikita ko ang malaking katawan niya. I shamelessly look all over his body even he caught me. Malawak akong napangisi at sumandal sa hamba ng pinto at pinanood ito.

Parang ibang pagkain na yata ang gusto kung kainin ngayon. Napalingon sa gawi ko si Spencer pero agad din inalis at uminom ulit ng tubig. Napa 'oh' pako ng dumaloy yung tubig sa dibdib nito.

'Sana tubig nalang ako'

Hindi ako umalis sa kinakatayuan ko at pinanood padin si Spencer. Ang gwapo naman ng Animal natoh. Swerte ko talaga, syempre swerte din siya sa akin dahil maganda din ako. So we're really perfect for each other.

Isinara nito ang ref bago humarap sa akin. He look into my eyes and I didn't look away, nakipag titigan ako rito at walang nag lakas ng loob na umiwas ng tingin. Kung ganito ba naman kagwapo ang titingin sa akin feeling ko naakit ito sa akin.

Tumabingi ang ulo niya at napatikhim naman ako ng wala sa oras. Bat ang gwapo niya duon? Napailing ako at tumingin ulit rito bago ngumiti ng pag kalawak lawak. Syempre hindi ito ngumiti pabalik.

"How's work Spencer?" I ask at sumandal sa hamba ng kusina. I even cross my arms and smiles at him.

Playing innocent like nothing happened in this morning. Ganun ako kagaling. Should I audition for an Actress? I think I'm good at it. I might get famous as well.

Silence.....

"Alam mo minsan mag salita ka, mabaho na siguro hininga mo" Naiiling na sabi ko. Kumunot naman ang noo nito na ikinangisi ko.

"Anyways, Sinabi ni mommy may family dinner daw mamaya sa restaurant niyo, Wag daw tayo malate——" Hindi ko pa natatapos ang sinasabi ko ng mag salita ito.

"Okay"

Naitikom ko ang bibig ko ng wala sa oras sa inis ko rito. Kinalma ko ang sarili para pigilan ang sariling reypin— I mean upakan ito.

Nag lakad ito papunta sa gawi ko hindi para tumabi sa akin kundi para dumaan kasi nakaharang ako sa daanan ng kusina. Naamoy ko naman agad ang mabango nitong amoy kahit pawisan na siya. Ibang klase, Anong klaseng pabango meron ang taong ito?!

"You smell nice. Why is that?" Xeiara ask her husband. Hindi ako nito pinansin at nag patuloy sa pag lalakad. Sumunod siya rito para mag papansin.

"Ano ang pabango mo?" She ask him again. And of course he didn't respond. Again. Such a sweet husband.

"Bagal mong mag lakad"

Silence....

"Bilisan mo nga" Pang aasar ko. Ang nararamdaman kung gutom kanina ay nawala at mas gusto kung asarin na lang si Spencer. Sinundan ko ito ng makitang papunta ito sa sala.

"Hey Spencer" I call him but he continued walking.

Tumakbo ako at tumalon and I was about to kick him ng mabilis itong nakaiwas at kunot noong nilingon ako. Ngumiti ako rito ng pagkatamis tamis at ibinaba ang paa sa sahig.

"Edi pinansin mo din" Sabi ko.

Silence.....

Nainis ako lalo ng tinalikuran ako nito at nag lakad papunta sa pinto ng bahay. Lalabas siya ng ganyan ang ayos? What if may makakita rito at maakit sakanya?! I can't accept that?! He's mine!

"Don't you dare leave this house!!" I shouted. I run towards the door and block his way out.

Tumigil si Spencer sa pag lalakad at walang emosyon na nakatingin sa akin. He's pissing me off already kahit wala pa siyang ginagawa.

"Subukan mong lumabas ng bahay ngayon Spencer, Aahitin ko ang lahat ng buhok na makikita ko sayo" Madilim ang mukhang sabi ni Xeiara habang nakatingin kay Spencer. Tumaas ang kilay nito sa sinabi ko.

"Nonsense" He said.

"Do you think I'm joking?!" I said with a pissed voice.

"Your Harley Quinn"

"Oh shut up!!" I growled because of annoyance. May bago na siyang pang asar sa akin.

Silence.....

"I'm not joking Spencer. Kakalbuhin talaga kita" Naiinis na talagang sabi ko.

Wala pading emosyon ang makikita sa mukha niya at hindi manlang natatakot sa akin.

Bakit nga naman siya matatakot? Matakot siya pag kinagat ko siya sa subrang gigil ko.

I mean look at him. So hot and looking yummy. Tapos akin lang yan.

"Nonsense" Napapikit ako saglit at dumilat ulit bago siya tiningnan sa mga mata.

"And you make sense? Lalabas kang ganyan ang ayos?! Seriously? Are you out of your mind?! Nakikita mo ba ang itsura mo ngayon? Ang hot— Ang panget mo kita pa Abs— I mean ang dumi ng damit mo, wag kang lumabas" Kinagat ko ang ibabang labi ko dahil sa mga pinag sasabi ko rito.

Nonsense nga naman talaga pinag sasabi ko. Eh sa ayoko siyang lumabas bakit hindi na lang niya sundin ang utos ko? Mahirap ba yun?!

"Nonsense"

"Kung Ahitan kaya kita ngayon?!" Pikon kung sabi rito. Humarap naman ito sa akin at wala pading emosyon ang mukha ni Spencer.

"Castration"

"What?" Nag tatakang sabi ko rito.

"Why not castration?" He said with his emotionless face.

Automatic na bumaba ang tingin ko sa pang ibaba niya at agad na umiwas ng tingin at ibinalik sa mukha nito.

I lick my lower lip while looking at his pants and smile before looking at his face. Salubong ang kilay nito at pinigilan ko ang sariling hindi matawa sakanya.

"Nuh, Hindi pwede, Aanakan mo pa ako eh" I said.

Natawa ako ng tuluyan ng tumalikod ito sa akin at umakyat ng kwarto. Okay nadin kaysa lumabas ng bahay. Mabuti ng nandito lang siya loob.

Ang abnoy nayun. Humanda ka talaga sakin makikita mo hinahanap mo.

~ END ~