திருமந்திரம் - 3 (7-9 தந்திரங்கள்) (2)
திருமந்திரம் - 3 (7-9 தந்திரங்கள்) (2)
tirumantiram of tirumUlar - part IIIb(in Tamil Script, Unicode/UTF-8 format)திருமந்திரம் - (திருமூலர்)எட்டாம் தந்திரம் (2122-2648)This webpage with Tamil Text is based on Unicode encoding.
To view the Tamil text correctly you need to set up the following:
i). You need to have Unicode fonts containing Tamil Block (Latha,
Arial Unicode MS, TSCu_Inaimathi, Code2000, UniMylai,...) installed on your computer
and the OS capable of rendering Tamil Scripts (Windows 2000 or Windows XP).
ii)Use a browser that is capable of handling UTF-8 based pages
(Netscape 6, Internet Explorer 5) with the Unicode Tamil font
chosen as the default font for the UTF-8 char-set/encoding view.
In case of difficulties send an email request to kalyan@geocities.com or kumar@vt.edu
electronic texts of tamil literary works and to distribute them free on the Internet.
http://www.projectmadurai.org/திருமந்திரம்எட்டாம் தந்திரம் (சுப்பிராமேம்) (2122-2648)1. உடலிற் பஞ்சபேதம்2122காயப்பை ஒன்று சரக்குப் பலவுளமாயப்பை ஒன்றுண்டு மற்றுமோர் பையுண்டுகாயப்பைக்கு உள்நின்ற கள்வன் புறப்பட்டால்மாயப்பை மண்ணா மயங்கிய வாறே. 12123அத்தன் அமைத்த உடல்இரு கூறினில்சுத்தம தாகிய சூக்குமம் சொல்லுங்கால்சத்த பரிச ரூப ரசகந்தம்புத்திமான் ஆங்காரம் புரியட்ட காயமே. 22124எட்டினில் ஐந்தாகும் இந்திரி யங்களும்கட்டிய மூன்று கரணமும் ஆயிடும்ஒட்டிய பாசம் உணர்வுஅது வாகவேகட்டி அவிழ்ந்திடும் கண்ணுதல் காணுமே. 32125இரதம் உதிரம் இறைச்சிதோல் மேதைமருவிய அத்தி வழும்பொடு மச்சைபரவிய சுக்கிலம் பாழாம் உபாதிஉருவ மலால்உடல் ஒன்றென லாமே. 42126ஆரே அறிவார் அடியின் பெருமையையாரே அறிவார் அங்கவர் நின்றதுயாரே அறிவார் அறுபத்தெட்டு ஆக்கையையாரே அறிவார் அடிக்காவல் ஆனதே. 52127எண்சாண் அளவால் எடுத்த உடம்புக்குள்கண்கால் உடலில் சுரக்கின்ற கைகளில்புண்கால் அறுபத்தெட்டு ஆக்கை புணர்கின்றநண்பால் உடம்பு தன் னால் உடம் பாமே. 62128உடம்புக்கும் நாலுக்கும் உயிராகிய சீவன்ஒடுங்கும் பரனோடு ஒழியாகப் பிரமம்கடந்தொறும் நின்ற கணக்கது காட்டிஅடங்கியே அற்றது ஆரறி வாறே. 72129ஆறுஅந்த மாகி நடுவுடன் கூடினால்தேறிய மூவாறும் சிக்கென்று இருந்திடும்கூறுங் கலைகள் பதினெட்டும் கூடியேஊறும் உடம்பை உயிருடம்பு எண்ணுமே. 82130மெய்யினில் தூல மிகுந்த முகத்தையும்பொய்யினில் சூக்கம் பொருந்தும் உடலையும்கையினில் துல்லியம் காட்டும் உடலையும்ஐயன் அடிக்குள் அடங்கும் உடம்பே. 92131காயும் கடும்பரி கால்வைத்து வாங்கல் போல்சேய இடம்அண்மை செல்லவும் வல்லதுகாயத் துகிர் போர்வை ஒன்றுவிட்டு ஆங்குஒன்றிட்டுஏயும் அவரென்ன ஏய்ந்திடும் காயமே. 102132நாகம் உடல்உரி போலும்நல் அண்டசமாக நனாவில் கானாமறந் தல்லதுபோகலும் ஆகும் அரன்அரு ளாலே சென்றுஏகும் இடம்சென்று இருபயன் உண்ணுமே. 112133உண்டு நரக சுவர்கத்தில் உள்ளனகண்டு விடும்சூக்கம் காரண மாச்செலப்பண்டு தொடரப் பரகாய யோகிபோல்பிண்டம் எடுக்கும் பிறப்பு இறப்பு எய்தியே. 122134தான்அவ னாகிய தற்பரம் தாங்கினோன்ஆனவை மாற்றிப் பரமத்து அடைந்திடும்ஏனை உயிர்வினைக்கு எய்தும் இடம்சென்றும்வானும் நிலனும் புகுந்தும் வருந்துமே. 132135ஞானிக்குக் காயம் சிவமாகும் நாட்டிடில்ஞானிக்குக் காயம் உடம்பே அதுவாகும்மேனிக்கும் யோகிக்கும் விந்துவும் நாதமும்மோனிக்குக் காயம்முப் பாழ்கெட்ட முத்தியே. 142136விஞ்ஞானத் தோர்க்குஆ ணவமே மிகுதனுஎஞ்ஞானத் தோர்க்குத் தனுமாயை தான்என்பஅஞ்ஞானத் தோர்க்குக் கன்மம் தனுவாகும்மெஞ்ஞானத் தோர்க்குச் சிவதனு மேவுமே. 152137மலமென்று உடம்பை மதியாத ஊமர்தலமென்று வேறு தரித்தமை கண்டீர்நலமென்று இதனையே நாடி இருக்கில்பலமுள்ள காயத்தில் பற்றும்இவ் அண்டத்தே. 162138நல்ல வசனத்து வாக்கு மனாதிகள்மெல்ல விளையாடும் விமலன் அகத்திலேஅல்ல செவிசத்த மாதி மனத்தையும்மெல்ல தரித்தார் முகத்தார் பசித்தே. 172, உடல்விடல்2139பண்ணாக்கும் காமம் பயிலும் வசனமும்விண்ணாம் பிராணன் விளங்கிய சத்தமும்புண்ணாம் உடலில் பொருந்தும் மனத்தையும்அண்ணாந்து பார்க்க அழியும் உடம்பே. 12140அழிகின்ற ஓர் உடம்பு ஆகும் செவிகள்கழிகின்ற காலவ் விரதங்கள் தானம்மொழிகின்ற வாக்கு முடிகின்ற நாடிஒழிகின்ற ஊனுக்கு உறுதுணை இல்லையே. 22141இலையாம் இடையில் எழுகின்ற காமம்முலைவாய நெஞ்சத்து மூழ்கும் உளத்துத்தலையாய மின்னுடல் தாங்கித் திரியும்சிலையாய சித்தம் சிவமுன் இடைக்கே. 33. அவத்தை பேதம் - கீழால் அவத்தை2142ஐஐந்து மத்திமை யானது சாக்கிரம்கைகண்ட பன்னான்கில் கண்டம் கனாஎன்பர்பொய்கண் டிலாத புருடன்இத யம் சுழுனைமெய்கண் டவன் உந்தி ஆகும் துரியமே. 12143முப்பதோடு ஆறின் முதல்நனா ஐந்தாகச்செப்புஅதில் நான்காய்த் திகழ்ந்திரண்டு ஒன்றாகிஅப்பதி யாகும் நியதி முதலாகச்செப்பும் சிவம்ஈறாய்த் தேர்ந்துகொள் ளீரே. 22144இந்தியம் ஈரைந்து ஈரைந்து மாத்திரைமந்திர மாய்நின்ற மாருதம் ஈரைந்தும் அந்தக்கரணம் ஒருநான்கும் ஆன்மாவும்பந்தஅச் சாக்கரப் பாலது ஆகுமே. 32145பாரது பொன்மை பசுமை உடையதுநீரது வெண்மை செம்மை நெருப்பதுகாரது மாருதம் கறுப்பை உடையதுவானகம் தூமம் மறைந்துநின் றாரே. 42146பூதங்கள் ஐந்தும் பொறியவை ஐந்துளும்ஏதம் படஞ்செய்து இருந்து புறநிலைஓதும் மலம்குணம் ஆகும்ஆ தாரமொடுஆதி அவத்தைக் கருவிதொண் ணூற்றாறே. 52147இடவகை சொல்லில் இருபத்தஞ்சு ஆனைபடுபர சேனையும் பாய்பரி ஐந்தும்உடையவன் மத்திமை உள்ளுறும் நால்வர்அடைய நெடுங்கடை ஐந்தொடு நான்கே. 62148உடம்பும் உடம்பும் உடம்பைத் தழுவிஉடம்பிடை நின்ற உயிரை அறியார்உடம்பொடு உயிரிடை நட்புஅறி யாதார்மடம்புகு நாய்போல் மயங்குகின் றாரே. 72149இருக்கின்ற வாறுஒன்று அறிகிலர் ஏழைகள்மருக்கும் அசபையை மாற்றி முகந்துகருக்கொண்டு காமாரி சார முகந்தேர்ந்துஉருக்கொண்டு தொக்க உடல்ஒழி யாதே. 82150ஒளித்திட்ட டிருக்கும் ஒருபதி னாலைஅளித்தவன் என்னுள்ளே ஆரியன் வந்துஅளிக்கும் கலைகளி னால்அறு பத்துஒளித்திட்டு வைத்தான் ஒடுங்கிய சித்தே. 92151மண்ணினில் ஒன்று மலர்நீரும் மருங்காகும்பொன்னினில் அங்கி புகழ்வளி ஆகாயம்மன்னும் மனோபுத்தி ஆங்காரம் ஓர்ஒன்றாய்உன்னின் முடிந்தது ஒருபூத சயமே. 102152முன்னிக்கு ஒருமகன் மூர்த்திக்கு இருவர்வன்னிக்கு மூவர் வதுவைக்கு நால்வர்கன்னிக்கு பிள்ளைகள் ஐவர் முனாள்இல்லைகன்னியைக் கன்னியே காதலித் தானே. 112153கண்டன ஐந்தும் கலந்தனதான் ஐந்தும்சென்றுஉண்டன நான்கும் ஒருங்கே உணர்ந்தபின்பண்டைய தாகிப் பரந்து வியாக்கிரத்துஅண்டமும் தானாய் அமர்ந்துநின்றானே. 122154நின்றவன் நிற்கப் பதினாலில் பத்துநீத்துஒன்றிய அங்தக் கரணங்கள் நான்குடன்மன்று கலந்த மனைவாழ்க்கை வாதனைகன்றிய கண்டத்தில் கண்டான் கனவதே. 132155தானம் இழந்து தனிபுக்கு இதயத்துமானம் அழிந்து மதிகெட்டு மாலாகிஆன விரிவுஅறி யாஅவ் வியத்தத்தில்மேனி அழிந்து கழுத்தியது ஆமே. 142156கழுமுனையைச் சேர்ந்துள மூன்றுடன் காட்சிகெழுமிய சித்தம் பிராணன்தன் காட்சிஒழுகக் கமலத்தின் உள்ளே யிருந்துவிழுமப் பொருளுடன் மேவிநின் றானே. 152157தானத்து எழுந்து தருக்கு துரியத்தின்வானத்து எழுந்துபோய் வையம் பிறகிட்டுக்கானத்து எழுந்த கருத்தின் தலையிலேஊனத்து அவித்தைவிட்டு ஊமன்நின் றானே. 162158Yஊமை எழுத்தொடு பேசும் எழுத்துறில்ஆமை அகத்தினில் அஞ்சம் அடங்கிடும்ஓமயம் உற்றுஅது உள்ளொளி பெற்றதுநாமயம் அற்றது நாம்அறி யோமே. 172159துரியம் இருப்பதும் சாக்கிரத்து உள்ளேநரிகள் பதினாலு நஞ்சுண்டு செத்தனபரிய புரவியும் பாறிப் பறந்ததுதுரியம் இறந்திடம் சொல்லஒண் ணாதே. 182160மாறா மலம்ஐந்தால் மன்னும் அவத்தையில்வேறாய மாயா தநுகர ணாதிக்குஇங்குஈறாகா தேஎவ்வுயிரும் பிறந்துஇறந்துஆறாத வல்வினை யால்அடி யுண்ணுமே. 192161உண்ணும்தன் ஊடாடது ஊட்டிடு மாயையும்அண்ணல் அருள்பெற்ற முத்தியது ஆவதுநண்ணல் இலாஉயிர் ஞானத்தி னால்பிறந்துஎண்னுறு ஞானத்தின் நேர்முத்தி எய்துமே. 202162அதிமூட நித்திரை ஆணவம் நந்தஅதனால் உணர்வோன் அருங்கன்மம் முன்னிநிதமான கேவலம் இத்திறம் சென்றுபரமாகா ஐஅவத் தைப்படு வானே. 212163ஆசான்முன் னேதுயில் மாண வகரைத்தேசாய தண்டால் எழுப்பும் செயல்போல்நேசாய ஈசனும் நீடுஆண வத்தரைஏசாத மாயாள்தன் னாலே எழுப்புமே. 222164மஞ்சொடு மந்தா கினிகுட மாம்எனவிஞ்சுஅறி வில்லோன் விளம்பும் மிகுமதிஎஞ்சலில் ஒன்றெனு மாறுஎன இவ்வுடல்அஞ்சணும் மன்னன்அன் றேபோம் அளவே. 232165படியுடை மன்னவன் பாய்பரி ஏறிவடிவுடை மாநகர் தான்வரும் போதுஅடியுடை ஐவரும் அங்குஉறை வோரும்துடியில்லம் பற்றித் துயின்றனர் தாமே. 242166நேரா மலத்தை நீடுஐந்து அவத்தையின்நேரான வாறுஉன்னி நீடு நனவினில்நேரா மலம்ஐந்தும் நேரே தரிசித்துநேராம் பரத்துடன் நிற்பது நித்தமே. 254. மத்திய சாக்கிர அவத்தை2167சாக்கிர சாக்கிரம் தன்னில் திரோதாயிசாக்கிர சொப்பனம் தன்னிடை மாமாயைசாக்கிரம் தன்னில் அழுத்திதற் காமியம்சாக்கிரம் தன்னில் துரியத்து மாயையே. 12168மாயை எழுப்பும் கலாதியை மற்றதின்நேய இராகாதி ஏய்ந்த துரியத்துத்தோயும் கழுமுனை கனாநனா வும்துன்னிஆயினன் அந்தச் சகலத்துஉ ளானே. 22169மேவிய அந்த கண் விழிகண் குருடனாம்ஆவயின் முன்அடிக் காணு மதுகண்டுமேவும் தடிகொண்டு சொல்லும் விழிபெறமூவயின் ஆன்மா முயலும் கருமமே. 32170மத்திமம் ஒத்த சிலந்தி வலயத்துள்ஒத்துஅங் கிருந்து உயிருண்ணு மாறுபோல்அத்தனும் ஐம்பொறி ஆடகத்துள் நின்றுசத்த முதல்ஐந்தும் தான்உண்ணு மாறே. 42171வைச்சன வச்சு வகையிரு பத்தஞ்சும்உச்சம் உடன்அணை வான்ஒரு வன்உளன்பிச்சன் பெரியன் பிறப்பிலி என்றென்றுநச்சி அவனருள் நான்உய்ந்த வாறே. 52172நாலா றுடன்புருடன் நல்தத் துவமுடன்வேறான ஐ ஐந்து மெய்ப்புரு டன்பரன்கூறா வியோமம் பரம்எனக் கொண்டனன்வேறான நாலேழு வேதாந்த தத்துவமே. 62173ஏலங்கொண்டு ஆங்கே இடையொடு பிங்கலைகோலங்கொண்டு ஆங்கே குணத்துடன் புக்குமூலங்கொண்டு ஆங்கே முறுக்கிமுக் கோணிலும்காலங்கொண் டான்அடி காணலும் ஆமே. 72174நாடிகள் பத்தும் நலந்திகழ் வாயுவும்ஓடிய காலில் ஒடுங்கி யிருந்திடும்கூடிய காமம் குளிக்கும் இரதமும்நாடிய நல்ல மனமும் உடலிலே. 82175ஆவன ஆக அழிவ அழிவனபோவன போவ புகுவ புகுவனகாவலன் பேர்நந்தி காட்டித்துக் கண்டவன்ஏவன செய்யும் இலங்கிழை யோனே. 92176பத்தொடு பத்துமோர் மூன்றும் பகுதியும்உய்த்த துரியமும் உள்ளுணர் காலமும்மெய்த்த வியோமமும் மேலைத் துரியமும்தத்துவ நாலேழ் எனஉன்னத் தக்கதே. 102177விளங்கிடு முந்நூற்று முப்பதோடு ஒருபான்தளங்கொள் இரட்டிய தாறு நடந்தால்வணங்கிடும் ஐம்மலம் வாயு எழுந்துவிளங்கிடும் அவ்வழி தத்துவம் நின்றே. 112178நாலொரு கோடியே நாற்பத்தொண் ணாயிரம்மேலுமோர் ஐந்நூறு வேறாய் அடங்கிடும்பாலவை தொண்ணூறோடு ஆறுள் படும்அவைகோலிய ஐ ஐந்துள் ஆகும் குறிக்கிலே. 122179ஆகின்ற தொண்ணூறோடு ஆறும் பொதுஎன்பர்ஆகின்ற ஆறாறு அருஞ்சைவர் தத்துவம்ஆகின்ற நாலேழ் வேதாந்தி வயிணவர்க்குஆகின்ற நாலாறுஐ ஐந்துமாயா வாதிக்கே. 132180தத்துவ மானது தன்வழி நின்றிடில்வித்தக னாகி விளங்கி யிருக்கலாம்பொய்த்துவ மாம்அவை போயிடும் அவ்வழிதத்துவம் ஆவது அகார எழுத்தே. 142181அறிவொன் றிலாதன ஐஏழும் ஒன்றும்அறிகின்ற என்னை அறியாது இருந்தேன்அறிகின்றாய் நீஎன்று அருள்செய்தார் நந்திஅறிகின்ற நானென்று அறிந்து கொண்டேனே. 152182சாக்கிர சாக்கிர மாதி தனில்ஐந்தும்ஆக்கும் மலாவத்தை ஐந்து நனவாதிபோக்கி இவற்றொடும் பொய்யான ஆறாறுநீக்கி நெறிநின்றுஒன்று ஆகியே நிற்குமே. 162183ஆணவ மாதி மலம்ஐந்து அவரோனுக்குஆணவ மாதிநான் காம்மாற்கு அரனுக்குஆணவ மாதிமூன்று ஈசர்க்கு இரண்டென்பஆணவம் ஒன்றே சதாசிவற்கு ஆவதே.5. அத்துவாக்கள்2184தத்துவம் ஆறாறு தன்மனு ஏழ்கோடிமெய்த்தரு வன்னம்ஐம் பான்ஒன்று மேதினிஒத்துஇரு நூற்றுஇரு பான்நான்குஎண் பான்ஒன்றுவைத்த பதம்கலை ஓர்ஐந்தும் வந்தவே. 12185நாடிய மண்டலம் மூன்றும் நலந்தெரிந்துஓடும் அவரோடு உள்இரு பத்துஐஞ்சும்கூடுவர் கூடிக் குறிவழி யேசென்றுதேடிய பின்னர்த் திகைத்திருந் தார்களே. 22186சாக்கிர சாக்கிர மாதித் தலையாக்கிஆக்கிய தூலம் அளவாக்கி அதீதத்துத்தாக்கிய அன்பான தாண்டவம் சார்ந்துஅதுதேக்கும் சிவமாதல் ஐந்தும் சிவாயவே. 36. சுத்த நனவாதி பருவம்2187நானவாதி தூலமே சூக்கப் பகுதிஅனதான ஐஐந்தும் விந்துவின் சத்திதனதாம் உயிர்விந்து தான்நின்று போந்துகனவா நனவில் கலந்ததுஇவ் வாறே. 12188நனவில் அதீதம் பிறந்தார் கிடந்தார்நனவில் துரியம் நிகழ்ந்தார் தவழ்ந்தார்நனவில் சுழுத்தி நடந்தார் வளர்ந்தார்நனவில் கனவுஓட நன்செய்தி யானதே. 22189செறியுங் கிரியை சிவதத் துவமாம்பிறிவில் சுகயோகம் பேரருள் கல்விகுறிதல் திருமேனி குணம்பல வாகும்அறிவில் சராசரம் அண்டத் தளவே. 32190ஆதி பரஞ்சிவம் சத்தி சதாசிவம்ஏதம்இல் ஈசன்நல் வித்தியா தத்துவம்போதம் கலைகாலம் நியதிமா மாயைநீதிஈ றாக நிறுத்தினன் என்னே. 42191தேச திகழ்சிவம் சத்தி சதாசிவம்ஈசன் அனல்வித்தை இராகம் கலைகாலம்மாசகல் வித்தை நியதி மகாமாயைஆசில் புருடாதி ஆன்மாஈ றாறே. 52192ஆணவம் மாயையும் கன்மமும் ஆம்மலம்காணும் முளைக்குத் தவிடுஉமி ஆன்மாவும்தாணுவை ஒவ்வாமல் தண்டுலமாய் நிற்கும்பேணுவாய் மற்றுநின் பாசம் பிரித்தே. 62193பசுக்கள் பலவண்ணம் பாலொரு வண்ணம்பசுக்களை மேய்க்கின்ற ஆயன் ஒருவண்ணம்பசுக்களை மேய்க்கின்ற ஆயன்கோல் போடில்பசுக்கள் தலைவனைப் பற்றி விடாவே. 72194உடல்இந் தியம்மனம் ஒண்புத்தி சித்தம்அடலொன்று அகந்தை அறியாமை மன்னிக்கெடும்அவ் வுயிர்மயல் மேலும் கிளைத்தால்அடைவது தான்ஏழ் நரகத்து ளாயே. 82195தன்தெரியாத அதீதம்தற்கு ஆணவம்சொல்தெரி கின்ற துரியம்சொல் காமியம்பெற்ற சுழுத்திப்பின் பேசுறும் காதலாம்மற்றது உண்டிக் கனவுநன வாதலே. 92196நனவில் கனவுஇல்லை ஐந்து நனவில்கனவிலாச் சூக்குமம் காணும் சுழுத்திதனலுண் பகுதியே தற்கூட்டும் மாயைநனவில் துரியம் அதீதம் தலைவந்தே. 102197ஆறாறில் ஐஐந்து அகல நனாநனாஆறாம் அவைவிட ஆகும் நனாக்கனாவேறான ஐந்தும் விடவே நனாவினில்ஈறாம் சுழுத்தி இதில்மாயை தானே. 112198மாயையில் வந்த புருடன் துரியத்தில்ஆய முறைவிட்டு அதுவும்தான் அன்றாகிச்சேயதே வலவித் துடன் செல்லச் சென்றக்கால்ஆய தனுவின் பயனில்லை யாமே. 122199அதீதத் துரியத்து அறிவனாம் ஆன்மாஅதீதத் துரியம் அதனால் புரிந்தால்அதீதத்து எழுந்து அறிவாகிய மானன்முதிய அனலில் துரியத்து முற்றுமே. 132200ஐஐந்து பத்துடன் ஆனது சாக்கிரம்கைகண்ட ஐஐந்தில் கண்டம் கனாஎன்பர்பொய்கண்ட மூவர் புருடன் சுழுனையின்மெய்கண்டவன்உந்தி மேவல் இருவரே. 142201புரியட் டகமே பொருந்தல் நனவுபுரியட் டகந்தன்னில் மூன்று கனவுபுரியட் டகத்தில் இரண்டு கழுத்திபுரியட் டகத்தொன்று புக்கல் துரியமே. 152202நனவில் நனவு புனலில் வழக்கம்நனவிற் கனவு நினைத்தல் மறத்தல்நனவிற் சுழுத்திஉள் நாடல் இலாமைநனவில் துரியம் அதீதத்து நந்தியே. 162203கனவில் நனவுபோல் காண்டல் நனவாம்கனவினில் கண்டு மறத்தல் கனவாம்கனவில் சுழுத்தியும் காணாமை காணல்அனுமாதி செய்தலில் ஆன துரியமே. 172204சுழுத்தி நனவுஒன்றும் தோன்றாமை தோன்றல்சுழுத்தி கனவுஅதன் உண்மை சுழுத்தியில்சுழுத்தி அறிவுஅறி வாலே அழிகைசுழுத்தித் துரியமாம் சொல்லறும் பாழே. 182205துரிய நனவாம் இதமுணர் போதம்துரியக் கனவாம் அகமுணர் போதம்துரியச் சுழுத்தி வியோமம் துரியம்துரியம் பரமெனத் கோன்றிடும் தானே. 192206அறிவுஅறி கின்ற அறிவு நனவாம்அறிவுஅறி யாமை அடையக் கனவாம்அறிவுஅறி அவ்அறி யாமை சுழுத்திஅறிவுஅறி வாகும் ஆன துரியமே. 202207தான் எங்கும் ஆயவன் ஐம்மலம் தான்விட்டுஞானம் தனதுரு வாகி நயந்தபின்தான்எங்கு மாய்நெறி நின்றது தான்விட்டுமேல்நந்தச் சூக்கம் அவைவண்ணம் மேலிட்டே. 212208ஐஐந்தும் ஆறும்ஓர் ஐந்தும் நனாவினில்எய்யும் நனவு கனவு சுழுத்தியாம்மெய்யும்பின் சூக்கமும் மெய்ப்பகுதி மாயைஐயமும் தான்அவன் அத்துரி யத்தனே. 222209ஈதென்று அறிந்திலன் இத்தனை காலமும்ஈதென்று அறிந்தபின் ஏதும் அறிந்திலேன்ஈதென்று அறியும் அறிவை அறிந்தபின்ஈதென்று அறியும் இயல்புடை யோனே. 232210உயிர்க்குஉயி ராகி உருவாய் அருவாய்அயல்புணர் வாகி அறிவாய்ச் செறிவாய்நயப்புறு சத்தியும் நாதன் உலகாதிஇயற்பின்றி எல்லாம் இருண்மூட மாமே. 242211சத்தி இராகத்தில் தான்நல் உயிராகிஒத்துறி பாச மலம்ஐந்தோடு ஆறாறுதத்துவ பேதம் சமைத்துக் கருவியும்வைத்தனன் ஈசன் மலம்அறு மாறே. 252212சாக்கிரா தீதத்தில் ஆணவம் தன்னுண்மைசாக்கிரா தீதம் துரியத்தில் தானுறச்சாக்கிரா தீதத்தில் ஆணவம் தான்விடாச்சாக்கிரா தீதம் பரன்உண்மை தங்குமே. 262213மலக்கலப் பாலே மறைந்தது சத்திமலக்கலப் பாலே மறைந்தது ஞானம்மலக்கலப் பாலே மறைந்தனன் தாணுமலக்கலப்பு அற்றால் மதியொளி யாமே. 272214திகைக்கின்ற சிந்தையுள் சிங்கங்கள் மூன்றுநகைக்கின்ற நெஞ்சுள் நரிக்குட்டி நான்குவகைக்கின்ற நெஞ்சினுள் ஆனைக்கன்று ஐந்துபகைக்கின்ற நெஞ்சுக்குப் பாலிரண் டாமே. 282215கதறு பதினெட்டுக் கண்களும் போகச்சிதறி எழுந்திடுஞ் சிந்தையை நீரும்விதறு படாமுன்னம் மெய்வழி நின்றால்அதிர வருவதோர் ஆனையும் ஆமே. 292216நனவகத் தேயொரு நாலைந்தும் வீடக்கனவகத் தேஉள் கரணங்க ளோடுமுனவகத் தேநின்று உதறியுட் புக்குநினைவகத்து இன்றிச் சுழுத்திநின் றானே. 302217நின்றவன் ஆசான் நிகழ்துரி யத்தனாய்ஒன்றி உலகின் நியமாதிகள் உற்றுச்சென்று துரியாதீ தத்தே சிலகாலம்நின்று பரனாய் நின்மல னாமே. 312218ஆனஅவ் ஈசன் அதீதத்தில் வித்தையாத்தான்உலகு உண்டு சதாசிவ மாசத்திமேனிகள் ஐந்தும்போல் விட்டுச் சிவமாகிமோனம் அடைந்தொளி மூலத் னாமே. 322219மண்டலம் மூன்றினுள் மாயநன் நாடனைக்கண்டுகொண்டு உள்ளே கருதிக் கழிகின்றவிண்டவர் தாமரை மேலொன்றும் கீழாகஅண்டமும் தானாய் அகத்தினுள் ஆமே. 332220போதறி யாது புலம்பின புள்ளினம்மாது அறி யாவகை நின்று மயங்கினவேதுஅறி யாவணம் நின்றனன் எம்இறைசூதறி வாருச்சி சூடிநின் றாரே. 342221கருத்தறிந்து ஒன்பது கண்டமும் ஆங்கேபொருந்தறிந் தேன்புவ னாபதி நாடித்திருத்தறிந் தேன்மிகு தேவர் பிரானைபருத்தறிந் தேன்மனம் மன்னிநின் றேனே. 352222ஆன விளக்கொளி தூண்டும் அவன் என்னத்தான விளக்கொளி யாம்மூல சாதனத்துஆன விதிமூலத் தானத்தில் அவ்விளக்குஏனை மதிமண்ட லம்கொண்டு எரியுமே. 362223உள்நாடும் ஐவர்க்கு மண்டை ஓதுங்கியவிண்நாட நின்ற வெளியை வினவுறில்அண்ணாந்து பார்த்துஐவர் கூடிய சந்தியில்கண்நாடி காணும் கருத்ததுஎன் றானே. 372224அறியாத வற்றை அறிவான் அறிவான்அறிவான் அறியாதான் தன்னறிவு ஆகான்அறியா தவத்தை அறிவானைக் கூட்டிஅறியாது அறிவானை யார்அறிவாரே. 382225துரிய தரிசனம் சொற்றோம் வியோமம்அரியன தூடணம் அந்தண வாதிபெரியன கால பரம்பின் துரியம்அரிய அதீதம் அதீதத்த தாமே. 392226மாயையிற் சேதனன் மன்னும் பகுதியோன்மாயையின் மற்றது நீவுதல் மாயையாம்கேவல மாகும் சகலமா யோனியுள்தோயும் மனிதர் துரியத்துள் சீவனே. 407. கேவல சகல சுத்தம்2227தன்னை அறிசுத்தன் தற்கேவ லன்தானும்பின்னம் உறநின்ற பேத சகலனும்மன்னிய சத்தசத் துச்சத சத்துடன்துன்னவர் தத்தம் தொழில்கள் வாகவே. 12228தானே தனக்குப் பகைவனும் நட்டானும்தானே தனக்கு மறுமையும் இம்மையும்தானே தான்செய்த வினைப்பயன் துய்ப்பானும்தானே தனக்குத் தலைவனும் ஆமே. 22229ஆமுயிர் கேவலம் மாமாயை யின்நடந்துஆம்உயிர் மாயை எறிப்ப அறிவுற்றுகாமியம் மாமேய மும்கல வாநிற்பத்தாம்உறு பாசம் சகலத்து ஆமே. 32230சகல அவத்தையில் சார்ந்தோர் சகலர்புகலும் மலம்மூ வகையும் புணர்ந்தோர்நிகரில் மலரோன்மால் நீடுபல் தேவர்கள்நிகழ்நரர் சீடம் அந்தமும் ஆமே. 42231தாவிய மாயையில் தங்கும் பிரளயம்மேவிய மற்றது உடம்பாய்மிக் குள்ளனஓவல் இலக்கணர் ஒன்றிய சீகண்டர்ஆவயின் நூற்றெட்டு உருத்திர ராமே. 52232ஆகின்ற கேவலத்து ஆணவத்து ஆனவர்ஆகின்ற வித்தேச ராம்அனந் தாதியர்ஆகின்ற எண்மர் எழுகோடி மந்திரர்ஆகின்ற ஈசர் அநேகரும் ஆமே. 62233ஆம்அவ ரில்சிவ னார்அருள் பெற்றுளோர்போம்மலந் தன்னால் புகழ்விந்து நாதம்விட்டுஒம்மய மாகி ஒடுங்கலின் நின்மலம்தோம்அறும் சுத்த அவத்தைத் தொழிலே. 72234ஒரினும் மூவகை நால்வகை யும்உளதேரில் இவைகே வலம்மாயை சேர்இச்சைசார்இய லாயவை தாமே தணப்பவைவாரிவைத்து ஈசன் மலம்அறுத் தானே. 82235பொய்யான போதாந்தம் ஆறாறும் விட்டகன்றுஎய்யாமை நீங்கவே எய்தவன் தானாகிமெய்யாம் சராசர மாய்வெளி தன்னுட்புக்குஎய்தாமல் எய்தும்சுத் தாவத்தை என்பதே. 92236அனாதி பசுவியாத்தி யாகும் இவனைஅனாதியில் வந்த மலம்ஐந்தால் ஆட்டிஅனாதியில் கேவலம் அச்சக லத்திட்டுஅனாதி பிறப்புறச் சுத்தத்துள் ஆகுமே. 102237அந்தரம் சுத்தாவத் தைகே வலத்தாறுதந்தோர்தம் சுத்தகே வலத்தற்ற தற்பரத்தின்பால் துரியத் திடையே அறிவுறத்தன்பால் தனையறி தத்துவந் தானே. 112238ஐ ஐந்து ஒடுங்கும் ஆன்மாவில் ஆன்மாவும்மெய்கண்டு சுத்த அவத்தையில் வீடாகும்துய்யஅவ் வித்தை முதன்மூன்றும் தொல்சத்திஐயன் சிவன்சத்தி யாம்தோற்றம் அவ்வாறே. 122239ஐஐந்தும் ஆன்மாவில் ஆறோடு அடங்கியும்மெய்கண்ட மேல்மூன்றும் மேவுமெய் யோகத்தில்கைகண்ட சத்தி சிவபாகத் தேகாணஎய்யும் படியடங்கும் நாலேழ் எய்தியே. 132240ஆணவத் தார்ஒன்று அறியாத கேவலர்பேணிய மாயைப் பிரளயா கலராகும்காணும் உருவினர் காணாமை காண்பவேபூணும் சகலர்முப் பாசமும் புக்கோரே. 142241ஆணவம் ஆகும் விஞ்ஞான கலருக்குப்பேணிய மாயை பிரளயா கலருக்கேஆணவ மாயையும் கன்மம் மூன்றுமேகாணும் சகலர்க்குக் காட்டும் மலங்களே 152242கேவலம் தன்னில் கிளர்ந்தவிஞ் ஞாகலர்கேவலம் தன்னில் கிளர்விந்து சத்தியால்பூவயின் கேவலத்து அச்சக லத்தையும்மேவிய மந்திர மாமாயை மெய்ம்மையே. 162243மாயையில் மன்னும் பிரளயா கலர்வந்துமாயையும் தோன்றா வகைநிற்க ஆணவமாய சகலத்துக் காமிய மாமாயைஏயமன் நூற்றெட்டு உருத்திரர் என்பவே. 172244மும்மலம் கூடி முயங்கி மயங்குவோர்அம்மெய்ச் சகலத்தர் தேவர் சுரர்நரர்மெய்ம்மையில் வேதா விரிமிகு கீடாந்தத்துஅம்முறை யோனிபுக்கு ஆர்க்கும் சகலரே. 182245சுத்த அவத்தையில் தோய்ந்தவர் மும்மலச்சத்துஅசத்து ஓடத் தனித்தனி பாசமும்மத்த இருள்சிவ னான கதிராலேதொத்தற விட்டிடச் சுத்தஆ வார்களே. 192246தற்கே வலம்முத்தி தானே தனிமையாம்பிற்பால் சகலம் கலாதிப் பிறிவதாம்சொற்பால் புரிசுத்த கேவலம் சாக்கிரம்தற்பால் புரிவது தற்சுத்தம் ஆமே. 202247அறிவின்றி முத்தன் அராகாதி சேரான்குறியொன்றி லாநித்தன் கூடான் காலதிசெறியும் செயலிலான் தினங்கற்ற வல்லோன்கிறியன் மலவியாபி கேவலம் தானே. 212248விந்துவும் மாயையும் மேவும் கிரியையும்சந்தத ஞான பரையும் தனுச்சுத்திவிந்துவின் மெய்ஞ்ஞான மேவும் பிரளயர்வந்த சகலசுத் தான்மாக்கள் வையத்தே. 222249கேவல மாதியின் பேதம் கிளக்குறில்கேவல மூன்றும் கிளரும் சகலத்துள்ஆவயின் மூன்று மதிசுத்த மூடவேஓவலில் லாஒன்பான் ஒற்றுணர் வோர்கட்கே. 232250கேவலத்தில் கேவலம் அதீதா தீதம்கேவலத் தில்சகலங்கள் வயிந்தவம்கேவத் திறசுத்தம் கேடில்விஞ் ஞாகலர்க்குஆவயின் நாதன் அருண்மூர்த்தி தானே. 242251சகலத்தில் கேவலம் சாக்கிரா தீதம்சகல சகலமே சாக்கிர சாக்கிரம்சகலத்திற் சுத்தமே தற்பரா வத்தைசகலத்தில் இம்மூன்று தன்மையும் ஆமே. 252252சுத்தத்தில் சுத்தமே தொல்சிவ மாகுதல்சுத்தத்தில் கேவலம் தொல்லுப சாந்தமாம்சுத்த சகலம் துரிய விலாசமாம்சுத்தத்தில் இம்மூன்றும் சொல்லலும் ஆமே. 262253சாக்கிர சாக்கிரம் தன்னில் கனவொடுஞ்சாக்கிரம் தன்னில் சுழுத்தி துரியமேசாக்கிரா தீதம் தனிற்சுகா னந்தமேஆக்கு மறையாதி ஐம்மல பாசமே. 272254சாக்கிரா தீதத்தில் தானறும் ஆணவம்சாக்கிரா தீதம் பிராவத்தை தங்காதுஆக்கு பரோபதி யாஉப சாந்தத்தைநோக்கும் மலங்குணம் நோக்குதல் ஆகுமே. 282255பெத்தமும் முத்தியும் பேணும் துரியமும்சுத்த அதீதமும் தோன்றாமல் தானுணும்அத்தன் அருள்என்று அருளால் அறிந்தபின்சித்தமும் இல்லை செயல்இல்லை தானே. 292256எய்திய பெத்தமும் முத்தமும் என்பனஎய்தும் அரன்அரு ளேவிளை யாட்டோ டுஎய்திடு உயிர்சுத்தத் திடுநெறி என்னவேஎய்தும் உயிர்இறை பால்அறி வாமே. 302257ஐம்மலத் தாரும் மதித்த சகலத்தர்ஐம்மலத் தாரும் அருவினைப் பாசத்தார்ஐம்மலத் தார்சுவர்க் கந்நெறி யான்பவர்ஐம்மலத் தார்அர னார்க்குஅறி வோரே. 312258கருவில் அதீதம் கலப்பிக்கும் மாயைஅரிய துரியம் அதிலுண்ணும் ஆசையும்உரிய கழுனை முதல்எட்டும் சூக்கத்துஅரிய கனாத்துலம் அந்தன வாமே. 322259ஆணவம் ஆகும் அதிதம்மேல் மாயையும்பூணும் துரியம் சுழுத்திபொய்க் காமியம்பேணும் கனவும் மாமாயை திரோதாயிகாணும் நனவில் மலக்கலப்பு ஆகுமே. 332260அரன்முத லாக அறிவோன் அதீதத்தன்அரன்முத லாமாயை தங்கிச் சுழுனைகருமம் உணர்ந்து மாமாயைக் கைகொண்டோ ர்அருளும் அறைவார் சகலத்துற் றாரே. 342261உருவுற்றுப் போகமே போக்கியம் துற்றுமருவுற்றுப் பூதம னாதியான் மன்னிவரும்அச் செயல்பற்றிச் சத்தாதி வைகிக்கருவுற் றிடுஞ் சீவன் காணும் சகலத்தே. 352262இருவிடை ஒத்திட இன்னருள் சத்திமருவிட ஞானத்தில் ஆதனம் மன்னிக்குருவினைக்கொண்டருள் சத்திமுன் கூட்டிப்பெருமலம் நீங்கிப் பிறவாமை சுத்தமே. 362263ஆறாறும் ஆறதின் ஐ ஐந்து அவத்தையோடுஈறாம் அதீதத் துரியத்து இவன்எய்தப்பேறான ஐவரும் போம்பிர காசத்துநீறார் பரம்சிவம் ஆதேய மாகுமே. 372264தன்னை அறியாது உடலைமுன் தான்என்றான்தன்னைமுன் கண்டான் துரியம் தனைக்கண்டான்உன்னும் துரியமும் ஈசனோடு ஒன்றாக்கால்பின்னையும் வந்து பிறந்திடும் தானே. 382265சாக்கிரத் தன்னில் அதீதம் தலைப்படில்ஆக்கிய அந்த வயிந்தவம் ஆனந்தம்நோக்கும் பிறப்புஅறும் நோன்முத்தி சித்தியாம்வாக்கும் மனமும் மருவல்செய் யாவே. 392266அப்பும் அனலும் அகலத்து ளேவரும்அப்பும் அனலும் அகலத்து ளேவாராஅப்பும் அனலும் அகலத்துள் ஏதெனில்அப்பும் அனலும் கலந்ததுஅவ் வாறே. 402267அறுநான்கு அசுத்தம் அதிசுத்தா சுத்தம்உறும்ஏழு மாயை உடன்ஐந்தே சுத்தம்பெறுமாறு இவைமூன்றும் கண்டத்தால் பேதித்துஉறும்மாயை மாமாயை ஆன்மாவி னோடே. 412268மாயைகைத் தாயாக மாமாயை ஈன்றிடஆய பரசிவன் தந்தையாய் நிற்கவேஏயும் உயிர்க்கே வலசகலத்து எய்திஆய்தரு சுத்தமும் தான்வந்து அடையுமே. 428. பராவத்தை2269அஞ்சும் கடந்த அனாதி பரன்தெய்வம்நெஞ்சம தாய நிமலன் பிறப்பிலிவிஞ்சும் உடலுயிர் வேறு படுத்திடவஞ்சத் திருந்த வகையறிந் தேனே. 12270சத்தி பராபரம் சாந்தி தனிலானசத்தி பரானந்தம் தன்னில் சுடர்விந்துசத்திய மாயை தனுச்சத்தி ஐந்துடன்சத்தி பெறுமுயிர் தான்அங்கத்து ஆறுமே. 22271ஆறாறுக்கு அப்பால் அறிவார் அறிபவர்ஆறாறுக்கு அப்பால் அருளார் பெறுபவர்ஆறாறுக்கு அப்பால் அறிவாம் அவர்கட்கேஆறாறுக்கு அப்பால் அரன்இனி தாமே. 32272அஞ்சொடு நான்கும் கடந்துஅக மேபுக்குப்பஞ்சணி காலத்துப் பள்ளி துயில்கின்றவிஞ்சையர் வேந்தனும் மெல்லிய லாளொடுநஞ்சுற நாடி நயம்செய்யு மாறே. 42273உரிய நனாத்துரி யத்தில் இவளாம்அரிய துரிய நனவாதி மூன்றில்பரிய பரதுரி யத்தில் பரனாம்திரிய வரும்துரி யத்தில் சிவமே. 52274பரமாம் அதீதமே பற்றறப் பற்றப்பரமாம் அதீதம் பயிலப் பயிலப்பரமாம் அதீதம் பயிலாத் தபோதனார்பரமாகார் பாசமும் பற்றொன்றுஅ றாதே. 62275ஆயும்பொய்ம் மாயை அகம்புற மாய்நிற்கும்வாயு மனமும் கடந்துஅம் மயக்கறின்தூய அறிவு சிவானந்த மாகிப்போய்வேயும் பொருளாய் விளைந்தது தானே. 72276துரியப் பரியில் இருந்தஅச் சீவனைப்பெரிய வியாக்கிரத் துள்ளே புகவிட்டுநரிகளை ஓடத் துரத்திய நாதர்க்குஉரிய வினைகள் நின்று ஓலமிட் டன்றே. 82277நின்றஇச் சாக்கிர நீள்துரி யத்தினின்மன்றனும் அங்கே மணம்செய்ய நின்றிடும்மன்றன் மணம்செய்ய மாயை மறைந்திடும்அன்றே இவனும் அவன்வடி வாமே. 92278விரிந்திடில் சாக்கிரம் மேவும் விளக்காய்இருந்த இடத்திடை ஈடான மாயைபொருந்தும் துரியம் புரியல்தா னாகும்தெரிந்த துரியத்துத் தீதுஅக லாதே. 102279உன்னை அறியாது உடலைமுன் நான்ஒன்றாய்உன்னை அறிந்து துரியத்து உறநின்றாய்தன்னை அறிந்தும் பிறவி தணவாதால்அன்ன வியாத்தன் அமலன் என்று அறிதியே. 112280கருவரம்பு ஆகிய காயம் துரியம்இருவரும் கண்டீர் பிறப்புஇறப்பு உற்றார்குருவரம் பெற்றவர் கூடிய பின்னைஇருவரும் இன்றிஒன் றாகி நின் றாரே. 122281அணுவின் துரியத்தில் ஆன நனவும்அணுஅசை வின்கண் ஆனகனவும்அணுஅசை வில்பரா தீதம் கழுத்திபணியில் பரதுரி யம்பர மாமே. 132282பரதுரி யத்து நனவும் பரந்துவிரிசகம் உண்ட கனவும்மெய்ச் சாந்திஉருவுறு கின்ற சுழுத்தியும் ஓவத்தெரியும் சிவதுரி யத்தனு மாமே. 142283பரமா நனவின்பின் பால்சக முண்டதிரமார் கனவும் சிறந்த சுழுத்திஉரமாம் உபசாந்தம் உற்றல் துறவேதரனாம் சிவதுரி யத்தனும் ஆமே. 152284சீவன் துரியம் முதலாகச் சீரானஆவ சிவன்துரி யாந்தம் அவத்தைபத்தும்ஓவும் பராநந்தி உண்மைக்குள் வைகியேமேவிய நாலேழ் விடுவித்துநின் றானே. 162285பரம்சிவன் மேலாம் பரமம் பரத்தில்பரம்சிவன் மேலாம் பரநனவாகவிரிந்த கனாவிடர் வீட்டும் கழுமுனைஉரந்தரும் மாநந்தி யாம்உண்மை தானே. 172286சார்வாம் பரம்சிவன் சத்தி பரநாதம்மேலாய விந்து சதாசிவம் மிக்கோங்கிப்பாலாய்ப் பிரமன் அரிஅம ராபதிதேவாம் உருத்திரன் ஈசனாம் காணிலே. 182287கலப்புஅறி யார்கடல் சூழ்உல கேழும்உலப்புஅறி யார்உட லோடுஉயிர் தன்மைஅலப்புஅறிந்து இங்குஅர சாளகி லாதார்குறிப்பது கோலம் அடலது வாமே. 192288பின்னை அறியும் பெருந்தவத்து உண்மைசெய்தன்னை அறியில் தயாபரன் எம்இறைமுன்னை அறிவு முடிகின்ற காலமும்என்னை அறியலுற்று இன்புற்ற வாறே. 202289பொன்னை மறைத்தது பொன்னணி பூடணம்பொன்னின் மறைந்தது பொன்னணி பூடணம்தன்னை மறைத்தது தன்கர ணங்களாம்தன்னின் மறைந்தது தன்கர ணங்களே. 212290மரத்தை மறைத்தது மாமத யானைமரத்தின் மறைந்தது மாமத யானைபரத்தை மறைத்தது பார்முதல் பூதம்பரத்தை மறைந்தது பார்முதல் பூதமே. 222291ஆறாறு ஆகன்று நமவிட்டு அறிவாகிவேறான தானே யகாரமாய் மிக்கோங்கிஈறார் பரையின் இருளற்ற தற்பரன்பேறார் சிவாய அடங்கும் பின் முத்தியே. 232292துரியத்தில் ஓரைந்தும் சொல்அக ராதிவிரியப் பரையில் மிகும்நாதம் அந்தம்புரியப் பரையில் பராவத்தா போதம்திரிய பரமம் துரியம் தெரியவே. 242293ஐந்தும் சகலத்து அருளால் புரிவற்றுப்பந்திடும் சுத்த அவத்தைப் பதைப்பினில்நந்தி பராவத்தை நாடச் சுடர்முனம்அந்தி இருள்போலும் ஐம்மலம் மாறுமே. 252294ஐஐந்து மட்டுப் பகுதியும் மாயையும்பொய்கண்ட மாமாயை தானும் புருடன்கண்டுஎய்யும் படியாய் எவற்றுமாய் அன்றாகிஉய்யும் பராவத்தை உள்ளுதல் சுத்தமே. 262295நின்றான் அருளும் பரமும்முன் நேயமும்ஒன்றாய் மருவும் உருவும் உபாதியும்சென்றான் எனைவிடுத்து ஆங்கிச் செல்லாமையும்நன்றான ஞானத்தின் நாதப் பிரானே. 279. முக்குண நிர்க்குணம்2296சாத்திகம் எய்தும் நனவெனச் சாற்றுங்கால்வாய்ந்த இராசதம் மன்னும் கனவென்பஒய்த்திடும் தாமதம் உற்ற சுழுத்தியாம்மாய்த்திடும் நிற்குணம் மாசில் துரியமே. 110. அண்டாதி பேதம்2297பெறுபகி ரண்டம் பேதித்த அண்டம்எறிகடல் ஏழின் மணல்அள வாகப்பொறியொளி பொன்னணி யென்ன விளங்கிச்செறியும் அண் டாசனத் தேவர் பிரானே. 12298ஆனந்த தத்துவம் அண்டா சலத்தின்மேல்மேனிஐந்தாக வியாத்தம்முப் பத்தாறாய்க்தான்அந்த மில்லாத தத்துவம் ஆனவைஈனமி லா அண்டத்து எண்மடங்கு ஆமே.11. பதினோராம் தானமும் அவத்தையெனக் காணல்2299அஞ்சில் அமுதும்ஓர் ஏழின்கண் ஆனந்தம்முஞ்சில்ஓங் காரம் ஓர் ஒன்பான் பதினொன்றில்வஞ்சக மேநின்று வைத்திடில் காயமாம்கிஞ்சுகக் செவ்வாய்க் கிளிமொழி கேளே. 12300புருட னுடனே பொருந்திய சித்தம்அருவமொ டாறும் அதீதத் துரியம்விரியும் சுழுத்தியின் மிக்குள்ள எட்டும்அரிய பதினொன்று மாம்அவ் அவத்தையே. 22301காட்டும் பதினொன்றும் கைகலந் தால்உடல்நாட்டி அழுத்திடின் நந்திஅல்லால் இல்லைஆட்டம்செய் யாத அதுவிதி யேநினைஈட்டு மதுதிடம் எண்ணலும் ஆமே. 312. கலவு செலவு2302கேவலம் தன்னில் கலவச் சகலத்தின்மேவும் செலவு விடவரு நீக்கத்துப்பாவும் தனைக்கண்டால் மூன்றும் படர்வற்றதீதறு சாக்கிரா தீதத்தில் சுத்தமே. 12303வெல்லும் அளவில் விடுமின் வெகுளியைச்செல்லும் அளவும் செலுத்துமிஹ் சிந்தையைஅல்லும் பகலும் அருளுடன் தூங்கினால்கல்லும் பிளந்து கடுவெளி யாமே. 213. நின்மல அவத்தை2304ஊமைக் கிணற்றகத் துள்ளே உறைவதோர்ஆமையின் உள்ளே அழுவைகள் ஐந்துளவாய்மையின் உள்ளே வழுவாது ஒடுங்குமேல்ஆமையின் மேலும்ஓர் ஆயிரத்து ஆண்டே. 12305காலங்கி நீர்பூக் கலந்தஆ காயம்மாலங்கி ஈசன் பிரமன் சதாசிவன்மேலஞ்சும் ஓடி விரவவல் லார்கட்குக்காலனும் இல்லை கருத்தில்லை தானே. 22306ஆன்மாவே மைந்தன் ஆயினன் என்பதுதான்மா மறையறை தன்மை அறிகிலர்ஆன்மாவே மைந்தன் அரனுக்கு இவன்என்றால்ஆன்மாவும் இல்லையால் ஐஐந்தும் இல்லையே. 32307உதயம் அழுங்கில் ஒடுங்கல்இம் மூன்றின்கதிசாக் கிரங்கன வாதி சுழுத்திபதிதரு சேதனன் பற்றாம் துரியத்துஅதிசுப னாய்அனந் தான் அந்தி யாகுமே. 42308எல்லாம்தன் னுட்புக யாவுளும் தானாகிநல்லாம் துரியம் புரிந்தக்கால் நல்லுயிர்பொல்லாத ஆறாறுள் போகாது போதமாய்ச்செல்லாச் சிவகதி சென்றுஎய்தும் அன்றே. 52309காய்ந்த இரும்பு கனலை அகன்றாலும்வாய்ந்த கனலென வாதனை நின்றாற்போல்ஏய்ந்த கரணம் இறந்த துரியத்துத்தோய்ந்த கருமத் துரிசுஅக லாதே. 62310ஆன மறையாதி யாம் உரு நந்திவந்துஏனை அருள்செய் தெரிநனா அவத்தையில்ஆன வகையை விடும்அடைத் தாய்விடஆன மாலதீதம் அப்பரந் தானே. 72311சுத்த அதீதம் சகலத்தில் தோய்வுறில்அத்தன் அருள்நீங்கா ஆங்கணில் தானாகச்சித்த சுகத்தைத் தீண்டாச் சமாதிசெய்துஅத்தனோடு ஒன்றற்கு அருள்முத லாமே. 82312வேறுசெய் தான்இரு பாதியின் மெய்த்தொகைவேறுசெய் தான்என்னை எங்கணும் விட்டுய்த்தான்வேறுசெய் யாஅருள் கேவலத் தேவிட்டுவேறுசெய் யாஅத்தன் மேவிநின் றானே. 92313கறங்குஓலை கொள்ளிவட் டம்கட லில்திரைநிறஞ்சேர் ததிமத்தன் மலத்தே நின்றங்குஅறங்காண் சுவர்க்க நரகம் புவிசேர்த்துகிரங்கா உயிர்அரு ளால்இவை நீங்குமே. 102314தானே சிவமான தன்மை தலைப்படஆன மலமும்அப் பாச பேதமும்ஆன குணமும் பரான்மா உபாதியும்பானுவின் முன்மதி போல்பலராவே. 112315நெருப்புண்டு நீருண்டு வாயுவும் உண்டங்குஅருக்கனும் சோமனும் அங்கே அமரும்திருத்தக்க மாலும் திசைமுகன் தானும்உருத்திர சோதியும் உள்ளத்து ளாரே. 122316ஆனைகள் ஐந்தம் அடங்கி அறிவென்னும்ஞானத் திரியைக் கொளுவி அதனுட்புக்குஊனை இருளற நோக்கும் ஒருவற்குவானகம் ஏற வழிஎளி தாமே. 132317ஆடிய காலில் அசைக்கின்ற வாயுவும்தாடித் தெழுந்த தமருக ஓசையும்பாடி எழுகின்ற வேதாக மங்களும்நாடியின் உள்ளாக நான்கண்ட வாறே. 142318முன்னை அறிவினில் செய்த முதுதவம்பின்னை அறிவினைப் பெற்றால் அறியலாம்தன்னை அறிவது அறிவாம் அஃ தன்றிப்பின்னை அறிவது பேயறி வாகுமே. 152319செயலற் றிருக்கச் சிவானந்த மாகும்செயலற் றிருப்பார் சிவயோகம் தேடார்செயலற் றிருப்பார் செகத்தோடுங் கூடார்செயலற் றிருப்பார்க்கே செய்தியுண் டாமே. 162320தான்அவ னாகும் சமாதிகை கூடினால்ஆன மலம்அறும் அப்பசுத் தன்மைபோம்ஈனமில் காயம் இருக்கும் இருநிலத்துஊனங்கள் எட்டும் ஒழித்தொன்று வோர்கட்கே. 172321தொலையா அரனடி தோன்றும் அம் சத்திதொலையா இருளொளி தோற்ற அணுவும்தொலையாத் தொழின்ஞானம் தொன்மையில் நண்ணித்தொலையாத பெத்தம்முத் திக்கிடை தோயுமே. 182322தோன்றிய பெத்தமும் முத்தியும் சூழ்சத்திமான்றும் தெருண்டும் உயிர்பெறும் மற்றவைதான்தரு ஞானம் தன் சத்திக்குச் சாதனாம்ஊன்றல்இல் லாஉள் ளொளிக்கு ஒளி யாமே. 192323அறிகின்றி லாதன ஐஏழும் ஒன்றும்அறிகின்ற என்னை அறியா திருந்தேன்அறிகின்றாய் நீயென்று அருள்செய்தான் நந்திஅறிகின்ற நானென்று அறிந்துகொண் டேனே. 202324தான்அவ னாகிய ஞானத் தலைவனைவானவ ராதியை மாமணிச் சோதியைஈனமில் ஞானத்து இன்னருள் சத்தியைஊனமிலாள்தன்னை ஊனிடைக் கண்டதே. 212325ஒளியும் இருளும் பரையும் பரையுள்அளியது எனலாகும் ஆன்மாவை யன்றிஅளியும் அருளும் தெருளும் கடந்துதெளிய அருளே சிவானந்த மாமே. 222326ஆனந்த மாகும் அரனருட் சத்தியில்தான் அந்த மாம்உயிர் தானே சமாதிசெய்துஊன்அந்த மாய் உணர் வாய்உள் உணர்வுறில்கோன்அந்தம் வாய்க்கும் மகாவா கியமாமே. 232327அறிவிக்க வேண்டாம் அறிவற்று அயர்வோர்க்கும்அறிவிக்க வேண்டாம் அறிவிற் செறிவோர்க்கும்அறிவுற்று அறியாமை எய்திநிற் போர்க்கேஅறிவிக்கத் தம்அறி வார்அறி வோரே. 242328சத்தும் அசத்தும் சதசத்தும் தான்கூடிச்சித்தும் அசித்தும் சிவசித்த தாய்நிற்கும்சுத்தம் அசுத்தம் தொடங்காத துரியத்துச்சுத்தரா மூன்றுடன் சொல்லற் றவர்களே. 252329தானே அறியான் அறிவிலோன் தானல்லன்தானே அறிவான் அறிவு சதசத்தென்றுஆனால் இரண்டும் அரனரு ளாய்நிற்கத்தானே அறிந்து சிவத்துடன் தங்குமே. 242330தத்துவ ஞானம் தலைப்பட் டவர்க்கேதத்துவ ஞானம் தலைப்பட லாய்நிற்கும்தத்துவ ஞானத்துத் தான்அவ னாகவேதத்துவ ஞானானந் தந்தான் தொடங்குமே. 272331தன்னை அறிந்து சிவனுடன் தானாகமன்னும் மலம்குணம் மாளும் பிறப்பறும்பின்அது சன்முத்தி சன்மார்க்கப் பேரொளிநன்னது ஞானத்து முத்திரை நண்ணுமே. 282332ஞானம்தன் மேனி கிரியை நடுஅங்கம்தானுறும் இச்சை உயிராகத் தற்பரன்மேனிகொண்டு ஐங்கரு மத்தவித் தாதலான்மோனிகள் ஞானத்து முத்திரை பெற் றார்களே. 292333உயிர்க்குஅறி உண்மை உயிர்இச்சை மானம்உயிர்க்குக் கிரியை உயிர்மாயை சூக்கம்உயிர்க்குஇவை ஊட்டுவோன் ஊட்டும் அவனேஉயிர்ச்சொல் அன்றி அவ்வுளத்து ளானே. 302334தொழில்இச்சை ஞானங்கள் தொல்சிவசீவர்கழிவற்ற மாமாயை மாயையின் ஆகும்பழியற்ற காரண காரியம் பாழ்விட்டுஅழிவற்ற சாந்தாதீ தன்சிவ னாமே. 312335இல்லதும் உள்ளதும் யாவையும் தானாகிஇல்லதம் உள்ளது மாய்அன்றாம் அண்ணலைச்சொல்வது சொல்லிடில் தூராகி தூரமென்றுஒல்லை உணர்ந்தால் உயிர்க்குயி ராகுமே. 322336உயிரிச்சை யூட்டி உழிதரும் சத்திஉயிரிச்சை வாட்டி ஒழித்திடும் ஞானம்உயிரிச்சை யூட்டி யுடனுறலாலேஉயிரிச்சை வாட்டி உயர்பதஞ் சேருமே. 332337சேரும் சிவமானார் ஐம்மலம் தீர்ந்தவர்ஓர்ஒன்றி லார் ஐம் மலஇருள் உற்றவர்பாரின்கண் விண்நர கம்புகும் பான்மையர்ஆருங்கண் டோ ரார் அவையருள் என்றே. 342338எய்தினர் செய்யும் இருமாயா சத்தியின்எய்தினர் செய்யும் இருஞான சத்தியின்எய்தினர் செய்யும் இருஞால சத்தியின்எய்தினர் செய்யும் இறையருள் தானே. 352339திருந்தினர் விட்டார் திருவில் நரகம்திருந்தினர் விட்டார் திருவார் சுவர்க்கம்திருந்தினர் விட்டார் செறிமலர் கூட்டம்திருந்தினர் விட்டார் சிவமாய் அவமே. 362340அவமும் சிவமும் அறியார் அறியார்அவமும் சிவமும் அறிவார் அறிவார்அவமும் சிவமும் அருளால் அறிந்தால்அவமும் சிவமும் அவனரு ளாமே. 372341அருளான சத்தி அனல் வெம்மை போலபொருள் அவனாகத்தான் போதம் புணரும்இருள் ஒளியாய் மீண்டு மும்மல மாகும்திருவருள் ஆனந்தி செம்பொருளாமே. 382342ஆதித்தன் தோன்ற வரும்பது மாதிகள்பேதித்த தவ்வினை யாற்செயல் சேதிப்பஆதித்தன் தன்கதி ரால்அவை சேட்டிப்பப்பேதித்தப் பேதியா வாறுஅருட் பேதமே. 392343பேதம் அபேதம் பிறழ்பேதா பேதமும்போதம் புணர்போதம் போதமும் நாதமும்நாத முடன்நாக நாதாதி நாதமும்ஆதன் அருளின் அருள்இச்சை யாமே. 402344மேவிய பொய்க்கரி யாட்டும் வினையெனப்பாவிய பூதம்கொண்டு ஆட்டிப் படைப்பாதிபூவியல் கூட்டத்தால் போதம் புரிந்தருள்ஆவியை நாட்டும் அரன்அரு ளாமே. 412345ஆறாது அகன்று தனையறிந் தானவன்ஈறாகி யாவினும் இயலாவும் தனில்எய்தவேறாய் வெளிபுக்கு வீடுற்றான் அம்மருள்தேறாத் தெளிவுற்றுத் தீண்டச் சிவமாமே. 422346தீண்டற்குரிய அரிய திருவடி நேயத்தைமீண்டுற்று அருளால் விதிவழியே சென்றுதூண்டிச் சிவஞான மாவினைத் தானேறித்தாண்டிச் சிவனுடன் சாரலும் ஆமே. 432347சார்ந்தவர் சாரணர் சித்தர் சமாதியர்சார்ந்தவர் மெய்ஞ்ஞான தத்துவ சாத்தியர்சார்ந்தவர் நேயந் தலைப்ட்ட ஆனந்தர்சார்ந்தவர் சத்த அருள்தன்மை யாரே. 442348தான்என்று அவன்என்று இரண்டென்பர் தத்துவம்தான்என்று அவன்என்று இரண்டற்ற தன்மையத்தான்என்று இரண்டுஉன்னார் கேவலத் தானவர்தான்இன்றித் தானாகத் தத்துவ சுத்தமே. 452349தன்னினில் தன்னை அறியும் தலைமகன்தன்னினில் தன் ஐ அறியத் தலைப்படும்தன்னினில் தன்னைச் சார்கிலன் ஆகில்தன்னினில் தன்ஐயும் சார்தற்கு அரியவே. 462350அறியகி லேன்என்று அரற்றாதே நீயும்நெறிவழி யேசென்ற நேர்பட்ட பின்னைஇருசுட ராகி இயற்றவல் லானும்ஒருசுட ராவந்துஎன் உள்ளத்துள் ஆமே. 472351மண்ஒன்று தான்பல நற்கலன் ஆயிடும்உள்கின்ற யோனிகட்டு எல்லாம் ஒருவனேகண்ஒன்று தான்பல காணும் தனைக்காணாஅண்ணலும் அவ்வண்ணம் ஆகிநின்றானே. 482352ஓம்புகின் றான்உலகு ஏழையும் உள்நின்றுகூம்புகின் றார்குணத் தின்னொடும் கூறுவர்தேம்புகின்றார்சிவன் சிந்தைசெய் யாதவர்கூம்பகில் லார்வந்து கொள்ளலும் ஆமே. 492353குறிஅறி யார்கள் குறிகாண மாட்டார்குறிஅறி யார்கடம் கூடல் பெரிதுகுறிஅறி யாவகை கூடுமின் கூடிஅறிவறி யாஇருந்து அன்னமும் ஆமே. 502354ஊனோ உயிரோ உறுகின்றது ஏதுஇன்பம்வானோர் தலைவி மயக்கத்து உறநிற்கத்தானோ பெரிதுஅறி வோம் என்னும் மானுடர்தானே பிறப்போடு இறப்பறி யாரே. 5114. அறிவுதயம்2355தன்னை அறியத் தனக்கொரு கேடில்லைதன்னை அறியாமல் தானே கெடுகின்றான்தன்னை அறியும் அறிவை அறிந்தபின்தன்னையே அர்ச்சிக்கத் தானிருந் தானே. 12356அங்கே அடற்பெரும் தேவரெல் லாம்தொழச்சிங்கா தனத்தே சிவன்இருந் தானென்றுசங்குஆர் வளையும் சிலம்பும் சரேலெனப்பொங்குஆர் குழலியும் போற்றிஎன் றாளே. 22357அறிவு வடிவென்று அறியாத என்னைஅறிவு வடிவென்று அருள்செய்தான் நந்திஅறிவு வடிவென்று அருளால் உணர்ந்தேஅறிவு வடிவென்று அருந்திருந் தானே. 32358அறிவுக்கு அழிவில்aல ஆக்கமும் இல்லைஅறிவுக்கு அறிவல்லது ஆதாரம் இல்லைஅறிவே அறிவை அறிகின்றது என்றிட்டுஅறைகின் றனமறை ஈறுகள் தாமே. 42359ஆயு மலரின் அணிமலர் தன்மேலேபாய இதழ்கள் பதினாறும் அங்குளதூய அறிவு சிவானந்த மாகியேபோய அறிவாய்ப் புணர்ந்திருந் தானே. 52360மன்னிநின் றாரிடை வந்தருள் மாயத்துமுன்னிநின் றாமை மொழிந்தேன் முதல்வனும்பொன்னின்வந் தானோர் புகழ்திரு மேனியைப்பின்னிநின் றேன்நீ பெரியையென் றானே. 62361அறிவுஅறி வாக அறிந்துஅன்பு செய்மின்அறிவுஅறி வாக அறியும்இவ் வண்ணம்அறிவுஅறி வாக அணிமாதி சித்திஅறிவுஅறி வாக அறிந்தணன் நந்தியே. 72362அறிவுஅறி வென்று அங்கு அரற்றும் உலகம்அறிவுஅறி யாமை யாரும் அறியார்அறிவுஅறி யாமை கடந்துஅறி வானால்அறிவுஅறி யாமை அழகிய வாறே. 82363அறிவுஅறி யாமையை நீவி யவனேபொறிவாய் ஒழிந்துஎங்கும் தானான போதுஅறிவாய் அவற்றினுள் தானாய் அறிவின்செறிவாகி நின்றவன் சிவனும் ஆமே. 92364அறிவுடை யார்நெஞ்சு அகலிடம் ஆவதுஅறிவுடை யார்நெஞ்ச அருந்தவம் ஆவதுஅறிவுடை யார்நெஞ்சொடு ஆதிப் பிரானும்அறிவுடை யார்நெஞ்சத்து அங்குநின் றானே. 102365மாயனும் ஆகி மலரோன் இறையுமாய்க்காயநன் னாட்டுக் கருமுதல் ஆனவன்சேயன் அணியன் தித்திக்கும் தீங்கரும்பாய்அமு தாகிநின்று அண்ணிக்கின் றானே. 112366என்னை அறிந்திலேன் இத்தனை காலமும்என்னை அறிந்தபின் ஏதும் அறிந்திலேன்என்னை அறிந்திட்டு இருத்தலும் கைவிடாதுஎன்னையிட்டு என்னை உசாவுகின் றானே. 122367மாய விளக்கது நின்று மறைந்திடும்தூய விளக்கது நின்று சுடர்விடும்காய விளக்கது நின்று கனன்றிடும்சேய விளக்கினைத் தேடுகின் றேனை. 132368தேடுகின் றேன்திசை எட்டோ டு இரண்டையும்நாடுகின் றேன்நல மேஉடை யானடிபாடுகின் றேன்பர மேதுணை யாமெனக்கூடுகின் றேன்குறை யாமனைத் தாலே. 142369முன்னை முதல்விளை யாட்டத்து முன்வந்தோர்பின்னை பெருமலம் வந்தவர் பேர்த்திட்டுத்தன்னைத் தெரிந்துதன் பண்டைத் தலைவன்தன்மன்னிச் சிவமாக வாரா பிறப்பே. 1515. ஆறு அந்தம்2370வேதத்தின் அந்தமும் மிக்கசித் தாந்தமும்நாதத்தின் அந்தமும் நற்போத அந்தமும்ஓதத் தகும்எட்டு யோகாநந்த அந்தமும்ஆதிக்க லாந்தமும் ஆறந்தம் ஆமே. 12371அந்தம்ஓர் ஆறும் அறிவார் அதிசுத்தர்அந்தம்ஒர் ஆறும் அறிவார் அமலத்தர்அந்தம்ஓர் ஆறும் அறியார் அவர்தமக்குஅந்தமோடு ஆதி அறியஒண் ணாதே. 22372தானான வேதாந்தம் தான்என்னும் சித்தாந்தம்ஆனாத் துரியத்து அணுவன் தனைக்கண்டுதேனார் பராபரம் சேர்சிவ யோகமாய்ஆனா மலமற்று அரும்சித்தி யாதலே. 32373நித்தம் பரனோடு உயிருற்று நீள்மனம்சத்தம் முதல்ஐந்தும் தத்துவத் தால்நீங்கச்சுத்தம் அசுத்தம் தொடரா வகைநினைந்துஅத்தன் பரன்பால் அடைதல்சித் தாந்தமே. 42374மேவும் பிரமனே விண்டு உருத்திரன்மேவுசெய் ஈசன் சதாசிவன் மிக்கு அப்பால்மேவும் பரவிந்து நாதம் விடாஆறாறுஓவும் பொழுதுஅணு ஒன்றுஉள தாமே. 52375உள்ள உயிர்ஆறாற தாகும் உபாதியைத்தெள்ளி அகன்றுநா தாந்தத்தைச் செற்றுமேல்உள்ள இருள்நீங்க ஓர்iஉணர் வாகுமேல்எள்ளலின் நாதாந்தத்து எய்திடும் போதமே. 62376தேடும் இயம நியமாதி சென்றகன்றுஊடும் சமாதியில் உற்றுப் படர்சிவன்பாடுறச் சீவன் பரமாகப் பற்றறக்கூடும் உபசாந்தம் யோகாந்தக் கொள்கையே. 72377கொள்கையில் ஆன கலாந்தம் குறிக்கொள்ளில்விள்கையில் ஆன நிவிர்த்தாதி மேதாதிக்குஉள்ளன வாம்விந்து உள்ளே ஓடுங்கலும்தெள்ளி அதனைத் தெளிதலும் ஆமே. 82378தெளியும் இவையன்றித் தேர்ஐங் கலைவேறுஒளியுள் அமைந்துள்ளது ஓரவல் லார்கட்குஅளியவ னாகிய மந்திரம் தந்திரம்தெளிஉப தேசஞா னத்தொடுஐந் தாமே. 92379ஆகும் அனாதி கலைஆ கமவேதம்ஆகும்அத் தந்திரம் அந்நூல் வழிநிற்றல்ஆகும் அனாதி உடல்அல்லா மந்திரம்ஆகும் சிவபோ தகம்உப தேசமே. 102380தேசார் சிவமாகும் தன்ஞானத் தின்கலைஆசார நேய மறையும் கலாந்தத்துப்பேசா உரையுணர் வற்ற பெருந்தகைவாசா மகோசர மாநந்தி தானே. 112381தான்அவ னாகும் சமாதி தலைப்படில்ஆன கலாந்தநா தாந்தயோ காந்தமும்ஏனைய போதாந்தம் சித்தாந்த மானதுஞான மென்ஞேய ஞாதுரு வாகுமே. 122382ஆறந்த மும்சென்று அடங்கும்அந் நேயத்தேஆறந்த ஞேயம் அடங்கிடும் ஞாதுருகூறிய ஞானக் குறியுடன் வீடவேதேறிய மோனம் சிவானந்த மாமே. 132383உண்மைக் கலைஆறுஓர் ஐந்தான் அடங்கிடும்உண்மைக் கலாந்தம் இரண்டுஐந்தோடு ஏழ்அந்தம்உண்மைக் கலைஒன்றில் ஈறாய நாதாந்தத்துஉண்மைக் கலைசொல்ல ஓர்அந்தம் ஆமே. 142384ஆவுடை யானை அரன்வந்து கொண்டபின்தேவுடை யான்எங்கள் சீர்நந்தி தாள்தந்துவீவற வேதாந்த சித்தாந்த மேன்மையைக்கூளி யருளிய கோனைக் கருதுமே. 152385கருதும் அவர்தம் கருத்தினுக்கு ஒப்பஅரனுரை செய்தருள் ஆகமந் தன்னில்வருசமயப் புற மாயைமா மாயைஉருவிய வேதாந்த சித்தாந்த உண்மையே. 162386வேதாந்தம் சித்தாந்தம் வேறிலா முத்திரைபோதாந்த ஞானம் யோகாந்தம் பொதுஞேயநாதாந்தம் ஆனந்தம் சீரோ தயமாகும்மூதாந்த முத்திரை மோனத்து மூழ்கவே. 172387வேதாந்தம் தன்னில் உபாதிமே வேழ்விடநாதாந்த பாசம் விடுநல்ல தொம்பதம்மீதாந்த காரணோ பாதியேழ் மெய்ப்பரன்போதாந்த தற்பதம் போமசி என்பவே. 182388அண்டங்கள் ஏழும் கடந்துஅகன்று அப்பாலும்உண்டென்ற பேரொளிக் குள்ளாம் உளஒளிபண்டுறு நின்ற பராசக்தி என்னவேகொண்டவன் அன்றிநின் றான்தங்கள் கோவே. 192389கோஉணர்ந் தும்சத்தி யாலே குறிவைத்துத்தேவுணர்த் துங்கரு மஞ்செய்தி செய்யவேபாவனைத் தும்படைத் தர்ச்சனை பாரிப்பஓஅனைத் துண்டுஒழி யாத ஒருவனே. 202390ஒருவனை உன்னார் உயிர்தனை உன்னார்இருவினை உன்னார் இருமாயை உன்னார்ஒருவனு மேயுள் உணர்ந்திநின் றூட்டிஅருவனு மாகிய ஆதரத் தானே. 212391அரன்அன்பர் தானம தாகிச் சிவத்துவருமவை சத்திகள் முன்னா வகுத்திட்டுஉரனுறு சந்நிதி சேட்டிப்ப என்றும்திரனுறு தோயாச் சிவாநந்தி யாமே. 222392வேதாந்த தொம்பதம் மேவும் பசுஎன்பநாதாந்த பாசம் விடநின்ற நன்பதிபோதாந்த தற்பதம் போய்இரண்டு ஐக்கியம்சாதா ரணம்சிவ சாயுச் சிய மாமே. 232393சிவமாதல் வேதாந்த சித்தாந்த மாகும்அவம்அவம் ஆகும் அவ்வவ் இரண்டும்சிவமாம் சதாசிவன் செய்துஒன்றான் ஆனால்நவமான வேதாந்தம் ஞானசித் தாந்தமே. 242394சித்தாந்த தேசீவன் முத்திசித் தித்திலால்சித்தாந்தத் தேநிற்போர் முத்திசித் தித்திவர்சித்தாந்த வேதாந்தம் செம்பொருள் ஆதலால்சிந்தாந்த வேதாந்தம் காட்டும் சிவனையே. 252395சிவனைப் பரமனுள் சீவனுள் காட்டும்அவமற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆனால்நவமுற்று அவத்தையில் ஞானம் சிவமாம்தவமிக்கு உணர்ந்தவர் தத்துவத் தாரே. 262396தத்துவம் ஆகும் சகள அகளங்கள்தத்துவ மாம்விந்து நாதம் சதாசிவம்தத்துவ மாகும் சீவன் தன் தற்பரம்தத்துவ மாம்சிவ சாயுச் சியமே. 272397வேதமோடு ஆகமம் மெய்யாம் இறைவன்நூல்ஓதும் பொதுவும் சிறப்பும்என்று உள்ளனநாதன் உரையவை நாடில் இரண்டந்தம்பேதமது என்பர் பெரியோர்க்கு அபேதமே. 282398பராநந்தி மன்னும் சிவானந்தம் எல்லாம்பரானந்தம் மேல்மூன்றும் பாழுறா ஆனந்தம்விராமுத்தி ரானந்தம் மெய்நடன ஆனந்தம்பொராநின்ற உள்ளமே பூரிப்பி யாமே. 292399ஆகுங் கலாந்தம் இரண்டந்த நாதாந்தம்ஆகும் பொழுதிற் கலைஐந்தாம் ஆதலில்ஆகும் அரனேபஞ் சாந்தகன் ஆம் என்றஆகும் மறைஆ கமம்மொழிந் தான்அன்றே. 302400அன்றாகும் என்னாதுஐ வகைஅந்தம் அன்னைஒன்றான வேதாந்த சித்தாந்தம் உள்ளிட்டுநின்றால் யோகாந்தம் நேர்படும் நேர்பட்டால்மன்றாடி பாதம் மருவலும் ஆமே. 312401அனாதி சீவன்ஐம் மலமற்றுஅப் பாலாய்அனாதி அடக்கித் தனைக்கண்டு அரனாய்த்தன்ஆதி மலம்கெடத் தத்துவா தீதம்வினாவுநீர் பாலாதல் வேதாந்த உண்மையே. 322402உயிரைப் பரனை உயிர்சிவன் தன்னைஅயர்வற்று அறிதொந் தத்தசி அதனால்செயலற்று அறிவாகி யும்சென்று அடங்கிஅயர்வற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆமே. 332403மன்னிய சோகமாம் மாமறை யாளர்தம்சென்னிய தான சிவயோகமாம் ஈதென்னஅன்னது சித்தாந்த மாமறை யாய்பொருள்துன்னிய ஆகம நூலெனத் தோன்றுமே. 342404முதலாகும் வேத முழுதுஆ கமம்அகப்பதியான ஈசன் பகர்ந்தது இரண்டுமுதிதான வேதம் முறைமுறை யால்அமர்ந்துஅதிகாதி வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆகவே. 3516. பதி பசு பாசம் வேறின்மை2405அறிவுஅறிவு என்ற அறிவும் அனாதிஅறிவுக்கு அறிவாம் பதியும் அனாதிஅறிவினைக் கட்டிய பாசம் அனாதிஅறிவு பதியில் பிறப்பறுந் தானே. 12406பசுப்பல கோடி பிரமன் முதலாய்ப்பசுக்களைக் கட்டிய பாசம்மூன் றுண்டுபசுத்தன்மை நீக்கிஅப் பாசம் அறுத்தால்பசுக்கள் தலைவனைப் பற்றி விடாவே. 22407கிடக்கின்ற வாறே கிளர்பயன் மூன்றுநடக்கின்ற ஞானத்தை நாடோ றும் நோக்கித்தொடக்குஒன்றும் இன்றித் தொழுமின் தொழுதால்குடக்குன்றில் இட்ட விளக்கது வாமே. 32408பாசம்செய் தானைப் படர்சடை நந்தியைநேசம்செய்து ஆங்கே நினைப்பர் நினைத்தாலும்கூசம் செய்து உன்னிக் குறிக்கொள்வது எவ்வண்ணம்வாசம்செய் பாசத்துள் வைக்கின்ற வாறே. 42409விட்ட விடம்ஏறா வாறுபோல் வேறாகிவிட்ட பசுபாசம் மெய்கண்டோ ன் மேவுறான்சுட்டிய கேவலம் காணும் சகலத்தைச்சுட்டு நனவில் அதீதத்துள் தோன்றுமே. 52410நாடும் பதியுடன் நற்பசு பாசமும்நீடுமாம் நித்தன் நிலையறி வார்இல்லைநீடிய நித்தம் பசுபாச நீக்கமும்நாடிய சைவர்க்கு நந்தி அளித்ததே. 62411ஆய பதிதான் அருட்சிவ லிங்கமாம்ஆய பசுவும் அடலே றெனநிற்கும்ஆய பலிபீடம் ஆகுநற் பாசமாம்ஆய அரனிலை ஆய்ந்துகொள் வார்கட்கே. 72412பதிபசு பாசம் பயில்வியா நித்தம்பதிபசு பாசம் பகர்வோர்க்கு ஆறாக்கிப்பதிபசு பாசத்தைப் பற்றற நீக்கும்பதிபசு பாசம் பயில நிலாவே. 82413பதியும் பசுவொடு பாசமும் மேலைக்கதியும் பசுபாச நீக்கமும் காட்டிமதிதந்த ஆனந்த மாநந்தி காணும்துதிதந்து வைத்தனன் சத்தசை வத்திலே. 92414அறிந்தணு மூன்றுமே யாங்கணும் ஆகும்அறிந்தணு மூன்றுமெ யாங்கணும் ஆகஅறிந்த அனாதி வியாத்தனும் ஆவன்அறிந்த பதிபடைப் பான்அங்கு அவற்றையே. 102415படைப்புஆதி யாவது பரம்சிவம் சத்திஇடைப்பால உயிர்கட்கு அடைத்துஇவை தூங்கல்படைப்பாதி சூக்கத்தைத் தற்பரன் செய்யபடைப்பாதி தூய மலம்அப் பரத்திலே. 112416ஆகிய சூக்கத்தை அவ்விந்து நாதமும்ஆகிய சத்தி சிவபர மேம்ஐந்தால்ஆகிய சூக்கத்தில் ஐங்கரு மம்செய்வோன்ஆகிய தூயஈ சானனும் ஆமே. 122417மேவும் பரசிவம் மேற்சத்தி நாதமும்மேவும் பரவிந்து ஐம்முகன் வேறுஈசன்மேவும் உருத்திரன் மால்வேதா மேதினிஆகும் படிபடைப் போன்அர னாமே. 132418படைப்பும் அளிப்பும் பயில்இளைப் பாற்றும்துடைப்பும் மறைப்பும்முன் தோன்ற அருளும்சடத்தை விடுத்த அருளும் சகலத்துஅடைத்த அனாதியை ஐந்தென லாமே. 142419ஆறாறு குண்டலி தன்னின் அகத்திட்டுவேறாகு மாயைiல் முப்பால் மிகுத்திட்டுஅங்குஈறாம் கருவி இவற்றால் வகுத்திட்டுவேறாம் பதிபசு பாசம்வீ டாகுமே. 152420வீட்கும் பதிபசு பாசமும் மீதுறஆட்கும் இருவினை ஆங்குஅவற் றால் உணர்ந்துஆட்கு நரசு சுவர்க்கத்தில் தானிட்டுநாட்குற நான்தங்கு நற்பாசம் நண்ணுமே. 162421நண்ணிய பாசத்தில் நான்எனல் ஆணவம்பண்ணிய மாயையில் ஊட்டல் பரிந்தனன்கண்ணிய சேதனன் கண்வந்த பேரருள்அண்ணல் அடிசேர் உபாயமது ஆகுமே. 172422ஆகும் உபாயமே யன்றி அழுக்கற்றுமோசு மறச்சுத்தன் ஆதற்கு மூலமேஆகும் அறுவை அழுக்கேற்றி ஏற்றல்போல்ஆகுவ தெல்லாம் அருட்பாச மாகுமே. 182423பாசம் பயிலுயிர் தானே பரமுதல்பாசம் பயிலுயிர் தானே பசுவென்பபாசம் பயிலப் பதிபர மாதலால்பாசம் பயிலப் பதிபசு வாகுமே. 192424அத்தத்தில் உத்தரம் கேட்ட அருந்தவர்அத்தத்தில் உத்தர மாகும் அருள்மேனிஅத்தத்தி னாலே அணையப் பிடித்தலும்அத்தத்தில் தம்மை அடைந்து நின்றாரே. 2017. அடிதலை அறியும் திறங்கூறல்2425காலும் தலையும் அறியார் கலதிகள்கால்அந்தச் சத்தி அருள்என்பர் காரணம்பாலொன்று ஞானமே பண்பார் தலைஉயிர்கால்அந்த ஞானத்கைக் காட்டவீ டாகுமே. 12426தலைஅடி யாவது அறியார் காயத்தில்தலைஅடி உச்சியில் உள்ளது மூலம்தலைஅடி யான அறிவை அறிந்தோர்தலைஅடி யாகவே தான்இருந் தாரே. 22427நின்றான் நிலமுழுது அண்டமும் மேலுறவன்தாள் அசுரர் அமரரும் உய்ந்திடப்பின்தான் உலகம் படைத்தவன் பேர்நந்திதன்தாள் இணைஎன் தலைமிசை ஆனதே. 32428சிந்தையின் உள்ளே எந்தை திருவடிசிந்தையின் எந்தை திருவடிக் கீழதுஎந்தையும் என்னை அறியகி லான்ஆகில்எந்தையை யானும் அறியகி லேனே. 42429பன்னாத பாரொளிக்கு அப்புறத்து அப்பால்என்நா யாகனார் இசைந்தங்கு இருந்திடம்உன்னா ஒளியும் உரைசெய்யா மந்திரம்சொன்னான்கழலினை சூடிநின் றேனே. 52430பதியது தோற்றும் பதமது வைம்மின்மதியது செய்து மலர்ப்பதம் ஓதும்நதிபொதி யும்சடை நாரியோர் பாகன்கதிசெயும் காலங்கள் கண்டுகொ ளீரே. 62431தரித்துநின்றானடி தன்னிட நெஞ்சில்தரித்து நின்றான் அமராபதி நாதன்கரித்துநின் றான்கரு தாதவர் சிந்தைபரித்துநின் றான்அப் பரிபாகத் தானே. 72432ஒன்றுண்டு தாமரை ஒண்மலர் மூன்றுளதன்தாதை தாளும் இரண்டுள காயத்துள்நன்றாகக் காய்ச்சிப் பதஞ்செய வல்லார்கட்குஇன்றேசென்று ஈசனை எய்தலும் ஆமே. 82433கால்கொண்டுஎன் சென்னியிற் கட்டறக் கட்டறமால்கொண்ட நெஞ்சின் மயக்கிற் றுயக்கறப்பால்கொண்ட என்ணைப் பரன்கொள்ள நாடினான்மேல்கொண்டென் செம்மை விளம்ப ஒண்ணாதே. 92434பெற்ற புதல்வர்போல் பேணிய நாற்றமும்குற்றமுங் கண்டு குணங்குறை செய்யவோர்பற்றைய ஈசன் உயிரது பான்மைக்குச்செற்றமி லாச் செய்கைக்கு எய்தின செய்யுமே. 1018. முக்குற்றம்2435மூன்றுள குற்றம் முழுதும் நலிவனமான்றுஇருள் தூங்கி மயங்கிக் கிடந்தனமூன்றினை நீங்கினர் நீக்கினர் நீங்காதார்மூன்றினுள் பட்டு முடிகின்ற வாறே. 12436காமம் வெகுளி மயக்கம் இவைகடிந்துஏமம் பிடித்திருந் தேனுக்கு எறிமணிஓமெனும் ஓசையின் உள்ளே உறைவதோர்தாமம் அதனைத் தலைப்பட்ட வாறே. 219. முப்பதம்2437தோன்றிய தொம்பதம் தற்பதம் சூழ்தரஏன்ற அசிபதம் இம்மூன்றோடு எய்தனோன்ஆகின்ற பராபர மாகும் பிறப்பறஏன்றனன் மாளச் சிவமாய் இருக்குமே. 12438போதந் தனையுன்னிப் பூதாதி பேதமும்ஓதுங் கருவிதொண் ணூறுடன் ஓராறுபேதமும் நாதாந்தப் பெற்றியில் கைவிட்டுவேதம்சொல் தொம்பத மாகுதல் மெய்ம்மையே. 22439தற்பதம் என்றும் துவம்பதம் தான்என்றும்நிற்பது அசியத்துள் நேரிழை யாள்பதம்சொற்பதத் தாலும் தொடரஒண் ணாச்சிவன்கற்பனை யின்றிக் கலந்துநின் றானே. 32440அணுவும் பரமும் அசிபதத்து ஏய்ந்தகணுஒன் றிலாத சிவமும் கலந்தால்இணையறு பால்தேன் அமுதென இன்பத்துணையது வாயுரை யற்றிடத் தோன்றுமே. 42441தொம்பதம் தற்பதம் தோன்றும் அசிபதம்நம்பிய சீவன் பரன்சிவ னாய்நிற்கும்அம்பத மேலைச் சொரூபமா வாக்கியம்செம்பொருள் ஆண்டருள் சீர்நந்தி தானே. 52442ஐம்பது அறியா தவரும் அவர்சிலர்உம்பனை நாடி உரைமுப்ப தத்திடைச்செம்பர மாகிய வாசி செலுத்திடத்தம்பரயோகமாய்த் தான்அவன் ஆகுமே. 62443நந்தி அறிவும் நழுவில் அதீதமாம்இந்தியும் சத்தாதி விடவிய னாகும்நந்திய மூன்றுஇரண்டு ஒன்று நலம்ஐந்துநந்தி நனவாதி மூட்டும் அனாதியே. 72444பரதுரி யத்து நனவு படியுண்டவிரிவிற் கனவும் இதன்உப சாந்தத்துதுரிய கழுமுனையும் ஓவும் சிவன்பால்அரிய துரியம் அசிபதம் ஆமே. 820. முப்பரம்2445தோன்றிஎன் உள்ளே சுழன்றுஎழு கின்றதோர்மூன்று படிமண் டலத்து முதல்வனைஏன்றெய்தி இன்புற்று இருந்தே இளங்கொடிநான்று நலம்செய் நலந்தரு மாறே. 12446மன்று நிறைந்தது மாபர மாயதுநின்று நிறைந்தது நேர்தரு நந்தியும்கன்று நினைந்தெழு தாயென வந்தபின்குன்று நிறைந்த குணவிளக்கு ஆமே. 22447ஆறாறு தத்துவத்து அப்புறத்து அப்புரம்கூறா உபதேசம் கூறில் சிவபரம்வேறாய் வெளிப்பட்ட வேதப் பசுவனார்பேறாக ஆனந்தம் பேறும் பெருகவே. 32448பற்றறப் பற்றில் பரம்பதி யாவதுபற்றறப் பற்றில் பரனறி வேபரம்பற்றறப் பற்றினில் பற்றவல் லோர்கட்கேபற்றறப் பற்றில் பரம்பர மாமே. 42449பரம்பர மான பதிபாசம் பற்றாப்பரம்பர மாகும் பரஞ்சிவ மேவப்பரம்பர மான பரசிவா னந்தம்பரம்பர மாகப் படைப்பது அறிவே. 52450நனவில் கலாதியாம் நாலொன்று அகன்றுதனியுற்ற கேவலம் தன்னில் தானாகிநினைவுற்று அகன்ற அதீதத்துள் நேயந்தனையுற்று இடத்தானே தற்பர மாமே. 62451தற்கண்ட தூயமும் தன்னில் விசாலமும்பிற்காணும் தூடணம் தானும் பிறழ்வுற்றுத்தற்பரன் கால பரமும் கலந்தற்றநற்பரா தீதமும் நாடுஅக ராதியே. 721. பரலட்சணம்2452அதீதத்து ளாகி அகன்றவன் நந்திஅதீதத்து ளாகி அறிவிலோன் ஆன்மாமதிபெற் றிருள்விட்ட மன்னுயிர் ஒன்றாம்பதியிற் பதியும் பரவுயிர் தானே. 12453ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பதிசோதிப் பரஞ்சுடர் தோன்றத்தோன் றாமையின்நீதிய தாய்நிற்கும் நீடிய அப்பரபோதம் உணர்ந்தவர் புண்ணியத் தோரே. 22454துரியங் கடங்கு துரியா தீதத்தேஅரிய வியோகங்கொண்டு அம்பலத் தாடும்பெரிய பிரானைப் பிரணவக் கூபத்தேதுரியவல் லார்க்குத் துரிசில்லை தானே. 32455செம்மைமுன் னிற்பச் சுவேதம் திரிவபோல்அம்மெய்ப் பரத்தோடு அணுவன்உள் ளாயிடப்பொய்மைச் சகமுண்ட போத வெறும்பாழில்செம்மைச் சிவமேரு சேர்கொடி யாகுமே. 42456வைச்ச கலாதி வருதத்து வங்கெடவெச்ச இருமாயை வேறாக வேரறுத்துஉச்ச பரசிவ மாம்உண்மை ஒன்றவேஅச்சம் அறுத்தென்னை ஆண்டவன் நந்தியே. 52457என்னை அறிய இசைவித்த என்நந்திஎன்னை அறிந்து அறி யாத இடத்துய்த்துப்பின்னை ஒளியிற் சொரூபம் புறப்பட்டுத்தன்னை அளித்தான் தற்பர மாகவே. 62458பரந்தும் சுருங்கியும் பார்புனல் வாயுநிரந்தர வளியொடு ஞாயிறு திங்கள்அரந்த அறநெறி யாயது வாகித்தரந்த விசும்பொன்று தாங்கிநின் றானே. 72459சத்தின் நிலையினில் தானான சத்தியும்தற்பரை யாய்நிற்கும் தானாம் பரற்கு உடல்உய்த்தரும் இச்சையில் ஞானாதி பேதமாய்நித்தம் நடத்தும் நடிக்கும்மா நேயத்தே. 82460மேலொடு கீழ்பக்கம் மெய்வாய்கண் நாசிகள்பாலிய விந்து பரையுள் பரையாகக்கோலிய நான்சுவை ஞானம் கொணர் விந்துசீலமி லாஅணுச் செய்திய தாமே. 92461வேறாம் அதன்தன்மை போலும்இக் காயத்தில்ஆறாம் உபாதி அனைத்தாகும் தத்துவம்பேறாம் பரவொளி தூண்டும் பிரகாசமாய்ஊறாய் உயிர்த்துண்டு உறங்கிடும் மாயையே. 102462தற்பரம் மன்னும் தனிமுதல் பேரொளிசிற்பரம் தானே செகமுண்ணும் போதமும்தொற்பதம் தீர்பாழில் சுந்தரச் சோதிபுக்குஅப்புறம் மற்றதுஇங்கு ஒப்பில்லை தானே. 112463பண்டை மறைகள் பரவான் உடலென்னும்துண்ட மதியோன் துரியாதீ தந்தன்னைக்கண்டு பரனும்அக் காரணோ பாதிக்கேமிண்டின் அவன்சுத்தம் ஆகான் வினவிலே. 122464வெளிகால் கனல்அப்பு மேவுமண் நின்றதனியா இயதற் பரங்காண் அவன்தான்வெளிகால் கனல்அப்பு மேவுமண் நின்றவெளியாய சத்தி அவன்வடி வாமே. 132465மேருவி னோடே விரிகதிர் மண்டலம்ஆர நினையும் அருந்தவ யோகிக்குச்சீரார் தவம்செய்யில் சிவனருள் தானாகும்பேரவும் வேண்டாம் பிறிதில்லை தானே. 1422. முத்திரியம்2466நனவாதி மூன்றினில் சீவ துரியம்தனதுஆதி மூன்றினில் பரதுரி யந்தான்நனவாதி மூன்றி னில்சிவ துரியமாம்இனதாகும் தொந்தத் தசிபதத் துஈடே. 12467தானாம் நனவில் துரியம்தன் தொம்பதம்தானாம் துரியம் நனவாதி தான்மூன்றில்ஆனாப் பரபதம் அற்றது அருநனாவானான மேல்மூன்றில் துரியம் அணுகுமே. 22468அணுவின் துரியத்து நான்கும துஆகிப்பணியும் பரதுரி யம்பயில் நான்கும்தணிவில் பரமாகிச் சாரமுந் துரியக்கணுவில் இந் நான்கும் கலந்தார் ஐந்தே. 32469ஈர்ஐந்து அவத்தை இசைமுத் துரியத்துள்நேர்அந்த மாகநெறிவழி யேசென்றுபார்அந்த மான பராபத்து அயிக்கியத்துஓர்அந்த மாம்இரு பாதியைச் சேர்த்திடே. 42470தொட்டே இருமின் துரிய நிலத்தினைஎட்டாது எனின்நின்று எட்டும் இறைவனைப்பட்டாங்கு அறிந்திடில் பன்னா உதடுகள்தட்டாது ஒழிவதோர் தத்துவந் தானே. 52471அறிவாய் அசத்தென்னும் ஆறாறு அகன்றுசெறிவாய மாயை சிதைத்துஅரு ளாலேபிறியாத பேரருள் ஆயிடும் பெற்றிநெறியான அன்பர் நிலையறிந் தாரே. 62472நனவின் நனவாகி நாலாம் துரியம்தனதுயிர் தெம்பதம் ஆமாறு போலவினையறு சீவன் நனவாதி யாகத்தனைய பரதுரி யந்தற் பதமே. 72473தொம்பதம் தற்பதம் சொன்முத் துரியம்பொல்நம்பிய மூன்றாம் துரியத்து நல்நாமம்அம்புலி யுன்னா அதிசூக்கம் அப்பாலைச்செம்பொருள் ஆண்டருள் சீர்நந்தி தானே. 823. மும்முத்தி2474சீவன்தன் முத்தி அதீதம் பரமுத்திஓய்உப சாந்தம் சிவமுத்தி ஆனந்தம்Yமூவயின் முச்சொரூப முத்திமுப் பாலதாய்ஓவுறு தாரத்தில் உள்ளும்நா தாந்தமே. 12475ஆவது அறியார் உயிர்பிறப் பாலுறும்ஆவது அறியும் உயிர்அருட் பாலுறும்ஆவது ஒன்றில்லை அகம்புறத் தென்றுஅகன்றுஓவு சிவனுடன் ஒன்றாதல் முத்தியே. 22476சிவமாகி மும்மலம் முக்குணம் செற்றுத்தவமான மும்முத்தி தத்துவத்து அயிக்கியத்துவம்ஆ கியநெறி சோகம்என் போர்க்குச்சிவமாம் அமலன் சிறந்தனன் தானே. 32477சித்தியும் முத்தியும் திண்சிவ மாகியசுத்தியும் முத்தீ தொலைக்கும் சுகானந்தசத்தியும் மேலைச் சமாதியும் ஆயிடும்பெத்தம் அறுத்த பெரும்பெரு மானே. 424. முச்சொரூபம்2478ஏறிய வாறே மலம்ஐந் திடைஅடைந்துஆறிய ஞானச் சிவோகம் அடைந்திட்டுவேறும் எனமுச் சொரூபத்து வீடுற்று அங்குஈறதில் பண்டைப் பரன்உண்மை செய்யுமே. 12479மூன்றுள மாளிகை மூவர் இருப்பிடம்மூன்றினில் முப்பத் தாறும் உதிப்புளமூன்றினின் உள்ளே முளைத்தெழும் சோதியைக்காண்டலும் காயக் கணக்கற்ற வாறே. 22480உலகம் புடைபெயர்ந்து ஊழியம் போனநிலவு சுடரொளி மூன்றும் ஒன்றாயபலவும் பரிசொடு பான்மையுள் ஈசன்அளவும் பெருமையும் ஆரறி வாரே. 32481பெருவாய் முதலெண்ணும் பேதமே பேதித்துஅருவாய் உருவாய் அருவுரு வாகிக்குருவாய் வரும்சத்தி கோன்உயிர்ப் பன்மைஉருவாய் உடனிருந்து ஒன்றாய்அன் றாமே. 42482மணிஒளி சோபை இலக்கணம் வாய்த்துமணிஎன வாய்நின்ற வாறுஅது போலத்தணிமுச் சொருபாதி சத்தியாதி சாரப்பணிவித்த பேர்நந்தி பாதம்பற்றாயே. 52483கல்லொளி மாநிறம் சோபை கதிர்தட்டநல்ல மணியொன்றின் நாடிஒண் முப்பதும்சொல்லறும் முப்பாழில் சொல்லறு பேருரைத்துஅல்அறும் முத்திராந் தத்துஅனு பூதியே. 62484உடந்தசெந் தாமரை உள்ளுறு சோதிநடந்தசெந் தாமரை நாதம் தகைந்தால்அடைந்த பயோதரி அட்டி அடைத்தஅவ்விடம்தரு வாசலை மேல்திற வீரே. 725. முக்கரணம்2485இடனொரு மூன்றில் இயைந்த ஒருவன்கடன் உறும் அவ்வுரு வேறெனக்காணும்திடமது போலச் சிவபர சீவர்உடனுரை பேதமும் ஒன்றென லாமே. 12486ஒளியைஒளிசெய்து ஓம்என்று எழுப்பிவளியை வளிசெய்து வாய்த்திட வாங்கிவெளியை வெளிசெய்து மேலெழ வைத்துத்தெளியத் தெளியும் சிவபதம் தானே. 22487முக்கர ணங்களின் மூர்ச்சைதீர்த்து ஆவதுஅக்கைக்கா ரணம் என்னத் தந்தனன் காண்நந்திமிக்க மனோன்மணி வேறே தனித்துஏகஒக்குமது உன்மணி ஓதுஉள் சமாதியே. 326. முச்சூனிய தொந்தத்தசி2488தற்பதம் தொம்பதம் தானாம் அசிபதம்தொல்பதம் மூன்றும் துரியத்துத் தோற்றலேநிற்பது உயிர்பரன் நிகழ்சிவ மும்மூன்றின்சொற்பத மாகும் தொந்தத் தசியே. 12489தொந்தத் தசிமூன்றில் தொல்கா மியமாதிதொந்தத் தசிமூன்றில் தொல்கா மதமாதிவந்த மலம்குணம் மாளச் சிவம்தோன்றின்இந்துவின் முன்இருள் ஏகுதல் ஒக்குமே. 22490தொந்தத் தசியைஅவ் வாசியில் தோற்றியேஅந்த முறைஈர் ஐந்தாக மதித்திட்டுஅந்தம் இல்லாத அவத்தைஅவ் வாக்கியத்துஉந்து முறையில் சிவன்முன்வைத்து ஓதிடே. 32491வைத்துச் சிவத்தை மதிசொரு பானந்தத்துஉய்த்துப் பிரணவ மாம்உப தேசத்தைமெய்த்த இதயத்து விட்டிடு மெய்யுணர்ந்துஅத்தற்கு அடிமை அடைந்துநின் றானே. 42492தொம்பதம் மாயையுள் தோன்றிடும் தற்பதம்அம்புரை தன்னில் உதிக்கும் அசிபதம்நம்புறு சாந்தியில் நண்ணும்அவ் வாக்கியம்உம்பர் உரைதொந்தத் தசிவாசி யாமே. 52493ஆகிய அச்சோயம் தேவதத் தன்இடத்துஆகிய வைவிட்டால் காயம் உபாதானம்ஏகிய தொந்தத் தசியென்ப மெய்யறிவுஆகிய சீவன் பரசிவன் ஆமே. 62494தாமதம் காமியம் ஆசித் தகுணம்மாமலம் மூன்றும் அகார உகாரத்தோடுஆம்அறும் மவ்வும் அவ் வாய்உடல் மூன்றில்தாமாம் துரியமும் தொந்தத் தசியதே. 727. முப்பாழ்2495காரியம் ஏழ்கண் டறும்மாயப் பாழ்விடக்காரணம் ஏழ்கண் டறும்போதப் பாழ்விடக்காரிய காரண வாதனை கண்டறும்சீர்உப சாந்தமுப் பாழ்விடத் தீருமே. 12496மாயப்பாழ் சீவன் வியோமப்பாழ் மன்பரன்சேயமுப் பாழெனச் சிவசத்தி யில் சீவன்ஆய வியாப்தம் எனும்முப்பா ழாம்அந்தத்தூய சொரூபத்தில் சொல்முடி வாகுமே. 22497எதிர்அற நாளும் எருதுஉவந்து ஏறும்பதியெனும் நந்தி பதமது கூடக்கதியெனப் பாழை கடந்து அந்தக் கற்பனைஉதறிய பாழில் ஒடுங்குகின் றேனே. 32498துரியம் அடங்கிய சொல்லறும் பாழைஅரிய பரம்பரம் என்பர்கள் ஆதர்அரிய பரம்பரம் என்றே துதிக்கும்அருநிலம் என்பதை யார்அறி வாரே. 42499ஆறாறு நீங்க நமவாதி அகன்றிட்டுவேறா கயபரை யாவென்று மெய்ப்பரன்ஈறான வாசியில் கூட்டும் அதுவன்றோதேறாச் சிவாய நமவெனத் தேறிலே. 52500உள்ளம் உருவென்றும் உருவம் உளமென்றும்உள்ள பரிசறித் தோரும் அவர்கட்குப்பள்ளமும் இல்லைத் திடர்இல்லை பாழ்இல்லைஉள்ளமும் இல்லை உருவில்லை தானே. 628. காரிய காரண உபாதி2501செற்றிடும் சீவ உபாதித் திறன்ஏழும்பற்றும் பரோபதி ஏழும் பகருரைஉற்றிடும் காரிய காரணத் தோடறஅற்றிட அச்சிவ மாகும் அணுவனே. 12502ஆறாறு காரியோ பாதி அகன்றிட்டுவேறாய் நனவு மிகுந்த கனாநனாஆறாறு அகன்ற கழுத்தி அதில் எய்தாப்பேறா நிலத்துயிர் தொம்பதம் பேசிலே. 22503அகாரம் உயிரே உகாரம் பரமேமகாரம் சிவமாய் வருமுப் பதத்துச்சிகாரம் சிவமே வகாரம் பரமேயகாரம் உயிரென்று அறையலும் ஆமே. 32504உயிர்க்குயி ராகி ஒழிவற்று அழிவற்றுஅயிர்ப்புஅறும் காரணோ பாதி விதிரேகத்துஉயிர்ப்புறும் ஈசன் உபமிதத் தால்அன்றிவியர்ப்புறும் ஆணவம் வீடல்செய் யாவே. 42505காரியம் ஏழில் கலக்கும் கடும்பசுகாரணம் ஏழில் கலக்கும் பரசிவன்காரிய காரணம் கற்பனை சொற்பதப்பாரறும் பாழில் பராபரத் தானே. 529. உபசாந்தம்2506முத்திக்கு வித்து முதல்வன்தன் ஞானமேபத்திக்கு வித்துப் பணிந்துற்றப் பற்றலேசித்திக்கு வித்துச் சிவபரம் தானாதல்சத்திக்கு வித்துத் தனதுப சாந்தமே. 12507காரியம் ஏழும் கரந்திடும் மாயையுள்காரணம் ஏழும் கரக்கும் கடுவெளிகாரிய காரண வாதனைப் பற்றறப்பாரண வும் உப சாந்தப் பரிசிதே. 22508அன்ன துரியமே ஆத்தும சுத்தியும்முன்னிய சாக்கிரா தீதத் துறுபுரிமன்னும் பரங்காட்சி யாவது உடனுற்றுத்தன்னின் வியாத்தி தனில்உப சாந்தமே. 32509ஆறாதுஅமைந்துஆண வத்தையுள் நீக்குதல்பேறான தன்னை அறிதல் பின் தீர்சுத்திகூறாத சாக்கிரா தீதம் குருபரன்பேறாம் வியாத்தம் பிறழ்உப சாந்தமே. 42510வாய்ந்த உபசாந்த வாதனை உள்ளப் போய்ஏய்ந்த சிவமாத லின்சிவா னந்தத்துத்தோய்ந்தறல் மோனச் சுகானுபவத் தோடேஆய்ந்துஅதில் தீர்க்கை யானதுஈர் ஐந்துமே. 52511பரையின் பரவ பரத்துடன் ஏகமாய்த்திரையின்நின்று ஆகிய தெண்புனல் போலவுற்றுஉரையுணர்ந்து ஆரமுது ஒக்க உணர்ந்துளோன்கரைகண் டானுரை அற்ற கணக்கிலே. 630. புறங்கூறாமை2512பிறையுள் கிடந்த முயலை எறிவான்அறைமணி வாள்கொண் டவர்தமைப் போலக்கறைமணி கண்டனக் காண்குற மாட்டார்நிறையறி வோம்என்பர் நெஞ்சிலர் தாமே. 12513கருந்தாள் கருடன் விசும்பூடு இறப்பக்கருந்தாள் கயத்தில் கரும்பாம்பு நீங்கபெருந்தன்மை பேசுதி நீஒழி நெஞ்சேஅருந்தர அலைகடல் ஆறசென் றாலே. 22514கருதலர் மாளக் கருவாயில் நின்றபொருதலைச் செய்வது புல்லறி வாண்மைமருவலர் செய்கின்ற மாதவம் ஒத்தால்தருவலர் கேட்ட தனியும்ப ராமே. 32515பிணங்கவும் வேண்டாம் பெருநில முற்றும்இணங்கிஎம் ஈசனே ஈசன்என்று உன்னில்கணம்பதி னெட்டும் கழலடி காணவணங்ககெழு நாடி அங்கு அன்புற லாமே. 42516என்னிலும் என்னுயி ராய இறைவனைப்பொன்னிலும் மாமணி யாய புனிதனைமின்னிய எவ்வுய ராய விகிர் தனைஉன்னிலும் உன்னும் உறும்வகை யாலே. 52517நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நிமலனைஒன்றும் பொருள்கள் உரைப்பல ராகிலும்வென்றுஐம் புலனும் விரைந்து பிணக்கறுவந்துஒன்றாய் உணரும் ஒருவனும் ஆமே. 62518நுண்ணறி வாய்உல காய்உலகு ஏழுக்கும்எண்ணறி வாய்நின்ற எந்தை பிரான்தன்னைப்பண்அறி வாளனைப் பாவித்த மாந்தரைவிண்அறி வாளர் விரும்புகின் றாரே. 72519விண்ணவ ராலும் அறிவுஅறி யான்தன்னைக்கண்ணற வுள்ளே கருதிடின் காலையில்எண்உற வாசமுப் போதும் இயற்றிநீபண்ணிடில் தன்மை பராபர னாமே. 82520ஒன்றாய் உலகுடன் ஏழும் பரந்தவன்பின்தான் அருள்செய்த பேரருள் ஆளவன்கன்றா மனத்தார்தம் கல்வியுள் நல்லவன்பொன்றாத போது புனைபுக ழானே. 92521போற்றியென் றேன்எந்தை பொன்னான சேவடிஏற்றியே தென்றும் எறிமணி தான்அகக்காற்றின் விளக்கது காயம் மயக்குறும்அற்றலும் கேட்டது மன்றுகண் டேனே. 102522நேடிக்கொண் டென்னுள்ளே நேர்தரு நந்தியைஊடுபுக் காரும் உணர்ந்தறி வாரில்லைகூடுபுக் கேறலுற் றேனவன் கோலங்கண்மூடிக்கண் டேனுல கேழுங்க்ண் டேனே. 112523ஆன புகழும் அமைந்த தோர் ஞானமுந்தேனு மிருக்குஞ் சிறுவரை யொன்றுடண்டூனமொன் றின்றி யுணர்வுசெய் வார்கட்குவானகஞ் செய்யு மறவனு மாமே. 122524மாமதி யாமதி யாய்நின்ற மாதவர்தூய்மதி யாகுஞ் சுடர்பர மானந்தந்தாமதி யாகச் சகமுணச் சாந்திபுக்காமல மற்றார் அமைவுபெற் றாரே. 132525பதமுத்தி மூன்றும் பழுதென்று கைவிட்டிதமுற்ற பாச இருளைத் துரந்துமதமற் றெனதியான் மாற்றிவிட் டாங்கேதிதமுற் றவர்கள் சிவசித்தர் தாமே. 142526சித்தர் சிவத்தைக் கண்டவர் சீருடன்சுத்தாசுக் தத்துடன் தோய்ந்துந்தோ யாதவர்முத்தரம் முத்திக்கு மூலத்தர் மூலத்துச்சத்தர் சதாசிவத் தன்மையர் தாமே. 1531. எட்டிதழ்க் கமல முக்குண அவத்தை2527உதிக்கின்ற இந்திரன் அங்கி யமனும்துதிக்கும் நிருதி வருணன்நல் வாயுமதிக்கும் குபேரன் வடதிசை யீசன்நிதித்தெண் டிசையு நிறைந்துநின் றாரே. 162528ஒருங்கிய பூவுமோர் எட்டித ழாகும்மருங்கிய மாயா புரியத னுள்ளேசுருங்கிய தண்டின் சுழுனையி னூடேஒருங்கிய சோதியை ஒர்ந்தெழும் உய்ந்தே. 172529மொட்டலர் தாமரை மூன்றுள மூன்றினும்விட்டலர் கின்றனன் சோதி விரிசுடர்எட்டல ருள்ளே இரண்டலர் உள்ளுறிற்பட்டலர் கின்றதோர் பண்டங் கனாவே. 182530ஆறே யருவி யகங்குளம் ஒன்றுண்டுநூறே சிவகதி நுண்ணிது வண்ணமும்கூறே குவிமுலைக் கொண்பனை யாளொடும்வேறே யிருக்கும் விழுபொருள் தானே. 192531திகையெட்டும் தேரேட்டும் தேவதை எட்டும்வகையெட்டு மாய்நின்ற ஆதிப் பிரானைவகையெட்டு நான்குமற் றாங்கே நிறைந்துமுகையெட்டும் உள்நின் றுதிக்கின்ற வாறே. 202532ஏழுஞ் சகளம் இயம்பு கடந்தெட்டில்வாழும் பரமென் றதுகடந் தொன்பதில்ஊழி பராபரம் ஓங்கிய பத்தினில்தாழ்வது வான தனித்தன்மை தானே. 212533பல்லூழி பண்பன் பகலோன் இறையவன்நல்லூழி ஐந்தினுள் ளேநின்ற வூழிகள்செல்லூழி அண்டத்துக் சென்றவவ் வூழியுள்அவ்வூழி யுச்சியு ள்ஒன்றிற் பகவனே 222534புரியும் உலகினிற் பூண்டவெட் டானைதிரியுங் களிற்றொடு தேவர் குழாமும்எரியு மழையும் இயங்கும் வெளியும்பரியுமா காசத்திற் பற்றது தானே. 232535ஊறு மருவி யுயர்வரை யுச்சிமேல்ஆறின்றிப் பாயும் அருங்குளம் ஒன்றுண்டுசேறின்றிப் பூத்த செழுங்கொடித் தாமரைப்பூவின்றிச் சூடான் புரிசடை யோனே. 242536ஒன்றும் இரண்டும் ஒருங்கிய காலத்துநின்றும் இருந்தும் நிலம்பல பேசினும்வென்று மிருந்து விகிர்தனை நாடுவர்சென்றும் இருந்தும் திருவடை யோரே. 2532. ஒன்பான் அவத்தை - ஒன்பான் அபிமானி2537தொற்பத விசுவன் றைசதன் பிராஞ்ஞன்நற்பத விராட்டன்பொன் கர்ப்பனவ் யாகிர்தன்பிற்பதஞ் சொலிதையன் பிரசா பத்தியன்பொற்புவி சாந்தன் பொருதபி மானியே. 262538நவமாம் அவத்தை நன்வாதி பற்றிற்பவமா மலங்குணம் பற்றற்றுப் பற்றாத்தவமான சத்திய ஞானப் பொதுவிற்றுவமார் துரியஞ் சொருபம தாமே. 272539சிவமான சிந்தையிற் சீவன் சிதையபவமான மும்மலம் பாறிப் பறியநவமான அந்தத்தின் நற்சிவ போதந்தவமான மவையாகித் தானல்ல வாகுமே. 282540முன்சொன்ன வொன்பானின் முன்னுறு தத்துவந்தன்சொல்லில் எண்ணத்தகாவொன்பான் வேறுளபின்சொல்ல லாகுமிவ் வீரொன்பான் பேர்த்திட்டுத்தன்செயத வாண்டவன் றான்சிறந் தானே. 292541உகந்த ஒன்பதும் ஐந்தும் உலகம்பகர்ந்த பிரானென்னும் பண்பினை நாடிஅகந்தெம் பிரானென்பன் அல்லும் பகலும்இகந்தன வல்வினை யோடறுத் தானே. 302542நலம்பல காலந் தொகுத்தன நீளங்குலம்பல வண்ணங் குறிப்பொடுங் கூடும்பலம்பல பன்னிரு கால நினையும்நிலம்பல வாறின் நீர்மையன் றானே. 312543ஆதி பராபர மாகும் பராபரைசோதி பரமுயிர் சொல்லுநற் றத்துவம்ஓதுங் கமைமாயே யோரிரண் டோ ரமுத்திநீதியாம் பேதமொன் பானுடன் ஆதியே. 322544தேராத சிந்தை தெளியத் தெளிவித்துவேறாத நரக சுவர்க்கமும் மேதினிஆறாப் பிறப்பும் உயிர்க்கரு ளால்வைத்தான்வேறாத் தெளியார் வினையுயிர் பெற்றதே. 332545ஒன்பான் அவத்தையுள் ஒன்பான் அபிமானிநன்பாற் பயிலு நவதத் துவமாதிஒன்பானில் நிற்பதோர் முத்துரி யத்துறச்செம்பாற் சிவமாதல் சித்தாந்த சித்தியே. 3433. சுத்தாஅசுத்தம்2546நாசி நுனியினின் நான்குமூ விரலிடைஈசன் இருப்பிடம் யாரும் அறிகிலர்பேசி யிருக்கும் பெருமறை யம்மறைகூசி யிருக்குங் குணமது வாமே. 352547கருமங்கள் ஒன்று கருதுங் கருமத்துரிமையுங் கன்மமும் முன்னும் பிறவிப்கருவினை யாவது கண்டகன் றன்பின்புரிவன கன்மக் கயத்துட் புகுமே. 362548மாயை மறைக்க மறைந்த மறைப்பொருள்மாயை மறைய வெளிப்படும் அப்பொருள்மாயை மறைய மறையவல் லார்கட்குக்காயமும் இல்லை கருத்தில்லை தானே. 372549மோழை யடைந்து முழைதிறந் துள்புக்குக்கோழை யடைகின்ற தண்ணற் குறிப்பினில்ஆழ அடைந்தங் கனலிற் புறஞ்செய்துதாழ அடைப்பது தன்வலி யாமே. 382550காயக் குழப்பனைக் காயநன் னாடனைக்காயத்தி னுள்ளே கமழ்கின்ற நந்தியைத்தேயத்து ளேயெங்குந் தேடித் திரிவர்கள்காயத்துள் நின்ற கருத்தறி யாரே. 392551ஆசூசம் ஆசூசம் என்பார் அறிவிலார்ஆசூச மாமிடம் ஆரும் அறிகிலார்ஆசூச மாமிடம் ஆரும் அறிந்தபின்ஆசூச மானிடம் ஆசூச மாமே. 402552ஆசூச மில்லை அருநிய மத்தருக்குஆசூச மில்லை அரனை அர்ச் சிப்பவர்க்குஆசூச மில்லையாம் அங்கி வளர்ப்போர்க்குஆசூச மில்லை அருமறை ஞானிக்கே. 412553வழிபட்டு நின்று வணங்கு மவர்ககுச்சுழிபட்டு நின்றதோர் தூய்மை தொடங்கும்குழிபட்டு நின்றவர் கூடார் குறிகள்கழிபட் டவர்க்கன்றிக் காணவொண் ணாதே. 422554தூய்மணி தூயனல் தூய ஒளிவிடும்தூய்மணி தூயனல் தூரறி வாரில்லைதூய்மணி தூயனல் தூரறி வார்கட்குத்தூய்மணி தூயனல் தூயவு மாமே. 432555தூயது வாளா வைத்தது தூநெறிதூயது வாளா நாதன் திருநாமம்தூயது வாளா அட்டமா சித்தியும்தூயது வாளா தூயடிச் சொல்லே. 442556பொருளது வாய்நின்ற புண்ணியன் எந்தைஅருளது போற்றும் அடியவ ரன்றிச்சுருளது வாய்நின்ற துன்பச் சுழியின்மருளது வாச்சிந்தை மயங்குகின் றாரே. 45.2557வினையா மசத்து விளைவ துணரார்வினைஞானந் தன்னில் வீடலுந் தேரார்வினைவிட வீடென்னும் வேதமும் ஓதார்வினையாளார் மிக்க விளைவறி யாரே. 4634. முத்திநிந்தை.2558பரகதி யுண்டென இல்லையென் போர்கள்நரகதி செல்வது ஞாலம் அறியும்இரகதி செய்திடு வார்கடை தோறும்துரகதி யுண்ணத் தொடங்குவர் தாமே. 1.2559கூடகில் லார்குரு வைத்த குறிகண்டுநாடகில் லார்நயம் பேசித் திரிவர்கள்பாடகில் லாரவன் செய்த பரிசறிந்தாடவல் லாரவர் பேறெது வாமே. 2.2560புறப்பட்டுப் போகும் புகுதுமென் னெஞ்சில்திறப்பட்ட சிந்தையைப் தெய்வமென் றெண்ணிஅறப்பட்ட மற்றப் பதியென் றழைத்தேன்இறப்பற்றி னேன்இங் கிதென்னென்கின் றானே 3.2561திடரடை நில்லாத நீர்போல் ஆங்கேஉடலிடை நில்லா உறுபொருள் காட்டிக்கடலிடை நில்லா கலஞ்சேரு மாபோல்அடலிடை வண்ணனும் அங்குநின் றானே. 4.2562தாமரை நூல்போல் தடுப்பார் பரந்தொடும்போம்வழி வேண்டிப் புறமே யுழிதர்வர்காண்வழி காட்டக்கண் காணாக் கலதிகள்தீநெறி செல்வான் திரிகின்ற வாறே. 5.2563மூடுதல் இன்றி முடியும் மனிதர்கள்கூடுவர் நந்தி யவனைக் குறித்துடன்காடும் மலையுங் கழனி கடந்தோறும்ஊடும் உருவினை யுன்னிகி லாரே. 6.2564ஆவது தெற்கும் வடக்கும் அமரர்கள்போவார் குடக்கும் குணக்கும் குறுவழிநாவினின் மந்திர மென்று நடுவங்கிவேவது செய்து விளங்கிடு வீரே. 7.2565மயக்குற நோக்கினும் மாதவஞ் செய்யார்தமக்குறப் பேசின தாரணை கொள்ளார்சினக்குறப் பேசின தீவினை யாளர்தமக்குற வல்லினை தாங்கிநின் றாரே. 8.35. இலக்கணாத் திரயம்2566விட்ட விலக்கணைதான்போம் வியோமத்துத்தொட்டு விடாத துபசாந்தத் தேதொகும்விட்டு விடாதது மேவுஞ்சத் தாதியிற்சுட்டு மிலக்கணா தீதஞ் சொருபமே. 9.2567வில்லின் விசைநாணிற்கோத்திலக்கெய்தபின்கொல்லுங் களிறைந்துங் கோலொடு சாய்ந்தனவில்லு ளிருந்தெறி கூரும் ஒருவற்குக்கல்கலன் என்னக் கதிரெதி யாமே. 10.36. தத்துவமசி வாக்கியம்.2568சீவ துரியத்துத் தொம்பதஞ் சீவனார்தாவு பரதுரி யத்தனில் தற்பதம்மேவு சிவதுரி யத்தசி மெய்ப்பதமோவி விடும் தத் துவமசி உண்மையே. 1.2569ஆறா றகன்ற அணுத்தொம் பதஞ்சுத்தம்ஈறான தற்பதம் எய்துப சாந்தத்துப்பேறா கியசீவன் நீங்கிப்பிர சாதத்துவீறான தொந்தத் தசிதத்வ மசியே. 2.2570ஆகிய வச்சோயம் தேவகத் தன்னிடத்துஆகிய விட்டு விடாத விலக்கணைத்துஆருப சாந்தமே தொந்தத் தசியென்பஆகிய சீவன் பரன்சிவ னாமே. 3.2571துவந்தத் தசியே தொந்தத் தசியும்அவைமன்னா வந்து வயத்தேகமானதவமுறு தத்துவ மசிவே தாந்தசிவமா மதுஞ்சித் தாந்தவே தாந்தமே. 4.2572துரியம் அடங்கிய சொல்லறும் பாழைஅரிய பரமென்ப ராகாரி தன்றென்னார்உரிய பரம்பர மாமொன் றுதிக்கும்அருநிலம் என்பதை யாரறி வாரே. 5.2573தொம்பதந் தற்பதஞ் சொல்லும் அசிபதம்நம்பிய முத்துரி யத்துமே னாடவேயும்பத மும்பத மாகும் உயிர்பரன்செம்பொரு ளான சிவமென லாமே. 6.2574வைத்த துரிய மதிற்சொரு பானந்தத்துய்த்த பிரணவ மாமுப தேசத்தைமெய்த்த விதயத்து விட்டிடு மெய்யுணர்வைத்த படியே யடைந்து நின்றானே. 7.2575நனவாதி ஐந்தையும் நாதாதியில் வைத்துப்பினமா மலத்தைப் பின்வைத்துப் பின்சுத்தத்தனதாஞ் சிவகதி சத்தாதி சாந்திமனவா சகங்கெட்ட மன்னனை நாடே. 8.2576பூரணி யாது புறம்பொன்றி லாமையின்பேரணி யாதது பேச்சொன்றி லாமையின்ஓரணை யாததுவொன்றுமி லாமையிற்காரண மின்றியே காட்டுந் தகைமைத்தே. 9.2577நீயது வானா யெனநின்ற பேருரைஆயது நானானேன் என்னச் சமைந்தறச்சேய சிவமாக்குஞ் சீர்நந்தி பேரருள்ஆயது வாயனந் தானந்தி யாகுமே. 10.2578உயிர்பர மாக உயர்பர சீவன்அரிய சிவமாக அச்சிவ வேதத்துஇரியிலுஞ் சீராம் பராபரன் என்னஉரிய உரையற்ற வோமய மாமே. 11.2579வாய்நாசி யேபுரு மத்தகம் உச்சியில்ஆய்நாசி யுச்சி முதலவை யாய்நிற்கும்தாய்நாடி யாதிவாக் காதி சகலாதிசேய்நா டொளியெனச் சிவகதி யைந்துமே. 12.2580அறிவறி யாமை இரண்டும் அகற்றிப்செறிவறி வாய்எங்கும் நின்ற சிவனைப்பிறிவறி யாது பிரானென்று பேணுங்குறியறி யாதவர் கொள்ளறி யாரே. 13.2581அறிவார் அறிவன அப்பும் அனலும்அறிவார் அறிவன அப்புங் கலப்பும்அறிவான் இருந்தங் கறிவிக்கி னல்லால்அறிவான் அறிந்த அறிவறி யோமே. 14.2582அதீதத்துள் ளாகி அகன்றவன் நந்திஅதீதத்துள் ளாகி அறிவிலோன் ஆன்மாமதிபெற் றுருள்விட்ட மன்னுயி ரொன்றாம்பதியிற் பதியும் பரவுயிர் தானே. 15.2583அடிதொழ முன்னின் றமரர்க ளத்தன்முடிதொழ ஈசனும் முன்னின் றருளிப்படிதொழ நீபண்டு பாவித்த தெல்லாங்கடிதொழ காணன்னுங் கண்ணுத லானே. 16.2584நின்மல மேனி நிமலன் பிறப்பிலிஎன்னுளம் வந்திவன் என்னடி யானென்றுபொன்வளர் மேனி புகழ்கின்ற வானவன்நின்மல மாகென்று நீக்கவல் லானே. 17.2585துறந்துபுக் கொள்ளொளி சோதியைக் கண்டுபறந்ததென் உள்ளம் பணிந்து கிடந்தேமறந்தறி யாவென்னை வான்வர் கோனும்இறந்து பிறவாமல் ஈங்குவைத் தானே. 18.2586மெய்வாய் கண்மூக்குச் செவியென்னும் மெய்த் தோற்றத்தவ்வாய அந்தக் கரணம் அகில்மும்எவ்வா யியுரும் இறையாட்ட ஆடலாற்கைவா யிலாநிறை எங்குமெய் கண்டதே. 19.37. விசுவக் கிராசம்.2587அழிகின்ற சாயா புருடனைப் போலக்கழிகின்ற நீரிற் குமிழியைக் காணில்எழுகின்ற தீயிற்கர்ப் பூரத்தை யொக்கப்பொழிகின்ற இவ்வுடற் போமப் பரத்தே. 1.2588உடலும் உயிரும் ஒழிவற ஒன்றிற்படருஞ் சிவசத்தி தாமே பரமாம்உடலைவிட் டிந்த உயிரெங்கு மாகிக்கடையுந் தலையுங் கரக்குஞ் சிவத்தே. 2.2589செவிமெய்வாய் கண்மூக்குச் சேரிந் திரியம்அவியின் றியமன மாதிகள் ஐந்துங்குவிவொன் றிலாமல் விரிந்து குவிந்துதவிர்வொன் றிலாத சராசரந் தானே. 3.2590பரனெங்கு மாரப் பரந்துற்று நிற்கும்திரனெங்கு மாகிச் செறிவெங்கு மெய்தும்உரனெங்கு மாயுல குண்டு உமிழ்க்கும்வரமிங்ஙன் கண்டியான் வாழ்ந்துற்ற வாறே. 4.2591அளந்து துரியத் தறிவினை வாங்கிஉளங்கொள் பரஞ்சகம் உண்ட தொழித்துக்கிளர்ந்த பரஞ்சிவஞ்சேரக் கிடைத்தால்விளங்கிய வெட்ட வெளியனு மாமே. 5.2592இரும்பிடை நீரென என்னையுள் வாங்கிப்பரம்பர மான பரமது விட்டேஉரம்பெற முப்பாழ் ஒளியை விழுங்கிஇருந்தஎன் நந்தி இதயத்து ளானே. 6.2593கரியுண் விளவின் கனிபோல் உயிரும்உரிய பரமுமுன் னோதுஞ் சிவமும்அரிய துரியமேல் அகிலமும் எல்லாம்திரிய விழுங்குஞ் சிவபெரு மானே. 7.2594அந்தமும் ஆதியும் ஆகும் பராபரன்தந்தம் பரம்பரன் தன்னிற் பரமுடன்நந்தமை யுண்டுமெய்ஞ் ஞானநே யாந்தத்தேநந்தி யிருந்தனன் நாமறி யோமே. 8.38. வாய்மை2595அற்ற துரைக்கில் அருளுப தேசங்கள்குற்ற மறுத்தபொன் போலுங் கனலிடைஅற்றற வைத்திறை மாற்றற ஆற்றிடில்செற்றம் அறுத்த செழுஞ்சுட ராகுமே. 1.2596எல்லாம் அறியும் அறிவு தனைவிட்டுஎல்லாம் அறிந்தும் இலாபமங் கில்லைஎல்லாம் அறிந்த அறிவினை நானென்னில்எல்லாம் அறிந்த இறையென லாமே. 2.2597தலைநின்ற தாழ்வரை மீது தவஞ்செய்துமுலைநின்ற மாதறி மூர்த்தியை யானும்புலைநின்ற பொல்லாப் பிறவி கடந்துகலைநின்ற கள்வனை கண்டுகொண் டேனே. 3.2598தானே யுலகில் தலைவ னெனத்தகும்தானே யுலகுக்கோர் தத்துவ மாய்நிற்கும்வானே மழைபொழி மாமறை கூர்ந்திடும்ஊனே யுருகிய வுள்ளமொன் றாமே. 4.2599அருள்பெற்ற காரணம் என்கொல் அமரில்இருளற்ற சிந்தை இறைவனை நாடிமருளுற்ற சிந்தையை மாற்றி அருமைப்பொருளுற்ற சேவடி போற்றுவோர் தாமே. 5.2600மெய்கலந் தாரொடு மெய்கலந் தான்தன்னைபொய்கலந் தார்முன் புகுதா ஒருவனைஉய்கலந் தூழித் தலைவனுமாய் நிற்கும்மெய்கலந் தின்பம் விளைந்திடும் மெய்யர்க்கே. 6.2601மெய்கலந் தாரொடு மெய்கலந் தான்மிகப்பொய்கலந் தாருட் புகுதாப் புனிதனைகைகலந் தாவி எழும்பொழு தண்ணலைக்கைகலந் தார்க்கே கருத்துற லாமே. 7.2602எய்திய காலத் திருபொழு துஞ்சிவன்மெய்செயின் மேலை விதியது வாய்நிற்கும்பொய்யும் புலனும் புகலொன்று நீத்திடில்ஐயனும் அவ்வழி யாகிநின் றானே. 8.2603எய்துவ தெய்தா தொழிவ திதுவருள்உய்ய அருள்செய்தான் உத்தமன் சீர்நந்திபொய்செய்புலன் நெறியொன்பதுந்தாட்கொளின்மெய்யென் புரவியை மேற்கொள்ள லாமே. 9.2604கைகலந் தானை கருத்தினுள் நந்தியைமெய்கலந் தான்தன்னை வேத முதல்வனைப்பொய்கலந் தார்முன் புகுதாப் புனிதனைப்பொய்யொழிந் தார்க்கே புகலிட மாமே 10.2605மெய்த்தாள் அகம்படி மேவிய நந்தியைக்கைத்தாள் கொண்டாருந் திறந்தறி வாரில்லைபொய்த்தாள் இடும்பையைப் பொய்யற நீவிட்டாம்கத்தாள் திறக்கில் அரும் பேற தாமே. 11.2606உய்யும் வகையால் உணர்வில் ஏத்துமின்மெய்யன் அரனெறி மேலுண்டு திண்ணெனப்பொய்யொன்று மின்றிப் புறம்பொலி வார்நடுஐயனும் அங்கே அமர்ந்துநின் றானே. 12.2607வம்பு பழுத்த மலர்ப்பழம் ஒன்றுண்டுதம்பாற் பறவை புகுந்துணத் தானொட்டாதம்புகொண் டெய்திட் டகலத் துரத்திடிற்செம்பொற் சிவகதி சென்றெய்த லாமே. 132608மயக்கிய ஐம்புலப் பாசம் அறுத்துத்துயக்கறுத்தானைத் தொடர்மின்தொடர்ந்தால்தியக்கஞ் செய்யாதே சிவனெம் பெருமான்உயப்போ எனமனம் ஒன்றுவித் தானே. 142609மனமது தானே நினையவல் லாருக்குக்கினமெனக் கூறு மிருங்காய மேவற்றனிவினி னாதன்பால் தக்கன செய்யில்புனிதன் செயலாகும் போதப் புவிக்கே. 1539. ஞானி செயல்2610முன்னை வினைவரின் முன்னுண்டே நீங்குவர்பின்னை வினைக்கணார் பேர்ந்தறப் பார்ப்பர்கள்தன்னை யறிந்திடுந் தததுவ ஞானிகள்நன்மையில் ஐம்புலன் நாடலி னாலே. 1.2611தன்னை யறிந்திடும் தத்துவ ஞானிகள்முன்னை வினையின் முடிச்சை யவிழ்பவர்கள்பின்னை வினையைப் பிடித்து பிசைவர்கள்சென்னியின் வைத்த சிவனரு ளாலே. 2.2612மனவாக்குக் காயத்தால் வல்வினை மூளும்மனவாக்கு நேர்நிற்கில் வல்வினை மன்னாமனவாக்கு கெட்டவர் வாதனை தன்னால்தனைமாற்றி யாற்றத் தகுஞானி தானே. 340. அவா அறுத்தல்2613வாசியு மூசியும் பேசி வகையினால்பேசி இருந்து பிதற்றிப் பயனில்லைஆசையும் அன்பும் அறுமின் அறுத்தபின்ஈசன் இருந்த இடம் எளிதாமே. 1.2614மாடத்து ளானலன் மண்டபத் தானலன்கூடத்து ளானலன் கோயிலுள் ளானலன்வேடத்து ளானலன் வேட்கைவிட் டார்நெஞ்சில்மூடத்து ளேநின்று முத்திதந் தானே. 2.2615ஆசை யறுமின்கள் ஆசை யறுமின்கள்ஈசனோ டாயினும் ஆசை யறுமின்கள்ஆசை படப்பட ஆய்வருந் துன்பங்கள்ஆசை விடவிட ஆனந்த மாமே. 3.2616அடுவன பூதங்கள் ஐந்தும் உடனேபடுவழி செய்கின்ற பற்றற வீசிவிடுவது வேட்கையை மெய்ந்நின்ற ஞானம்தொடுவது தம்மைத் தொடர்தலு மாமே. 4.2617உவாக்கடல் ஒக்கின்ற வூழியும் போனதுவாக்கட லுட்பட்டுத் துஞ்சினர் வானோர்அவாக்கட லுட்பட் டழுந்தினர் மண்ணோர்தவாக்கடல் ஈசன் தரித்து நின்றானே. 5.2618நின்ற வினையும் பிணியும் நெடுஞ்செயல்துந்தொழி லற்றுச் சுத்தம தாகலும்பின்றைங் கருமமும் பேர்த்தருள் நேர்பெற்றுத்துன்ற அழுத்தலும் ஞானிகள் தூய்மையே. 6.2619உண்மை யுணர்ந்துற ஒண்சித்தி முத்தியாம்பெண்மயற் கெட்டறப் பேறட்ட சித்தியாம்திண்மையின் ஞானி சிவகாயம் கைவிட்டால்வண்மை யருள்தான் அடைந்தபின் ஆறுமே. 7.2620அவனிவன் ஈசனென் றன்புற நாடிச்சிவனிவன் ஈசனென் றுண்மையை யோரார்பவனிவன் பல்வகை யாமிப் பிறவிபுவனிவன் போவது பொய்கண்ட போதே. 8.2621கொதிக்கின்ற வாறுங் குளிர்கின்ற வாறும்பதிக்கின்ற வாறிந்தப் பாரக முற்றும்விதிக்கின்ற ஐவரை வேண்டா துலகம்நொதிக்கின்ற காயத்து நூலொன்று மாமே. 9.2622உய்ந்தனம் என்பீர் உறுபொருள் காண்கிலீர்கந்த மலரிற் கலக்கின்ற நந்தியைச்சிந்தையில் வைத்துத் தெளிவுறச் சேர்த்திட்டால்முந்தைப் பிறவிக்கு மூலவித் தாமே. 10.41. பக்தியுடைமை2623முத்திசெய் ஞானமும் கேள்வியு மாய்நிற்கும்அத்தனை மாயா அமரர் பிரான்தனைச்சுத்தனை தூய்நெறி யாய்நின்ற சோதியைப்பத்தர் பரசும் பசுபதி தானென்றே. 1.2624அடியார் அடியார் அடியார்க் கடிமைக்கடியவனாய் நல்கிட் டடினையும் பூண்டேன்அடியார் அருளால் அவனடி கூடஅடியா னிவனென் றடிமைகொண் டானே. 2.2625நீரிற் குளிரும் நெருப்பினிற் சுட்டிடும்ஆரிக் கடனந்தி யாமா ரறிபவர்பாரிற் பயனாரைப் பார்க்கிலும் நேரியர்ஊரில் உமாபதி யாகிநின் றானே. 3.2626ஒத்துல கேழும் அறியா ஒருவனென்ற்த்தன் இருந்திடம் ஆரறிவார்சொல்லப்பத்தர்தம் பத்தியிற் பாற்படில் அல்லதுமுத்தினை யார்சொல்ல முந்துநின் றாரே. 4.2627ஆன்கன்று தேடி யழைக்கு மதுபோல்நான்கன்றாய் நாடி யழைத்தேனென் நாதனைவான்கன்றுக் கப்பாலாய் நின்ற மறைப்பொருள்ஊன்கன்றா னாடிவந் துள்புகுந் தானே. 5.2628பெத்தத்துந் தன்பணி இல்லை பிறத்தலான்முத்தத்துந் தன்பணி இல்லை முறைமையால்அத்தற் கிரண்டும் அருளால் அளித்தலாற்பத்திப்பட் டோ ர்க்குப் பணியொன்றும் இல்லையே. 6.2629பறவையிற் கற்பமும் பாம்புமெய் யாகப்குறவஞ் சிலம்பக் குளிர்வரை யேறிநறவார் மலர்கொண்டு நந்தியை யல்லால்இறைவனென் றென்மனம் ஏத்தகி லாவே. 7.2630உறுதுணை நந்தியை உம்பர் பிரானைபெறுதுணை செய்து பிறப்பறுத் துய்மின்செறிதுணை செய்து சிவனடி சிந்தித்துறுதுணை யாயங்கி யாகிநின் றானே. 7.2631வானவர் தம்மை வலிசெய் திருக்கின்றதானவர் முப்புரஞ் செற்ற தலைவனைக்கானவன் என்றுங் கருவரை யானென்றும்ஊனத னுள்நினைந் தொன்றுபட் டாரே. 8.2632நிலைபெறு கேடென்று முன்னே படைத்ததலைவனை நாடித் தயங்குமென் உள்ளம்மலையுளும் வானகத் துள்ளும் புறத்தும்உலையுளும் உள்ளத்து மூழ்கிநின் றேனே. 9.42. முத்தியுடைமை2633முத்தியில் அத்தன் முழுத்த அருள்பெற்றுத்தத்துவ சுத்தி தலைப்பட்டுத் தன்பணிமெய்த்தவஞ் செய்கை வினைவிட்ட மெய்யுண்மைப்பத்தியி லுற்றோர் பரானந்த போதரே. 1.2634வளங்கனி தேடிய வன்றாட் பறவைஉளங்கனி தேடி யுழிதரும் போதுகளங்கனி யங்கியிற் கைவிளக் கேற்றிநலங் கொண்ட நால்வரும் நாடுகின்றாரே. 243. சோதனை2635பெம்மான் பெருநந்தி பேச்சற்ற பேரின்பத்துஅம்மா நடிதந் தருட்கடல் ஆடினோம்எம்மாய மும்விடுத் தெம்மைக் கரந்திட்டுச்சும்மா திருந்திடஞ் சோதனை யாகுமே. 1.2636அறிவுடை யானரு மாமறை யுள்ளேசெறிவுடை யான்மிகு தேவர்க்குந் தேவன்பொறியுடை யான்புலன் ஐந்துங் கடந்தகுறியுடை யானொடுங் கூடுவன் நானே. 2.2637அறிவறி வென்றங் கரற்றும் உலகம்அறிவறி யாமையை யாரும் அறியார்அறிவறி யாமை கடந்தறி வானால்அறிவறி யாமை யழகிய வாறே. 3.2638குறியாக் குறியினிற் கூடாத கூட்டத்தறியா அறிவில் அவிழ்ந்தேக சித்தமாய்நெறியாம் பராநந்தி நீடருள் ஒன்றுஞ்செறியாச் செறிவே சிவமென லாமே. 4.2639காலினில் ஊருங் கரும்பினில் கட்டியும்பாலினுள் நெய்யும் பழத்துள் இரதமும்பூவினுள் நாற்றமும் போலுளன் எம்மிறைகாவலன் எங்குங் கலந்துநின் றானே. 5.2640விருப்பொடு கூடி விகிர்த்னை நாடிப்பொருப்பகஞ் சேர்தரு பொற்கொடி போலஇருப்பர் மனத்திடை எங்கள் பிரானார்நெருப்புரு வாகி நிகழ்ந்துநின் றாரே. 6.2641நந்தி பெருமான் நடுவுள் வியோமத்துவந்தென் அகம்படி கோயில்கொண் டான்கொள்ளஎந்தைவந் தானென் றெழுந்தேன் எழுதலுஞ்சிந்தையி லுள்ளே சிவனிருந் தானே. 7.2642தன்மைவல் லோனைத் தவத்துள் நலத்தினைநன்மைவல் லோனை நடுவுறை நந்தியைப்புன்மைபொய் யாதே புனிதனை நாடுமின்பன்மையில் உம்மைப் பரிசுசெய் வானே. 8.2643தொடர்ந்துநின் றானென்னைச் சோதிக்கும் போதுதொடர்ந்துநின் றானல்ல நாதனும் அங்கேபடர்ந்துநின் றாதிப் பராபரன் எந்தைகடந்துநின் றவ்வழி காட்டுகின் றானே. 9.2644அவ்வழி காட்டும் அமரர்க் கரும்பொருள்இவ்வழி தந்தை தாய் கேளியான் ஒக்குஞ்செவ்வழி சேர்சிவ லோகத் திருந்திடும்இவ்வழி நந்தி இயல்பது தானே. 10.2645எறிவது ஞானத் துறைவாள் உருவிஅறிவது னோடேயவ் வாண்டகை யானைச்செறிவது தேவர்க்குத் தேவர் பிரானைப்பறிவது பல்கணப் பற்றுவி டாரே. 11.2646ஆதிப் பிரான்தந்த வாள்ங்கைக்கொண்டபின்வேதித்து என்னை விலக்கவல் லாரில்லைசோதிப்பன் அங்கே சுவடு படாவண்ணம்ஆதிக்கட் டெய்வ மவனிவ னாமே. 12.2647அந்தக் கருவை யருவை வினைசெய்தற்பந்தம் பணியச்சம் பல்பிறப் பும்வாட்டிச்சிந்தை திருத்தலுஞ் சேர்ந்தாரச் சோதனைசந்திக்கத் தற்பர மாகுஞ் சதுரர்க்கே. 13.2648உரையற்ற தொன்றை யுரைத்தான் எனக்குக்கரையற் றெழுந்த கலைவேட் டறுத்துத்திரையொத்த என்னுடல் நீங்கா திருத்திப்புரையற்ற என்னுட் புகுந்தற் பரனே. 14.எட்டாம் தந்திரம் முடிவு பெற்றது