CHAPTER 8

A/N: Sorry for the late Update.

"Eat this" Zekiel said and put the food in front of me. But I didn't move and glare at him.

"C'mon Xeiara. That kind of stare won't work on me. It's actually turns me on" He smirk.

Iniwas ko ang tingin ko rito at Pinigilan ang sariling hindi ito atakihin. After that night. May pumalo sa ulo ko at nawalan ako ng malay. Pag gising ko nasa isang kwarto naku. Kwarto ni Zekiel. The man I fought with last night.

I miss my Husband. I miss seeing his face. Even he don't care about me I love everything about him. Spencer are you even looking for me? Are you even worried?

"Ilang oras na akong walang malay?" Walang emosiyon ang boses na tanong ko rito.

"It's been a day" He said with a smile on his face.

"How long would you keep me here? Wala kang mapapala sakin. Wala din akong sasabihin. Bakit hindi mo nalang ako patayin?"

"Nuh. You're to pretty to kill. I'll just make you my wife" He said as if he's head got cut off in his body. This guy is unbelievable. Gwapo sana kaso parang kulang ng turnelyo sa utak.

"I'm not interested and I'm already married" I seriously said. Hindi ko na makita ang katana ko. Even my mascara is gone.

"I know. I'll take you away from him" Mapanganib ang boses na sabi nito sa akin.

Hindi na ako sumagot pa at umiwas nalang ng tingin rito. Lumabas ito ng kwarto at ilang sandali ay bumalik siya na may dalang damit bago ilapag sa ibabaw ng kama.

"Maligo kana. Aalis tayo"

Hindi ako kumibo at nanatiling naka upo sa pwesto ko. I cursed countless times in my head when he gripped my chin and bring it on his face. Before he could kiss me ay agad akong umiwas kaya ang pisngi ko ang nahalikan niya.

"What the hell are you doing?!" I growled.

"Playing hard to get? Hindi nalang kita ibibigay sa Boss ko. I'll just make you mine instead" He said. This guy is crazy.

Binitawan nito ang panga ko at Pinigilan ang sariling hindi umiyak. I need to be strong. For Spencer. I need to escape here. For Spencer. I know his waiting for me. I know his worried right now. So I need to be strong. For him. For my Husband.

Umalis ito sa harap ko at lumabas ng kwarto. Narinig ko pa ang pag lock nito mula sa labas at sinigurado talagang hindi ako makakalabas.

Umalis ako sa kama at kinuha ko ang damit na dinala nito bago pumasok ng Banyo. Kahit naman mag matigas ako. Ayoko namang umuwi ako ng mabaho kay Spencer.

Pagkatapos kung maligo ay lumabas ako ng banyo suot-suot ang isang boxer shorts at short at malaking shirt na subrang kapal ng tela nito. Ang gagawin ko nalang ay bumuo ng plano kung pano ako makakatakas rito.

Pag sapit ng gabi ay duon bumalik si Zekiel na walang emosiyon ang mukha at may dala-dalang pagkain.

"Eat this" He said. Dahil ayokong may gawin nanaman ito sa akin ay kinain ko ang dala nitong pagkain. Atsaka wala din akong lakas para labanan ito. Hindi pa ako kumain kaya walang silbi kung labanan ko siya ako lang din ang matatalo. I'm in disadvantage right now.

I'll just save my energy and make a plan when will I escape from here.

"That's new. What if I put something in there? Nilagyan ko yan ng gayuma" He said.

"Masiyado akong patay na patay sa asawa ko kaya walang silbi ang gayuma mo sakin" Walang emosiyon ang mukhang sabi ko habang kumakain.

"Talaga lang huh" He said with a sour face.

"I want you" He said.

"And I don't care" Sabi ko.

"Don't flatter yourself too much Xeiara. We're just starting. I'll make you fall in love with me" He seriously said.

"Masiyado kang bilib sa sarili mo. Asawa ko nga wala pang ginagawa nakuha agad ako" Sabi ko. Lalong sumama ang mukha nito habang nakatingin sa akin.

"Ano bang meron sakanya na wala ako?!"

"Gwapo siya" Sabi ko.

"Gwapo din ako"

"Mabango siya"

"Mabango din ako Xeiara" He smirk.

"Mahal ko siya"

Natahimik naman ito.

"Sinasabi ko sayo. Wala kang mapapala sakin. May asawa naku at sakanya lang ako"

"Shut Up!" He shouted and leave the room.

Nag kibit balikat na lamang ako at ipinagpatuloy ang pagkain.

Spencer, Spencer Spencer. Tsk tsk tsk

Kahit ilang lalaki pa ang dumating sa buhay ko. Hindi basta-basta mawawala ang nararamdaman ko para sa kanya.

Yung cellphone ko. Tinapon nito sa dagat. Wala talagang puso.

I heave a sigh. Ano kaya ang ginagawa ni Spencer ngayon. Is he thinking of me? Nag aalala kaya ito ngayon sakin?

I think he isn't. But I'm worried to him right now. Ngayong araw na yung race niya. Too bad hindi ako nakapanood. I wish he won. Of course he will. He's a badass racer after all.

Lumapit ako sa bintana na nahaharangan ng bakal. Para akong preso rito. Napatingin ako sa bilog na bilog na buwan sa labas at napangiti.

"Wish your looking at the moon like what am I doing right now Spencer" I said with a sad smile on my face.

Hindi ako umalis duon hanggang marinig ko ang pag bukas ng pintuan.

"We're leaving" He said with his baritone voice.

Hindi ako umalis sa bintana at nanatiling nakatingin padin sa buwan.

"Don't make me mad Xeiara and come here" Nag pakawala ako ng malalim na hininga at nag lakad papalapit sa pwesto nito.

There's no point on fighting him. Wala padin akong lakas. Mukhang may tinurok din ata itong pampatulog sakin habang wala akong malay kaya natagalan bago ako nagising.

Nang tuluyan akong makalapit rito ay agad ako nitong hinila at mahigpit na niyakap. Nakabaon ang ulo nito sa leeg ko habang inaamoy ako duon. Gagamitin niya ako ng dahas kung manlaban pa ako. Mind as well play along to this guy.

"I planted a bomb on your husband's car" He said. Natigilan ako sa narinig at malakas ko itong itinulak.

"What the fuck are you doing!" Parang bomba ang binalita nito sa akin. My mind was shouting Spencer's name.

"Damn It Xeiara! Don't push me again like that!"

"Damn you! What did you do to him!" I shouted at him.

Ang Bilis ng tibok ng puso ko. Kung ano-anong scenario ang pumasok sa isip patungkol kay Spencer. Kung anong nangyari rito. Masamang tingin ang ipinokol ko kay Zekiel na salubong ang kilay habang nakatingin sa akin.

"I will kill you!"

"He survive. Lucky bastard. He's not easy to kill. He knew there was a bomb on his Car" Bagot na sabi nito sa akin. Kinalma ko ang sarili ko pero masama padin ang tingin ko rito.

Taas baba ang dibdib ko dahil sa galit ko rito. I believe on him. To Spencer. He's not stupid. Kaya alam kung mahihirapan si Zekiel na patayin ang asawa ko.

"Walang nangyari sa gago mong asawa" Naiinis na sabi nito. Masamang tingin ang ipinokol ko rito.

"Mas gago ka!" I shouted at him.

"Xeiara don't make me jealous. I will kill him you know that I can"

"Fuck you!"

He push me onto the wall and hold my both hands and put it above my head using only his one hand. How come this asshole is so strong and my strength has no compare to his damn it!

Nahigit ko ang hininga ko ng lumapat ang labi nito sa may pisngi ko at habol ang hininga nito. He's calming himself not to hurt me. This guy is obviously obsess with me.

"Bitawan moko" Kalmadong sabi ko.

"Don't argue with me Xeiara" Mariin ang boses na sabi nito habang humihinga sa pisngi ko. Hindi naman mabaho ang hininga nito kung tutuusin pero ayoko pading may humahawak sakin ng ganito kung hindi lang din naman ang asawa ko.

"We're leaving. I'll take you to my mansion. We're living together"

"Asa kanamang sasama ako. Uuwi ako sa asawa ko. At hinding hindi moko mapipigilan" Humiwalay ito sa akin at masama ang tingin ang ipinokol nito sa akin. Kung totoosin ay gwapo naman talaga itong si Zekiel pero masiyado akong loyal sa asawa ko. At sakanya lang tumitibok ang puso ko. I can't like someone else that easily.

Dahil naniniwala akong matututunan din ako nun mahalin at hindi ako mapapagod na mag hintay na dumating ang oras nayun.

"Xeiara!"

"Hindi moko matatakot. Patayin mo nalang ako" Walang emosiyon ang mukhang sabi ko rito.

"Shut up"

Hinawakan ako nito sa kamay at hinila palabas sa kwartong iyun at bumaba sa ikalawang palapag ng bahay na kinaruruonan namin.

May mga Ibang tao pa pala ang narito at siguradong mga tauhan ni Zekiel ang mga ito.

"Boss sabi ni Topi papunta rito ang grupo nila Bj" Bakas sa Boses nito ang panginginig habang nag susumbong kay Zekiel.

"What?" Parang kulog ang boses nito kaya biglang natakot lahat ang taong naruon maliban sa akin. Kung Meron man akong kinakatakotan. Yun ay ang asawa ko.

"What are you waiting for?! Kill them!" He shouted to his Men. Agad namang kumilos ang mga ito at lumabas para patayin ang kung sino mang Bj nayun.

"Ang dami mo namang kaaway" Hindi naman ako nito pinansin for the first time.

Ibinalik naman ni Zekiel ang atensyon niya sa akin bago ulit ako hinila papunta sa likod ng bahay.

"San tayo pupunta?"

"Shut your mouth for a moment Xeiara. I might not stop myself and kiss it"

"Try and Die"

Ngumisi lang sakin ito at hinila ako palabas. Pareho kaming napamura at agad kaming nag tago sa puno ng muntikan kaming tamaan ng umuulan na bala mula sa kung sino mang mga taong iyun.

"Pati ako idadamay sa away mo eh" Asik ko rito.

"Don't worry. I won't let anything bad happen to you" He said.

"Kikiligin na sana ako kung si Spencer ang mag sabi niyan" Sabi ko. Masamang tingin naman ang ipinokol nito sa akin.

"Could you stop mentioning his name in front of my face?! His name stinks!!" Naiinis ang boses na sabi niya.

"Excuse me?!"

"I said shut your mouth or gusto mo lang talagang halikan kita?!" Inis nitong sabi. Masamang tingin nalang ang ibinigay ko rito at hindi na nag salita pa.

"Argh. Why now?!"

"May isa kapa bang baril?" I ask him.

"Why?" Nag tatakang tanong nito sa akin.

"Bigay mo sakin. Tulungan na kita"

"And why would I do that? Do I look stupid and I will just give you my gun just like that? Diyan ka lang" He said. Nainis naman ako rito.

"Pwede ba wag kang mag paka bayani hindi kanaman si Dr. Jose Rizal" Inis na sigaw ko rito.

"What the Fuck"

"Akin na kasi ng makaalis tayo rito! Gwapo ka sana kaso bobo kalang!" Inis kung sabi rito.

"Hey take it back! I'm not stupid!"

"Oo amina na kasi ang baril kingina!" Nauubusan ang pasensyang sabi ko.

Ayoko pang mamatay dahil balak ko pang umuwi ng buo sa asawa ko.

"Stop cussing Xeiara!" Hindi ko ito pinansin at kinuha ang ibinigay nitong baril. Pareho kaming nakatago sa puno at Hinfi padin matigil ang pag papaputok nila ng baril sa gawi namin.

Ngayon pakikisamahan ko muna ang lalaking ito. Basta ang importanti ay makauwi ako ng walang galos kay Spencer.

Dahil trained na masiyado ang mata ko sa dilim ay kita ko ang iba kung saan sila naka pwesto.

Tumigil naman ang mga Ito mag paputok at kinuha ko na ang pagkakataon na iyun. Hindi ko pinansin ang pag mumura ni Zekiel ng patagilid akong bumagsak sa pinagtataguan ko at binaril ang limang lalaki sa harap ko.

Hindi naman ako nasaktan dahil masiyadong makapal ang damo na binagsakan ko.

Agad akong bumangon at iniwasan ang kamaong papalapit sa akin. Bago pa ako makaganti ay nakahandusay na ito sa damo sa lakas ng suntok na ibinigay ni Zekiel rito.

Napataas ang kilay ko ng makita ang ginawa ni Zekiel sa lalake.

"You broke his face"

"You kill those five men" He sarcastically said.

"Yeah?" Mayabang na sabi ko.

"You're awesome"

"I know" Sabi ko na lamang.

Pareho kaming umalis duon at isinantabi muna ang galit ko rito. Lahat ng pumipigil samin ay bumabagsak at wala ng buhay.

Hinablot ko ang dibdib ni Zekiel na mukhang nagulat at hinila palapit sa akin bago sinipa ang isang kalaban na may hawak na kutsilyo at binaril ito sa ulo.

"Whoa" He said full of amazement.

"Tsk"

"I've decided. Let's get married after this Xeiara"

"Gago" At tinalikuran ito.

Masiyadong madami ang kaaway ng isang ito. Matatagalan akong makauwi nito kay Spencer.

"Xeiara!" At hinila ako nito. Gulat naman akong napatingin rito ng tamaan ito sa may balikat.

"You okay?" He ask instead.

"Siraulo kaba? Bat mo sinalo?" Sabi ko. Nag salubong ang kilay nito sa akin.

"Can you just say thank you?!" He shouted at my face.

"Kasalanan mo kung bakit ako narito! Kung hindi mo sana ako pinigilan hulihin ang kapatid mo di sana wala na ako rito!"

"And you think I will let you capture my Brother? Stupid!"

"Malaki ang kasalanan niya. Stupid!"

"Sana inisip mo muna ang magiging kalagayan mo bago ka sumugod! Stupid!"

"Ewan ko sayo!" Inis kung sabi rito. Hindi na ako nakipag talo dahil hindi kami matatapos pareho.

Tumahimik naman ito pero umuungol ito sa sakit. Kung hindi dahil sa kanya posibleng ako ang tatamaan ng bala pero kasalanan din niya kung bakit ako narito.

"You okay?" I ask him.

Okay I'm worried. Pero slight lang. Hindi ko padin gusto ang mga pinag gagawa niya sa akin.

"Y-yeah"

"You sure?"

"You know this is your chance to escape from me. What are you still doing here?" Salubong ang kilay na sabi ni Zekiel habang nakatingin sa mga mata ko.

Tama nga ito. Sa lagay niya hindi niya ako mapipigilan na tumakas at iyun na ang chance ko.

"May konsensya padin naman ako" Sabi ko.

Mahina naman itong natawa habang nakatingin sa mga mata ko.

"Coming from the person who I just kidnap. So hilarious" Tumingin lang ako sakanya.

"I really like your eyes. It's shining. So beautiful to look at" He said. Wala naman akong masabi kundi ang tumingin lang rito.

"Umalis kana. Kung mananatili kapa rito hinding-hindi na kita ibabalik sa asawa mo" Nakangising sabi nito sa kabila ng pananakit ng balikat niya.

"But remember. After I saw you again. Aagawin kita sakanya"

"Swerte mo kung sumama ako sayo" Sarkastik na sabi ko.

"Kusa kang sasama sakin"

"Dream on"

"I'm dead. He'll be mad at me if he founds out I'll let you escape. I'll just face his wrath. You better go"

Wala nakung naging sagot duon dahil Alam ko namang para kay Spencer lang ako. Masiyadong mataas ang tingin sa sarili ng isang ito at tinalo pa ang taas ng mga building.

Gwapo sana kaso masiyadong mahangin.

"I'll leave then"

Wala akong nakuhang sagot mula rito at agad tumalikod at mabilis na tumakbo paalis sa lugar na iyun.

Spencer. I'm coming home. Wait for me.

Habol ang hiningang tumakbo ako sa gitna ng gubat. Sumangit pa minsan ang buhok ko sa mga sanga-sanga. Pero patuloy padin ang pag takbo ko. Ang kagustuhang makita ang asawa ko.

Nabuhayan ako ng pagkalabas ko ng gubat ay kalsada ang bumungad sa akin. I catch my breath while looking at the highway. I saw hope when I saw a bus not far away from me. Agad akong sumenyas rito at nakahinga ako ng maluwag ng tumigil ito sa kinatatayuan ko.

Bumukas ang pintuan nito saka ako umakyat. Hindi paman ako tuluyang nakakapasok ng may kakaaiba akong naramdaman sa loob ng bus.

Sa totoo lang ay apat lang ang nasa loob nun. Tatlong lalaki at yung driver ng bus. Naka upo sa likod yung dalawa at nakangisi sakin habang yung isa ay katabi nung mamang bus driver na nakatingin sa akin.

He look scared while looking at me. And I know that there something wrong here. This three people are holdapers. And their victim is the Bus driver and I can see through his eyes that his worried for me.

Ngumiti lang ako rito at tuluyang pumasok ng bus. Sumara ang pinto at tuluyan ng umandar ang Bus. Agad naman akong umupo sa pinaka malapit na upuan. Pinakiramdam ang galaw ng tatlong lalaki sa Bus.

"Miss san punta mo?" Sabi ng lalaki na katabi ni mamang bus driver.

"Diyan lang"

"Masiyado ng gabi para sa isang magandang babaeng tulad mo ang gumala sa ganitong lugar" Nakangising sabi pa nito.

I know.

"Tumayo ka!"

Naramdaman ko ang pag tutuk ng kutsilyo sa taligiran ko ng isa sa kasama nito. Nakita ko ang pag lingon ng mamang bus driver at kita sa mukha niya ang pag aalala.

"Kinis mo naman. Kung sinuswerte nga naman tayo oh. Mukhang naka jackpot tayo!" Sabi ng isa pa na nasa likod ko.

"Ako muna. Tagal na simula nung makatikim ng makinis na tulad niyan" Nakangising sabi ng lalaki sa harap ko.

"Sige Boss. Pagkatapos mo kami naman. Tigang na tigang na talaga ako eh" Sabi ng kasama nito. Malakas naman na natawa ang pinaka leader nila at amoy na amoy ko ang mabaho nitong hininga.

"W-wag niyo na siya idamay. I-ibibigay ko lahat sainyo ang kita ko" Pakiusap ni mamang bus driver.

"Bobo kaba? Ngayon pa na gustong gusto ko ng tikman toh!"

"If you can" Walang emosiyon ang mukhang sabi ko.

Humarap naman ito sa akin at yun ang pag kakamali niya dahil malakas na suntok ang sumalobong sa mukha niya at tumilapon ito.

Masiyadong gulat ang dalawang kasama nito kaya sinipa ko patalikod ang isa sa dibdib at hinila sa ulo ang isa at hinampas sa may bintana.

Binalikan ko sa lalaking nasa harap ang atensiyon ko at bago pa ito makatayo ay malakas ko itong sinipa sa dibdib.

"Ang lalaki ng katawan niyo hindi kayo mag trabaho ng matino! Gusto mong tuluyan na kita?" At itinutok sa lalamunan nito ang baril na ibinigay sakin ni Zekiel na itinago ko lang sa akin.

Kita ko sa mukha nito ang takot. Para itong hihimatayin ng mas diniinan ko pa sa leeg nito ang baril.

Putok ang labi nito at dumudugo ang ilong.

"Subukan niyong lumapit at basag ang bungo ng boss niyo" Natigil naman sa pag lapit sa akin ang dalawa at nilingon ko naman ang mga ito.

"Oh?" Pag hahamon ko sa kanila. Wala naman silang sinabi kundi ang manahimik. Ibinalik ko ang tingin sa lalakeng nasa ibaba ko at ngumisi rito.

"Sa susunod kikilalanin mo muna ang babastusin mo. Kaso wala ng susunod dahil ito na ang huling gabi niyo"

Tinaasan ko ito ng kilay ng makita itong nanginginig. Did he just peed?

"Ano may sasabihin ka?" Maangas ang boses na sabi ko rito.

Sunod-sunod ang pag iling nito. Hinila ko naman ito patayo gamit ang isang kamay at tinulak papunta sa mga kasama nito.

"Tanda muna umiihi kapa sa panatalon mo" Sabi ko.

Masama naman ako nitong tinignan kaya tinaasan ko ito ng kilay at ngumisi rito.

"Anong tinitingin tingin mo? Gusto mong barilin kita sa mata ng tuluyan kanang Hindi kana maka kita?"

Mabilis pa sa alas kwatro itong umiwas ng tingin sa takot na baka barilin ko ito.

Nilingon ko naman si mamang bus driver at lumapit rito.

"Sinaktan kaba nila Tay?" Tanong ko rito.

Gulat naman itong napatingin sa akin habang patuloy padin sa pag  d-drive.

"H-hindi naman. Ikaw ba sinaktan ka nila? Mabuti at nakaya mo sila Hija" Lumawak ang ngiti ko sa narinig at nilingon ang tatlong lalake na napaigtad ng tinapunan ko sila ng tingin.

"Putol na ang kamay nila bago pa lumapat sa katawan ko" Sabi ko rito. Nanlalaki ang matang napatingin naman ito sa akin.

"Wag kayong mag alala. Hindi ako tulad ng iniisip niyo. Ang totoo niyan Tay nakidnap poh ako at nakatakas" I said which is half truth.

Kidnapping naman talaga ang ginawa ni Zekiel sakin.

"May malapit bang presinto rito Tay?" Tanong ko.

"M-meron"

"Duon Poh tayo" Sabi ko at ibinalik ang tingin sa tatlo at hindi ko na inalis ang tingin sakanila hanggang makarating kami duon.

Hinuli ng mga pulis ang tatlong iyun at nag pasalamat sakin ng marami si Tay habang umiiyak. Kung hindi daw dahil sakin baka tinangay na ang perang kinita niya at tinuluyan na siya.

Dahil ayaw ako nitong paalisin dahil malaki ang utang na loob nito sa akin ay humingi nalang ako ng pamasahe pauwi.

Masiyado ng malalim ang gabi habang nasa loob ako ng taxi at naka tingin sa labas.

Binayaran ko si kuyang driver at bumaba sa taxi ng makarating ng bahay.

Pigil ang hininga ko habang nakatingin sa kabuoan ng Bahay namin. Kahit dalawang araw akong nawala pakiramdam ko isang taon akong nawala.

Hindi ako umalis sa pwesto ko habang nasa labas ako ng gate. Pakiramdam ko pag humakbang pako ng Isang beses bibigay na ang katawan ko.

But I'm relieved that I managed to get home safe.

Nasa harap ko na mismo ang bahay pero hirap na hirap akong ihakbang ang mga paa ko.

Napatingin ako sa pinto ng bahay ng bumukas iyun at sumalubong sa akin ang mukha ng taong gustong gusto kung makita mula pa kahapon.

Bakas sa mukha nito ang gulat habang nakatingin sa akin. Diko na napigilan ng kusang tumulo ang mga luha sa mata ko at ngumiti kay Spencer. Sunod-sunod na nag laglagan ang mga luha sa mata ko habang nakatingin sakanya. Those gray eyes that I love to look at.

Mabilis ang naging lakad nito mula sa pinto papalapit sa kinatatayuan ko at napapikit nalang ako ng mahigpit ako nitong niyakap.

Para akong batang umiiyak sa harap ni Spencer at gustong mag sumbong sa lahat ng nangyari sa akin.

Yung takot na naramdaman ko. Yung pag hihirap na dinanas ko. Lahat tiniis ko makauwi lang ng buo sa kanya.

At wala ng mas hihigit pa sa sayang nararamdaman ko sa mainit na yakap ng asawa ko ngayon. I wish I'm not dreaming right now.

"Xeiara"

"S-Spencer... I-im home"

He cup my face and look at it. Nag dilim ang mukha nito habang nakatingin sa iilang sugat sa mukha at katawan ko. Magulo ang buhok at maduming damit.

"Who did this to you?"

"I-im okay.... Did I make you worry?"

Akala ko ay itatanggi nito ang tanong ko at iiwasan nito iyun pero kabaliktaran ang naging sagot nito. Tumango ito sa akin.

"I was worried. This is the first time you got a mission that it takes so long for you to finish" Mapait ang Boses na sabi nito.

Biglang pumasok sa isip ko patungkol sa laro nito at ang pag tanim ng bomba sa kotse nito. Agad ko naman tinignan ang kabuoan ni Spencer at hinanapan ng sugat.

"Are you hurt?" I ask in worry.

"Nalaman ko ang nangyari sa laro mo. May sugat kaba?" Tanong ko pa habang nakatingin rito at natigil lang ako ng makitang nakatitig ito sa akin.

Tumaas ang kamay nito at hinaplos ang mukha ko. His face darken while looking at it.

"Who did this to you?..." He's voice is so cold like ice and it sends shiver down my spine. And it's so hard for me to talk that I know his mad right now.

"What kind of mission did you get Xeiara?!"

How did he know I was on a mission? I thought Papa won't tell him.

"I-i....." Hirap na hirap akong mag salita habang nakatingin kay Spencer.

"Tell me"

"I-i got kidnapped..... He tried to kiss me and I was so scared" Nanginginig ang boses na sumbong ko rito. Naramdaman ko nalang ang pag yakap ni Spencer sa akin. He hush me while gently caressing my back to comfort me.

"Pero tinapangan ko ang loob ko. Makauwi lang ng ligtas sayo" I said after.

"Tell me his name" Rinig kung sabi nito.

"It's okay Spencer. I'm safe"

"Tell me everything"

"Hmm"

Nakapikit matang sabi ko rito. Naramdaman ko ang pagbuhat nito sa akin dahil wala na akong lakas para mag lakad. Namimigat nadin ang talukap ng mata ko at duon ko lang naramdaman ang pagod. But it's all worth it.

Being in my husband's arms are the best feeling in the world. I feel safe in here and I don't want to leave his side ever again.

~ END ~